สายตาของทุกๆคนที่มองอย่างตาโตแถบถลนออกมากับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เศษก้อนหิน เศษดิน และต้นไม้ ท่อนซุงต่างๆที่เคยเป็สิ่งกีดขวางกองมหึมากลับหดเล็กลง เล็กลง อย่างน่าใ หัวใจที่เต้นรัวกันอีกรอบหนึ่ง มองทั้งลูกสาว หลานสาว น้องสาวของพวกเขาที่กำลังส่งพลังไปที่ปลายนิ้ววิเศษที่ออกมาทั้งสิบนิ้วของเสาร์น้อยอย่างเลื่อนลอย
“ว้าว…”พวกพี่ๆ
“ว้าว….น้องเสาร์น้อยมีนิ้ววิเศษปี้ว…ปี้ว….ได้ตั้งสิบนิ้วเลยค่ะแม่ขา”พี่สาวโจวหวู่
“ค่ะแม่เห็นแล้วลูก”แม่ เองก็ตื่นตะลึงไม่แพ้กับคนอื่นๆแต่ก็พูดตอบโต้กับลูกสาวคนโตได้
“น้องเสาร์น้อย เจ๋งที่สุดเลย แปะ…แปะ…”พี่สาวโจวหวู่
“อ่าฮะ ขอบใจจ้ะพี่สาวฮิ…ฮิ….”เสาร์น้อย
จังหวะที่หันมามองพี่สาวเพื่อรับคำความชื่นชม มือน้อยๆทั้งสองข้างก็ทำท่าจะเคลื่อนที่ตามมาด้วยแรงโน้มถ่วง ทั้งๆที่ยังปล่อยพลังอยู่แปล่บ….แปล่บ…ในตอนนี้เล่นเอาพวกผู้ใหญ่รวมทั้งพวกพี่ชายต้องตื่นใกันไปหมด
“เสาร์น้อย ระวัง..!!!”ทุกๆ คนะโบอกเสาร์น้อยกันหมดถึงวิถีของนิ้ววิเศษที่มันกำลังเคลื่อนย้ายไปยังจุดที่ไม่ใช่เป้าหมายแล้ว
“ฟึ่บ…ฟึ่บ….”อาเล็ก และน้าชายที่อยู่ไม่ไกลมารีบเข้ามาจับแขนข้างซ้าย และแขนข้างขวาของเสาร์น้อยให้อยู่นิ่งในตำแหน่งเดิมอย่างรวดเร็วทันที
“ฟู่ว์….ฟู่ว์….”ทุกๆคน ถึงกับเป่าปากออกมาจากโล่งใจกันเลยทีเดียว
“ชะอุ้ย…แฮะ…แฮะ….เสาร์น้อยขอโทษค่ะทุกๆคน”เสาร์น้อย ที่ลืมตัวไปว่าจังหวะที่เอี้ยวตัวไปหาพี่สาวนั้นแน่นอนว่า่แขนนั้นก็หันตามตัวของเธอมาด้วย ดีนะที่อาเล็กกับน้าชายของเธอไวมากไม่งั้นล่ะก็ไม่รู้จะย่ออะไรตรงหน้า หรือใครในครอบครัวตัวเองไปแทนแน่!!
“ระวังหน่อยค่ะเ้าตัวเล็ก”แม่ ปลอบประโลมบอกลูกสาวอย่างนิ่มนวล เพื่อไม่ให้ลูกสาวต้องตื่นตระหนกใไปด้วย
“ค่ะแม่”เสาร์น้อย
กองเศษหิน ดินโคลนที่เคยก่อตัวครั้นเมื่อเกิดภัยน้ำท่วม น้ำป่าไหลลงมาจากยอดเขาสูงทับถมก่อตัวจนกลายเป็เหมือนูเาย่อมๆลูกหนึ่งตอนนี้ลดขนาดลงเหลือครึ่งหนึ่งแล้ว!! และกำลังลดขนาดลงอย่างต่อเนื่องไปเรื่อยๆ
“อีกนิดเดียวน้องเสาร์น้อยสู้..สู้…ฮึ่บ…”พี่สาวโจวหวู่
“ถ้าหนูเริ่มรู้สึกล้าให้รีบหยุดนะเสาร์น้อย พวกเราค่อยๆทำก็ได้นะ”แม่ สอบถามอาการต่างๆของลูกสาวตัวน้อยไปในตัวด้วย เพราะครั้งนี้ถือว่าเป็ครั้งแรกจริงๆที่เสาร์น้อยใช้พลังมาก และใช้นิ้ววิเศษถึงสิบนิ้ว
พวกท่านจึงอดที่จะเป็ห่วงไม่ได้ว่าเสาร์น้อยจะมีผลกระทบอะไรกับร่างกายหรือไม่ อย่างไร
“เสาร์น้อยสบายดีค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะสบายๆเลยค่ะแต่ว่า…..”เสาร์น้อย
“แต่อะไรลูก”
“แต่อะไรน้องเสาร์น้อย”
ทุกๆคนต่างหันมาสอบถามเ้าเสาร์น้อยกันหมด ด้วยความเป็ห่วงจากใจจริง
“เสาร์น้อยเมื่อยแขนค่ะ”เสาร์น้อย
“อ้อ….”ทุกๆคน
พ่อเลยช่วยประคองแขนน้อยๆของเสาร์น้อยเอาไว้แทน พอมีตัวช่วยแบบนี้เสาร์น้อยเลยปล่อยแขนลงมาบนมือของพ่อทันทีเลยเพราะมันเมื่อยนิดหน่อยแล้ว
เสาร์น้อยเสียเวลาย่อขนาดเ้ากองขยะที่เธอเรียกเองกองนี้ เกือบๆ 15 นาทีได้จนตอนนี้มันหายวั๊บไปกับตาแล้ว
“เสร็จแล้วค่ะ มันหายไปหมดแล้ว”เสาร์น้อย
“เย้…เย้….”พวกเด็กๆ ที่พากันลุ้นก็ะโกันอย่างดีใจที่ตอนนี้พวกเขาเห็นเส้นทางด้านหน้ากันแล้วไม่มีสิ่งใดมากีดขวางทางพวกเขาอีกต่อไป
“ไม่น่าเชื่อ”ตา
“มันหายไปทั้งหมดแล้วจริงๆ”ปู่
“พวกเราเดินไปได้แล้วค่ะ”เสาร์น้อย
“พี่สาวอยากไปดูเ้ากองั์เมื่อตะกี้นี้จังเลยน้องเสาร์น้อย ว่าจะเหลือขนาดแค่ไหนกัน”พี่สาวโจวหวู่
“ได้เลยจ้ะ พวกเราไปดูพร้อมกันเลยดีไหมคะทุกๆคน”เสาร์น้อย
“ตกลง”ทุกๆ คน พากันเดินผ่านกองหินกองดินที่เคยกั้นขวางทางเดินเส้นนี้เอาไว้
“นี่ๆค่ะอยู่ตรงนี้เลย”เสาร์น้อยชี้ไปให้ทุกๆคนดู
“ระวัง….”พวกพี่ๆ
เสาร์น้อย ใเสียงพวกพี่รีบกำมืออย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันมาหาพวกพี่ๆ และพูดกับพวกเขาว่า
“เสาร์น้อยควบคุมพลังนิ้ววิเศษได้นะพี่ชายไม่ต้องกังวลไป ไม่เหมือนครั้งแรกตอนที่ทำให้ไก่ั์กับต้นไม้จิ๋วนั่นนะ”เสาร์น้อย
“ก็แบบว่าพวกพี่เผื่อเอาไว้ก่อนน่ะน้องเสาร์น้อย”พี่รองโจวซื่อ
“ใช่ๆ”พวกพี่ๆ
“โอ้น้องเสาร์น้อย พี่สาวไม่เห็นอะไรเลยมันเหมือนแค่ลูกหินจิ๋วๆกับพวกเศษไม้น้อยๆเอง”พี่สาวโจวหวู่ ที่ก้มลงมองดูที่พื้นดินของผืนป่าแห่งนี้
“ใช่ม๊า เสาร์น้อยจัดการให้มันเหลือแค่จิ๊ดเดียว”เสาร์น้อย
“พวกเราเดินทางกันต่อเลยไหมครับ”พี่ใหญ่โจวซาน
“จะว่าไปแล้ว นานมากแล้วจริงๆนะที่เราไม่ได้ใช้เส้นทางตรงนี้กันเลยั้แ่เกิดปัญหาขึ้นมา่เวลานั้น”ปู่
“ก็จริง ดูแล้วแถบจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลยนะถึงแม้ตอนนี้พวกเราะจะยังเด็กก็ตามที”ตา
“ความอุดมสมบูรณ์ป่าตรงนี้ดูดีกว่าเส้นทางป่าที่เราเดินผ่านมาเยอะมาก”ปู่
“อาจจะเป็เพราะว่าแถวนี้มีเส้นทางแม่น้ำไหลผ่าน หล่อเลี้ยงผืนดิน หล่อเลี้ยงต้นไม้ได้ดีกว่าทางฝั่งป่าแถวหมู่บ้านเรานะครับ”พ่อ
“ใช่ เพราะเส้นทางน้ำโดนตัดนี่แหละสภาพป่าทั้งๆที่ไม่ได้อยู่ห่างไกลกันมากแต่แตกต่างกันมากจริงๆ”ตา
“พวกเราจะต้องเดินระมัดระวังกันมากหน่อยนะ”ปู่
“ค่ะ” “ครับ”ทุกๆ คน
พวกเราทุกๆคนในตอนนี้ได้ใช้เส้นทางเดินป่าที่เคยใช้หลายสิบปีมาก่อนหน้านี้อีกครั้ง จึงต้องระมัดระวังเป็พิเศษหน่อย
“เดี๋ยวให้พวกเด็กๆ กับพวกผู้หญิงยืนรอบริเวณนี้กันก่อน พวกเราไปเกลี่ยทางด้านหน้าก่อนเลย”ตา
“พวกผมจัดการเองครับพ่อ”พ่อ
พ่อ อาเล็ก และน้าชาย หยิบมีดด้ามยาวที่เตรียมมาด้วยและไม้ยาวด้วย ตรงไหนที่ดูรกก็จัดการตัดหญ้าให้เรียบร้อย
เมื่อจัดการสำรวจทางเรียบร้อยแล้วพวกเราก็พากันเดินต่อไปด้านหน้าเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน ด้วยความชำนาญของพวกท่านที่เก่งกาจในการเดินป่าอยู่เป็ประจำอยู่แล้ว
“ทางด้านหน้าก็มีสิ่งกีดขวางเช่นกันเหรอเนี่ย ถึงว่าสิ”ตา
“ก็เพราะพวกเราไม่เคยเดินผ่านมาตรงนี้ได้เลยไม่รู้ว่า การเกิดเหตุการณ์ภัยพิบัติน้ำท่วมรอบนั้นเกิดการทับถมพวกเศษต้นซุง ต้นไม้ มากมายถึงเพียงนี้”ปู่
“พาเสาร์น้อยมาหาพ่อหน่อยลูกเอ้อร์เอ๋อ”ตา
“ค่ะพ่อ”แม่
“เสาร์น้อย หลานตาหนูเห็นเส้นทางตรงนี้จรดไปถึงตรงทางแยกด้านหน้าไหมครับ”ตา ชี้เส้นทางที่มีสิ่งกีดกขวางทางเดินที่ทับถมก่อตัวให้เส้นทางเดินมันดูอันตรายกว่าเดิมมาก
“เห็นค่ะตา”เสาร์น้อย
“ตรงทางแยกด้านหน้านั้นเมื่อเราเดินไปอีกประมาณเกือบ 500 เมตรก็จะเจอแม่น้ำสายเล็กที่แตกออกมาจากแม่น้ำฮุ่ยเหอ เพียงแค่เราเกลี่ยหน้าดิน หรือเศษไม้พวกนี้ออกไปตลอดจนหมดก็จะไม่มีปัญหาในการที่น้ำสามารถไหลผ่านได้แล้ว”ตา
“ได้เลยค่ะ เสาร์น้อยจัดการให้เองนะคะ”เสาร์น้อย
“น้องส่งลูกเสาร์น้อยมาให้พี่อุ้มดีกว่า”พ่อ
“ค่ะพี่”แม่
“แม่ขอถามหนูอีกรอบนะคะเสาร์น้อย ว่าตอนนี้หนูไหวนะคะไม่รู้สึกเหนื่อยแน่นะลูก”แม่ สอบถามย้ำอาการของลูกสาวน้อยอีกครั้งเพื่อความมั่นใจเพราะว่าสิ่งที่ลูกสาวทำในวันนี้มันเป็งานใหญ่มาก ร่างกายก็ตัวเล็กเพียงนิดเดียวกลัวเด็กน้อยของเธอจะไม่ไหว
“เสาร์น้อยไหวค่ะแม่ ตอนนี้สบายมากเลยแม่ไม่ต้องห่วงนะ”เสาร์น้อย
“ค่ะลูก”แม่
“ไปกันครับลูกสาวพ่อ”พ่อ
“ค่ะพ่อ ทุกๆคนรอเสาร์น้อยตรงนี้นะคะอีกแป๊บเดียวพวกเราก็จะมีน้ำใช้ถึงที่ดินบ้านของเราแล้ว”เสาร์น้อย
“ตกลง”ทุกๆ คน
“น้องเสาร์น้อยสู้ สู้”พวกพี่ๆ
พ่ออุ้มเสาร์น้อยไปยังตำแหน่งที่ปลอดภัยและใกล้กับเป้าหมายที่เสาร์น้อยจะสามารถใช้นิ้ววิเศษได้อย่างเต็มที่และตรงเป้าหมายให้มากที่สุด
เสาร์น้อยมองไปยังจุดหมายที่ตัวเองต้องจัดการ และหันไปสอบถามเส้นทางอีกรอบจากปู่กับตาของเธออีกครั้ง
“เริ่มได้”เสาร์น้อย
“ปี้ววววววววว………..”
นิ้ววิเศษทั้งสิบนิ้วก็ทำงานพร้อมเพรียงกันอีกครั้งและรอบนี้ดูเหมือนจะเริ่มเร็วมากขึ้นกว่าเดินอีกเสียด้วย อาจจะเป็เพราะการใช้งานนิ้ววิเศษเริ่มจะเคยชินและจับจุดของมันได้แล้ว
“ว้าว….”ทุกๆคน จะมองดูกี่รอบก็ยังคงตื่นตาตื่นใจทุกๆครั้งกับเหตุการณ์ตรงนี้ในเวลานี้ นิ้ววิเศษทั้งสิบนิ้วน้อยของเสาร์น้อยช่างทรงพลังจริงๆ
พวกพี่ๆก็ทำตามน้องเสาร์น้อยกันหมด ยกแขนขึ้นแบมือทั้งสองข้างนิ้วทั้งสิบนิ้วตรงไปยังตำแหน่งที่น้องเสาร์น้อยกำลังใช้พลังนิ้ววิเศษอยู่
“นี่สินะการใช้งานนิ้ววิเศษที่ว่า เพียงแค่เล็งจุดหมายไว้และส่งพลังไปมันก็กระจายอย่างทั่วถึงเลยมันสุดยอดจริงๆเลยแหะ”เสาร์น้อย ที่ทั้งทดสอบและสังเกตการณ์อย่างละเอียดในการใช้พลังนิ้ววิเศษของตัวเองในแต่ละครั้งด้วยว่าการใช้งานที่ดีและมีประสิทธิภาพที่สุดควรจะทำอย่างไร
และรอบนี้เธอก็ทำได้ดีกว่าเดิมมากๆเช่นกัน จากที่ใช้เวลาการย่อขนาดสิ่งกีดขวางที่ทับถมมาเหมือนูเาอีกลูกให้เหลือเพียงกองหินกองดินกองเล็กๆ เท่าฝ่ามือเด็ก
มาครั้งนี้เธอคำนวณอย่างดีในการมองระยะเป้าหมายให้แน่วแน่และส่งพลังไปั้แ่จุดเริ่มต้นจนจุดสุดท้ายและมันก็ทำได้ดีมากจริงๆ ประหยัดเวลาลงไปอีกด้วย
เส้นทางเป็กิโลเมตรที่มีสิ่งกีดขวางหลายสิ่งหลายอย่างทับถมกันมาเรื่อยๆจนเส้นทางเดิมๆนั้นหายไปเลย แต่ตอนนี้เริ่มจะเห็นเป็รูปเป็ร่างมากขึ้น เริ่มจะเห็นเค้าลางเส้นทางเดินป่าเส้นทางเดิมๆที่ชาวบ้านเคยเดินเคยผ่านทางกันมา และเส้นทางเดินน้ำที่เริ่มจะชัดเจนขึ้นจากการเห็นขอบชั้นความต่างระหว่างพื้นดิน
“พ่อคะขอบตรงที่โผล่ขึ้นมานี่ใช่ขอบเส้นทางน้ำไหลผ่านใช่หรือไม่คะ”เสาร์น้อย
“ลักษณะแบบนี้ใช่แน่นอนเลยครับลูกสาว เดี๋ยวพ่อจะให้ตากับปู่มาช่วยดูอีกทีหนึ่งด้วยนะ”พ่อ
ปู่กับตา ได้เดินเข้ามาหาพวกเราพ่อลูกหลังจากพวกเราส่งเสียงเรียก พอพวกท่านมาถึงก็สอบถามเส้นทางน้ำกับเส้นทางเดินป่าให้แน่ชัดอีกครั้งเพราะตอนนี้บาง่บางตอนของเส้นทางที่มีกองขยะจากธรรมชาติทับถมก็มองเห็นเส้นทางเดิมๆบ้างแล้ว เนื่องด้วยความหนาของผืนที่ทับถมมันต่างกัน
บางส่วนสูง บางส่วนต่ำ การย่อขนาดจึงทำให้บางส่วนเคลียร์พื้นที่เห็นได้อย่างชัดเจนขึ้นมาก่อนไล่ๆตามกันมาชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
“ถ้าปู่จำไม่ผิดทางด้านขวาฟากนู้นเป็เส้นทางเดินที่น้ำเคยไหลผ่าน”ปู่
“ส่วนทางด้านนี้คือห่างจากเส้นทางเดินเพียงแค่ 100 เมตรดูสิ”ตา
“ดูแล้วเหตุการณ์น้ำท่วมคราวนั้นหนักหนาสาหัสมากๆเลยนะคะปู่ ตา”เสาร์น้อย
“ใช่แล้วล่ะหลานสาวน้อย”ปู่ ตา
ตอนเกิดเหตุและหลังเกิดเหตุเลวร้ายไม่ต่างกันเลย สภาพความเป็อยู่ของชาวบ้านที่เป็ผู้ประสบภัยต่างน่าสงสาร ไหนการรอคอยความช่วยเหลือที่กว่าจะมาถึงอีก กว่าจะผ่านเหตุการณ์เลวร้ายใน่เวลานั้นมาได้ ผู้คนก็ตายไปเยอะมากทั้งจากตอนน้ำท่วมน้ำป่า และความอดอยาก และโรคระบาดที่ตามมา
เสาร์น้อยดูสีหน้าของพวกท่านแล้วก็รับรู้ได้เลยว่าทั้งเศร้าและปนความดีใจ ที่ตอนนี้เหตุการณ์เลวร้ายในครั้งนั้นทิ้งผลงานเอาไว้กลับไม่เหลือล่องลอยใดๆแล้ว
“เรียบร้อยแล้วค่ะ”เสาร์น้อย
“พวกเราไปดูทางต้นน้ำกันดีกว่านะว่ามีอะไรต้องจัดกาเพิ่มเติมอีกหรือไม่”ตา
“ถ้ามีจะได้ให้หลานสาวของปู่จัดการให้หมดเลย ทีนี้สิ่งเลวร้ายที่เหลือร่องรอยทิ้งไว้มันจะไม่มีอีกแล้ว มันคือการเริ่มต้นอีกครั้ง”ปู่
“ได้เลยค่ะตา ปู่ พวกเราจะมาเริ่มต้นกันใหม่พร้อมกับสายน้ำเย็นที่ใสสะอาด ไหลสู่ที่ดินของครอบครัวพวกเรากันนะคะ”เสาร์น้อย
“ทุกๆคน ไปดูต้นทางน้ำกันค่ะ”เสาร์น้อย ะโร้องเรียกพวกพี่ๆ และคนที่เหลือให้มาสมทบกัน
“เย้…เย้…”พวกพี่ๆ
พวกเราพากันเดินไปตามทางเดินที่ตอนนี้ ไม่เหลือขยะทางธรรมชาติที่ทับถมกันขวางทางเดินอีกต่อไปแล้ว มีเพียงแค่หญ้าขึ้นบ้างเล็กน้อย และเศษก้อนหินเล็กๆเพียงเท่านั้นเอง
อาจจะดูแล้วไม่สวยงามดั่งเก่า แต่ว่ามันดีกว่าจากความทรงจำอันเลวร้ายของพวกชาวบ้านในครั้งนั้นอย่างแน่นอน
“ว้าว…..”ทุกๆ คน
“แม่น้ำล่ะ”พี่รองโจวซื่อ
“เสาร์น้อยว่าพวกเราจะต้องช่วยกันยกพวกก้อนหินเล็กๆน้อยๆตรงนั้นออกก่อนนะคะ มันถึงจะไหลมาเส้นทางด้านนี้ได้ หรือจะให้เสาร์น้อยจัดการต่อดีคะ?”เสาร์น้อย
“ไม่ต้องแล้วค่ะลูกสาว เพียงแค่นี้เองพวกเราช่วยกันก็เสร็จแล้วล่ะ”พ่อ
พ่อวางเสาร์น้อยลงกับพื้นดินอีกครั้ง ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชายและพวกพี่ชาย พากันมุ่งตรงไปยังแม่น้ำสายเล็กๆที่ตรงทางแยกที่สำคัญ เพราะมันมีเพียงแค่หินขนาดไม่ใหญ่มากนักมาวางขวางกั้นไว้เพียงเท่านั้น
ดูแล้วพวกท่านเองอยากจะลงมือทำเอง เพื่อเป็ความสุขทางใจของพวกท่านที่สามารถช่วยกันทำให้สิ่งแวดล้อมที่เคยใช้ เคยเจอกลับมาสู่ชีวิตพวกท่านดังเดิม
ทุกๆคนมีแต่รอยยิ้มกัน เมื่อช่วยกันดันหินก้อนสุดท้ายออกมาน้ำที่ไหลเป็เส้นทางมันก็เลี้ยวหักขวามาทางเส้นทางที่เสาร์น้อยพึ่งจะเคลียร์พื้นที่เสร็จไปเมื่อสักครู่นี้เอง
“น้ำไหลมาทางนี้แล้วค่ะทุกๆคน”เสาร์น้อย
“น้ำไหลแล้ว เย้…เย้….”พวกเราทุกๆคนต่างะโโลดเต้น ปรบมืออย่างดีใจเป็อย่างมากเพราะน้ำที่กำลังไหลไปด้านนี้มันจะไหลสู่เส้นทางของหมู่บ้านเจียจิ้น และเข้าผ่านสู่บ่อน้ำใหญ่ในที่ดินของบ้านเสาร์น้อยกับครอบครัวนั่นเอง
“น้ำยังไหลไม่มากนัก คงจะใช้เวลาวันนี้กับคืนนี้ทั้งคืนถึงจะเข้าสู่เส้นทางหมู่บ้านของพวกเราอย่างแน่นอน”ตา
“แบบนี้พวกเรากลับไปที่บ้านกันดีกว่าไหมคะ”เสาร์น้อย
“น้องเสาร์น้อยพวกเราอยู่รอดูที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ”พี่ซานเยวี่ย
“จริงด้วยนะน้องเสาร์น้อย พวกเราจะได้เห็นกับตาว่ามันถึงไหนและ ได้น้ำปริมาณเท่าไหร่แล้ว”พี่ซื่อเยวี่ย
“ใช่ๆ กว่าจะน้ำไหลไปถึงหมู่บ้านของพวกเรา อย่างน้อยๆได้เห็นจากตรงนี้ก็ยังดีนะ”พี่หว่านช่าง
“พวกเราจะได้รู้ว่าวันนี้จนกว่าจะถึงตอนเย็นน้ำจากแม่น้ำจะไหลแบ่งมาให้พวกเราจนสุดแค่ไหน และเหลือแค่ไหนถึงจะไปถึงที่บ่อน้ำของพวกเราอย่างไรล่ะ”พี่หว่านหว่าน
“โอ้….แบบนี้มันนานมากเสาร์น้อยมีวิธีที่จะทำให้น้ำเต็มเร็วๆน่ะพี่ชาย”เสาร์น้อย
“น้องเสาร์น้อยทำยังไงเหรอ??”พวกพี่ชาย สอบถามอย่างตื่นเต้นขึ้นมาจากสายตาที่มองทางไหลผ่านของน้ำที่กำลังไหลมา ก็มองมาที่เสาร์น้อยเพียงจุดเดียวกันหมดแล้วเพื่อรอฟังคำตอบ
“.................!!”ทุกๆ คน
************
เสาร์น้อยใช้นิ้ววิเศษทั้งสิบนิ้วน้อยๆ ย่อขนาดสิ่งกีดขวางต่างๆที่ทับถมมานานหลายสิบปีจากการเกิดเหตุการณ์ภัยพิบัติทางธรรมชาติจากการน้ำท่วมออกไปหมดแล้ว
ในตอนนี้เพียงแต่รอน้ำให้ไหลมาเต็มเส้นทางเพียงเท่านั้น แต่แน่นอนว่า เสาร์น้อยย่อมมีวิธีลัดที่รวดเร็วกว่านั้นรอลุ้นกันต่อนะคะ แต่ไร้ท์ว่ารี้ดคงจะเดาได้แล้วล่ะว่าเสาร์น้อยจะทำอะไรต่อ
311
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)