Room 16
ค่ำคืนนั้นที่คฤหาสน์ (4)
หญิงวัยกลางคนอีกคนหนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ดวงตาทั้งสองข้างบวมเป่งคล้ายกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
“่เวลาหกโมงจนถึงหนึ่งทุ่มครึ่งคุณอยู่ที่ไหนบ้าง” แม้ลิลลี่จะรู้สึกเห็นใจ แต่เธอต้องทำหน้าที่ต่อ
“ฉันอยู่ที่สปาจนถึงหกโมงสี่สิบห้า ก่อนจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องแล้วลงมาทานอาหารพร้อมลูกสาว พนักงานเป็พยานได้” หญิงวัยกลางคนตอบ “คุณตำรวจคะ คุณต้องจับคนที่ฆ่าสามีฉันให้ได้นะ”
เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น อลิซาเบธคิดครู่หนึ่งก่อนจะถาม “คุณสงสัยใครไหมคะ”
หญิงวัยกลางคนลังเล “ฉันไม่รู้ว่าควรจะบอกพวกคุณดีหรือเปล่า”
สองสาวหันมาสบตากัน ก่อนที่อลิซาเบธจะหว่านล้อม “บอกมาเถอะค่ะ เพื่อประโยชน์ในการตามหาตัวฆาตกร”
หญิงวัยกลางคนพยักหน้า “ฉันสงสัยสองแม่ลูกคู่นั้น อันที่จริงพวกเธอกับสามีฉันรู้จักกัน”
“ช่วยบอกให้ละเอียดกว่านี้ได้ไหม” ลิลลี่คิดว่าสองแม่ลูกนั่นต้องปิดบังบางอย่าง
“ก่อนหน้านี้ฉันจับได้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็เมียน้อยสามีฉัน และสามีของฉันบอกว่าจะเลิกกับเธอแล้วเอาทุกอย่างที่เคยให้พวกเธอคืนมา ฉันสงสัยว่าเพราะกลัวไม่มีที่ซุกหัวนอน พวกเธอจึงวางแผนฆ่าสามีฉัน”
ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ ลิลลี่ถามต่อ “คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าพวกเขาวางแผนฆาตกรรม”
“ลูกสาวของผู้หญิงคนนั้นเป็หมอ และสามีฉันก็มีโรคประจำตัว พวกเธออาจจะวางยาสามีฉันแล้วใช้มีดแทงเข้าที่หัวใจ” เธอกล่าว “ไม่อย่างนั้นทำไมสามีฉันไม่ร้องขอความช่วยเหลือล่ะ”
อลิซาเบธก็คิดว่าเื่นี้แปลกเช่นกัน ถ้าลูกสาวของชู้รักเป็หมอจริง ทำไมเธอถึงบอกว่าไม่รู้ว่าผู้ตายมีโรคประจำตัว หรือกำลังปิดบังบางอย่าง?
หญิงสาวเริ่มลังเล เกิดลูกสาวคนนั้นโกหกขึ้นมา ก็ไม่แน่ว่าคนอื่นจะพูดความจริงแล้ว แบบนี้การหาตัวฆาตกรคงไม่ใช่เื่ง่าย
ลิลลี่ซักถามเพิ่มเติม พอสรุปได้ว่าผู้หญิงคนนี้เพิ่งรู้ความจริงเมื่อสองเดือนก่อน นับั้แ่นั้นสองสามีภรรยาก็มีปากเสียงกันมาโดยตลอด ลูกสาวเห็นว่าครอบครัวมีปัญหาจึงตั้งใจจัดทริปนี้ขึ้น โดยไม่รู้เลยว่าสุดท้ายมันจะกลายเป็ทริปมรณะ
ที่น่าแปลกคือสองแม่ลูกก็มาทริปนี้เหมือนกัน จะบอกว่าเป็เื่บังเอิญก็ดูจะฟังไม่ขึ้น นั่นหมายความว่าพวกเธอตั้งใจมาทริปนี้เพื่อวัตถุประสงค์บางอย่าง
หลักฐานทั้งหมดเริ่มเบนกลับไปทางสองแม่ลูกอีกครั้ง อลิซาเบธรู้สึกสับสนมึนงง ไม่รู้ว่าสรุปใครคือฆาตกรกันแน่
หลังจากสอบปากคำผู้เป็แม่เสร็จ ก็ถึงคราวของแอน เธอเล่าทุกอย่างจนหมดเปลือก และฟังดูสอดคล้องกับคำบอกเล่าผู้เป็แม่ นอกจากนี้เธอยังมีพยานที่อยู่ชัดเจน โอกาสเป็ฆาตกรจึงน้อยมาก
“แฟนของฉันบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ เขาหายไปประมาณครึ่งชั่วโมง ตอนนั้นป้าอรมาชวนฉันคุยอยู่นาน จนลืมเวลาไปเสียสนิท” ใบหน้าของแอนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “เขาไม่ใช่ฆาตกรใช่ไหม... ไม่น่าจะเป็ไปได้ เขากับคุณพ่อเข้ากันได้ดีขนาดนั้น ไม่มีเหตุผลที่ต้องทำร้ายท่าน”
สองสาวไม่ตอบ พวกเธอปลอบแอนครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยเธอออกไป จากนั้นหันมาปรึกษากัน
“เธอสงสัยใคร” ลิลลี่ถาม แต่อลิซาเบธส่ายหัว ตอนนี้ไม่ว่าใครก็สามารถเป็ฆาตกรได้ทั้งนั้น
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราตรวจสอบแต่ละห้องดูอีกครั้ง แล้วค่อยไปหาผู้จัดการโรงแรม”
อลิซาเบธไม่ขัด ทั้งคู่ขออนุญาตทุกคนค้นห้อง ซึ่งไม่มีใครปฏิเสธ พอมาถึงห้องของสองแม่ลูก พวกเธอก็พบยาขวดหนึ่ง
“อินซูลิน?” คิ้วของลิลลี่ขมวดเป็ปม เธอตรวจสอบอย่างละเอียดพบว่ายาขวดนี้มีการใช้งาน
“เป็ไปได้ไหม ฆาตกรคือสองแม่ลูกจริง” อลิซาเบธลังเล แต่ก็ไม่กล้าฟันธง
“ไปหาผู้จัดการก่อน แล้วค่อยมาสอบปากคำอีกครั้ง” ลิลลี่ว่า
ทั้งสองมาหาผู้จัดการอีกครั้ง หลังจากสอบถามการจองห้องพักพบว่าสองแม่ลูกจองอย่างกะทันหัน ทำให้ยิ่งดูน่าสงสัยเข้าไปใหญ่
ลิลลี่ตัดสินใจเรียกพวกเธอมาสอบปากคำอีกครั้ง ผู้หญิงสองคนนี้คนแม่ชื่อแวว คนลูกชื่อมีน พอถูกเรียกมาสอบปากคำครั้งที่สอง คนเป็แม่ก็กระสับกระส่าย
“คุณเป็หมอใช่ไหม” ลิลลี่หันไปถามมีน “ทำไมก่อนหน้านี้คุณถึงบอกว่าไม่รู้ว่าผู้ตายมีโรคประจำตัว”
มีนนิ่งเงียบก่อนจะถอนหายใจยาว “ฉันยอมรับว่าโกหก ที่ทำลงไปเพราะตอนกลับเข้าห้องพักพบว่ายาของแม่ฉันถูกขโมยไปบางส่วน ซึ่งมันอาจทำให้พวกคุณสรุปว่าเธอคือฆาตกร”
“ฉันเป็โรคเบาหวานค่ะ” แววยอมรับ “พวกเราไม่ได้ฆ่าเขาจริงๆ นะคะ ฉันจะทำอย่างนั้นไปทำไมกัน”
“คุณเป็เมียน้อยเขาไม่ใช่เหรอ ไหนจะเื่การจองโรงแรมกะทันหันอีก คุณจะอธิบายยังไง” อลิซาเบธไม่ค่อยชอบความคิดหนึ่งผัวหลายเมีย เธอจึงรู้สึกรังเกียจหญิงวัยกลางคน
“คุณคิดผิดแล้ว ฉันไม่ใช่เมียน้อยเขา แต่เป็เมียคนแรกต่างหาก ตอนนั้นเขาจำเป็ต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นเพื่อหน้าที่การงาน และต้องแอบเลี้ยงดูฉันกับลูกอย่างลับๆ” หญิงวัยกลางคนถอนหายใจ “ลูกสาวของฉันเป็ลูกแท้ๆ ของเขา พวกเราไม่มีความจำเป็ต้องฆ่าอีกฝ่ายเลย”
คราวนี้มีนเบิกตากว้าง “ไหนแม่บอกหนูว่าพ่อตายไปแล้ว”
หญิงวัยกลางคนยิ้มฝืด “แม่โกหกลูก ถ้าผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าลูกคือลูกสาวอีกคนหนึ่งของพ่อ เธอต้องกำจัดลูกแน่ เพราะอย่างนี้แม่ถึงต้องปกปิดความจริงเอาไว้”
“ผู้หญิงคนนั้นก็รู้?” อลิซาเบธก็ใกับความซับซ้อนของเื่ราว
“ใช่ เธอเป็คนบอกให้ฉันมาโรงแรมนี้ ไม่อย่างนั้นจะทำลายหน้าที่การงานของลูกสาวฉัน ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็กับดัก” ดวงตาของแววมืดลง “พวกเธอ้าใส่ร้ายฉันกับลูกแน่ๆ ถึงได้จัดฉากพวกนี้ขึ้น”
“ถ้าคุณบริสุทธิ์จริง คุณสามารถบอกได้ไหมว่าเหยื่อตายเพราะอะไร” ลิลลี่อยากให้เธอช่วยเหลือคดี ซึ่งมีนก็ไม่ได้ปฏิเสธ
“ฉันเป็ศัลยแพทย์ไม่ใช่นิติเวช แต่เอาเถอะ พาฉันไปดูศพก่อน” เธอกล่าวน้ำเสียงสั่นเครือ จากนั้นคนทั้งสามก็ไปยังห้องที่เกิดเหตุอีกครั้ง
“ช่องปากมีผงยา คิดว่าน่าจะกินยานอนหลับ มีการฉีดอินซูลินเกินขนาด แต่ทั้งสองอย่างไม่น่าใช่สาเหตุของการตาย ถ้าฉันเดาไม่ผิดสาเหตุที่ทำให้เขาตายคือมีดปักลงที่หัวใจ” ขณะตอบเธอพยายามทำให้น้ำเสียงสงบที่สุด “การลงมือไม่สอดคล้องกันแบบนี้น่าจะมีผู้ลงมือหลายคน”
ลิลลี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ส่วนอลิซาเบธตอนนี้สับสนไปหมดแล้ว มีผู้ลงมือหลายคน เธอต้องชี้ตัวกี่คนล่ะเนี่ย!
“เอาล่ะ เราเริ่มสอบปากคำใหม่อีกครั้ง คราวนี้เธอก็มาด้วย” ลิลลี่หันไปบอกมีน ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ปฏิเสธ
คนแรกที่สอบปากคำครั้งที่สองยังเป็ชายชรา คราวนี้เขารู้ว่าไม่สามารถเล่าความเท็จได้อีกจึงตอบตามความจริงทุกอย่าง “ฉันตั้งใจจะฆ่าเขาจริงๆ แต่ไม่ทันได้ลงมือเขาก็ตายซะก่อน... พวกเราเจอกันในห้องน้ำ ฉันพยายามหลบเขาแต่ไอ้เดรัจฉานนั่นกลับตามมาเยอะเย้ย พอฉันเข้าห้องไปมันถึงได้หยุด”
“ระหว่างนั้นฉันออกห้องมาครั้งหนึ่งเห็นหนุ่มสาวคู่นั้นทำลับๆ ล่อๆ พวกเขาคงไปทำอะไรกับกล้องวงจรปิด แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะเป็ผู้ลงมือ บางทีอาจจะมีอีกคนหนึ่งที่ร่วมมือด้วย”
เมื่อไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมอีก ลิลลี่ก็เชิญชายชราออกไปและบอกให้ป้าอร รุ่นพี่โจ และนานะเข้ามาพร้อมกัน ซึ่งพอเห็นว่าจวนตัวหญิงวัยกลางคนก็สารภาพ
“ฉันวางยานอนหลับเขาเอง คิดว่าจะทำให้ตายเพราะกินยานอนหลับเกินขนาด แต่ไม่นึกว่าจะมีคนอยากฆ่าเขาเหมือนกัน ลูกชายฉันกับเด็กผู้หญิงคนนี้แค่ช่วยจัดการกับกล้องและดูลาดเลา”
“คุณไม่ได้ฉีดอินซูลินให้เขา” มีนหรี่ตาลงขณะถาม
“ไม่แน่นอน ฉันจะไปเอาของพวกนั้นมาจากไหน” ป้าอรปฏิเสธพลันวัน
“คุณโกหก” อลิซาเบธพูดเสียงแข็ง ทำให้หญิงวัยกลางคนสะดุ้งโหยง
“ฉะ ฉัน...” เธอลังเล รุ่นพี่โจเข้ามาปลอบโยนเธอ
“แม่บอกความจริงไปเถอะ ไม่อย่างนั้นแม่จะกลายเป็แพะรับบาป”
หญิงวัยกลางคนสูดหายใจเข้าปอด ก่อนจะยอมบอกความจริง เธอหันไปทางมีน “ความจริงฉันเป็คนบอกเื่พวกคุณให้คุณผู้หญิงรู้ คุณผู้หญิงวางแผนจะฆ่าผู้หญิงคนนั้น เธอให้ฉันไปหาอินซูลินและอุปกรณ์มา จากนั้นตอนที่พวกคุณลงไปทานอาหารก็ให้ฉันขโมยอินซูลินของผู้หญิงคนนั้นออกมาบางส่วน เมื่อไหร่ที่แม่คุณอยู่คนเดียวก็ให้จัดการให้เรียบร้อย แต่ดันมาเกิดเื่กับคุณผู้ชายเสียก่อน แผนก็ล่มไปด้วย”
“เป็ไปได้ไหมว่าแต่เดิมคุณผู้หญิงก็ไม่ได้คิดจะฆ่าคุณแววอยู่แล้ว แต่้าฆ่าสามีตัวเอง” อลิซาเบธโพลงขึ้นจนเกิดความเงียบชั่วขณะ
“มีความเป็ไปได้เหมือนกัน ผู้หญิงคนนั้นมีความมั่นใจในตัวเองสูงและไม่ค่อยเห็นหัวใคร บางทีเธออาจจะรับไม่ได้ที่รู้ว่าตัวเองคือเมียน้อย” โจวิเคราะห์ซึ่งอลิซาเบธก็เห็นด้วย
“งั้นเราสอบปากคำเธอดูอีกครั้ง” ลิลลี่เรียกเธอเข้ามา คราวนี้หญิงวัยกลางคนยอมรับสารภาพแต่โดยดี
“ฉันเป็คนฆ่าเขาเอง พวกคุณก็เป็ผู้หญิงน่าจะรู้ว่ามันน่ารังเกียจแค่ไหนที่รู้ว่าตัวเองเป็เมียน้อย นอกจากนี้ไอ้สารเลวนั่นก็วางแผนจะฆ่าฉัน” หญิงวัยกลางคนถอนหายใจยาว “ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เขาทำร้ายคนไปไม่น้อย และฉันก็เป็คนตามล้างตามเช็ดให้ ดังนั้นพอรู้ว่าเขาอยากจะฆ่าฉันเพื่อเอาสมบัติ ฉันก็ไม่ลังเลที่จะฆ่าเขาก่อน”
อลิซาเบธพูดไม่ออก ผู้ตายต้องสารเลวแค่ไหนถึงมีคนมากมายอยากจะฆ่าเขา แม้จะรู้ว่านี่คือสถานการณ์ที่สร้างขึ้นเธอก็ยังอดโกรธแค้นไม่ได้
“เธอคิดว่าใครคือฆาตกร” ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาสรุปตัวฆาตกรแล้ว อลิซาเบธลังเลก่อนจะตอบ
“คุณแอน”
“คุณแอน? เธอแน่ใจนะ” ลิลลี่ถามด้วยความสับสน
“ค่ะ แม่ของเธอรีบยอมรับจนผิดวิสัย ไม่มีฆาตกรคนไหนยอมรับผิดทั้งที่มีโอกาสรอดหรอก อย่าลืมสิว่าทุกอย่างเป็แค่การคาดเดา มีเหตุผลมากมายทำให้เธอไม่ตกเป็ผู้ต้องสงสัย แต่ผู้หญิงคนนี้กลับยอมรับความผิดด้วยตัวเองอย่างรวดเร็ว หมายความว่าต้องพยายามปกป้องใครบางคน และคนที่คู่ควรให้ปกป้องก็มีแค่ลูกสาวของเธอ”
อันที่จริงนี่คือการคาดเดาของหญิงสาวที่ลอกเลียนแบบมาจากนิยายสืบสวนชื่อดัง หญิงสาวเองก็ไม่รู้ว่ามันถูกต้องหรือไม่
[ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นอลิซาเบธที่สามารถชี้ตัวฆาตกรได้ถูกต้อง]
[ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นอลิซาเบธ ที่เคลียร์เกมค่ำคืนนั้นที่คฤหาสน์ฉบับแก้ไขสำเร็จ]
[ผู้เล่นอลิซาเบธเป็คนแรกที่เคลียร์เกมสำเร็จ]
[ผู้เล่นอลิซาเบธได้รับผลโชคชะตา x1 ตั๋วสุ่มรางวัลทั่วไป x3]
[ในการเคลียร์เกมครั้งถัดไป ผู้เล่นจะไม่ได้รับของรางวัลใดๆ อีก]
เมื่อเสียงประกาศจบลง ร่างของหญิงสาวก็กลับมาหน้าโปสเตอร์พร้อมของรางวัลในมือ เธอถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะลงลิฟต์ไปหาคุณเ้าของ
“ขอแสดงความยินดีด้วยครับ” นพส่งยิ้มให้เธอ อันที่จริงเกมนี้นับว่าเป็คดีง่ายๆ ตัวละครทุกตัวแทบจะพูดความจริงกันหมด เพราะถึงอย่างไรมันก็เป็แค่เกมสำหรับผู้เล่นใหม่
“ฉันขอถามได้ไหมว่าทำไมคุณแอนถึงเป็ฆาตกร”
นพพยักหน้า เขามองดูสถานการณ์ตลอดทำให้รู้ว่าเธอคาดเดาเอาเองล้วนๆ ไม่ได้มีหลักฐานมายืนยัน ซึ่งถ้าจะหาหลักฐานต้องใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงในการค้นหาและสอบปากคำกว่าจะได้มันมา และในเมื่อเธอไม่มีหลักฐานชัดเจน ระบบจึงหักรางวัลไปค่อนข้างมาก
“เพราะเธอไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของผู้ชายคนนั้น แต่เป็ลูกที่เกิดกับคนขับรถ ถ้าเกิดแม่ของเธอเป็อะไรขึ้นมาแล้วพ่อของเธอรู้ความจริง มรดกทั้งหมดต้องตกเป็ของลูกสาวที่แท้จริงของเขา เมื่อไม่มีเงิน คนรักคนนั้นก็ต้องจากไป นอกจากนี้เธอยังสืบจนรู้ด้วยว่าคนรักวางแผนอะไร เธอเชื่อว่าถ้าฆ่าศัตรูของเขา คนรักจะต้องไม่เลิกกับเธอ”
“เป็ความคิดที่ประหลาดมาก” อลิซาเบธถอนหายใจ ไม่รู้ว่าควรแสดงความคิดเห็นอย่างไรดี
“คุณพักผ่อนก่อนเถอะครับ เหตุการณ์ในเกมน่าจะส่งผลกระทบต่อคุณไม่น้อย” นพเห็นว่าเธอเป็แค่สาวแรกรุ่น น่าจะมีภูมิต้านทานด้านจิตใจน้อย
“ตกลงค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวไปสุ่มรางวัลก่อนนะคะ” พูดจบเธอก็ไปมุมวงล้อล็อตเตอรี่ จากนั้นก็มองผลวิวัฒนาการในมือ
ผลโชคชะตา!
หญิงสาวยกยิ้มก่อนจะนำผลวิวัฒนาการเข้าปาก พริบตาภาพเบื้องหน้าของเธอพลันเปลี่ยนเป็รูปงูกินหางพร้อมกับเสียงมากมายดังก้องจนปวดหัว แต่ไม่นานอาการทั้งหมดก็หายไป
อลิซาเบธััได้ว่าตอนนี้เธอเป็ผู้วิวัฒนาการแล้ว มีความรู้มากมายผุดขึ้นมาในหัว มันเป็ข้อมูลของเส้นทางโชคชะตาซึ่งมีลำดับ 1 ชื่อว่า ‘นักพนัน’
หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างก่อนจะสุ่มรางวัลอย่างอารมณ์ดี และดูเหมือนเทพีแห่งโชคจะเข้าข้างเธอ การสุ่มรางวัลครั้งนี้หญิงสาวได้รับบันทึกเงื่อนไขลำดับ 2 เส้นทางโชคชะตา องุ่นพิสุทธิ์ 5 ลูก และบันทึกลับ
6K
