จานเจิ้งได้ยินก็ถึงกำหมัดแน่น“นางกล้าทำถึงเพียงนี้หรือ? นี่มันเื่ความเป็ความตายสำหรับบุรุษเชียวนะ”
“ข้าต้องไปถามนางให้แน่ชัด!” เถียนฮุยลุกขึ้นยืน เขาโมโหจนหน้ามืด นี่หากคุณหนูหลุนเป็บุรุษล่ะก็เขาคิดจะต่อยให้หมอบเลยทีเดียว
“พวกเ้าไปถามนางก็พูดจากันดีๆเล่า อย่าได้ใช้อารมณ์จนทำร้ายนางเข้า”
“พี่อันไม่ต้องเป็ห่วงข้าจะไปดูแลพวกเขาสองคนเอง”เหมาฮ่าวเห็นท่าทางสหายทั้งสองดูเขม่นเข่นเขี้ยวก็รีบหันไปบอกให้หมอเวิงอันสบายใจ
บุรุษทั้งสามตรงไปยังคฤหาสน์สกุลหลุนหลุนจิ่งทำหน้าประหลาดใจเมื่อได้ทราบว่าบุรุษเสเพลทั้งสามกล้ามาหานางถึงเรือน
“พวกท่านไม่กลัวท่านพ่อข้าจะเอาดาบไล่ฟันแล้วหรือ?”
จานเจิ้งหัวเราะแหะๆเขาจำได้แม่นยำว่าท่านหมอยาหลุนเคยโมโหที่เห็นบุตรสาวกับเถียนฮุยลอบพบปะกันจนเอาดาบไล่ฟันสหายของเขาจนต้องหนีเปิดเปิงออกจากโรงน้ำชาดอกเหมยจากนั้นไม่ว่าพบชายหนุ่มทั้งสามที่ใดบิดาของนางก็จะลุแก่โทสะเอาดาบวิ่งไล่พวกเขาทุกคราว
“วันนี้ข้ามีเื่ร้อนใจจะมาขอคำตอบชัดเจนจากเ้า”
หลุนจิ่งเลิกคิ้วนับั้แ่เขามาขอลานางไปแต่งงาน นางก็ไม่คิดจะไปพบปะกับเขาอีกข้อตกลงในการคบหาั้แ่ทีแรกคือการไม่ผูกมัดกันและกันหลุนจิ่งรู้ดีว่าตนเองไม่อาจเหนี่ยวรั้งเถียนฮุยได้อีกต่อไปนางจึงไปตามนัดกับเขาเป็ครั้งสุดท้าย หลังจากเขาแต่งงานไปแล้ว นางก็คบหากับบุรุษคนใหม่เหตุใดวันนี้เขาจึงได้มาวุ่นวายกับนางอีก?
“ท่านกับข้าต่างตกลงกันเสร็จสิ้นไปแล้ว ยังมีเื่ใดต้องให้คำตอบอีกเล่า?”
ใบหน้าของเถียนฮุยถมึงทึงจ้องหลุนจิ่งด้วยความไม่พอใจ
“พวกเราไปพูดกันที่ศาลาด้านโน่นได้หรือไม่?”
หลุนจิ่งยอมตามคำขอนางหันไปสั่งสาวใช้ให้เตรียมน้ำชาไปรับแขกที่ศาลาในสวนโดยไม่ให้สาวใช้ติดตามไป “พวกท่านมาด้วยท่าทางโกรธแค้นเช่นนี้ไม่ทราบว่า้าสิ่งใดจากข้า?”
เถียนฮุยกอดอกจ้องหน้านางเขม็ง“คุณหนูหลุน เ้าได้วางยาข้าหรือไม่?”
“หา!”
“อย่าทำไขสือ! ข้าถูกวางยาหลวงจีนยามนี้ข้าไม่อาจทำสิ่งนั้นได้อีกแล้ว พูดมาเสียดีๆว่าเ้าเป็คนวางยาข้าใช่หรือไม่?”
ใบหน้าของหลุนจิ่งเผือดสีตะลึงมองเถียนฮุย “ท่านถูกวางยานั่นหรือ?”
นางเติบโตในร้านยามาั้แ่ยังเล็กแม้จะไม่ได้เป็หมอแต่ก็พอจะรู้ว่ายาที่เขาเอ่ยถึงเป็ยาที่ทำให้เกิดผลร้ายแรงกับบุรุษเป็ยาที่มีการจำหน่ายอย่างลับๆ อยู่ในแคว้นเหลียน ยามนี้ไม่รู้ว่าผู้ใดแอบนำเข้ามาในแคว้นเหลียน?
“ใช่! มีเพียงเ้าที่เป็ผู้ต้องสงสัย”
คุณหนูหลุนผงะ“เหตุใดต้องเป็ข้าด้วยเล่า? ยานี้ถูกห้ามจำหน่ายในแคว้นิหากร้านข้านำมาจำหน่ายล่ะก็ ย่อมถูกทางการสั่งปิดน่ะสิ”
ิฮ่องเต้ทรงเกรงว่าจะเกิดความวุ่นวายหากมีผู้นำยาหลวงจีนมาใช้เพื่อการกลั่นแกล้งผู้อื่นจึงได้ออกประกาศห้ามนำยาหลวงจีนนี้เข้ามาใช้อย่างเป็ทางการเหล่าพสกนิกรที่เป็บุรุษล้วนยกย่องสรรเสริญว่าฮ่องเต้ทรงมองการณ์ไกลนัก
“ในบรรดาสตรีทั้งหมดที่ข้ารู้จักมีเพียงเ้าที่รู้จักยาสารพัดชนิด ยาที่หายากเช่นนี้คงมีเพียงเ้าที่สามารถหาได้”
สายตาของเขากล่าวโทษนางอย่างเปิดเผยหลุนจิ่งหน้าเสีย
“ไม่นะ! ไม่ใช่ข้า!ข้าไม่เคยมีความคิดต่ำช้าเช่นนั้น!”
บุรุษทั้งสามชะงักจ้องมองนางมาเป็จุดเดียวกัน
“เ้าแน่ใจนะ?”จานเจิ้งร้องถามออกมา
“แน่ใจสิ! ข้ากับเขาก็แค่ต่างคนต่างแยกย้ายในเมื่อเขาไปแต่งงานได้ ข้าเองก็มีคนรักใหม่ได้เช่นนั้นเหตุใดจึงต้องไปวางยาเขาด้วย?”
“คุณหนูหลุนไม่ใช่ว่าท่านโกรธแค้นเขา จึงได้วางยาเพราะเห็นว่าได้พบกันเป็ครั้งสุดท้ายแล้วนะ”
“เพ้ย! ข้าจะทำเช่นนั้นไปทำไม?ระหว่างกับเถียนหลุนมีเพียงความสัมพันธ์ที่ไม่ผูกมัดกันทำร้ายเขาแล้วจะเกิดประโยชน์อันใดกับข้าเล่า?”
ใบหน้าของหลุนจิ่งมีเพียงความใที่ฉายออกมาบุรุษทั้งสามเห็นท่าทางของนางแล้วก็หันไปสบตากัน
“พวกท่านไม่เชื่อข้าหรือ?”เมื่อเห็นสายตาบุรุษทั้งสามยังข้องใจ คุณหนูหลุนจึงรีบหาวิธีพิสูจน์ตนเอง “เื่ยาท่านพ่อข้าสามารถยืนยันได้ ในร้านของเราไม่เคยสั่งยาหลวงจีนเข้ามาจำหน่ายหรือแม้แต่เอามาใช้ส่วนตัว”
จานเจิ้งกับเหมาฮ่าวกลืนน้ำลายดังเอื๊อกนึกถึงตอนที่เถ้าแก่หลุนเอาดาบเล่มใหญ่ไล่ฟันเถียนฮุยไปตามท้องถนนแล้วยังนึกสยองไม่หายไม่ใช่เพราะกลัวว่าเถียนฮุยจะได้รับาเ็แต่เกรงว่าหากเถ้าแก่หลุนเกิดหัวใจวายตายลงไปพวกเขาสามคนจะกลายเป็บุรุษเลวของแคว้นิต่างหาก
“เ้าเอายาสงบใจให้บิดาเ้าดื่มก่อนได้หรือไม่?พวกเราจะได้ซักถามกันดีๆ” เหมาฮ่าวเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“ข้าว่าใช้วิธีจับบิดาของเ้ามามัดแล้วสอบถามน่าจะง่ายกว่า”จานเจิ้งผู้มีนิสัยมุทะลุทั้งๆ ที่ไม่มีวรยุทธ์รีบเอ่ยแล้วหันไปทำสายตาของความเห็นใจจากสหายทั้งสอง
“ข้าเห็นด้วยเอาเป็ว่าให้คุณหนูหลุนเอายาสงบใจให้เถ้าแก่หลุนดื่มก่อนจากนั้นเราค่อยมัดเขาติดกับเก้าอี้แล้วค่อยพูดคุยก็แล้วกัน”
ในเมื่อคนทั้งสี่เห็นพ้องต้องกันพวกเขาจึงดำเนินการตามแผน ่เวลาเที่ยงวันที่เถ้าแก่หลุนต้องเดินกลับมารับประทานอาหารที่คฤหาสน์บุตรสาวของเขาจึงได้ใส่ยาสงบใจลงไปในน้ำแกงปลาที่เขาชอบมากทั้งยังมียาที่ทำให้มึนงงเล็กน้อยเพื่อจะได้มัดบิดาของตนมิให้อาละวาดในยามที่ได้เห็นหน้าคุณชายเถียน
“ท่านพ่อ! ท่านพ่อเ้าคะ! ตื่นได้แล้ว”
เถ้าแก่หลุนรู้สึกเหมือนโลกรอบข้างมืดไปชั่วขณะ
“นี่เ้า! เถียนฮุยเ้าคนสารเลว!” เถ้าแก่หลุนคิดจะเอานิ้วขึ้นชี้หน้าเถียนฮุยทว่าเขากลับพบว่าตนเองถูกมัดอยู่กับเก้าอี้จึงหันมาหาบุตรสาวคนเล็กที่นั่งอยู่ใกล้ๆ “จิ่งเอ๋อร์ เ้าปล่อยพ่อเดี๋ยวนี้พ่อจะไปเอาดาบมาฟันเ้าคนเลวนี่!”
“ท่านพ่อเ้าคะเขากับข้าไม่ได้ข้องเกี่ยวกันแล้ว เขาแค่มีเื่อยากถามท่านเื่ยา ได้คำตอบปุ๊บพวกเขาก็จะกลับแล้ว”
เถ้าแก่หลุนหอบหายใจฟืดฟาดด้วยความโมโหเขาเกลียดคุณชายฮุย รูปงามผู้นี้นัก ชื่อเสียงที่เน่าเฟะจนคนทั้งเมืองหลวงเอือมระอาไม่อยากจะให้ข้องแวะกับลูกหลานที่เป็สตรีครั้นได้ยินว่าเถียนฮุยลอบนัดพบกับบุตรสาวคนเล็กที่ยังไม่ออกเรือนของเขาเถ้าแก่หลุนก็โมโหจนควันออกหู รีบนำบ่าวรับใช้ไปยังโรงน้ำชาดอกเหมยในทันทีแม้หนุ่มสาวที่นัดหมายกันที่นั่นล้วนปิดหน้าปิดตาเพื่อหลบเลี่ยงการให้ผู้อื่นนำไปนินทาแต่สายตาของเถ้าแก่หลุนกวาดไปปราดเดียวก็จำชุดที่บุตรสาวของตนสวมใส่ได้
“จิ่งเอ๋อร์! กลับบ้านเดี๋ยวนี้!”
****************************************
17K
