" ฮื้อๆ คุณพ่อขานับทิศดึงผมหนู " นับดาวในวัยแปดขวบเดินร้องไห้มาหาตะวันที่ตอนนี้กำลังยืนชงนมให้นับเดือนลูกสาวคนเล็กอยู่ ตอนนี้เขามีลูกเพิ่มมาสองคนคือ นับทิศอายุสองขวบกับนับเดือนอายุเก้าเดือน วันนี้มินตราออกไปข้างนอกกับแม่เขา หน้าที่ดูลูกเลยเป็เขาที่รับเต็มๆ เพราะพี่เลี้ยงก็ดันมาหยุดวันนี้
" โอ๋ๆ นับดาวคนเก่งไม่ร้องนะครับ " ตะวันนั่งลงกอดปลอบนับดาว ก่อนจะเดินเข้าไปดูนับทิศในห้องเด็กเล่น แต่พอเห็นของเล่นที่ถูกดึงออกมาเทรวมกันอยู่บนพื้นเขาถึงกับต้องกุมขมับพร้อมกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย แต่พอจะอ้าปากคุยกับนับทิศ นับเดือนที่นอนอยู่ในเปลที่ห้องข้างๆ ก็ร้องไห้เสียงดัง
" เดี๋ยวพ่อมานะครับ " พูดกับนับดาวเสร็จเขาก็รีบเดินไปดูนับเดือน ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นจากเปลมาปลอบ แล้วเดินกลับไปที่ห้องเด็กเล่นอีกครั้ง แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นับทิศที่ปาของเล่นใส่นับดาวอยู่ ส่วนนับดาวนั้นก็วิ่งหนีน้องไปทั่วห้อง
" หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้นะนับทิศ " นับทิศไม่หยุดแถมยังถือของเล่นวิ่งไล่ตามนับดาว และเพียงไม่นานนับทิศก็สะดุดขาตัวเองล้ม เสียงร้องไห้ของนับเดือนกับเสียงร้องไห้ของนับทิศทำให้เขาแทบจะประสาทแตก ทำงานทั้งวันยังไม่เหนื่อยเท่ากับดูลูกแค่สองชั่วโมงแบบนี้! มินตรารับมือกับลูกๆ ได้ยังไงกัน
ตะวันเดินไปอุ้มนับทิศขึ้นมาปลอบอีกคน ส่วนนับดาวนั้นก็ได้แต่ยืนยกมือขึ้นปิดหูก่อนจะวิ่งออกไปนั่งดูทีวีที่ห้องนั่งเล่น ตอนนี้เขาเองก็อยากจะยกมือขึ้นปิดหูแล้ววิ่งหนีเหมือนกันแต่ก็ทำไม่ได้
" โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับ... หยุดได้แล้ว...หากลูกไม่หยุดพ่อจะร้องไห้ตามแล้วนะ " ไม่ใช่แค่พูดเล่น ตอนนี้เขาอยากจะร้องไห้จริงๆ!
มินตราที่เดินเข้ามาในบ้านเห็นสภาพของตะวันก็ถึงกับต้องแอบขำ วันนี้เธอไม่ได้มีธุระที่ไหนหรอก และก็เป็เธอเองที่ให้พี่เลี้ยงหยุดงาน เพราะอยากจะให้เขารู้เสียบ้างว่าเลี้ยงลูกมันเหนื่อยแค่ไหน ไม่ใช่แค่คิดแต่อยากจะทำลูกอย่างเดียวตลอดเวลา
" มินช่วยพี่ด้วย " พอหันมาเจอเธอเขาก็รีบอุ้มลูกมาหาเธอทันที
" เกิดอะไรขึ้นคะ " เธอรับนับเดือนมาอุ้ม
" พี่ไม่รู้จะทำยังไงให้ลูกหยุดร้อง แล้วนับทิศก็อาละวาดโยนของเล่นใส่นับดาวใหญ่เลย " เขารีบรายงานเธอ
" นับทิศได้นอนกลางวันหรือยังคะ " ตะวันส่ายหน้าไปมาตอบเธอ
" แล้วนับเดือนล่ะคะ " เขาส่ายหน้าตอบเธออีกครั้ง
" นับเดือนกับนับทิศต้องนอนกลางวันค่ะ หากเหนื่อยมากๆ และไม่ได้นอนก็จะงอแงและเอาไม่อยู่แบบนี้แหละค่ะ " พูดจบเธอก็เดินไปชงนมให้ลูกใหม่เพราะที่เขาชงไว้เธอบอกว่าดื่มไม่ได้แล้ว มือหนึ่งก็อุ้มลูกมือหนึ่งก็ชงนม เธอทำทุกอย่างด้วยมือข้างเดียวอย่างชำนาญจนเขาอดทึ่งไม่ได้ พอชงเสร็จเธอก็ยื่นขวดนมให้นับทิศที่นั่งร้องไห้อยู่บนตักเขา นับทิศรับนมมาดื่มและเพียงไม่นานนับทิศก็เริ่มตัวอ่อนแล้วหลับไป ส่วนนับเดือนนั้นก็เช่นกัน
" พี่เอาลูกไปวางเถอะค่ะ... นับดาวค่ะเดี๋ยวแม่เอาน้องไปวางแล้วเรามานั่งทำการบ้านกันนะคะ รอน้องตื่นแล้วเราค่อยเข้าไปเก็บของเล่นด้วยกันนะคะ " มินตราพูดกับเขาก่อนจะหันไปพูดกับนับดาวที่ตอนนี้นั่งดูทีวีอยู่ข้างเธอ ตะวันถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แค่นี้เขาก็จะตายแล้วนี่เธอเอาพลังมาจากไหนมาจัดการกับเ้าสองตัวนี้แล้วยังมีพลังพาลูกทำการบ้านอีก พอวางนับทิศบนเตียงเสร็จเขาก็มานั่งคอพับคออ่อนอยู่ข้างเธอที่กำลังพานับดาวทำการบ้านอยู่
" นับดาวรู้ไหมว่าหนูเป็พี่ที่เก่งมากที่ไม่ทำน้องกลับเวลาน้องโมโห น้องยังเด็กมากและยังควบคุมอารมณ์ไม่ได้ แต่ทุกอย่างที่หนูทำน้องก็จะเรียนรู้มันจากหนูและคงไม่นานน้องต้องเก่งแบบหนูแน่นอนค่ะ " ตะวันนั่งยิ้มมองเธอที่พูดกับลูกไปหอมลูกไปก็อดชื่นชมเธอไม่ได้ เขาเลือกคนมาเป็แม่ของลูกไม่ผิดจริงๆ
" เป็ไงคะ ยังอยากได้ลูกเพิ่มอีกไหม " เธอถามเขาเมื่อเดินขึ้นมาบนเตียง ตะวันส่งยิ้มแหยให้เธอ
" พี่เพิ่งรู้ว่าเลี้ยงลูกมันเหนื่อยแบบนี้ ต่อจากนี้พี่จะพยายามช่วยมินเลี้ยงลูกนะครับ " ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยดูแลลูกเลย แต่ทุกวันที่กลับจากทำงานก็ใกล้ค่ำแล้ว เขาเลยได้แต่เล่นกับลูกก่อนเข้านอนเท่านั้น ส่วนเสาร์อาทิตย์ก็มีคนช่วยเลี้ยงเต็มบ้าน บางทีพ่อแม่เขาก็พาลูกๆ ออกไปเที่ยวเขาเลยไม่เคยได้รับรู้ถึงความเหนื่อยจนถึงวันนี้
" แต่ขออีกคนได้ไหมครับ เห็นหน้าตาน่ารักที่ถอดแบบพี่มาก็อดไม่ได้ที่อยากจะมีอีกเยอะๆ ... ขออีกแค่คนเดียวจริงๆ แล้วต่อจากนี้พี่จะช่วยเลี้ยงลูกทุกวันเลย... นะครับ " เขากะพริบตาปริบๆ อ้อนเธอ
" ยังไม่เข็ดอีกเหรอคะ สงสัยแค่สองชั่วโมงยังน้อยไป ครั้งต่อไปคงต้องปล่อยไว้ทั้งวันจะได้รู้ซึ้ง "
" โถ่มินจ๋า แค่นี้พี่ก็รู้ซึ่งแล้ว อย่าปล่อยพี่ให้เลี้ยงลูกคนเดียวทั้งวันเลยนะ...เอาอย่างงี้ดีไหม เรามาช่วยกันเลี้ยงน่าจะเวิคกว่า พี่จะยอมทำทุกอย่างตามที่มินสั่งเลยเอ้า...นะครับขออีกแค่คนเดียวเอง " มินตราถอนหายใจให้เขา สำหรับเธอมันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรหรอก เธอมีความสุขด้วยซ้ำที่ได้อยู่กับลูกๆ แต่ก็ต้องเหนื่อยเพราะต้องมาปรนเปรอเขาตอนกลางคืนด้วยนี่สิ
" แต่มินเหนื่อยนี่น่า ไหนจะต้องดูแลลูก ตอนกลางคืนพี่ก็ยังไม่ยอมให้มินนอนอีก" เธอตอบเขาหน้างอง้ำ
" เอาอย่างงี้ก็ได้ พี่จะยอมหื่นให้น้อยลง.. โอเคไหมครับ " มินตราถอนหายใจเหนื่อยอ่อนเมื่อเห็นรอยยิ้มเ้าเลห์ปนทะเล้นของเขา
" เฮ้อ! ก็ได้ค่ะ แต่แค่อีกคนเดียวนะคะ หลังจากนี้มินจะปิดอู่ " ตะวันยิ้มอย่างดีใจที่เธอยอมตกลง
" ขอบคุณมากนะครับ พี่รักมินที่สุดเลย...งั้นเรามาเริ่มทำลูกกันั้แ่ตอนนี้เถอะนะ " พูดจบเขาก็จับเธอนอนลงแล้วเริ่มปฏิบัติการทำลูกโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านจากเธอสักคำ!
19K
