ขวัญชีวาคุณแม่สุดแกร่งมีอีบุ๊ค1-2

ตั้งแต่ที่ขวัญกลับมาจากโรงพยาบาล ก็เป็นเวลาสองวันเข้าไปแล้ว ที่ทั้งครอบครัวไม่ยอมไห้ขวัญออกไปทำงานอะไรเลย ขวัญรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองแค่กินๆ นอนๆ พาลจะให้อ้วนเป็นหมูน้อยแข่งกับเจ้าแก้วและก้อยเข้าไปทุกที

 “ขวัญเอ๋ยขวัญ อยู่ไหนลูกมีคนมาหา” เสียงแหบแห้งของย่าเอ่ยเรียกหาหลานสาวของตน ขวัญซึ่งกำลังนั่งจดบันทึกถึงสิ่งที่จะทำก็กระเด้งตัวลุกจากเก้าอี้ทันที

 “มาแล้วจ๊ะย่า” ขวัญตอบรับย่าไปด้วยและเร่งก้าวเท้าเดินออกมาจากห้อง เมื่อมาถึงที่ห้องโถงของบ้าน ขวัญก็ได้เห็นเจ้ลำเจียก หมอขนิฐ และหญิงวัยกลางคนที่อายุน่าจะพอๆกับเจ้ลำเจียกโดยมีพี่่นัดนั้งอยู่ด้านข้างของหญิงผู้นี้ด้วย

 “สวัสดีทุกๆคน จ๊ะ” ขวัญยกมือไหว้ทุกคน ที่มาเป็นแขกในบ้านตอนนี้ 

 “สวัสดีจ๊ะหนู หนูคือคนที่ไปเช่าแผงในตลาดของฉันนี่ ใช่ไหมจ๊ะ ฉันจำได้ ว่าแต่หนูเห็นตานัดจริงๆเหรอ หนูไม่ได้หลอกกันใช่ไหม” เจ้ลำเจียกแกค่อนข้างร้อนใจมาก แกถึงเข้าเรื่องที่แกอยากรู้ขึ้นมาทันที 

ฝ่ายหมอนิฐ ก็จับมือแกบีบเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบประโลม เมื่อหลานชายคนโตมาจับมือแก แกถึงได้รู้ตัว ว่าทำเรื่องเสียมารยาทมากไป 

 “คือ หนูจ๊ะฉันขอโทษ คะคือฉันใจร้อนไปหน่อยจ๊ะ” เจ้ลำเจียกแกก็กล่าวขอโทษขวัญขึ้นมาด้วยความเสียใจ ทางด้านขวัญก็ไม่ได้รู้สึกโกรธหรือไม่ได้ ไม่พอใจอะไรเลย เพราะเธอเข้าใจถึงการสูญเสียได้เป็นอย่างดี

 “ไม่เป็นไรจ๊ะ หนูไม่โกรธเจ้หรอกจ๊ะ” ขวัญก็ตอบไปตามตรง 

 “ตอนนี้พี่นัดก็มานั่งอยู่ที่นี้ด้วย แต่พี่เขาอยากให้ทุกคนเก็บเขาไว้ในความทรงจำที่ดีมากกว่า เรื่องของเขามันถึงเวลาก็ต้องจาก พี่นัดเขาไม่อยากเห็นใครต้องมาเป็นทุกข์เพราะเขาอีกโดยเฉพาะคนที่เขารักและรักเขาจ๊ะ” ขวัญก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง และตัวเธอเองก็คิดว่าในเมื่ออยู่กันคนละภพแล้ว ก็ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุด

ฝ่ายทางด้านญาติๆ ของพี่นัดเมื่อได้ยินขวัญพูดขึ้นมาแบบนี้ ทุกคนต่างก็อยากจะพยามยามที่จะทำใจ แต่เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะสามารถหักใจกันได้ง่ายๆ เมื่อไหร่กันล่ะจริงไหม พวกเธอสูญเสียคนที่ตัวเองรักไปอย่างกระทันหัน ไม่มีแม้แต่คำลากันด้วยซ้ำ ขวัญที่เห็นทุกคนเป็นอย่างนี้ก็ได้แต่สงสาร

 “หากทุกคนไม่รังเกียจบ้านสวน ทุกคนจะมานั่งพูดคุยกับพี่นัดก็ได้นะคะ หากแต่แค่เขาอาจจะไม่สามารถสื่อสารตอบโต้กลับมาได้เพียงเท่านั้น พี่นัดเขาอยู่ที่ศาลเจ้าไท่ เป่าจ๊ะ ที่นั่นค่อนข้างร่มรื่น มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ ทุกคนสามารถมาใช้เป็นสถานที่ผ่อนคลายได้หรืออยากชมบัวก็เดินมาทางสระบัว ตอนนี้องุ่นของทางสวนก็กำลังจะออกผลแล้วคงอีกไม่นาน ก็จะสามารถเห็นสวนองุ่นได้เช่นกัน” ขวัญเอ่ยชวนครอบครัวตรงหน้าอย่างเจตนาดี

เมื่อญาติพี่นัดทั้งสามได้ยินแบบนี้ ต่างก็พากันยิ้มอย่างดีใจ ที่แม่หนูตรงหน้านี้เป็นคนใจดี เข้าใจถึงความทุกข์ของการสูญเสีย ของพวกตนได้และยังเห็นใจพวกตนอีก

 “แม่หนูจ๊ะ ต่อไปนี้ค่าเช่าแผงหนูไม่ต้องจ่ายให้ป้าแล้วนะ หนูสามารถไปขายได้ตลอดเลย ป้าจะยกที่ทั้งสองแผงตรงนั้นให้กับครอบครัวของหนู และป้าจะติดต่อหาคนมาซื้อผลผลิตจากสวนของหนูเพิ่มด้วย อ่ะหนูไม่ต้องคัดค้้านป้าหรอกจ๊ะ ป้าอยากตอบแทนความมีน้ำใจของหนู  แล้วต่อไปนี้ก็เรียกฉันว่าป้าลำเจียกนะ คนนี้พี่นิฐ คนนั้นป้าขจี เป็นแม่ของพี่นิฐกับพี่นัด” ป้าลำเจียกแกก็พูดออกมาอย่างยืดยาว ไม่เว้นช่องให้ขวัญได้พูดปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น

เอาเป็นว่าตอนนี้แผงขายของในตลอดก็ได้มาแบบฟรีๆ หลังจากที่ญาติของพี่นัดพากันกลับไปหมดแล้ว ขวัญก็ได้เวลาที่จะเดินออกมาดูโรงงานของตนบ้าง ช่วงนี้ฝนตกแทบทุกวัน ขวัญคิดว่าควรจะทำอะไรดีเพราะบรรดาเนื้อแดดเดียวทุกชนิดคงต้องพับเก็บไปก่่อนแล้ว

แดดไม่่เอื้ออำนวยโครงการนี้จึงไม่สามารถไปต่อได้นั่นเอง เมื่อคิดไปคิดมา ไข่ในมิติของเราก็มี เอาออกมาทำไข่เค็มไว้ดีกว่า เพราะอีกไม่กี่เดือนก็จะเกิดภัยหนาวตามที่ท่านยายเตือนแล้ว ทำไข่เค็มเก็บไว้ในมิติ พออากาศเริ่มดี ค่อยเอาบรรดาเนื้อสัตว์ทั้งหลายมาทำแดดเดียว  

ขณะที่ขวัญกำลังคิดถึงสิ่งที่ตนกำลังจะทำในโรงงานอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงของคนงาน พากันเสียงดัง เหมือนตกอกตกใจอะไรบางอย่าง ขวัญจึงรีบสาวเท้าของตนออกมาดู และได้เห็นคนงานกำลังมุงดูอะไรไม่รู้เป็นกลุ่มใหญ่

 “มีอะไรกันเหรอจ๊ะ มีใครเป็นอะไร แล้วนี่พวกลุง พวกน้ามุงอะไรกันอยู่” ขวัญถามขึ้นเมื่อได้ออกมาเห็นภาพดังกล่าว ทุกคนที่มุงอยู่ตรงนั้นต่างก็พากันหลีกทางให้ขวัญโดยทันที

 “บัวๆ อย่าเป็นอะไรไปนะ” สิงห์ที่กำลังนั่งคุกเข่าเรียกเมียรักของตนอยู่ด้านข้างตัวบัว เมื่อได้ยินเสียงขวัญก็เงยหน้าขึ้นมอง

 “ขวัญ ช่วยบัวด้วย บัวเป็นอะไรไปไม่รู้อยู่ดีๆ ก็เป็นลมล้มพับ ดีที่น้าอยู่ใกล้ๆ จึงพยุงตัวไว้ได้ทัน” สิงห์รีบเอ่ยระล่ำระลักบอก

  “ทุกคน ถอยออกไปห่างๆ จ๊ะอย่าเข้ามามุงเวลาเห็นใครเป็นลม ห้ามเข้าไปมุงเด็ดขาด เดี๋ยวอาการเขาจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่” ขวัญพูดพร้อมกับตัวเองก็ได้ไปบีบนวดตามตัวให้บัวด้วยเช่นกันและได้แอบเอาน้ำวิเศษหยดใส่ลงไปในปากของบัวด้วย

รออยู่ไม่นานบัวก็ฟื้นขึ้นมา เมื่อสิงห์เห็นว่าเมียรักของตนฟื้นแล้วก็ดีใจ “บัว น้องเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้บอกพี่มาเร็วเข้า”  ฝ่ายบัวที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็ยังคงงงอยู่บ้าง เมื่อเห็นหน้าสามีตัวเองที่มองตนอย่างกังวลใจ ก็รู้สึกแปลกใจว่านี่เกิดอะไรกับตัวเองกันแน่ เหมือนเมื่อกี้ตัวเองยังนั่งคุยกับเด็กตัวอ้วนจ้ำม่ำหน้าตาน่ารักมาเรียกตนว่าแม่อยู่เลย

แล้วทำไมตอนนี้เธอมานอนอยู่่บนแคร่นี้ได้กัน  “พี่สิงห์จ๊ะ เด็กไปไหนแล้วจ๊ะ พี่เห็นไหมเป็นเด็กผู้ชายรูปร่างอ้วนกลมจ้ำม่ำ หน้าตาน่ารักมาเรียกฉันว่าแม่” สิงห์และทุกคนที่ได้ยินบัวพูดแบบนี้ก็พากันตกใจยกเว้นขวัญ

“บัวเด็กที่ไหนกัน ไม่มีหรอก บัวเป็นลมและก็เพิ่งจะฟื้นขึ้นมา หากไม่เชื่อก็ลองถามขวัญ หรือทุกคนดูก็ได้” เมื่อบัวได้ยินแบบนี้ ก็แสดงสีหน้าเศร้าหมองออกมา ขวัญซึ่งเห็นแบบนี้ก็คิดว่า คงถึงเวลาแล้วสินะ

 “น้าบัวจ๊ะ เราไปโรงพยาบาลกันเถอะจ๊ะ เดี๋ยวขวัญเป็นคนพาไปเอง ไปตอนนี้เลย” ขวัญพูดขึ้นมา ทั้งบัวและสิงห์ก็ต่างพากันแปลกใจ 

 “น้าต้องไปด้วยเหรอขวัญ ตอนนี้น้าฟื้นขึ้นมาแล้วนะ น้าคิดว่าไม่น่าจะเป็นไรแล้ว” บัวพูดขึ้นด้วยความเกรงใจ

 “ไปตรวจก็ดีนะบัว พี่ไม่เคยเห็นบัวเป็นลมเลย พี่เป็นห่วงถ้าไม่มีใครเห็นขึ้นมา แล้วเกิดบัวเป็นลมอีกจะทำยังไงล่ะ” สิงห์พูดโน้มน้าว

 “ไปกันเถอะจ๊ะน้าสิงห์ช่วยพยุงน้าบัวเดินมารอตรงทางเข้าสวนเลย เดี๋ยวขวัญไปขับรถมารอ” ขวัญพูดจบก็วิ่งไปทันที ดีที่วันนี้พ่อกลับมาจากขายของในตลาดเร็วเมื่อมาถึงขวัญก็หยิบกุญแจที่แขวนไว้ที่เสาด้านข้างสตาร์ทรถขับออกมา

 น้าสิงห์ส่งน้าบัวนั่งด้านหน้าคู่กับขวัญแล้ว ส่วนตัวเองก็รีบไปกระโดดขึ้นกระบะหลัง เมื่อขวัญเห็นว่าน้าสิงห์นั่งเรียบร้อยดีแล้วและหันมาบอกให้น้าบัวคาดเข็มขัดนิรภัย ขวัญเมื่อเห็นว่าทั้งสองพร้อมแล้วก็ขับรถออกจากบ้าน

ขวัญขับรถด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างมาก เธอค่อยๆขับ จนบัวและน้าสิงห์ต่างก็คิดด้วยความแปลกใจเช่นกัน ไม่ว่าจะหลุมเล็ก หรือหลุมใหญ่ ขวัญก็พยายามใช้ความสามารถในการขับขี่ของตนเป็นอย่างมากในการหลบหลุมเหล่านี้

จนขับมาถึงโรงพยาบาลขวัญจอดรถด้านหน้า เพื่อให้น้าบัวและน้าสิงห์เข้าไปทำเรื่องต่างๆก่อนและ เมื่อเธอนำรถไปจอดแล้วจะตามมาสบทบทีหลัง เมื่อขวัญเข้ามาด้านในโรงพยาบาลหลังจากจอดรถแล้ว ก็เห็นน้าบัวกับน้าสิงห์กำลังนั่งรอพยาบาลเรียกเข้าตรวจตามคิว

เธอจึงนั่งรออยู่ด้วย เมื่อถึงคิวตรวจเธอก็เข้าไปเป็นเพื่อนกับทั้งสองคน เมื่อหมอถามถึงอาการและได้ทำการตรวจแล้ว ก็ให้น้าบัวไปตรวจปัสสาวะ ขวัญจึงได้ไปห้องน้ำเป็นเพื่อนน้าบัว เมื่อน้าบัวเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วขวัญกับน้าบัวก็กำลังจะเอากระปุกทีใส่ปัสสาวะไปห้องตรวจ

 “อ้าวขวัญหนูมาทำอะไรครับ ไม่สบายหรือ เมื่อเช้าทำไมไม่บอกพี่ละครับ” พี่หมอนิฐถามขวัญขึ้นมา ในขณะที่เดินเจอกันตรงทางเดิน

 “สวัสดีค่ะ พี่นิฐขวัญพาน้าบัวมาหาหมอจ๊ะนี่กำลังจะเอาปัสสาวะไปตรวจแล้วพี่นิฐเข้าเวรบ่ายหรือ” ขวัญก็ถามพี่นิฐกลับไป เพราะเมื่อเช้ายังอยู่สวนขวัญอยู่เลย ตอนบ่ายมาเจอที่โรงพยาบาลอีก ถ้าพี่นัดตามมาด้วยคงดีใจ

 “ใช่ครับ จะไปห้องตรวจใช่ไหม เดี๋ยวพี่พาไป” พี่นิฐตอบกลับมาแล้วขวัญกับน้าบัวก็พากันเดินตามพี่นิฐไป เมื่อมาถึงขวัญกับน้าบัวก็นำปัสสาวะไปวางตรงที่ ที่โรงพยาบาลเตรียมไว้ส่วนพี่นิฐก็ขอตัวไปทำงานก่อนแล้ว  ตั้งแต่ที่พาขวัญกับน้าบัวมาถึง

ขวัญและน้าบัวนั่งรอกันสักพัก ก็ได้ผลตรวจ ขวัญกับน้าบัวก็นำใบผลตรวจมาส่งให้กับหมออีกครั้ง เมื่อหมอเห็นผลตรวจ ก็บอกขอแสดงความยินดีกับน้าบัวด้วย เพราะน้าบัวได้ตั้งครรภ์แล้วเป็นเวลา สี่สัปดาห์ เมื่อน้าบัวและน้าสิงห์ได้ยินก็ต่างพากันดีใจ ขวัญเองก็ดีใจกับทั้งสองด้วย

แต่ขวัญก็แอบรู้สึกใจหายเช่นกัน เพราะแดงจะไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว ทางคุณหมอก็แนะนำถึงเรื่องต่างๆ มากมายรวมทั้งเรื่องการฝากครรภ์ด้วย ขวัญก็ได้แต่นั่งฟังกับทั้งสองคน ทั้งสองก็ให้ความร่วมมือกับหมอเป็นอย่างดีตั้งใจฟังหมอทุกอย่าง

หลังจากเสร็จจากเรื่องทุกอย่างแล้วขวัญก็พาคนทั้งสองกลับบ้านพักที่บ้านสวน เพราะบ้านของทั้งสองยังสร้างไม่เสร็จดี แต่ก็เหลืออีกไม่มากแล้ว ขวัญจึงบอกกับครอบครัวน้าบัวให้อยู่ที่นี่ไปจนกว่าบ้านจะเสร็จเรียบร้อย

 “น้าบัวช่วงนี้น้าไม่ยังไม่ต้องไปทำงานในสวนนะจ๊ะ” ขวัญยังพูดไม่ทันจบน้าบัวก็รีบระล่ำระลักเอ่ยออกมาก่อน

 “ขวัญ อย่าไล่น้าออกเลยนะ น้าทำงานไหวจ๊ะ”   ขวัญที่กำลังจะพูดต่อก็งง 

 “ขวัญจะไล่น้าออกทำไมกันจ๊ะ น้าไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย ขวัญจะบอกว่างานในสวนมันหนัก ขวัญจะให้น้าบัวเข้ามาอยู่ในโรงงานทำของแห้งจ๊ะ ขวัญว่าจะทำไข่เค็ม น้าบัวมานั่งช่วยเช็ดไข่ บรรจุไข่ลงขวดโหลก็ได้” ขวัญพูดไปก็ขำไปกับความตื่นตูมของน้าบัว

ตอนนี้คนในครอบครัวน้าบัวรู้ว่าน้าบัวท้องแล้ว ต่างก็พากันดีใจกันยกใหญ่ ทุกคนต่างก็ช่วยกันดูแลบัวกันอย่างดี โดยเฉพาะเจ้าหิน

“แม่จ๊ะ ถ้าน้องออกมาเมื่อไหร่หนูจะช่วยแม่ดูแลน้องเป็นอย่างดีเลย” หินลูกชายคนโตของบัวพูดขึ้นพร้อมยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

ขวัญเมื่อมองเห็นภาพครอบครัวนี้แล้วก็ดีใจแทนแดงด้วยเช่นกัน ตกดึกคืนนั้น ขวัญได้เข้าไปในมิติและเห็นเหล่าเพื่อนต่างภพของตนต่างมารุมล้อมแดงกันยกใหญ่ ขวัญจึงเดินเข้าไปหาทุกตนด้วย

 “ยินดีด้วยนะแดง ที่หนูจะได้กลับไปเกิดกับครอบครัวของตนอีกครั้ง ครั้งนี้จงใช้ชีวิตให้ดี และอยู่ในความระมัดระวังให้มากนะ ถึงแม้จะไม่ได้อยู่กับพี่และทุกตนแบบนี้แล้ว แต่เมื่อแดงเกิดแดงก็ยังเป็นน้องของพี่และทุกตนเหมือนเดิมพี่เองก็ยังจะคอยดูแลแดงเช่นเดิม” ขวัญพูดกับแดง ด้วยดวงตาแดง และมีน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย 

วิญญาณเพื่อนต่างภพที่ได้ฟังก็ต่างตาแดงๆ ขึ้นมาด้วยเช่นกันรวมทั้งเจ้าแดงด้วยที่น้ำตาไหลออกมาแล้ว 

ทุกตนเมื่อเห็นก็พากันปลอบ เพราะไม่ได้จากกันไปไหนไกลซะหน่อย ยังไงก็ยังอยู่ด้วยกัน สักวันมันก็ต้องถึงเวลาของการจากลากันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผีก็ตาม

 “พี่ขวัญ ๆหมู่บ้านห้วยท้ายเกิดเรื่องอีกแล้ว” เจ้าน้อยขณะนี้ได้เข้ามาในมิติอย่างอิสระเช่นกันรีบร้องตะโกนบอกขวัญทันที 

ผีทุกตนต่างพากันคิดกำลังซึ้งๆ มันช่างเขามาขัดจังหวะเสียจริง แต่ก็ดีเป็นการเปลี่ยนอารมณ์ ไม่งั้นหากเจ้าแดงไม่อยากไปเกิดขึ้นมาจะยุ่งกันใหญ่