เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

         หลังจากซูจื้อหงและลูกน้องอีกสองคนจากไป ประมาณสิบนาทีต่อมา ชายชุดหนังสีดำสองคนก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมแว่นกันแดดและเหงื่อที่ชุ่มกาย

        หยวนเย่และถังถังเห็นคนที่กลับมาไม่มีหยางเฉินอยู่ด้วย ดังนั้นก็หมายความว่าหยางเฉินถูกโยนลงทะเลไปแล้ว?!

        พวกเขารู้ว่าหยางเฉินนั้นเก่งกาจ แต่การที่จะรอดทั้งที่ถูกมัดทั้งมือและเท้านั้นแทบเป็นไปไม่ได้ แถมฝ่ายตรงข้ามยังมีปืนอยู่ด้วยอีก

        หยวนเย่และถังถังมองหน้ากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและรู้สึกผิด

        ผู้ชายมีคางยาวถามขึ้นว่า "สิบสี่ สิบเก้าไปไหน?" ชายที่อยู่ลำดับ 14 ส่ายหัว กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "เขา... เขา...เขาตายแล้ว"

        "อะไรนะ! หมายว่าอย่างไร!?" ชายคางยาวถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ รวมทั้งคนที่อยู่รอบๆ ก็ต่างมองมาอย่างรอคอยคำตอบ

        ในขณะนั้นเองชายที่ใส่แว่นตาสีดำก็ตะโกนขึ้นว่า "นั่นไม่ใช่ 14 บอส มันคือ..." ก่อนที่ชายใส่แว่นจะได้ทันพูดจบ กระสุนปืนก็พุ่งทะลุลำคอของชายคนนั้นเสียก่อน!

        ปัง!

        เลือดสีแสงสาดกระเซ็น!

        "พี่หยาง?" หยวนเย่อุทานด้วยความประหลาดใจ ส่วนถังถังยิ้มทั้งน้ำตาแต่ก็กัดริมฝีปากพยายามระงับความตื่นเต้นเอาไว้

        "ฆ่ามัน!"

        ชายคางยาวรู้สึกตัวเป็นคนแรก ลำดับที่ 14 กลับกลายเป็นหยางเฉินที่ปลอมตัวมา โดยที่หัวหน้าอย่างเขาไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด นั่นเป็นเพราะทุกคนใส่เสื้อผ้าแบบและแว่นกันแดดแบบเดียวกัน ถ้าไม่สังเกตดูใกล้ๆ ก็ไม่มีทางรู้ อีกทั้งหยางเฉินยังแสร้งทำเป็นเหงื่อออก เขาแสดงอย่างแนบเนียน

        อย่างไรก็ตาม สำหรับหยางเฉินการถูกจับได้หรือไม่นั้นไม่สำคัญ หากจะสู้กับคนหมู่มากที่มีอาวุธพร้อมมือนั้น แน่นอนว่าย่อมจะต้องใช้กลยุทธ์และเล่ห์เหลี่ยมเข้าสู้

        หยางเฉินได้สวมวิญญาณจอห์น วิค ไปเรียบร้อยแล้ว ทุกครั้งที่เขาเหนี่ยวไกจะมีชายชุดดำล้มลงสองคน และเมื่อต้องสู้ประชิดตัว หมัดอันหนักหน่วงของเขาก็สามารถสยบศัตรูได้อย่างง่ายดาย

        ผ่านไปไม่นานนักก็เหลือแค่เพียงหัวหน้าคางยาวที่เหม่อมองร่างของลูกน้องด้วยความหวาดกลัว

        เพราะลูกน้องของเขาทุกคนต่างถูกยิงเข้าที่ศีรษะ และดวงตาที่เบิกกว้างอย่างไม่เต็มใจและไม่อยากจะเชื่อ!

        หยางเฉินถอนหายใจเล็กน้อยพร้อมกล่าวว่า "ปืนนี่น่าเบื่อจริงๆ"

         ปัง!!!

        กระสุนปืนถูกยิงเข้าที่หน้าผากของชายคางยาว สารเหนียวเหนอะสีแดงและสีขาวระเบิดออกจากสมองของเขาย้อมบริเวณนั้นเป็นสีแดงชาด!

        ทันใดนั้นสถานการณ์ทั้งหมดได้พลิกผัน หยวนเย่และถังถังมองหยางเฉินอย่างไม่เชื่อสายตา หยางเฉินโยนปืนทิ้งและเดินไปข้างหน้าทั้งสองที่อยู่ในอาการงุนงง

        "หยวนเย่ เอาโทรศัพท์นี่ไปแล้วโทรหาครอบครัวตัวเองซะ"

        หยวนเย่ถามกลับราวกับไม่ได้ยินคำถาม "พี่หนีออกมาได้ยังไง? พี่ไม่ได้จมทะเลไปแล้วเหรอ?!"

        "นายอยากให้ฉันจมน้ำหรือไง?"

        "เปล่าครับ... แต่ผมเป็นคนที่ค่อนข้างอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย..." หยวนเย่หัวเราะ

        หยางเฉินไม่อาจช่วยอะไรได้ เขาเอื้อมมือไปจับกุญแจมือของหยวนเย่ ก่อนจะกระตุกเบาๆ...

        คลิก!

        ห่วงโซ่โลหะขาดออกจากกันดั่งกระดาษที่บอบบาง! หยางเฉินทำเช่นเดียวกันกับกุญแจมือของถังถัง

        หยวนเย่กับถังถังตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น "นี่พวกเธอตกใจกว่าเห็นฉันฆ่าคนอีกงั้นเหรอ?" หยางเฉินส่ายหัว

        "ลุงเท่มากๆ เลยรู้มั้ย หนูรู้ว่าลุงต้องทำได้" ดวงตาคู่ใหญ่ของถังถังเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม

        "ฉันแค่อยากมาดูให้แน่ใจว่าถ้าฉันตายไป เด็กโง่อย่างเธอจะงอแงหรือเปล่าต่างหาก" หยางเฉินยิ้มและลูบศีรษะถังถัง

        หยวนเย่กล่าวขึ้นอย่างยินดีว่า "ผมจะโทรหาที่บ้านนะครับ ซูจื้อหงต้องรับผิดชอบการกระทำในครั้งนี้"

        "งั้นเดี๋ยวฉันไปเอารถมาก่อน" หยางเฉินหยิบกุญแจรถจากศพของคนร้ายคนหนึ่ง ก่อนจะขับรถบรรทุกออกจากโกดัง

        แต่เมื่อรถบรรทุกกำลังจะออกจากโกดัง หยางเฉินก็สัมผัสได้ถึงรังสีฆ่าฟัน! ห่างออกไปกว่าสี่สิบเมตรชายคนหนึ่งที่นอนจมกองเลือดอยู่กับพื้น ได้ฟื้นขึ้นมา และกำลังฝืนยกปืนด้วยมือที่สั่นระริกพยายามเล็งมาที่ถังถัง!

        ระวัง!

        หยวนเย่ที่สังเกตเห็นร่องรอยของการเคลื่อนไหว ก็ใช้สัญชาตญาณผลักร่างถังถังไปด้านข้างทันที!

        "ปัง ปัง..."

        ชายคนนั้นหัวเราะ อย่างสะใจ!

        หน้าอกหยวนเย่กระเพื่อมขึ้นสองครั้ง และล้มลงนอนกับพื้น!

        ปัง ปัง ปัง!!!!

        หยางเฉินระดมยิงกระสุนไปที่ชายคนนั้นจนหัวระเบิด!

        จากนั้นก็รีบวิ่งไปที่หยวนเย่ เขาเห็นบาดแผลกระสุนใกล้กับตำแหน่งของหัวใจ แม้จะไม่ตายในทันที แต่แน่นอนว่าชีวิตของเด็กหนุ่มกำลังตกอยู่ในอันตราย!

        "พี่หยวนเย่!" หลังจากรู้ตัวว่าหยวนเย่เป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้ น้ำตาไหลของถังถังก็ไหลออกมาเป็นสายน้ำ

        หยางเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หยวนเย่ถูกยิงเข้าที่หัวใจแต่กลับไม่ได้ตายในทันที นั่นแสดงว่าตำแหน่งหัวใจของเขาอาจไม่เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป!

        หยางเฉินอุ้มร่างของหยวนเย่ขึ้น และกล่าวกับถังถังว่า "ไปเร็ว เราจะส่งเขาไปที่โรงพยาบาล ช่วยได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับเวลาแล้ว!"

        "อืม..." ถังถังเช็ดน้ำตา เธอรีบจับมือหยวนเย่ไว้ และรีบวิ่งไปที่รถทันที โชคดีที่ภายในรถบรรทุกมีพื้นที่กว้างขวาง ถังถังจับศีรษะของหยวนเย่หนุนบนตักของเธอ

        เมื่อเห็นหน้าอกของหยวนเย่มีเลือดไหลซึมออกมา หยางเฉินก็เอามือกดบาดแผลเอาไว้ให้เลือดหลุดไหล

        "ลุง!! ลุงทำอะไรพี่หยวนเย่น่ะ... หนูไม่อยากให้พี่หยวนเย่ตายนะ..." วันนี้ถังถังเห็นคนใกล้ชิดสองคนเกือบตายภายในวันเดียวกัน โดยเฉพาะหยวนเย่นั้นได้รับบาดเจ็บเพราะพยายามช่วยเธอ

        หยางเฉินไม่ได้พูด เขาปิดประตูและขับรถออกไปยังทางหลวงนอกท่าเรือ

        "ถ้าเธอดูแลเขาดี ตราบใดที่ไปถึงโรงพยาบาลเขาก็จะปลอดภัย" หยางเฉินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        แม้หยางเฉินจะใช้วิชาฝึกจิตที่ช่วยหยวนเย่ในเบื้องต้นแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจว่าหยวนเย่จะรอดไปได้หรือไม่

        หยวนเย่ไอสองสามครั้งอย่างเจ็บปวด พยายามลืมตาอย่างยากลำบาก และกล่าวขึ้นอย่างอ่อนแรงว่า "ถังถัง"

        ถังถังจับศีรษะของหยวนเย่ไว้ น้ำตาของเธอหยดลงบนใบหน้าของเขา บางทีตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยร้องไห้มากมายขนาดนี้

        "พี่หยวนเย่อย่าเพิ่งพูดเลยนะ ลุงบอกว่าถ้าพี่ไปถึงโรงพยาบาลพี่ก็จะปลอดภัย เห็นไหมเลือดพี่หยุดไหลแล้ว!" ถังถังพูดไปสะอื้นไป

        หยวนเย่ฝืนยิ้มออกมา "ถังถัง... พี่มีอะไรจะพูดกับเธอ..."

        "อย่าพูด หนูยังไม่อยากได้ยิน รอพี่หายก่อนแล้วค่อยมาพูดกับหนูอีกครั้ง..."

        "พี่รู้สึกไม่มีแรง... พี่กลัวว่าจะ... ไม่มีโอกาสได้บอก..." หยวนเย่ไอเป็นครั้งที่สอง และแทบจะลืมตาไม่ขึ้นอีก

        ถังถังพยักหน้าปิดปากพยายามสุดชีวิตที่จะไม่ร้องไห้

        หยวนเย่ขยับเข้าไปใกล้ถังถังราวกับพยายามใกล้ชิดกับเธอเป็นครั้งสุดท้าย "ถังถัง... ถ้าพี่ไม่ไหว... เธอสัญญาได้ไหมว่าชีวิตนี้จะไม่รักใครอีก... พี่รู้ว่าเธออายุยังน้อย... บางทีนี่อาจเป็นคำขอที่เห็นแก่ตัวที่สุดในชีวิตของพี่ แต่... นี่คือทางเลือกของผู้ชายที่รักเธอ พี่หวังว่าเธอจะเข้าใจ ถังถัง... พี่อยากจะพูดคำนี้มาตลอด... พี่รักเธอ... พี่รักเธอมากเหลือเกิน..."

        "อ้ะ..."

        ถังถังไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป เธอปล่อยโฮออกมาเสียงดัง หัวใจของเด็กสาวยามนี้เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเจ็บปวด

        หยางเฉินกระทืบเท้าเหยียบคันเร่งอย่างรุนแรง รถบรรทุกคันใหญ่คล้ายสัตว์ร้ายที่เกรี้ยวกราด พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

        ใบหน้าของหยางเฉินในเวลานี้นั้นไม่อาจคาดเดาได้ ความโกรธและเสียใจทำให้สมองของเขาไม่สามารถควบคุมความรู้สึกได้อีก

        นี่มันบัดซบอะไรกัน!? แม้ว่าฉันฆ่าทุกคนก็ไม่อาจปกป้องใครได้อย่างงั้นหรือ!?

        หยางเฉินกัดฟันแน่น แตรรถบรรทุกแหลมสูงดังลั่นถนน เหมือนกับว่าเสียงร้องของถังถังได้ทำให้เขาบ้าคลั่ง...