ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]

       โจวเฉวียนโย้กโย้โอ้เอ้ ท่าทางไม่เต็มใจอย่างยิ่งแต่อย่างไรก็ตอบตกลง จะขึ้นเขาไปพร้อมฉู่เฟิง

        ก็เพราะประสบการณ์จากครั้งที่แล้วยังฝังแน่นในความทรงจำเริ่มจากถูกนกยักษ์สัตว์ร้ายไล่ฆ่าจนขวัญกระเจิดกระเจิงต่อมาก็เห็นฉู่เฟิงแบกอาร์พีจีไล่สังหารคนทั้งฝูง เขาขวัญหนีดีฝ่อขนลุกขนพองไปหมดแล้ว

        ฉู่เฟิงกับหวงหนิวทำเวลาได้ดีอย่างยิ่ง ไปรับเขาที่นอกอำเภอเมือง

        โจวเฉวียนมาถึงช้า เรียกได้ว่าลากสังขาร เดินลากขามาให้เห็นแต่ไกล

        ฉู่เฟิงอึ้งไปเล็กๆ จากนั้นก็หัวเราะอย่างอดไม่ได้

        ทรงผมหวีเสยของโจวเฉวียนกลายเป็นผมดัด เงาวับเป็นประกาย ทั้งหนาทั้งพองจนแลดูศีรษะใหญ่โตกว่าเดิมขึ้นไปอีกเบอร์ เขาหวีผมไปด้านหลังจงใจปกปิดเขาทั้งสองข้าง

        “ทรงเฉพาะตัวมากเลย!” ฉู่เฟิงสรรหาคำพูดไม่ถูกจริงๆ

        นอกจากนี้ ไม่เจอกันหลายวัน โจวเฉวียนผอมลงไปอีกไม่เพียงแค่ดูไม่เหมือนตาอ้วนคนเก่าเท่านั้น หากยังผอมเพรียวอีกต่างหาก

        “อีกหน่อยเรียกนายว่าตาอ้วนไม่ได้แล้ว เรียกตาผอมโจวเหมาะกว่าแต่ว่าผอมเกินไปไหม อย่าบอกนะว่าวันๆ นายกินแต่ยาลดความอ้วนน่ะ?” ฉู่เฟิงหัวเราะ

        หวงหนิวก็ใบ้กิน เพราะช่างแตกต่างกับโจวเฉวียนที่เจอกันครั้งแรกอย่างกับคนละคนจากหุ่นพระสังกัจจายน์กลายเป็นผีซี่โครง

        โจวเฉวียนโมโห ชี้ให้ดูสองเขาบนหัว เอ่ยว่า “สารอาหารถูกมันสูบไปหมดเลยขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปนะ ฉันว่าฉันจะไปหาเลื่อยไฟฟ้ามาละ กัดฟันเลื่อยทิ้งแม่งเลย!”

        สองเขาบนศีรษะของเขาใหญ่และหนาขึ้นไม่น้อย ดูน่าเกรงขามก่อนนี้เขาเคยเรียกหวงหนิวเป็นราชาปีศาจวัว แต่ตอนนี้ดูท่าเขาจะเหมาะสมกว่า

        ฉู่เฟิงมองแล้วก็เอาแต่หัวเราะ

        หวงหนิวเฉียดกรายเข้ามาใกล้ ลูบๆ คลำๆ เขาของโจวเฉวียน แล้วฉีกยิ้มน่าแปลกที่ไม่ยักกะเห็นรอยเหยียดหยาม แถมยังตบไหล่เขาอย่างเป็นมิตรเสียอีก

        “แกหมายความว่าไงหา?” โจวเฉวียนถลึงตา ระวังตัวแจเขาชักหนาวๆ ร้อนๆ ไอ้วัวตัวนี้ไม่ค่อยญาติดีกับเขาเท่าไหร่เจอกันทีไรเป็นต้องฟัดกันทุกที ทำไมคราวนี้เปลี่ยนไป?

        “ดูเท่อ่ะ” หวงหนิวเขี่ยตัวอักษรบนพื้น มันเป็นเรื่องแปลกที่พบเจอได้ยากยิ่งเพราะหวงหนิวมันเคยชมใครเสียที่ไหนกัน

        โจวเฉวียนเห็นแล้วชักสบายใจ เชิดหน้า ความมั่นใจเพิ่มพูนก็แค่มีเขาวัวงอกมาคู่เดียวไม่ใช่เหรอ? จริงๆแล้วมันออกจะเท่ ขนาดที่ไอ้วัวตัวนี้มันยังชื่นชมเขาเลย

        หวงหนิวเติมให้อีกประโยค ในกลุ่มทอเรนนี่อยู่อันดับต้นๆ เลย

        “ไอ้หนิวหมัวหวัง พ่องแน่ะ ฉันจะฆ่าแก!”โจวเฉวียนตะโกนเสียงดัง เขาโมโหแล้วนะ คุยกันตั้งนานสุดท้ายคือมันหมายความว่าเขาเหมือนพวกทอเรนเข้าไปทุกที โมโหโว้ย

        ระหว่างทาง มีแต่เสียงตะโกนของโจวเฉวียน เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด และเสียงมอมอของหวงหนิวดังไปตลอดทาง!

        ในที่สุด ก็เข้าสู่ภูเขาบรรพกาลอีกครั้ง

        เพียงแค่เหยียบย่างตรงทางเข้า มองเห็นแนวป่าทึบดึกดำบรรพ์โจวเฉวียนก็เริ่มสั่น ความทรงจำครั้งก่อนยังฝังแน่นสารพัดสัตว์ประหลาดทำเขาขวัญผวากระเจิดกระเจิง ฝันร้ายอยู่หลายคืน

        “ฉันว่าพวกเราไปกันช้าๆ เถอะ!” เขากระซิบกระซาบกะว่าจะค่อยๆ ปรับตัวทีละน้อย

        แต่ว่า พอพูดจบเท่านั้น เขาก็สะดุ้งสุดตัว วิ่งแน่บสุดฝีเท้าเข้าไปในป่า

        ก็เพราะข้างหลังเขา มีแมงมุมยักษ์สูงสามเมตรตัวหนึ่งห้อยลงมาจากกลางอากาศพอโดนก้นของเขาเข้า ก็ไล่ตามทันที

        “ซวยแล้ว มาอีกแล้ว!” โจวเฉวียนร้องโหยหวน

        ประสบการณ์ครั้งก่อนทำให้เขากลัวสุดจิตสุดใจ

        แต่ว่า เขาก็รู้ดี ยิ่งประสบการณ์เพิ่มพูนยิ่งขัดเกลาตัวเองท่ามกลางอันตรายต่อไปในภายภาคหน้าจึงจะสามารถมีชีวิตรอดได้อย่างทรหดอดทน

        ฉู่เฟิงบอกเขาแล้วว่า ยามนี้พวกสัตว์ร้ายทั้งหลายทุกหนทุกแห่งล้วนกำลังกลายพันธุ์ ซ้ำยังมากกว่ามนุษย์พิเศษเสียอีกแต่พวกมันอยู่ในภาวะจำศีล ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะโผล่ออกมาวันไหน

        ในป่าดึกดำบรรพ์ ใบไม้ร่วงหล่นทับถมเน่าเปื่อยมาไม่รู้ผ่านเนิ่นนานเพียงใดจนกลายเป็นผืนดินอันอุดมสมบูรณ์

        เถาวัลย์บางส่วนเส้นหนากว่าแทงก์น้ำ ต้นไม้ใหญ่ยักษ์ปิดฟ้าคลุมดินกิ่งก้านสาขาอวบหนา ใบใหญ่โตมโหฬารอย่างกับร่มขนาดยักษ์

        กลางป่า ต้นไม้โบราณเบียดเสียดแน่นไปทั้งแถบอากาศร้อนชื้นหนาแน่นอย่างยิ่ง หากเป็นคนธรรมดาย่อมไม่อาจทานทนสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายเช่นนี้ได้

        ในอากาศ เมฆหมอกหมุนวน บดบังดวงอาทิตย์ บางคาบคราจะเห็นนกยักษ์บินร่อนประหนึ่งกลีบเมฆก็ไม่ปาน เงามหึมาอย่างน่าตกใจ

        พร้อมกันนั้น ส่ำสัตว์ต่างร้องคำรามกันไม่ขาดตอน

        เมื่อมาถึงตรงนี้ก็เหมือนกับหลุดเข้ามาอีกโลกใบหนึ่งที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

        “ครั้งนี้...จะล่ามังกรเหรอ?!”โจวเฉวียนออกอาการไม่เชื่อ ในโลกนี้มันมีมังกรเสียที่ไหน?

        ฉู่เฟิงเองก็ยังสงสัยอยู่ ในภูเขาลึกอย่างนี้มีมังกรจำศีลอยู่ไหมนะ?แล้วพวกเขาเป็นคู่มือมันได้เหรอ?แล้วจะรับมือกับสัตว์ในตำนานอย่างนั้นอย่างไรดีล่ะ?

        หวงหนิวผงกหัว บอกว่าแน่นอน

        ตอนนั้น สีหน้าของมันหนักแน่นจริงจัง เตือนฉู่เฟิงให้ระวังครั้งนี้จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด

        “นายหมายความว่า จะให้ฉันไปล่ามังกรคนเดียวเหรอ?” ฉู่เฟิงทำตาโต

        “แหงแซะ!” มันเขี่ยตัวอักษรลงบนพื้นให้สองคำ

        “ฉันว่าไอ้วัวบ้านี่มันช่วยให้ยุ่งมากกว่า ไม่ต้องไปฟังมัน!” โจวเฉวียนบอก

        หวงหนิวสะบัดสายตาที่เต็มไปด้วยแววอาฆาตมาดร้ายใส่เขา จากนั้นก็บอกว่าเดี๋ยวพ่อจะจัดหนักให้นายสักยก

        โจวเฉวียนสะดุ้งรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาทันที รีบหุบปากทันควันไม่กล้าพูดมากอีก ครั้งที่แล้วที่หวงหนิวไปก่อกวนสัตว์ประหลาดออกมาความทรงจำยังหลอกหลอนเขาจนบัดนี้

        ภูเขาสูงชันขึ้นทุกที ทุรกันดารอย่างยิ่งบางช่วงบางตอนถึงกับต้องปีนหน้าผา ชัดเลยว่าพวกเขากำลังข้ามไปอีกแนวเขาหนึ่ง

        สุดท้าย พวกเขาต้องข้ามหนองน้ำไปอีกหลายแห่ง

        พอใกล้จะถึง หวงหนิวก็ชะลอความเร็วลง

        เบื้องหน้า ต้นไม้ใหญ่ยืนต้นกระจัดกระจาย พื้นดินแห้งแข็งเต็มไปด้วยกรวดหิน กลิ่นอายสังหารล่องลอย

        พื้นที่แถบนี้ต่างจากที่ผ่านมา สำเหนียกได้ถึงอันตรายในทันที

        ความชื้นหนาแน่น บางครั้งก็เห็นสัตว์ร้ายที่ผ่านมาเร่งรีบผ่านไปเหมือนหวาดกลัวไม่อยากรั้งรออยู่นาน ที่ตรงนี้อันตรายอย่างยิ่ง

        ถึงแล้ว!

        หวงหนิวบอกใบ้ ตรงหน้านี้คือหนองน้ำ ส่วนป่าหินข้างๆ หนองน้ำนั่นมีพื้นที่โล่งว่างอยู่หย่อมหนึ่ง ตรงนั้นเต็มไปด้วยกองกระดูกขาวโพลนกระจัดกระจาย

        เหมือนกับซากสัตว์ที่ถูกแทะกินแล้วทิ้งๆ ขว้างๆ กองกระดูกไว้แถวนั้น

        ความร้อนชื้นหนาแน่นไปทั่วอาณาบริเวณอันกว้างขวาง หากเมื่อมาถึงตรงนี้แม้จะยังไม่เห็นสัตว์ร้ายอะไรเลย ทว่าฉู่เฟิงกลับรู้สึกได้ถึงไอสังหารรุนแรงที่นี่น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

        หวงหนิวไม่เดินต่อ ดึงโจวเฉวียนถอยออกมา ให้ฉู่เฟิงไปต่อเพียงคนเดียว

        ฉู่เฟิงสูดลมหายใจลึกยาว ก้าวยาวๆ ไปยังป่าหินโล่งกว้างตรงนั้น

        ด้านหลัง โจวเฉวียนตื่นเต้นจนแทบหยุดหายใจ จดจ้องไม่วางตาตรงนั้นมีมังกรจริงอ่ะ?

        ไอร้อนชื้นถูกลมพัดกระจาย ตอนนี้ โจวเฉวียนถึงกับขนลุกซู่จนแทบจะแหกปากร้องลั่นท่ามกลางไอหมอกเบื้องหน้า เขามองเห็นดวงตาคู่หนึ่ง ใหญ่ขนาดโคมไฟ สายตาเย็นเยียบไร้ความรู้สึก กำลังมองฉู่เฟิงเขม็ง!

        วินาทีนั้น ฉู่เฟิงขนลุกไปทั้งตัว เขาเห็นเจ้ายักษ์ใหญ่ตัวนั้นแล้ว

        สัตว์ร้ายขนาดมโหฬารสูงร่วมสิบเมตรอยู่ท่ามกลางไอหมอก ทั่วทั้งตัวปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีเงินไอสังหารแผ่กระจายไปทั่วอาณาบริเวณ มันกำลังก้มหัวมองลงมา

        ดวงตาสีเงินคู่นั้นขนาดประมาณอ่างน้ำ แสงสีเงินแทบจะพุ่งออกมาทิ่มแทงคนได้

        วินาทีนั้น สัตว์ประหลาดยักษ์ก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงแฝงด้วยไอสังหารอันน่ากลัว พื้นดินสั่นสะเทือนในทุกย่างก้าว

        ฉู่เฟิงพุ่งหลาวหลบออกไป

        โครม!

        เสาหินตรงหน้าถล่ม แต่มันแหวกพุ่งออกมาอย่างไม่สนใจอะไร

        “ไทแรนโนซอรัส?”

        ฉู่เฟิงมองเห็นสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนี้ในที่สุดรูปร่างมันเหมือนไทแรนโนซอรัสไม่ผิดเพี้ยน แต่มีสีเงิน สูงร่วมสิบเมตรแค่ความสูงก็ทำคนหัวใจวายได้แล้ว ไหนจะเกล็ดสีเงินแวววาวอีก

        “ฮึ่ม!”

        ไทแรนโนซอรัสสีเงินสะบัดหางออกด้านข้าง มันรวดเร็วอย่างยิ่งหัวอันใหญ่ยักษ์สำแดงอาการบ้าคลั่งอันน่ากลัว ไม่มีอาการโง่งมแม้แต่นิดเดียว

        ฉู่เฟิงหลบอีกครั้ง หางของมันฟาดโครมเข้าที่เสาหินหินก้อนมหึมาแตกกระจัดกระจาย

        “โฮก...” ไทแรนโนซอรัสสีเงินคำรามกึกก้องจนแผ่นดินสะท้านสะเทือน

       “นี่สินะมังกรที่หวงหนิวบอก!”

        ฉู่เฟิงลอบตระหนกในใจ นี่มันไดโนเสาร์ไม่ใช่เหรอ?แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่เหมือนที่บอกไว้ในวิชาบรรพชีวินวิทยา1สักนิด แค่ขนาดก็กินขาดแล้ว

        “นี่คือมังกรที่แกหมายถึงงั้นเหรอ?” ห่างออกไปโจวเฉวียนถามเสียงสั่น

        ขนาดห่างออกมาตั้งไกล เขายังรู้สึกถึงความน่ากลัวที่สุดจะพรรณนาน่ากลัวชนิดที่กินขาดกว่าสัตว์ประหลาดที่เจอก่อนหน้านี้เป็นไหนๆเกล็ดสีเงินที่เป็นเหมือนเกราะคุ้มกันสะท้อนแสงแวววาวหินก้อนมหึมาก็ทำอะไรมันไม่ได้ ไอสังหารท่วมท้น ไอ้ตัวอย่างนี้จะใช้แค่แรงคนต้านทานมันจะไหวหรือ?

        คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันตัวกระจิริด ทำอย่างไรก็ไม่สะเทือน

        ที่โล่งกว้างกลางป่าหินการต่อสู้ระหว่างฉู่เฟิงและไทแรนโนซอรัสสีเงินเริ่มต้นขึ้น!

        เขาเป็นฝ่ายเข้าโจมตี พุ่งเข้าไปด้วยความเร็วสูงสุดแล้วเหวี่ยงหมัดด้วยกำลังทั้งหมดเข้าไปที่ไทแรนโนซอรัส

        ตึง!

        เสียงสะเทือนจนลั่นแก้วหูเกล็ดสีเงินบนตัวไทแรนโนซอรัสแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้ายามปะทะก่อให้เกิดเสียงสะท้อนของโลหะอย่างน่ากลัว

        ฉู่เฟิงหนาวเยือกในใจ นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ หนังหนาทนทานยากยิ่งที่จะทำลายเกล็ดทั่วตัวของมันได้ จะฆ่ามันยิ่งไม่ต้องพูดถึง

        ต่อมา เขารู้สึกแปลกๆ ไอ้ไทแรนโนซอรัสนี่มันหายใจประหลาดๆตอนที่เขาพุ่งเข้าโจมตี เสียงหายใจมันสะดุดหู

        “มันรู้เคล็ดการหายใจ?!” ฉู่เฟิงตะลึง

        มิน่าล่ะ มันถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้ ขนาดหมัดเมื่อครู่ของเขาที่ทลายหินหนักสิบตันได้เมื่อโจมตีใส่ตัวมัน ไม่ต่างกับชกแท่งเหล็ก มันแข็งอย่างยิ่งแสดงว่าเกี่ยวข้องกับเคล็ดการหายใจ

        เป็นครั้งแรกที่ฉู่เฟิงใจเต้นไม่เป็นส่ำไทแรนโนซอรัสก็รู้เคล็ดการหายใจด้วย

        ดวงตาของเขาฉายแววประหลาด พลางสำรวจละเอียดถี่ยิบวิธีการหายใจของไทแรนโนซอรัสสีเงินตัวนี้เรียบง่าย ตื้นเขินเทียบกับหวงหนิวไม่ได้เลย

        การที่มันแกร่งเช่นนี้ก็เพราะร่างกายอันใหญ่โตของมันเกล็ดแข็งหนังหนาเนื้อเหนียวโดยธรรมชาติ เป็นข้อได้เปรียบจากเผ่าพันธุ์ของมัน

        เป็นครั้งแรกที่ฉู่เฟิงประสบกับสัตว์ขนาดมหึมาที่รู้จักเคล็ดวิธีหายใจเขาชนตอเข้าอย่างจัง

        แต่ก็ยังมีจุดที่เขาวางใจ ถึงเจ้าไทแรนโนซอรัสสีเงินนี้จะว่องไวแต่ก็ยังไม่เท่าเขา นอกจากนี้ ร่างหมัดของเขาก็ใช่ว่าจะไร้ผลเสียทีเดียวการโจมตีต่อเนื่องไม่หยุดก็สร้างความเจ็บปวดให้มันได้เช่นกันแววตาของมันฉายแววเกรี้ยวกราด

        ห่างออกไป หวงหนิวสะกิดโจวเฉวียน “ไปฝึกกันได้แล้ว”

        โจวเฉวียนสะดุ้ง ถามว่า “ทิ้งเขาไว้คนเดียวจะดีเหรอเกิดโดนไอ้มังกรป่าเถื่อนนี่กินเข้าไปจะทำยังไงอ่ะ?!”

        หวงหนิวไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มหัว ใช้สองเขาของมันทิ่มพรวดเข้าที่ก้นของเขา

        “โอ๊ย...” โจวเฉวียนสะดุ้งสุดตัว หมุนตัวเผ่นทันทีก็ไอ้วัวตัวนี้มันเอาจริง ขืนไม่หนีล่ะก็ ไม่รู้ผลจะออกมาเป็นอย่างไร

        ต่อมาไม่นาน ในป่าห่างออกไปเสียงร้องแสดงความหวาดกลัวของโจวเฉวียนก็ดังขึ้น เขาร่วงลงไปในบ่อน้ำร้อนแล้วดันไปก่อกวนพวกสัตว์ประหลาดเข้าอีก

        การฝึกของเขาเริ่มขึ้นแล้ว!

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา อีกครั้งแล้วที่โจวเฉวียนมีสภาพกะปลกกะเปลี้ยเปลวไฟร้อนแรงน่าหวาดกลัวถูกพ่นใส่ค้างคาวตัวขนาดหกเมตรที่ไล่บี้เขาอย่างไม่หยุดหย่อนตอนนี้แม้สักนิดก็ไม่คิดจะขยับ

        รอจนเขาคลายความเหน็ดเหนื่อยแล้วเดินทางกลับไปยังนอกป่าหินฉู่เฟิงยังคงฟาดฟันอยู่กับไทแรนโนซอรัสสีเงินตัวนั้น

        ทว่า การต่อสู้ดำเนินมาถึงตอนจบแล้ว เห็นได้ว่าฉู่เฟิงเองก็หมดแรงสิ้นสภาพ เหงื่อโทรมทั่วร่างเสื้อผ้าขาดวิ่น

        “โฮก...”

        ไทแรนโนซอรัสสีเงินพ่นลมรุนแรงจากรูจมูกลมร้อนแรงดั่งเปลวไฟสีเงินเปี่ยมไปด้วยพลังโจมตีรุนแรง ต้นไม้ยักษ์โดยรอบไหวโยกใบไม้กระจัดกระจาย

        มันเองก็สู้ตาย เพราะเกล็ดบนตัวของมันบางส่วนถูกฉู่เฟิงชกแตกกระจายเลือดสดๆ ไหลริน!

        ดวงตาสีเงินคู่นั้นเย็นเยือกไร้จิตใจเต็มไปด้วยกลิ่นอายกระหายเลือดและบ้าคลั่ง เมื่อมันอ้าปากกว้างเขี้ยวขาวคมปานใบมีดนั้นคมอย่างยิ่งสามารถเชือดกระดูกของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างง่ายดาย

        โฮก!

        เสียงคำรามสุดท้ายดังสนั่น ไทแรนโนซอรัสบ้าคลั่ง

         การหายใจของมันผิดไป มันสั่นเทาไปทั้งตัวภายในร่างกายเหมือนกับมีกระแสพลังลึกลับ กำลังปะทุจนมันระเบิดไอสังหารออกมา

        ฉู่เฟิงเหนื่อยแทบขาดใจ แต่สมาธิยังคงมุ่งมั่น เขาจับหลักได้แล้วจึงทุ่มพลังเต็มที่คิดจะสกัดจังหวะการหายใจของไทแรนโนซอรัส

        เขาทะยานขึ้นฟ้า เหวี่ยงหมัดปีศาจวัวใส่มันรัวๆ สุดกำลังโจมตีทุกส่วนของไทแรนโนซอรัส นอกจากนี้เขายังเริ่มหายใจด้วยเคล็ดวิธีหายใจแบบพิเศษเสริมให้พลังของหมัดปีศาจวัวเพิ่มความร้ายกาจขึ้นอีกเป็นอย่างมาก

        การตัดสินใจของเขาได้ผล เมื่อเงาหมัดโจมตีลงที่จมูก ลำคอ ส่วนอกและช่องท้อง ขัดจังหวะการหายใจของเจ้าไทแรนโนซอรัส

        ปึ่ด!

        ในที่สุด รอยแผลเกิดขึ้นทั่วตัวของมัน จากนั้นปริแตกลุกลามเลือดพุ่งกระฉูดเป็นสาย

        “ฆ่ามังกรได้แล้ว!” ห่างออกไป โจวเฉวียนตะโกนลั่นๆ

        หวงหนิวก็ตามมา เดินเข้าไปยังลานกว้างกลางป่าหิน

        ไทแรนโนซอรัสสีเงินล้มลงกระแทกพื้น แผ่นดินไหวเยือก ตัวมันหนักอย่างยิ่งเลือดจากร่างใหญ่มโหฬารไหลนองจนกลายเป็นสายธารขนาดเล็ก

        ฉู่เฟิงนั่งอยู่บนตัวไทแรนโนซอรัสที่ขนาดเท่ากับภูเขาขนาดย่อมไม่คิดจะขยับร่างแม้สักนิดเดียว พลางหายใจหอบ มุมปากมีรอยเลือดจากการโดนหางของไทแรนโนซอรัสฟาดหากยังไม่สาหัสเท่าไหร่

        ศึกหนักผ่านไป ในที่สุดก็กำจัดสัตว์ประหลาดร่างยักษ์นี้ได้

        “ได้เอ็นมังกรแล้ว เดี๋ยวกลับไปคืนชีพให้ศรฟ้าคำรามกันแล้วพรุ่งนี้ขึ้นเขาไท่หังซาน ไปทดสอบมันสักหน่อยว่ามีอานุภาพขนาดไหน”ฉู่เฟิงพูดพลางหอบหายใจอย่างหนัก

        **************************

        1บรรพชีวินวิทยา (Paleontology)วิชาที่ศึกษาลักษณะรูปร่าง ลักษณะความเป็นอยู่และประวัติการวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตในยุคดึกดำบรรพ์เป็นแขนงหนึ่งของวิชาธรณีวิทยา