กำเนิดใหม่ : เทพยุทธ์จ้าวกระบี่ 【จบแล้ว】

บทที่ 149สถานการณ์เปลี่ยนไป

        “ซิวหลัวหน้าผี...ผู้อาวุโส!ท่านบอกว่าซิวหลัวหน้าผีสามารถช่วยข้ากับพี่หญิงได้?! เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

        ฉู่อวิ๋นกัดฟันด้วยความกังวล นี่เป็นโอกาสเดียวในชีวิต หากพลาดก็ไม่มีโอกาสได้ลงมืออีก

        “เฮ้อ... พูดแล้วเรื่องมันยาว ลงไปคุยกับซิวหลัวหน้าผีสิ!ตราบใดที่เจ้าเข้าใกล้เขาได้ข้าก็มีวิธีที่จะช่วยพี่สาวของเจ้าโดยที่เจ้าไม่ต้องเสี่ยงเลย”

        “จริงหรือ? แต่...”

        “คำเดียว! เจ้าเชื่อข้าหรือไม่?”

        “ข้า... อ๊าก!! เวรเอ้ย!!”

        เมื่อได้ยินคำพูดของโยวกู่จือ ฉู่อวิ๋นก็กำหมัดกัดฟันแน่น ในที่สุดก็ได้แต่ถอนหายใจใส่ลูกปัดควันกลับเข้าไปในวงแหวนอวกาศ และหยุดลงมือ

        “นี่! ผู้อาวุโส ข้าย่อมเชื่อท่านอยู่แล้ว…” ดวงตาของฉู่อวิ๋นหรี่ลง “แต่ท่านแน่ใจหรือ? ว่าคนคนนี้สามารถช่วยข้ากับพี่ซินเหยาได้?”

        “ข้าเคยโกหกเจ้าเมื่อใดกัน?” โยวกู่จือพูดอย่างโกรธๆ ด้วยท่าทางกังวล “รีบลงไปสิ!ถ้าปล่อยให้เขาหนีไปได้ เจ้าก็คงไม่มีโอกาสแล้วจริงๆ!”

        “ได้!”

        หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่อวิ๋นก็มองไปที่ด้านหลังของฉู่ซินเหยาที่อยู่ตรงหน้าจากนั้นเดินออกจากที่นั่งอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังเวทีลานประลอง

        ในขณะที่เขากำลังเดิน ผลผู้ชนะก็ปรากฏ

        “ตูม!”

        มีเพียงเสียงดังลั่นเท่านั้นที่เขาได้ยินรองเจ้าสำนักแห่งสำนักชิงเฟิงก็ถูกซิวหลัวหน้าผีต่อยจนกระเด็นไปไกลเลือดพุ่งออกจากปาก ทำให้ผู้ชมทุกคนตกใจจนต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ

        ชนะอีกแล้ว! ซิวหลัวหน้าผีคนนี้ชนะการประชันห้ามังกรอีกแล้ว!

        ทันใดนั้น ทั่วทั้งลานก็เต็มไปด้วยความโกลาหลเสียงเดือดพล่านดังลั่นอยู่ทุกหนทุกแห่ง!

        “ซิวหลัวหน้าผี!”

        “ซิวหลัวหน้าผี!”

        เมื่อได้ยินเสียงกู่ก้องที่ระเบิดลั่นราวฟ้าร้องชายสวมหน้ากากปีศาจก็เบะปาก หันกลับไปและกระโดดลงจากสนามอย่างสง่างาม ทำให้สาวๆ หลงใหลกรีดร้อง

        และในขณะที่ซิวหลัวหน้าผีกำลังจะเดินไปรับรางวัลก็มีเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น

        “คุณชายผี!”

        ฉู่อวิ๋นกระโดดไปข้างหน้า ใบหน้าของเขารู้สึกตื่นตระหนก ด้วยต้องการเข้าใกล้เขาดังที่โยวกู่จือบอก

        แต่ก่อนจะได้เข้าใกล้ในระยะสามหรือสี่หมี่ ซิวหลัวหน้าผีก็แค่นเสียงใส่อย่างเย็นชาเปิดใช้พลังปราณโปร่งใส ห่อหุ้มตัวเองด้วยแสงที่ส่องแสงระยิบระยับ

        “เจ้าเป็นใคร?! คิดจะทำอะไร?!” ซิวหลัวหน้าผีพูดอย่างเย็นชา

        เมื่อถูกก้อนพลังขัดขวาง ฉู่อวิ๋นก็ทำอะไรไม่ถูกดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะระวังตัวมาก แต่โยวกู่จือไม่ได้บอกเขาว่าลงมือได้หรือไม่

        เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยกมือขึ้นประสานเคารพแล้วพูดว่า“ข้าชื่ออวิ๋นชู เป็นนักล่าอยู่บนภูเขา มาที่นี่เพื่อหารือเรื่องสำคัญกับท่าน”

        “มีเรื่องสำคัญจะหารือหรือ?!” ซิวหลัวหน้าผีตกตะลึงจากนั้นก็หัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆ! เป็นแค่นักรบขอบเขตควบแน่นพลังปราณ กลับมาบอกว่าต้องการคุยเรื่องสำคัญกับข้า?น่าขันจริงๆ~”

        “ผู้อาวุโส! เจ้าคนนี้... ไม่ให้ความร่วมมือเลย!” ฉู่อวิ๋นหรี่ตาลง อารมณ์ถูกปลุกเร้าเขากำหมัดแน่น อยากจะซัดสักหมัด

        น้ำเสียงของเขาสุภาพ แต่อีกฝ่ายกลับพูดจาเสียงดังและดูถูกคนป่าอย่างอวิ๋นชูย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา

        “ไอ้หนู ข้ารู้ว่าเจ้านี่ไม่มีทางร่วมมือด้วยง่ายๆ แต่แค่เจ้าเข้าใกล้แล้วติดวงแหวนอวกาศไว้บนตัวเขาข้าก็สามารถทำให้เขาเชื่อฟังได้”  โยวกู่จือพูด

         “ได้!”

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เลือดของฉู่อวิ๋นก็พลุ่งพล่านพลังปราณของเขาเพิ่มขึ้น เขาชักหิมะย่ำรุ้งออกมาด้วยต้องการต่อสู้กับชายสวมหน้ากากที่หยิ่งผยองคนนี้!

        สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของฉู่ซินเหยา ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องสู้!

        “ควับ!”

        แสงสีแดงวูบวาบ ฉู่อวิ๋นกลายเป็นภาพเงาในทันทีฟาดพลังปราณไฟหยางออกไปในอากาศเพื่อทำลายกำแพงพลังปราณของซิวหลัวหน้าผี

        “หืม? พลังปราณดีมาก!” เมื่อมองไปที่แสงกระบี่ที่กะพริบอยู่ตรงหน้าซิวหลัวหน้าผีก็ยิ้มอย่างตื่นเต้นและยกมือขึ้นเตรียมโต้กลับ

        “ตึง!”

        แต่ทันใดนั้นเอง ชายชราเคราสีขาวก็กระโดดขึ้นไปในอากาศผลักออกด้วยมือซ้ายคว้าจับด้วยมือขวาหยุดการโจมตีจากทั้งสองฝ่ายและสร้างคลื่นพลังที่น่าอัศจรรย์

        “หนุ่มน้อยทั้งสอง... อย่า...”

        “ตาเฒ่า! ถอยไป!”

        “ตาเฒ่า! ถอยไป!”

        แต่ก่อนที่ชายชราจะได้พูดอะไร ชายหนุ่มทั้งสองก็ตะโกนพร้อมกันทั้งคู่มีสีหน้าประมาณว่า “อย่ามาขวางทางคนจะทะเลาะกัน”

        แน่นอนว่าทั้งคู่สวมหน้ากาก ดังนั้นจึงไม่มีใครเห็นสีหน้าของพวกเขาได้ชัดเจน

        “สหายทั้งสอง โปรดอดทนหน่อยเถิด นี่เป็นช่วงพักรบ ไม่อนุญาตให้มีการต่อสู้หากมีปัญหาใดๆ โปรดขึ้นไปตกลงกันบนลานประลองเถิด”

        ขณะที่พูด ชายชราก็ประสานมืออย่างสุภาพ ปล่อยให้ทั้งฉู่อวิ๋นและซิวหลัวหน้าผีตกตะลึง

        ทันใดนั้น ซิวหลัวหน้าผีก็กลอกตาและหัวเราะเบาๆ “เจ้าหนู!เดิมทีเจ้าเป็นเพียงนักรบขอบเขตควบแน่นพลังปราณ ดังนั้นข้าจึงไม่อยากเสียเวลาคุยกับเจ้าแต่เพราะทักษะกระบี่เจ้าไม่เลว ข้าจึงจะให้โอกาส!”

        “พูดมา!” ฉู่อวิ๋นยืนถือกระบี่ไว้โดยไม่ยอมแพ้

        “ดีมาก ลูกผู้ชาย!” ซิวหลัวหน้าผีเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“ในเมื่อเจ้าต้องการหารือเรื่องสำคัญกับข้า เจ้าก็ต้องแสดงฝีมือออกมาให้ดูก่อนว่าคู่ควรหรือไม่!”

        “ขอเพียงเจ้าสามารถเอาชนะประชันห้ามังกรได้ ข้าซิวหลัวหน้าผี จะยินยอมหารือเรื่องสำคัญกับเจ้า!ว่าอย่างไร?!”

        “ได้ อย่าคืนคำล่ะ!” ฉู่อวิ๋นยอมรับข้อเสนอโดยไม่แม้แต่จะคิด

        ได้ยินเช่นนั้น ซิวหลัวหน้าผีก็ลุกขึ้นยืน จากนั้นก็หัวเราะเริงร่า“ลูกผู้ชายควรกล้าหาญเที่ยงตรง ข้าซิวหลัวหน้าผีรอเจ้าอยู่ที่นี่! หากไม่รอก็ขอให้เป็นไข่เต่า!”

        ฉู่อวิ๋นเก็บกระบี่ ยืนตัวตรงอย่างองอาจ และเอ่ยว่า “คำไหนคำนั้น!”

        หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังกลับและเดินไปที่โต๊ะรายงานตัว

        ในเวลานี้ ผู้ชมจำนวนมากสังเกตเห็นความขัดแย้งนี้ หลายคนต่างก็งุนงงและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

        “เจ้าเด็กขอบเขตควบแน่นพลังปราณนี่ป่วยหรือเปล่า? กล้าไปท้าทายซิวหลัวหน้าผีจริงๆหรือ? ไม่รู้หรือว่าแค่ไม่กี่วันนี้เขาชนะการแข่งขันไปเท่าไรแล้ว”

        “ข้าว่าเจ้าคนป่านี่คงไม่ยอมกระมัง? หรือบางทีเขาอาจจะอยากเลียนแบบซิวหลัวหน้าผีก็เป็นได้ดูสิ! ทั้งคู่สวมหน้ากากเหมือนกันเลย”

        “เดี๋ยวก่อน...เด็กป่านั่น เพิ่งบอกว่าต้องการเข้าร่วมการประชันห้ามังกรหรือ?”

        ฉู่อวิ๋นไม่แม้แต่จะสนใจความเร่งรีบและคึกคักของลานนี้ เขาเดินตรงไปที่โต๊ะรายงานตัวและพูดกับคนที่เขียนบันทึกว่า“ข้าชื่ออวิ๋นชู ต้องการเข้าร่วมการประชันห้ามังกรในรอบต่อไป โปรดลงชื่อให้ด้วย”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้บันทึกก็มองดูฉู่อวิ๋นอย่างร้อนรุ่ม จากนั้นก็ชักสีหน้ารังเกียจและพูดอย่างเหยียดหยาม“นี่? ไอ้หนู สภาพอย่างเจ้าน่ะหรือจะเข้าร่วมการประชันห้ามังกร?”

        “รู้หรือไม่ว่ามาตรฐานความแข็งแกร่งขั้นต้นสำหรับการเข้าร่วมการประชันห้ามังกรอย่างน้อยๆ แล้วต้องอยู่ในระดับแรกของขั้นมหาสมุทร มิฉะนั้นแล้วตอนไปถึงลานประลองตายก็ยังไม่รู้ว่าตายยังไง”

        “ข้าต้องการเข้าร่วม!” ฉู่อวิ๋นเบิกตาโมโห ตอนนี้เขาไม่ได้ทำตามแผนเดิม จึงวิตกกังวลอย่างยิ่ง

        หากไม่ใช่เพราะคำพูดโน้มน้าวของโยวกู่จือ ฉู่อวิ๋นก็คงไม่เชื่อว่าซิวหลัวหน้าผีนั่นจะช่วยเขากับฉู่ซินเหยาได้

        ยามนี้ ผู้บันทึกเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของฉู่อวิ๋นก็แสร้งทำเป็นโมโหแล้วเยาะเย้ย“อะไรกัน? ข้าไม่ลงชื่อให้แล้วอย่างไร? เจ้าจะกัดข้าหรือ? จะตีข้าหรือ?”

        “เจ้าจะเขียนหรือไม่เขียน?”

        “เชอะ! เป็นแค่เด็กในขอบเขตควบแน่นพลังปราณคิดว่าเนื้อหนังเจ้ามาจากหัวไชเท้าสด[1]หรือ? กล้าปอกเปลือกตนเองตรงนี้หรือไม่เล่า?”

        “ข้าบอกเจ้าไว้ตรงนี้เลยว่า ‘ข้า ไม่ เขียน’ เจ้าจะทำอะไรข้าได้? อยากตีข้าหรือ? มาสิ หน้าข้าก็อยู่ตรงนี้แล้ว~”

        ขณะที่พูด ผู้บันทึกก็มองเขาอย่างมีชัยเงยหน้าขึ้นแล้วใช้นิ้วกดลงบนแก้มอย่างล้อเลียน

        “เชอะ!”

        เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉู่อวิ๋นก็เงื้อมือขึ้นด้วยความโกรธ หงายฝ่ามือและตบไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง!

        “เพียะ--!”

        เสียงตบดังก้องไปทั่วลาน

        ทันใดนั้น ผู้บันทึกก็กระเด็นไปพร้อมเก้าอี้ของเขาหลายร้อยหมี่ กระแทกกับผนังขอบจัตุรัสเศษหินปลิวว่อน ฝุ่นควันลอยฟุ้ง กลายเป็นหลุมที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์

        และผู้บันทึกคนนั้นก็ฟันร่วงหมดปาก ใบหน้าฟกช้ำบวมปูดจมูกบวมแดงจนกลายเป็นหัวหมูน่าเกลียด ทั้งตัวติดอยู่กับกำแพงเขาเจ็บปวดจนดวงตาคล้ายมองเห็นดาว กระอักเลือดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

        “แค่กๆ... ข้า... ข้าทำอะไรผิดไปกัน?... แค่กๆ...”

        ผู้บันทึกคนนี้ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กคนนั้นในขอบเขตควบแน่นพลังปราณถึงตบเขากระเด็นได้...

        “นี่! ทำไมผู้บันทึกถึงไปติดอยู่บนกำแพงเสียแล้วเล่า? เขาสิ้นหวังอยากฆ่าตัวตายหรือ?”

        “ข้าผู้เฒ่าตาฝาดไปหรือ? ตกตะลึงอยู่เพียงครู่เดียวเขากระเด็นออกไปได้อย่างไรกัน?...”

        ผู้ชมที่อยู่ใกล้เคียงสังเกตเห็นฉากนี้แต่ไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนลงมือพวกเขาเห็นเพียงชายหนุ่มสวมหน้ากากยืนเงียบๆ อยู่หน้าโต๊ะรายงานตัว

        ในท้ายที่สุด ผู้บันทึกอีกคนก็เข้ามาช่วยฉู่อวิ๋นลงชื่อ และขอให้เขารอสักครู่เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการประชันห้ามังกรรอบต่อไป

        “เจ้าหนู เมื่อกี้ตบได้ทรงพลังมากเลย~”ซิวหลัวหน้าผีรักษาสัญญาของเขาจริงๆ เขานั่งอยู่ที่นั่นไม่ไปไหนจ้องมองที่ฉู่อวิ๋นและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

        “เจ้ารอก่อน! รอข้าชนะการประชันห้ามังกรนี่ แล้วจะไปคุยกับเจ้าดีๆ”ฉู่อวิ๋นตะคอกอย่างเย็นชา

        ด้วยเหตุนี้ แผนการช่วยคนของฉู่อวิ๋นก็ชะงักไปในตอนนั้นเอง

        เขากำลังรอให้การประชันห้ามังกรเริ่มขึ้น แต่สถานการณ์ก็วุ่นวายอีกครั้ง

        ยามนี้ พี่น้องตระกูลเสวี่ยและฉู่ซินเหยาเดินลงมาจากที่นั่งตามมาด้วยบ่าวรับใช้ จนเป็นที่สังเกต

        “เอ๊ะ คุณชายอวิ๋น? ท่านมาทำอะไรที่นี่กัน?” เสวี่ยหรูเยียนเห็นฉู่อวิ๋นนั่งอยู่ข้างเวทีประลองจึงเดินไปถาม

        “ไม่มีอะไรหรอก จู่ๆ ข้าก็คันไม้คันมือ เลยอยากเข้าร่วมการประชันห้ามังกรนี่อุ่นเครื่องดูสักหน่อย”ฉู่อวิ๋นตอบ จากนั้นจึงแอบเหลือบดูฉู่ซินเหยา

        ตอนนี้ แม้ว่าฉู่ซินเหยาจะแสดงท่าทีเป็นกังวล แต่เมื่อเห็นว่าเสวี่ยหรูเยียนและฉู่อวิ๋นดูเหมือนจะอยู่ใกล้กันมากสายตาของนางก็ฉายแววริษยาเล็กน้อย นางกัดริมฝีปากเบาๆ

        “อวิ๋นเอ๋อร์… กับผู้หญิงคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกันแน่…”

        “เขาเห็นร่างกายของผู้หญิงคนนี้แล้วจริงๆ หรือ?”

        “เสวี่ยหรุเยียนเองก็รูปร่างหน้าตาหมดจด...”

        “ระหว่างข้ากับนางใครดีกว่ากัน...”

        ฉู่ซินเหยารู้สึกโศกเศร้าในใจ นางยกมือหยกขึ้นแตะใบหน้าอย่างแผ่วเบา เริ่มไม่มั่นใจเล็กน้อย

        “ข้าแก่ขึ้นอีกปีแล้ว อวิ๋นเอ๋อร์จะคิดว่าข้าแก่ไหมนะ?…” นางยังคงคิดเช่นนี้

        ในเวลาเดียวกัน เสวี่ยหานเฟยก็โบกพัดขนนกพลางเดินมาหาฉู่อวิ๋นด้วยท่าทีที่อ่อนโยน“จอมยุทธ์อวิ๋น ที่แท้ก็สนใจการประชันห้ามังกรนี่เอง ข้าจะรอดูฝีมือของท่าน”

        “หวังว่าท่านจะไม่โดนเตะออกจากเวทีประลองตั้งแต่รอบแรกนะคุณชายเช่นข้ากลัวว่าท่านจะบาดเจ็บ”

        “เช่นนั้นแล้ว ท่านก็ไปลงชื่อมาเป็นคู่ต่อสู้ของข้าเสียสิข้าเองก็ยังไม่เคยประมือกับก้อนน้ำแข็งเช่นกัน” ฉู่อวิ๋นขดยิ้มที่มุมปากแล้วเผยรอยยิ้มอ่อนโยนพลางพูดติดตลก

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสวี่ยหานเฟยก็กระพือพัดขนนกแรงขึ้นปรากฏแสงเย็นเฉียบออกมาจากดวงตา

----------

[1] คำถากถางที่อุปมาถึงคนที่ไม่เจียมตัวหรือคิดว่าตัวเองมีดี