กระบี่ฟ้าสังหาร

" วู๊มม " คมกระบี่คมกริบพุ่งทะยานตัดขวางเข้าหาชายชุดดำอย่างรวดเร็ว 

" ไอ้เด็กเปรต " ชายชุดดำร้องลั่น พลางตวัดดาบออกสุดแรง

" เปรี้ยงง " ปราณดาบผสานวิญญาณพุ่งทะยานออก 

" เคร้ง " เสียงดังสั่นราวกับเหล็กแข็งกล้ากระทบกัน แรงปะทะส่งร่างทั้งสองเหยียดถอย

ชิงหยางยกยิ้มออกมา พลางระเบิดปราณพลัง แลแทงกระบี่ออกไปสุดแรง " ใบหลิวเล่นลม " ชิงหยางร้องออก

" วู๊มมม " มวลอากาศพลันแปรเปลี่ยนกลายเป็นคมกระบี่ พุ่งทะยานเข้าหาชายชุดดำอย่างเร็วรี่

" อือ " ชายชุดดำกัดกรามแน่น มันมิคาดคิดเลยว่าเด็กหนุ่มที่อยู่เพียงเขตแดนหล่อกายาระดับแปดจะมีพลังโจมตีที่รุนแรงเช่นนี้ 

" ย้ากกกก " มันร้องออกสุดเสียงใช้สองมือจับด้ามดาบแน่น แลชูขึ้นเหนือศีรษะฟาดลงมาสุดแรง

" เปรี้ยงง " ปราณดาบผสานวิญญาณพุ่งทะยานเข้าหาใบหลิวเล่นลมอย่างเร็วรี่

" ตูมม " ใบหลิวเล่นลมทะลวงปราณดาบผสานวิญญาณระเบิดออก แลทะยานเข้าหาชายชุดดำอย่างเร็ว

" ไม่ " ชายชุดดำร้องออกสุดเสียง เมื่อรู้ว่าต้องตกตายอย่างงมิยินยอม

" ตูมมม " ใบหลิวเล่นลมทะลวงเข้ากลางอกของชายชุดดำเป็นรูใหญ่ราวศีรษะมนุษย์ ตกตายในทันใด

" ฆ่ามันให้ได้ " หัวหน้าชายชุดดำร้องออกมาสุดเสียง ทั้งยังเดือดพล่านด้วยโทสะ

สองชายชุดดำทะยานร่างเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทั้งยังสะบัดดาบใหญ่ในมือไปมา

" เขตแดนผสานวิญญาณระดับหนึ่งทั้งสอง " ชิงหยางพึมพำ 

ชิงหยางพุ่งทะยานเข้าหาชายชุดดำทั้งสอง พลางวาดกระบี่ตัดขวาง " วู๊มม " คมกระบี่พุ่งทะยานเข้าชายชุดดำทั้งสอง

" อะ " ชายชุดดำทั้งสองพลันแตกตื่นเมื่อคมกระบี่พุ่งเข้ามา 

สองมือกอบกุมด้ามดาบกวัดแกว่งไปมา ราวกับเด็กน้อยเพิ่งฝึกหัดเพลงดาบ 

" วู๊มม " กระบี่แทงตรงพุ่งทะยานตามติด 

" วู๊มม " กระบี่ตัดเฉียงสะบัดออกอย่างรวดเร็ว

" สามกระบวนท่าเพียงพริบตา " เด็กหนุ่มมือดาบพึมพำ เด็กหนุ่มเองก็เป็นอีกคนที่ได้ดูภาพบันทึกในวันนั้น วันที่เถียนปี้เหลาหนีตาย

เขาพยายามอย่างหนักที่ฝึกตาม แต่มิว่าจะทำเช่นใดก็มิอาจทำได้

อย่าว่าแต่เด็กหนุ่มนักดาบเลย เหล่าศิษย์หลักหลายคนก็พยายามอย่างหนัก ที่จะฝึกสามกระบวนท่าเพียงพริบตา แต่ถึงเวลานี้ก็ยังมิมีผู้ใดฝึกฝนได้

" ตูมม " คมกระบี่ตัดขวางระเบิดคมดาบของสองชายชุดดำ 

" อั้ก " พวกมันกระอักโลหิตออกมาในทันใด เมื่อปราณพลังตีกลับ 

" วู๊ม " คมกระบี่แทงตรงพุ่งทะยานหาชายชุดดำคนหนึ่ง ส่วนกระบี่ฟันเฉียงพุ่งเข้าหาอีกคน

" ไม่ " สองชายชุดดำร้องลั่นสนั่นป่า สายตาของมันทั้งสองมองยังคมกระบี่ที่เคลื่อนเข้าหา 

" ตูมม " คมกระบี่แทงตรงทะลวงเข้ากลางอกทะลุออกด้านหลัง 

" ตูมม " คมกระบี่ฟันเฉียงฟันฉับเข้าที่ต้นคอแลลากยาวลงในแนวทะแยงออกอีกฝั่ง

" ตุบ " สองร่างสามชิ้นร่วงลงยังผืนพารา โลหิตสดๆไหลรินราวสายธาราแดงฉาน

" สี่ศพ ในเวลามิถึงหนึ่งเค่อ " หัวหน้าชายชุดดำพึมพำ 

" ฮื่อห์ " มันคำรามในลำคอดังลั่น 

" ไอ้เดรัจฉานน้อย " หัวหน้าชายชุดดำกัดกรามแน่น ทั่วร่างสั่นเทิ้มทั่วแรงโทสะ

เขตแดนผสานวิญญาณสี่คนตกตายไปต่อหน้า ถือเป็นความสูญเสียอย่างมากมหันต์ 

" เจ้าจะต้องชดใช้ในสิ่ที่เจ้าทำ ข้าจะฆ่าเจ้า " หัวหน้าชายชุดดำร้องออกมา 

" ครืนน " ปราณพลังทั่วร่างระเบิดออก ฐานพลังถีบทะยานขึ้นสูงลิ่ว

" เขตแดนผสานวิญญาณระดับสี่ " ชิงหยางพึมพำ 

ดาบสีดำฟาดฟันลงมาอย่างรวดเร็ว " เปรี้ยงง " คมดาบฝ่ามวลอากาศทะยานเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว

" เคล็ดชิงสวรรค์หมุนวน " ชิงหยางร้องตะโกนในใจ 

" ครืนน " ปราณพลังทั่วร่างไหลเวียนลงยังตันเถียนแลระเบิดออก 

" ใบหลิวผ่าสมุทร " ชิงหยางร้องตะโกนสุดเสียง สองมือกอบกุมกระบี่ฟ้าสังหารอยู่เหนือศีรษะตวัดกระบี่ลงอย่างรวดเร็ว

" เปรี้ยงง " มวลอากาศแปรเปลี่ยนเป็นคมกระบี่บางเฉียบ แต่ทว่าแข็งแกร่งราวกับแผ่นผลึกสวรรค์

" ครืนนน " สองคมกระบี่ดาบพุ่งทะยานเข้าหากัน รายรอบอาณาพลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ฝุ่นดินหินก้อนล่องลอยขึ้นสูง

" ตูมมม " ใบหลิวผ่าสมุทรกตัดผ่าคมดาบแยกออกเป็นสอง แลพุ่งทะยานเข้าหาชายชุดดำ 

ชายชุดดำเช็ดโลหิตที่มุมปากมองจ้องยังใบหลิวผ่าสมุทร " ไม่ " มันร้องออกสุดเสียง 

" แคว่ก " ใบหลิวผ่าสมุทรตัดผ่าร่างของชายชุดดำ ขาดออกเป็นสองส่วนตกตายอย่างอนาถ 

" อะ " ชายชุดดำที่เหลือมองยังเด็กหนุ่มอย่างโง่งม ทั่วร่างสั่นเทิ้ม

" หนี " ชายชุดดำคนหนึ่งร้องออกสุดเสียง พลางทะยานร่างหนีอย่างรวดเร็ว

" ตุบ " ชิงหยางทิ้งร่างลงนั่งยังพื้นอย่างไร้สิ้นเรี่ยวแรง ทั้งยังถอนหายใจออกมาอย่างแรง

" โชคดีที่พวกมันหนีไป หาไม่แล้ว คงเป็นเราที่ต้องหนี " ชิงหยางเอ่ยออกมา

เด็กหนุ่มนักดาบให้แปลกใจจึงเอ่ยถาม " เหตุใดเราต้องหนี ในเมื่อเจ้าสังหารพวกมันไปแล้วห้าคน อีกห้าคนที่เหลือก็ต้องตกตายตามกันไปสิ " เด็กหนุ่มนักดาบเอ่ย

" ข้าหมดแรงแล้ว " ชิงหยางตอบออกมาอย่างง่ายๆ 

" แต่ละท่าที่ใช้ออกนั้นกินพลังปราณมากมายนัก ทั้งท่าสุดท้ายนั่นข้าถึงกับทุ่มหมดหน้าตัก " ชิงหยางเอ่ย

" อืม  เด็กหนุ่มนักดาบพยักหน้าอย่างช้าๆ 

" ขอบใจเจ้ามากสหาย " เด็กหนุ่มนักดาบเอ่ยออกมา

" ข้าหนานชี่หลง จากตระกูลหนาน เมืองซีกวน " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา 

" อืม " ชิงหยางพยักหน้า 

" หือ " พลันหูของชิงหยางได้ยินเสียงเคลื่อนที่ในป่าอย่างรวดเร็ว 

" เราต้องไปแล้วมีคนกำลังมา " ชิงหยางเอ่ยออกมา

ชิงหยางหยัดกายลุกยืนอย่างโซเซ พลางก้าวเท้าเข้าหาร่างไร้วิญญาณทั้งห้า

ชิงหยางเร่งเข้ารูดทรัพย์ของเหล่าชายชุดดำ แลใช้ดาบของพวกมันกรีดตามร่างกาย 

" เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนัน " หนานชี่หลงร้องออกมา 

" กลบเกลื่อนร่องรอย " ชิงหางเอ่ยออกมา

" เจ้าก็ต้องทำด้วย " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางตวัดดาบออกไป 

" โอ้ย " หนานชี่หลงร้องออกมา 

" ไป " ชิงหยางลากสังขารออกจากเขตต่อสู้อย่างรวดเร็ว แลไปหลบหลังพุ่มไม้

เหล่าศิษย์ของสำนักแห่งหนึ่งทะยานร่างเข้ามายังบริเวณต่อสู้ พลางกวาดตามองทั่วบริเวณ

" เป็นฝีมือของมือกระบี่ชั้นสูง กระบี่เดียวปลิดชีพ " ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยออกมา

" กระบี่เดียวปลิดชีพ " ชิงหยางพูดในใจ 

" ดูจากร่องรอยการต่อสู้แล้ว มีอีกสองคนที่ได้รับบาดเจ็บ " ชายหนุ่มคนเดิมเอ่ยออกมา

" ศิษย์พี่ทางนี้มีรอยโลหิต " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยออกมา 

" ตามไปดู " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา แลทะยานร่างตามรอยโลหิตไป 

เมื่อเข้ามาในพุ่มไม้ชายหนุ่มถึงกับแปลกใจ เมื่อพบเจอกับเด็กหนุ่มสองคนที่มีบาดแผลทั่วร่าง ทั้งยังหน้าซีดเพราะเสียโลหิตมาก

" น้อยชายเกิดสิ่งใดขึ้นกับพวกเจ้า " ชายหนุ่มเอ่ยถาม 

" พี่ชาย พวกข้าถูกชายชุดดำเหล่านี้ล้อมกรอบเพื่อหวังปล้นชิง แต่โชคดียิ่งนักที่มีมือกระบี่ผู้เก่งกาจมาช่วยพวกข้าไว้ " ชิงหยางโกหกคำโต

" อืม " ชายหนุ่มพยักหน้า

" มือกระบี่ผู้นั้นไปทางใด " ชายหนุ่มเอ่ยถาม 

" ท่านจะให้ข้าบอกรึ มือกระบี่ผู้นั้นเป็นผู้มีพระคุณของข้า " ชิงหยางเริ่มเล่นละคร 

" ฮื่อห์ " ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างแรง

" เรื่องนี้ก็จริง หากเนรคุณต่อผู้มีพระคุณ ก็อย่าได้เป็นอีกเลยยอดยุทธ " ชายหนุ่มพึมพำ 

" นี่เป็นยาสมานแผลของสำนักข้า พวกเจ้าทั้งสองก็เร่งรักษาตัวแลออกจากเขตนี้ อีกประเดี๋ยวสัตว์อสูรที่ได้กลิ่นโลหิตก็คงมา เมื่อพวกมันมาพวกเจ้าทั้งสองจะลำบากยิ่ง " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

ชิงหยางรับเอายาสมานแผล " ขอบคุณพี่ชาย " ชิงหยางเอ่ยออกมา 

" พวกเราไปแล้ว " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา แลทะยานร่าจากไปอย่างรวดเร็ว

" ฮื่อห์ " ชิงหยางถอนหายใจออกมาอย่างแรง 

" เป็นได้ว่าคนเหล่านี้กำลังตามหามือกระบี่ชั้นสูง กระบี่เดียวปลิดชีพ " ชิงหยางพึมพำ 

" สหายชิงเหตุใดเจ้าถึงได้เก่งกาจในการพูดจานัก ทั้งที่อายุของเจ้าก็ยังมิมาก " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา

" เพราะข้าชอบไปฟังเหล่ายอดยุทธพูดคุยกัน ข้าจึงจดจำแลนำมาใช้ " ชิงหยางเอ่ย

" ก่อนอื่นไปจากที่นี่ " ชิงหยางเอ่ยออกมา