ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

วันที่แสนเบื่อ

           หลังจากงานแต่งงานของชงหยวนกับเยว่ซินผ่านไปชีวิตประจำวันของทุกคนก็กลับมาเป็นคนใช้แรงงานเช่นเดิม ไม่เว้นแม้กระทั่งเยง่ซินที่หลังแต่งงานได้ห้าวันก็กลับมาทำงานเช่นเดิมเหมือนเช่นสามีของนางที่ก็กลับไปทำงานที่โรงหมอเช่นเดิมชิงเถาลองๆถามผู้เป็นพี่เขยหมาดๆดูแล้วว่าไม่อยากมาช่วยงานกิจการของพวกนางหรืออย่างน้อยๆก็จะได้ทำงานอยู่ใกล้ผู้เป็นภรรยาและจะได้มีวันหยุดพักผ่อนตรงกันแต่ชงหยวนผู้ที่ยังคงหลงใหลกับการทำงานเป็นหมออยู่จึงขอเวลาอีกสักพักขอให้เขาได้ทำตามที่หวังอีกสักหน่อยค่อยถอยออกมาก็ไม่สาย

           เช้าวันที่อากาศยังสดใสในหน้าร้อนชิงเถาถือว่าวันนี้เป็นวันหยุดของนางเพื่อที่จะหนีออกมาเที่ยวเล่นวันนี้นางมาคนเดียวไม่รู้ว่าจะไปเที่ยวเล่นทางไหนด้วยทั่วเมืองหลวงนั้นมีที่ที่น่าสนใจสำหรับนางไม่มากเท่าไหร่ถ้าตัดเรื่องที่เกี่ยวกับธุรกิจออกไปถึงแม้ว่าบ้านเรือนสถานที่ยังสวยงามอยู่มากแต่ก็เพียงผ่านไปนางไม่ได้หยุดชื่นชมนานนักเช่นนั้นแล้วก็ไม่รู้ว่ามีที่ไหนน่าสนใจไปกว่าตลาดแล้ว ที่นี่ไม่หมือนกับโลกที่นางจากมาที่มีกิจกรรมมากมายให้ได้ทำกันตามความสนใจแต่ที่นี่ไม่เหมือนกันผู้คนล้วนแล้วแต่มุ่งเน้นไปด้านทำงานหาเลี้ยงชีพมากกว่าที่จะออกไปเที่ยวเล่นเตร็ดเตร่ถ้าไม่ใช่ชนชั้นสูงน่ะนะแต่นั่นพวกเขาก็ยังมีกิจกรรมไม่มากให้ได้ทำเช่นกันเช่นเดียวกับชิงเถาที่ก็มองว่าเรื่องพวกนั้นมันช่างน่าเบื่อเสียเหลือเกินหลังจากที่ได้ลองทำไปสองสามครั้ง

“ไปไหนต่อดีนะได้พักทั้งที” ชิงเถาไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดีเมื่อมองไปทางซ้ายและขวาหลังจากที่ออกมาจากเหลาอาหารชั้นนำของเมืองหลวงแล้วไม่ใช่นางจะกินเพียงจากร้านของครอบครัวเท่านั้นมันก็ต้องมีเปลี่ยนรสชาติกันบ้างและยังเป็นการได้ดูการบริหารงานของคนอื่นด้วยเช่นกัน

‘แล้วเจ้าอยากทำอะไรล่ะ’เชี่ยนเชี่ยนที่ตามมาด้วยลองถามออกมา

“อยากนอนดูซีรีส์สักเรื่องได้ไหม” ลองเอ่ยสิ่งที่อยากทำออกมาแล้วมองหน้าคนถาม

‘เฮ่อะ ฝันไปเถอะ กลับไปนอนฝันถึงสักเรื่องไป’เชี่ยนเชี่ยนแสดงความคิดเห็นออกมาอย่างไม่สนใจอีกคนเลยนางช่างเพ้อฝันไปเปลี่ยนเลยนะ

“จ้าๆถ้านอนฝันข้าก็ต้องเป็นนางเอกเองแล้วแหละ”ชิงเถาไม่ฟังคำบ่นของอีกฝ่ายแถมยังต่อความ ต่อได้แบบไม่สะทกสะท้านเลย

‘เช่นนั้นก็เชิญเลย นึกว่าอยู่กับเจ้าแล้วจะมีเรื่องตื่นเต้น น่าเบื่อจริงๆ’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยออกมาแล้วบินหนีไป ดูสิขนาดตัวเชี่ยนเชี่ยนยังเบื่อเลยแล้วตัวนางล่ะจะมีเบื่อบ้างมิได้เลยหรือ

 “มีอะไรสนุกๆทำหรือ ชวนข้าด้วยสิ”ชิงเถาตะโกนตามหลังไปไม่ดังมากนักด้วยรอบตัวนางมิได้มีผู้คนเท่าไหร่จึงมิได้ห่วงเรื่องเสียงที่ดูเหมือนพูดคุยคนเดียว

“พูดอะไรอยู่รึได้ยินว่าชวนๆ เจ้าจะชวนข้าไปไหนหรือ” แต่อยู่ๆก็มีเสียงเอ่ยขึ้นด้านหลังชิงเถาเขาช่างเชื่อมโยงประโยคเก่งเสียเหลือเกินนะ

“ข้าไม่ได้พูดกับท่านเสียหน่อย”นางหันไปตอบอีกฝ่ายทันทีเพียงแค่ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใครใครสักคนที่เจอบ่อยไป ตั้งแต่นางไปเที่ยวแล้วก็ยังเจอเขาเสียหลายที่ไหนว่าที่ท่องเที่ยวที่เมืองลวี่หูโปมีมากมายไงแต่นางก็เจอกับเขาอยู่เสียหลายที่เลย

“ไม่คุยกันข้าแล้วคุยกับใครรึดูสิรอบๆ มีใครสนใจคุยกับเจ้ากัน” มี่หนิงหยางชี้ไปรอบๆ พูดเช่นนี้เหมือนบอกว่าไม่มีใครอยากคุยกับนางอย่างไรอย่านั้นเลยนะนี่

“ข้าข้าเอ่ยกับตัวเองน่ะเจ้าค่ะ อีกอย่างข้าก็ไม่รู้เสียหน่อยว่าท่านอยู่ตรงนี้แล้วจะคุยกับท่านได้อย่างไรกัน”ชิงเถาตอบออกไปอย่างสงบสติอารมณ์พูดคุยกับอีกฝ่ายนางต้องใจเย็นไว้ถึงแม้ว่าเขาจะเก่งเรื่องเพื่มอุณหภูมิในร่างกายคนก็เถอะ

“เป็นเช่นนั้นเองสงสัยเจ้าจะไม่มีเพื่อนเที่ยวเล่นใช่ไหมไม่เป็นไรวันนี้ข้าว่างจะเที่ยวเป็นเพื่อนเจ้าเอง” เขายังเอ่ยออกมาสรุปเองตัวนางต้องตอบหรือค้านว่าอะไรดีหรือ แต่ไม่ทันแล้วตัวมี่หนิงหยางอ้อมมาด้านหลังชิงเถาแล้วได้ปลายพัดค่อยๆ ดันตัวนางไห้เดินนำไปตามทางที่เขาควบคุมนี่มันไม่ต่างกับถูกโจรใช้อาวุธจี้เลยนะ

“หยุดทำไมล่ะเดินต่อสิ” เมื่อชิงเถาเดินได้สองสามก้าวจึงหยุดเขาจึงถามออกอย่างสงสัยทั้งๆสิ่งที่ชิงเถาทำเป็นเรื่องที่ไม่ได้สงสัยหรือแปลกอะไรเท่าการกระทำของเขาด้วยซ้ำ

“แล้วทำไมข้าต้องเดินด้วยเจ้าคะ”นางไม่ยอมทำตามที่เขาสั่งหรอก

“เถอะน่ารับรองว่าที่ที่ข้าพาไปดูสนุกแน่นอน”มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาเช่นนี้นางก็คล้อยตามบ้างแล้ว ถือเสียว่ามีคนนำเที่ยวก็แล้วกันนะเขาเองก็ดูไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยน่าไว้วางใจเสียเท่าไหร่ก็เถอะ

           หลังจากเดินนำมี่หนิงหยางผู้สั่งการอยู่ด้านหลังมาครู่ใหญ่ผ่านบ้านเรือนมามากมายชิงเถานางไม่ค่อยคุ้นชินกับเส้นทางและสถานที่มากนักเนื่องจากนางไม่ได้สำรวจเมืองหลวงทั่วทุกซอกทุกมุมขนาดนั้นอาจจะกล่าวว่านางไม่ใช่เจ้าถิ่นเหมือนอีกคนก็ได้

“ที่นี่น่ะหรือ”ชิงเถาเอ่ยถามอีกคนที่เปลี่ยนมาเดินนำหน้าได้ไม่นานจากที่เดินมาอย่างต่อเนื่องเขาพึ่งหยุดเดินเมื่อครู่เองแสดงว่าต้องเป็นที่นี่อย่างแน่นอน

“อืม”เขาเพียงพยักตอบรับแล้วเดินนำเข้าไปเงียบๆ ชิงเถานางได้แต่เดินตามเข้าไปเงียบๆเช่นกัน ด้วยนางยังไม่รู้แน่ชัดว่ามันเป็นสถานที่แบบไหนกันแน่จึงไม่กล้าเว้นระยะห่างจากอีกคนนักเพราะจากความรู้สึกของนางแล้วที่นี่ดูไม่ค่อยเป็นสถานที่สนุกสนานรื่นเริงแบบที่แจ่มใสหรือเด็กเข้าดูได้เท่าที่ควร

           เมื่อเดินเข้าไปด้านในแล้วด้วยบริเวณรอบๆ เป็นเหมือนพื้นที่เปิดโล่งไม่มีหลังคากันแดดกันฝนแต่อย่างไรมีเพียงพื้นหินสีเข้มที่ถูกปูไว้ตรงกลางลานที่ล้อมรอบด้วยเก้าอี้ไม้ที่ถูกผู้คนนั่งเกือบเต็มกำลังส่งเสียงร้องตะโกนให้กำลังใจหรือบางคนก็เหมือนสั่งการอีกสองคนที่ยืนอยู่ตรงกลางลานหินอย่างกับผู้สั่งการอย่างไรอย่างนั้นถ้าจะบอกให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้พวกเจ้าลงมาสู้เองเลยไหมคือคำที่อยู่ในใจสองบุรษที่กำลังจ้องตาดูเชิงกันอยู่

 “ที่นี่นะหรือที่ท่านว่ามาทำอะไรสนุกๆ”ชิงเถาอดจะถามออกมามาได้ เขาเห็นนางเป็นคนเช่นไรกันถึงได้พามาที่แบบนี้ นางคงไม่ได้ดูเป็นคนใช้ความรุนแรงในสายตาอีกฝ่ายหรอกนะ

“ใช่แล้วนี่เพียงเริ่ม เดี๋ยวมีสนุกกว่านี้” มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินนำไปหาที่นั่งที่ยังว่างอยู่ไม่ห่างจากลานประลองมากนัก

“ลานประลองมีอะไรสนุกกว่าที่เห็นอยู่กัน” นางอดบ่นออกมาไม่ได้สนุกกว่านี้คงไม่ใช่ให้นางลงไปประลองหรอกนะ นั่นก็ออกจะเกินคำว่าสนุกไปไกลเสียหน่อย

“บ่นอะไรเป็นยายแก่ไปได้”เขานี่ร้ายกาจกว่าที่นางคิดอีกนะ บังอาจว่านางแบบนี้ได้

“ถ้าเช่นนั้นก็อย่างลืมทำความเคารพยายผู้นี้ด้วยแล้วกันนะเจ้าคะ”นางไม่ยอมหรอกปากร้ายมาปากร้ายกลับ

“หึอยากให้ทำแบบไหนล่ะ” เขายังกล้าหันมาถามนางอย่างเอาเรื่อง รอยยิ้มร้ายๆแบบนี้นางรับมือไม่ไหวหรอกนะ

“เออท่านพาข้ามาแบบนี้ ช่วยอธิบายให้ฟังได้ไหมเจ้าคะ ถ้ามีคนพากย์ไปด้วยก็น่าจะสนุกดี”เขายิ้มไม่ยอมหุบแถมขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมนางจึงเฉไฉเปลี่ยนเรื่องไปเพราะไปต่อเรื่องเมื่อครู่ไม่ถูกแล้ว

“เปลี่ยนเร็วเชียวก็ได้ ตรงหน้าเรานั้น”