แค้นนี้ต้องจับละเลงหอย 18+

แค้นนี้ต้องล้างด้วย sex! | SS 2

| 60 |

จุดเริ่มต้นของการเป็นไอ้ขี้แพ้

        "อื้ออออห์ ไทม์ดันเข้ามาลึกอีกหน่อยสิ อื้ออห์" พี่ฝนพูดขึ้น

        "ไทม์ ดาวใกล้จะเสร็จแล้วไทม์ อื้อออห์" ดาวเองก็พูดขึ้น

        "ไทม์ดันเข้าจนสุดแล้วนะพี่ฝน ดาวรอไทม์เดี๋ยวนะ อื้อออห์ ไทม์จะเสร็จแล้ว" ผมพูดขึ้นพร้อมกับออกแรงดันให้แรงขึ้น

        "อ่าห์ เสร็จสักที" พี่ฝนพูดพร้อมกับหายใจออกมาถี่

        จากนั้นพี่ฝนก็ทิ้งร่างบางลงไปนั่งกับพื้น ตอนนี้เราสามคนกำลังวุ่นกับการจัดห้องใหม่กัน แต่ไม่ใช่แค่จัดห้องใหม่เท่านั้นหรอกนะ ตอนนี้ย้ายออกมาจากหอพักเดิมแล้ว เพราะพ่อกับแม่ตกลงกันว่าจะซื้อคอนโดให้ผมไปเลยเพราะไหน ๆ ก็ออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียวแล้ว

        "วิวสวยดีนะเนี่ย" พี่ฝนพูดพลังหันหลังมาพิงโซฟาที่เราทั้งคู่พึ่งช่วยกันย้ายเสร็จ ผมที่เห็นแบบนั้นก็เดินมานั่งพิงโซฟาข้างเธอพลางมองไปดูวิวข้างนอกไปด้วยจากนั้นพี่ฝนก็เอนหัวมาพิงไหล่ผมไว้

        "มานั่งจู๋จี๋กันสองคนอีกแล้ว ไม่มีมาช่วยดาวเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้เลย" ดาวพูดขึ้นหลังจากที่เดินมาแล้วเห็นว่าพี่ฝนกำลังนั่งพิงไหล่ผมอยู่ จากนั้นเธอก็นั่งลงมาตรงข้างผมแล้วเองตัวเอาหัวพิงไหล่อีกข้างของผมมาด้วย

        ผมขยับมือทั้งสองข้างไปกุมมือของสาวสวยทั้งสองไว้พร้อมกับมองผ่านกระจกมองออกที่วิวด้านนนอก พลางคิดเรื่องต่าง ๆ ที่ผ่านมา จนคิดไปถึงเรื่องนั้นเรื่องที่ผมไม่เคยลืมมันได้สักวันเรื่องที่ผมจำมันมาจนวันนี้ เรื่องที่เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตไอ้ขี้แพ้ของผม 

        มัธยมต้นปีที่ 1

        วันนั้นเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งหลังจากที่เปิดเทอมมาได้เกือบจะสองสัปดาห์แล้ว ผมเป็นเด็กชายรูปร่างอ้วนท้วมแล้วก็เข้ากับคนอื่นไม่ค่อยเก่งแต่ถึงแบบนั้นผมก็มีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เราสนิทกันได้ก็เพราะว่านั้นเรียนโต๊ะคู่กัน แต่ผมมักจะไม่ค่อยเพื่อนคนนี้ในตอนพักกลางวันเท่าไหร่ จนสุดท้ายผมก็ได้รู้เหตุผลที่เพื่อนคนเดียวของผมมักจะหายไปในช่วงพักกลางวันบ่อย ๆ 

        "อั่กกกก ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว อย่าทำฉันเลยนะ" ผมได้ยินเสียงของเพื่อนผมดังมาจากทางหลังตึกตรงที่ถึงขยะที่ผมกำลังจะเดินมาทิ้ง ด้วยความสงสัยผมก็เลยเดินเข้าไปดู 

        ภาพที่ผมเห็นตรงหน้าคือเพื่อนของผมกำลังถูกผู้ชายอีก 2 คนรุมเตะอยู่ โดยที่มีผู้ชายอีกคนหนึ่งกำลังดู จากนั้นผู้ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วเดินมาห้ามเพื่อนตัวเอง 

        "พอเถอะเดี๋ยวมันก็ตายพอดี เอาแค่พอดี ๆ ก็พอแล้ว" ผู้ชายคนที่เดินลงมาห้ามเป็นนักเรียนรุ่นเดียวกับเราที่ทุกในโรงเรียนรู้จักกันแทบจะทุกคน เพราะมันเป็นนักมวยสากลมือสมัครรุ่นเยาวชนของโรงเรียน ที่เก่งมาแล้วก็ล่าเหรียญมาแล้วทุกเวที มันคือไอ้โจนั่นเอง แต่ถึงมันจะดูเป็นหัวโจกของโรงเรียนก็ตาม แต่ด้วยความที่มันเป็นนักกีฬามันก็เลยไม่ได้มีเรื่องอะไรกับใครเลยสักครั้ง แถมยังดูนิสัยดีกว่าเพื่อนมันอีกสองคนที่กำลังเตะเพื่อนผมอยู่ด้วยซ้ำ

        "ขออีกสักทีแล้วกัน" หนึ่งในเพื่อนไอ้โจพูดขึ้นก่อนที่มันจะง้างขาเตรียมจะเตะไปที่เพื่อนผมอีกครั้ง แต่ผมที่ยืนดูอยู่และกำลังถือถุงขยะใบหน้าเอาไว้ในมือ ก็โยนถุงขยะที่ถืออยู่ใส่พวกมันไปแบบไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองโยนไปแล้ว

        "ไอ้เวรนี่ มึงเป็นใครกันวะ เป็นเพื่อนไอ้กากนี่หรือไง" ไอ้หัวแหลมที่กำลังเตะเพื่อนผมพูดขึ้น

        "....." ผมได้แต่อ้ำอึ้งทำอะไรไม่ถูก เพราะรู้ตัวแล้วว่าตอนนี้ผมกำลังเป็นเป้าเล่นงานของพวกมัน 

        "ต้องโดนสักหน่อยแล้วไอ้เวร" ไอ้หัวแหลมพูดขึ้นจากนั้นมันก็พุ่งเข้ามาหาผมทันที

        โคร่มมม!! ผมถูกมันถีบเข้าเต้มแรงจนล้มลงไปนอนกองกับพื้น จากนั้นไอ้หัวแหลมก็เข้ามาต่อยผมซ้ำที่หน้าอีกสองหมด 

        "ถ้ารู้ว่ากากก็อย่าเสือกสิวะ" พลั่ก พลั่ก 

        "ไปได้แล้ว กูเหม็นขยะเต็มทนแล้ว" ไอ้โจพูดกับไอ้หัวแหลมที่กำลังต่อยผมอยู่

        "อ๊าก!!!!" จากนั้นเพื่อนของผมที่น้อยอยู่ก็พุ่งตัวขึ้นมาชนไอ้ขายาวเพื่อนของไอ้โจอีกคนจนล้มไป ก่อนที่มันจะก้มลงไปหยิบไม้หน้าสามแล้วฟาดมาที่ไอ้โจอย่างเต็มแรง แต่ว่าไอ้โจก็หลบได้ พร้อมกับต่อยสวนเพื่อนผมไปหนึ่งหมัดเข้าที่หน้าอย่างจัง ตับ!!! จนเพื่อนผมเซไปตามแรงหมัด ตุบ!!! ก่อนที่จะล้มลงไปนอนกองกับพื้น

        "ไอ้เวรเอ๊ย เล่นทีเผลอหรอมึง" จากนั้นไอ้ขายาวที่ล้มลงไปก่อนหน้าก็ลุกขึ้นมาเตะเพื่อผมซ้ำอีก สองสามครั้ง 

        "เห้ยไปเถอะ พอได้แล้ว บอกแล้วไงเอาแค่พอดี ๆ พอ" ไอ้โจพูดขึ้นจากนั้นมันก็เตะไม้หน้าสามที่เพื่อนผมหยิบไปจะตีมันกระเด็นไปก่อนที่มันจะเดินต่อ

        "กูจะจำหน้ามึงไว้ไอ้อ้วน เดี๋ยวมึงกับกูเจอกันอีกแน่" ไอ้หัวแหลมพูดขึ้นก่อนที่มันจะลุกขึ้นแล้วเดินตามไอ้โจไป 

        ผมที่นอนอยู่กับพื้นขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปหาเพื่อนผมที่นอนกุมท้องก่อนที่จะพยุงตัวเพื่อนขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไร เพื่อนของผมก็วิ่งเข้าใส่สามคนนั้นอีกครั้งแต่รอบนี้มันพุ่งใสไอ้หัวแหลมแล้วผลักไอ้หัวแหลมเต็มแรง จนมันกระเด็นไปถูกไอ้โจที่อยู่ข้างหน้ามัน 

        โคร่ม!!!!! เสียงดังขึ้น ทั้งไอ้โจและไอ้หัวแหลมต่างล้มลงไปชนกับกองเก้าอี้ที่ตั้งเรียงกันไว้อยู่จนกองเก้าอี้ทั้งหมดนั้นล้มมาทับพวกมันสองคน จนแทบจะมองไม่เห็นมันทั้งคู่ 

        "ไอ้เหี้ยนี่" ไอ้ขายาวตะโกนขึ้นพร้อมกับต่อยเข้าที่เพื่อนผมเต็มแรงจนล้มไป ก่อนที่มันจะรีบวิ่งเข้าไปดูเพื่อนตัวเองที่ถูกกองเก้าอี้ล้มทับอยู่ 

        จากเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้เพื่อนผมถูกไล่ออกจากโรงเรียนจากการทำร้ายร่างกาย ไอ้หัวแหลมที่ถูกกองเก้าอี้ล้มทับไม่เป็นอะไรมากแค่หัวแตกนิดหน่อย แต่คนที่เป็นหนักที่สุดคือไอ้โจมันถูกขาเก้าอี้เสียบทะลุขาและจากการบาดเจ็บในครั้งทำให้มันไม่สามารถเป็นนักมวยอาชีพได้อีกแล้ว

        และหลังจากวันนั้นแต่ละวันของผมก็กลายเป็นนรกทันทีเพราะผมถูกเพื่อนของไอ้โจลากไปซ้อมแทบทุกวัน กลายเป็นขี้แพ้กลายเป็นคนที่ทุกคนในโรงเรียนไม่มีใครอยากจะเข้าใกล้ และมันยิ่งเป็นนรกขึ้นไปกันใหญ่เมื่อไอ้โจหายดีและกลับมาเรียนได้แล้ว มันซ้อมผมยิ่งกว่ากระสอบทรายเพื่อใช้ผมเป็นที่ระบายอารมณ์ของมัน

        แต่ไม่ใช่ว่าผมไม่สู้มันหรอกนะ ผมสู้พวกมันทุกคนแล้วแต่สุดท้ายผมก็ลงไปนอนจมอยู่กับพื้นและก็ต้องจำยอมให้พวกมันซ้อมผมต่อไป ยอมเป็นขี้แพ้ของพวกมัน ยอมเป็นเด็กถือกระเป๋าเด็กซื้อของเด็กทำการบ้าน ยอมทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองโดนซ้อมไปมากกว่านี้ 

        "ไทม์ ไทม์" เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น

        "ฮะ หือ อะไรหรอ" ผมตอบกลับเธอไป

        "เป็นอะไรเปล่าเรียกตั้งนาน เหม่อไปหาสาวที่ไหนหรือเปล่าเนี่ย" พี่ฝนพูดขึ้น

        "เปล่า แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย" ผมพูดพลางตอบเธอไป 

        "เราแค่จะบอกไทม์ว่า เราจะกลับกันแล้วนะ ไว้พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน" ดาวพูดขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

        "ตอนแรกก็ว่าจะค้างอยู่หรอก แต่ไม่ได้เอาชุดนักเรียนมาด้วย เอาไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ" พี่ฝนพูดขึ้น จากนั้นสาวสวยทั้งสองคนก็เดินตรงไปที่หน้าประตู 

        "ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ" ผมพูดพร้อมกับหอมแก้มเธอทั้งคู่ไปคนละที ก่อนสองสาวจะเดินออกจากห้องไป

        จากนั้นผมก็ปิดประตูแล้วเดินตรงกับเข้าห้องมาก่อนที่จะเดินไปหยุดอยู่ตรงกระจกเงาที่สะท้อนภาพตัวผมออกมา ผมมองเข้าไปที่เงาของตัวเองถึงตอนนี้ผมจะเปลี่ยนไปแต่ก่อนมาก แต่ผมก็ยังเห็นเงาที่สะท้อนมาเป็นเด็กอ้วนคนเมื่อสามปีก่อนอยู่เลย ผมมองเงาตัวเองอยู่แบบนั้นสักพักก่อนจะพูดขึ้น

        "ฉันขอโทษนะที่อ่อนแอจนทำให้นายต้องมีแต่เรื่องเจ็บช้ำ แต่ต่อจากนี้ฉันจะเป็นคนปกป้องนายเอง และความแค้นทุกอย่างของนายฉันจะเป็นคนล้างมันให้เอง รออีกหน่อยฉันจะจัดการไอ้โจให้นายเอง ไทม์" ผมพูดขึ้นพร้อมกับขยับมือขึ้นจับใบหน้าตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงา

-โปรดติดตามตอนต่อไป | สวัสดีวันฟ้าใสเขียน-

ถ้าชอบเรื่อง แค้นนี้ต้องล้างด้วย sex!

โปรดกดถูกใจหรือคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรต์

และกดติดตามเพื่ออ่านตอนใหม่ได้เร็วก่อนใคร