เย่ซีกับระบบเซียนรับจ้าง

            การเดินทางในครั้งนี้ราบลื่นเป็นอย่างมากไม่มีปัญหาหรืออุปสรรคใด ๆ ที่สร้างความเดือดร้อนจนรับไม่ได้เกิดขึ้นเลยถึงแม้ระหว่างทางจะมีสัตวอสูรโผล่มาบ้าง ส่วนใหญ่จะเป็นระดับหนึ่งถึงระดับสามล้วนถูกฟิชเขมือบลงท้องไปทั้งหมด ไม่มีโอกาศให้ผู้ฝึกตนของทางโรงเตี๊ยมพลบค่ำลงมือสักนิด

“เหมือนว่าจะถึงแล้วใช่ไหม ?” ชายหนุ่มกล่าวถามขึ้นมาเพราะด้านหน้าห่างไปสองลี้มีกำแพงขนาดมหึมาปรากฎขึ้นมีผู้คนต่อแถวรอเข้าเมืองยาวเหยียด ทำให้ประตูที่กว้างถึงสี่วาดูเล็กไปเลย

“ใช่แล้วเถ้าแก่ ตั้งแต่อาณาจักรนี้ก่อตั้งมายังไม่เคยมีสัตว์อสูรหรือศัตรูที่ไหนบุกฝ่ามาถึงเมืองหลวงแห่งนี้ได้เลย” หายจุนหมิงกล่าวออกมาอย่างภูมิใจตัวเขาก็เป็นพลเมืองของอาณาจักรวูดเสธแห่งนี้เช่นกัน

เวลาผ่านไปประมาณสามก้านธูปก็ถึงคิวของพวกเขาสักที

            เนื่องจากมีผู้คนจำนวนหนึ่งขบวนของโรงเตี๊ยมพลบค่ำจึงได้จับกลุ่มกันเดินแถวฝั่งขวาเพื่อไม่ให้เกะกะผู้คนมากนัก

“ขอทราบชื่อ เมืองที่สังกัดธุระที่เข้าเมืองหลวง” ทหารเฝ้าประตูในชุดเกราะสีดำตัดทองกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งครัดออกมา

        เย่ซีลองตรวจสอบดูก็พบว่าเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับสามเลยทีเดียวแถมทหารที่อยู่รอบๆก็เป็นผู้ฝึกตนระดับสามเหมือนกันแค่คนเฝ้าประตูก็เป็นผู้ฝึกตนระดับสามแล้วดูเหมือนเมืองหลวงจะไม่ธรรมดายิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

[ติ๊ง! พบ............]

            เสียงรายงานถึงสิ่งของล้ำค่าดังขึ้นไม่หยุดจนชายหนุ่มต้องปิดการแจ้งเตือนไปไม่อย่างนั้นเขาคงจะเป็นบ้าตายกับเสียงแจ้งเตือนที่กล่าวรายงานทุกสิบวินาที

“พวกเรามาจากโรงเตี๊ยมพลบค่ำ เขตยี่หลงจะมาร่วมประมูลสามที่ดินทองคำของเมืองหลวงน่ะ”หายจุนหมิงยื่นป้ายแสดงตนและเอกสารบางอย่างให้กับทหารคนนั้นดูเมื่อหารคนนั้นได้เห็นก็พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเรียกทหารอีกคนให้เอาเอกสารไปตรวจสอบ

ผ่านไปหนึ่งเค่อ

        ชายชราในชุดขุนนางสีน้ำเงินเดินมาพร้อมกับทหารที่หายไปก่อนหน้านี้เขาทำสีหน้าหนักใจเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา

“ท่านหานจุนหมิง คือ ข้าต้องขออภัยด้วยแต่เหมือนว่าสิทธิในการประมูลของท่านจะถูกมอบให้ผู้อื่นไปแล้ว...” กล่าวจบชายชราก็โค้งตัวเป็นเชิงขออภัยให้กับผู้ที่เขากล่าวด้วย

“อะไรกัน! ทำไมถึงไม่มีใครแจ้งเรื่องนี้กับข้าล่ะตอนที่ข้าติดต่อมาก่อนหน้านี้ก็เรียบร้อยดีไม่ใช่รึ ?”หานจุนหมิงโวยวายออกมาทันทีเขาอุตส่าห์ใช้หินสื่อสารระดับสูงติดต่อกับคนรู้จักในเมืองหลวงเพื่อให้จัดการเรื่องนี้ให้แถมยังเสียเงินไปอีกหมื่นผลึกเป็นค่าดำเนินการ

            แต่มาตอนนี้ดันมาบอกว่ามอบสิทธิให้ผู้อื่นเนี่ยนะ ? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน !

“ต้องขออภัยท่านจริง ๆนายท่านก็ลำบากใจในเรื่องนี้มากมันเป็นคำสั่งด่วนที่นายท่านได้รับมาเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนด้วยทราบว่าท่านกำลังจะมาถึงเมืองหลวงนายท่านจึงสั่งให้ข้ามารอรายงานท่านอยู่ที่แห่งนี้”ชายชราได้แต่โค้งตัวให้ไม่หยุด ทำให้หานจุนหมิงอารมณ์เย็นลงไปบ้างเขาเข้าใจในตัวเพื่อนของเขาคนนี้ดีทั้งสองคนสนิทกันมากถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายก็คงไม่ทำอะไรโดยไม่บอกกันล่วงหน้าแบบนี้

“ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ ? ว่าเป็นผู้ใด” เขาลองถามดู แต่คำตอบก็ตามที่คาดไว้ ชายชราได้แต่ส่ายหน้า

“เฮ้อ... ท่านเย่ซีดูเหมือนว่าเราอาจจะมาเสียเที่ยว แต่ข้าจะลองพาท่านดูที่ดินแปลงอื่นในเมืองหลวงแทนถึงจะไม่ได้ยอดเยี่ยมที่สุด แต่ก็ยังอยู่ในเมืองหลวงเหมือนกัน” หานจุนหมิงได้แต่ถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปกล่าวกับชายหนุ่มเขาได้แต่หวังว่าที่ดินแปลงอื่นจะพอเข้าตาเถ้าแก่หนุ่มคนนี้บ้างไม่อย่างนั้นเขาคงหมดโอกาสจะมีชีวิตแล้ว

“แผ่นป้ายนี้พอจะช่วยอะไรได้ไหม ? ” ชายหนุ่มยื่นแผ่นป้ายสีขาวดุจหิมะออกมาก่อนจะใส่พลังปราณเข้าไปกุ้ยหลินบอกว่ายามจะใช้แผ่นป้ายให้ทำแบบนี้มันจึงเกิดแสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ทำให้ผู้คนต่างหันมามอง

ครึ่งหลัง

“หน่วยหิมะคราม!” ทหารผู้เฝ้าประตูถึงกับตะโกนออกมา

            ผู้คนโดยรอบก็รู้สึกประหลาดใจกันมากต้องบอกว่าชื่อเสียงของหน่วยหิมะครามโด่งดังอย่างมากในอาณาจักรแห่งนี้พวกเขาเป็นทหารกล้าคอยเป็นแนวหน้าในการสู้รบมาโดยตลอดระดับพลังขั้นต่ำในการจะเป็นหน่วยนี้ได้ก็คือระดับสาม ขึ้นห้าเป็นต้นไปมีข่าวลือว่าหัวหน้าหน่วยเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับสี่แล้วด้วย

            ทหารหน่วยนี้ขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมมาโดยเสมอทำงานตรวจตราทุกเขตตลอดเวลา และหน่วยนี้ยังรับสมัครทั้งผู้ฝึกตนชายหญิงทำให้มีผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนอยากเข้าร่วมหน่วยนี้ถึงแม้การเป็นทหารของอาณาจักรจะได้รับผลตอบแทนน้อยมากเมื่อเทียบกับการเข้าสำนักต่างๆ ก็ตาม

“นี่มัน ท่านมาจากหน่วยหิมะครามรึ ?” ชายชราที่เห็นแผ่นป้ายดังกล่าว หลังจากได้สติก็กล่าวถามออกมา ตั้งแต่อยู่ที่อาณาจักรนี้มาเขาเพิ่งเคยเห็นแผ่นป้ายนี้เป็นครั้งแรกก็ตอนนี้!

“ไม่ใช่ ข้าแค่ได้รับมา”ชายหนุ่มตอบกลับไปตามจริง

“ถ้าท่านมีแผ่นป้ายนี้ท่านสามารถเข้าร่วมประมูลได้แน่นอน”ชายชราตอบกลับอย่างนอบน้อม ผู้ที่จะได้รับแผ่นป้ายนี้จะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอนเพราะหน่วยนี้เป็นของกองทหารฝ่ายซ้าย ซึ่งขึ้นตรงกับองค์จักรพรรดิโดยตรง

“ไม่คิดว่าเจ้าแผ่นนี้มันจะมีประโยชน์แบบนี้” เย่ซีกล่าวออกมาขณะพลิกแผ่นป้ายไปมา

“แล้วพวกข้าผ่านประตูไปได้รึยัง ?” ชายหนุ่มหันไปกล่าวกับทหารที่ยืนอึ้งอยู่ทำให้ฝ่ายที่ถูกถามรีบเปิดทางให้ทันที

“เชิญพวกท่านผ่านไปได้เลย”หลังจากกล่าวจบเขาสั่งให้ทหารที่ยืนกั้นอยู่เปิดทางให้ขบวนของโรงเตี๊ยมพลบค่ำ

“สิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ช่างดูแข็งแกร่งนักเขตยี่หลงเทียบไม่ติดเลย”ชายหนุ่มกล่าวขึ้นเมื่อเดินผ่านประตูมาเขาสัมผัสได้ว่าแม้จะเป็นเพียงบ้านเรือทั่วไปก็เหมือนจะมีพลังปราณเคลือบอยู่บางเบา

“ใช่แล้วเถ้าแก่ทั่วทั้งเมืองหลวงนั้นถูกก่อสร้างด้วยช่างฝีมือที่เป็นผู้ฝึกตนเวลาที่พวกเขาก่ออิฐ ฉาบปูนขาวจะแฝนพลังปราณเข้าไปด้วยทำให้สิ่งปลูกสร้างทั้งหลายมีความแข็งแกร่งกว่าบ้านเรือนธรรมดาหมดปัญหาเรื่องไฟไหม้ไปได้เลย” หานจุนหมิงกล่าวอธิบายออกมา

            บ้านเรือนแทบทั้งหมดล้วนก่อขึ้นจากอิฐมีแค่บางส่วนที่ใช้หิน หรือไม้ในการก่อสร้างแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ให้ความรู้สึกถึงความเป็นธรรมชาติมากกว่าโลกเดิมที่ชายหนุ่มจากมา

“แล้วท่านมีแผนจะทำอะไรต่อ เถ้าแก่” เมื่อเห็นว่ายามนี้ชายหนุ่มหันมองทางไปเรื่อยหานจุนหมิงจึงกล่าวถามขึ้นมา

“เจ้ามีโรงเตี๊ยมในเมืองหลวงด้วยใช่หรือไม่ ?” ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงถามกลับไปเขากำลังคิดว่าไปที่พักก่อนค่อยแยกย้ายกันไปจะดีกว่า

“ใช่แล้วเถ้าแก่”หานจุนหมิงกล่าวตอบ

“งั้นไปโรงเตี๊ยมเจ้าก่อนเลย จะได้ให้คนอื่นๆแยกย้ายกันไปพักผ่อนด้วย”ชายหนุ่มกล่าวจบก็โบกมือให้อีกฝ่ายนำทางไปเวลานี้เขาลงจากรถมานั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีเจ้าฟิชที่แปลงเป็นร่างมนุษย์กำลังเข็นแทนแล้ว

            ภาพที่เห็นก็คงจะประหลาดสักหน่อยมนุษย์ปลาเข็นรถเข็นสีชมพูพาสเทลโดยมีชายหนุ่มผู้หล่อเหลาในชุดคลุมสีดำนั่งอยู่ด้านในทำให้ตลอดทางที่ขบวนของพวกเขาผ่านทางไปจะมีผู้คนหันมามองไม่ขาดสาย

“มองอะไร ไม่เคยเห็นปลาหล่อรึไง ?เสียมารยาทจริง ๆ”แต่เมื่อเจ้าตัวประหลาดที่กำลังเดินเข็นรถอยู่เปิดปากออกมาก็ทำให้ทุกคนที่มองหันหนีแทบไม่ทัน

            ปลาหล่อ? เกิดคำถามขึ้นในใจของทุกคนที่กำลังมองอยู่

            ว่าแต่มาตรฐานความหล่อของปลามันเป็นยังไง มนุษย์อย่างพวกเขาคงเข้าไม่ถึงจริง ๆ....

“ถึงแล้วเถ้าแก่ยินดีต้อนรับสู่โรงเตี๊ยมพลบค่ำสาขาหลัก”หานจุนหมิงผายมือให้ชายหนุ่มได้มองตาม

            กำแพงสีขาวสะอาดที่กินเนื้อที่กว่าหนึ่งร้อยไร่โรงเตี๊ยมด้านในยิ่งไม่ต้องพูดถึงเพราะนอกจากโรงเตี๊ยมที่สูงถึงสิบชั้นซึ่งทำจากไม้ล้ำค่าแล้ว ยังมีศาลาริมน้ำน้ำตกจำลอง สวนหย่อน ลานประลอง กระจายกันอยู่ทั่วบริเวณเลยทีเดียว

            หนึ่งร้อยไร่อาจจะไม่เยอะแต่ต้องบอกก่อนว่าเนื้อที่ในเมืองหลวงนั้นแพงอย่างมากการจะครอบครองพื้นที่ขนาดนี้ในเมืองหลวงได้ ไม่ใช่ง่ายๆเลย

“ใช้ได้นี่ แล้วทำไมเจ้าถึงไม่อยู่ที่นี่ดันไปอยู่เขตยี่หลงกันล่ะ ?”ชายหนุ่มกล่าวชื่นชมออกมาหลังผ่านรั้วกำแพงเข้ามาแล้วได้เห็นสิ่งปลูกสร้างด้านใน

“พอดีข้าต้องไปจัดการธุระที่สาขานั้นความจริงข้าก็พาลูกตระเวนไปทุกสาขา ทุกเขตอยู่แล้วนับว่าเป็นโชคดีที่ได้พบเถ้าแก่เข้า” หานจุนหมิงตอบกลับไปเขาไม่ได้ติดใจเรื่องที่ชายหนุ่มตรงหน้าจะอายุน้อยกว่าหรือทำสัญญาที่จะทำลายวิญญาณของเขาเพราะความจริงแค่ชายหนุ่มต้องการก็ฆ่าเขาได้ง่ายๆแล้ว

“งั้นเจ้าให้พวกเขาแยกย้ายกันได้แล้วข้าจะได้คุยกับเจ้าส่วนตัว” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นทำให้หานจุนหมิงหันไปแจกจ่ายเงินตามที่ตกลงกันไว้ ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไป