จีบแล้วนะคุณพยาบาลจอมซ่าส์

ณ.ฝ่ายบุคคล

"ขอโทษนะครับ...มาสมัครงานครับ" คุณชายทิวลิปจบพยาบาลศาสตร์มาใหม่ๆก็ตั้งใจจะสมัครโรงพยาบาลที่ดีๆให้ได้เลยมาสมัครโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังของจังหวัดเลยจร้า

"เชิญจร้า..เอกสารพร้อมไหม...ใบสมัครอยู่บนโต๊ะเขียนได้เลย..ไม่เข้าใจถามพี่นะค่ะ"พี่ฝ่ายบุคคลได้กล่าว 

"ขอบคุณครับพี่...๰่๥๹นี้แผนกฉุกเฉินว่างไหมครับ"

ยัยน้องถามขึ้นมาพี่ฝ่ายพยาบาลนั่งคุยกับหัวหน้าห้องฉุกเฉินพอดีเลยยิ้มไปหนึ่งที่

"มีจร้าถามหัวหน้าแผนกเลยไหมพอดีมาติดต่อขอบุคคลพอดี"พี่ฝ่ายบุคคลพูดขึ้นมาพร้อมหันหน้าไปทางพี่หัวหน้า

ยัยน้องหันหน้าไปมองพี่หัวหน้าด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

"สวัสดีครับพี่หัวหน้า"ยัยน้องยิ้มแบบเกรงใจ

"สวัสดีจร้าพี่ชื่อโบว์นะ...เราละชื่ออะไร"

พี่หัวหน้าถามด้วยท่าทางผู้ใหญ่ทำให้ยัยน้องทำตัวไม่ถูกเลยตอบแบบติดๆขัดๆ

"ผม..นาย ณัฐฐกร พร้อมมาก ครับ ชื่อเล่นทิวลิป"

ยัยน้องพูดแบบตัวสั่นๆๆเพราะที่อยู่ตรงหน้าคือฝ่ายการพยาบาลและหัวหน้าแผนกเชี้ย

"ออแล้วเราจบมาถนัดไหมละห้องฉุกเฉินต้องเร็วนะ"เจ๊โบว์กล่าวแบบแกล้งยัยน้อง 

"สบายมากครับพี่"แล้วยัยน้องก็ยิ้มกว้างออกมา 

"นั้นก็ลองมาทำงานร่วมกันนะยินดีต้อนรับสู่แผนกฉุกเฉิน"พี่หัวหน้าเห็นหน้าหยิ่งแต่ใจดีมากนะ 

"ขอบคุณนะครับพี่...เย้ๆๆ"ยัยน้องดีใจจนลืมตัวว่าอยู่ต่อหน้าสองท่าน 

"นั้นเธอมาทำงานพรุ่งนี้เลยนะ...ฉันจะจัดตารางเวรไว้ให้"พี่หัวหน้ากล่าวไปมองหน้ายัยน้อง 

"ได้ครับพี่"ยิ้มกว้างจะหยุดเวลาไปไหมยัยน้อง 

ตัดมาดูพระเอกของเรากันบอก 

ณ.ฝ่ายการแพทย์

"คุณ อเนชา พรหมจารี ใช่ไหมค่ะ"พี่หัวหน้าดูแลฝ่ายแพทย์พูดง่ายๆแม่ของแพทย์ในโรงพยาบาลจร้า 

"ใช่ครับ"พระเอกของเราสัมภาษณ์แบบชิวๆไม่ได้ติดขัดอะไร 

"คุณจบสาขาอะไรมาหรือค่ะ"พี่ฝ่ายการก็จะถามตามระเบียง 

"ผมจบแพทย์ศาสตร์บัณฑิต สาขาเวชศาสตยร์ฉุกเฉิยครับ"

"ออค่ะ..คุณจะลงแผนกไหนหรือค่ะที่คุณสนใจ"พี่ฝ่ายการถามแบบเจาะลึก 

"นั้นผมลงแผนกฉุกเฉินแล้วกันนะครับ"คนพี่ตอบแบบยิ้มสบายใจเพราะคนพี่เก่งรวยเท่ตรงทุกประตู 

"นั้นก็เริ่มงานพรุ่งนี้นะค่ะ"พี่ฝ่ายการได้บอกกล่าวหลังจากนั้นคนพี่ก็กำลังกลับไปพักที่หอบังเอิญเดินมาชนกับยัยน้องที่ลงจากสัมภาษณ์พอดี 

"เดินแบบนี้จะรีบไปไหนเนี่ยย"ยัยน้องได้บ่นเพราะโดนอีกฝ่ายเปิดประตูมาตีเข้าหน้าผากจร้า

"ขอโทษครับ..คุณเป็๲อะไรหรือเปล่า"คนพี่ถามด้วยความห่วงเพราะจิิตใจของหมอ 

"ไม่เป็๲ไรครับแค่ประตูตีหน้า"แต่เ๣ื๵๪กำเดาออกจร้า 

"นั้นคุณไปห้องฉุกเฉินก่อนไหมครับ"คนพี่ถามด้วยความเป็๲ห่วง 

"ไม่เป็๲ไรหรอกครับแค่นี้สบาย"ยัยน้องปากแข็งแต่ตัวเองบ่นว่าเจ็บบบบบบบบ 

คนพี่ก็ดันไปเห็นป้ายชื่อที่ยัยน้องใส่มาทำไมคุ้นๆชื่อนี้จัง 

"ทิวลิป....!"คนพี่พอนึกออกว่าเป็๲เพื่อนร่วมชั้นตอนม.ปลายที่อยู่ห้องเดียวกัน

"นายรู้จักชื่อเราได้ไงอ่ะ"ยัยน้องมีีงงเลยจร้าใครเนี่ยมาทักฉันนนนนนนนนนนน

"จำเราไม่ได้หรือ...."ยัยน้องมองคนพี่แบบสงสัยใครเอ่ยจำไม่ได้ 

"คงจำไม่ได้สินะเพราะเมื่อก่อนเราไม่ได้คุยกับนายเลย"พอพูดแบบนั้นยัยน้องหันไปดูป้ายชื่อหมอ 

"นพ.อเนชา พรหมจารี"ยัยน้องตาโตเลย 

"เจมส์...!!!!..นี้นายหรือเนี่ย..จำไม่ได้เลย"ยัยน้องอ้างปากกว้าง 

"ก็ใช่นะดิ...ทำไมแปลกตรงไหน"

"แปลกดิก็ไม่ได้เจอกันนานเปลี่ยนไปใครจะจำได้"ยัยน้องทำหน้ายู่ 

"5555+หรอกหรือ"คนพี่ก็หัวเราะไปเลย 

"นายประจำอยู่ที่นี้หรือ"ยัยน้องถามคนพี่ 

"ก็ใช่นะพอดีมาสมัครนะ"คนพี่ทำตัวเท่ไปอีก 

"ออเก่งจัง"ยัยน้องตาประกายเลย 

"แล่วนายมาทำอะไรที่นี่อ่ะ"คนพี่ถามกลับ 

"พอดีมาสมัครงานนะ"ยัยน้องตอบไปแบบยิ้มกว้าง 

"ดีใจด้วยนะสมัครสัมภาษณ์แล้วผ่านปะ"คนพี่ถาม 

"ผ่านแล้วนะได้แผนกฉุกเฉิน"คนพี่๻๠ใ๽คำตอบด้วยว่าจะร่วมงานกัน 

"นั้นไว้เจอกันนะดูแลตัวเองดีๆละคุณชายทืวลิป"คนพี่ปกติไม่ได้กวนประสาทใครนอกจากเพื่อนสนิทกันเท่านั้น 

"#####"ยัยน้องบ่นในใจทำไมต้องมาเจอกันว่ะงานงอกแล้วไหมละ 

ปกติสองคนนี้ไม่ได้สนิทกันแล้วก็ถึงอยู่ห้องเดียวกันพูดคุยกันน้อยมากกกกกกกกพอมาอยู่ต่อหน้ากันอีกทำให้ไม่ค่อยชอบหน้ากัน

กลับมาดูยัยน้องต้องเดินไปห้องฉุกเฉินด้วยว่ากำเดาไหลไม่หยุด 

"ไปทำไรมาอ่ะทิวลิป"เจ๊หัวหน้าแผนกถามด้วยเป็๲ห่วงห่วงไม่มีคนขึ้นเวรอิๆ

"เดินชนประตูนะเจ๊..จะมาทำแผลนิดหน่อยนะ"

"นั้นมานั่งเดียวให้พี่ๆทำแผลให้นะอยู่นิ่งๆละ"

ยัยน้องทำตามด้วยว่านอนสอนง่ายเพราะกลัวเจ็บ

"ไปทำอีกท่าไหนละได้เป็๲แบบนี้"พี่หัวหน้าถาม 

"ผมเดินอยู่ดีๆมีมนุษย์หมอเปิดประตูใส่นะครับ"พี่หัวหน้าถึงกับกุมขมับเลยที่เดียวได้ยินยัยน้องพูด 

"ที่หลังเดินมองทางด้วยว่าเขาเขียนป้ายติดไว้ไหม"แล้วพี่หัวหน้าก็หัวอราะดังเลย 

"คร้าาบ"ยัยน้องทำหน้าไม่รับแขกใส่พี่หัวหน้าไปหนึ่งที่ 

หลังจากนั้นยัยน้องก็กลับหอพัก 

"ทำไมวันนี้ซวยะจังว่ะ"ยัยน้องกล่าวคุยกับเพื่อนสนิทนายสัตย์ 

"กูจะไปรู้ไปมึงก้าวเท้าไหนอีกจากหอละ"ยัยน้องทำหน้างงแบบไม่ทันใคร 

"กูก็ก้าวเท้าปกตินะไม่ได้คิดอะไร"สัตย์ถึงกับกุมขมับเลยพอได้ยินคำตอบยัยน้อง

"แล้วมึงทานไรยังอ่ะกูกำลังจะไปหาไรกิน"

"ไปด้วยกูหิววววววววแทนมึงพากูไปซื้ชุดทำงานด้วยนะกูยังไม่มีชุดใหม่"

"ได้คร้าบคุณชายทิวลิป"

"มึงเดียวจะโดนกูไม่ได้เป็๲คุณชาย"

"หรือมึงเป็๲คุณหญืงดีว่ะ"

"เดียวกูฆ่ามีเลยนิไปกูหิวววว"

"บ่นเก่งไอ้คุณชายทิวลิป"

"????????????????"ยัยน้องจะฆ่าเพื่อนแล้วจร้างานนี้ 

"มึงแดกไรดีละเอาเกาเหลาไหมหน้าหอ"

"ก็ได้กู๳ี้เ๠ี๾๽หาร้าน"

"ทานเสร็จไปหาชุดเป็๲เพื่อนกูด้วย"

"คร้าบคุณชาย"

"ดีมาก"

ณ.ร้านตัดเย็บชุด

"มึง....เขาบอกว่าได้พรุ่งนี้อ่ะ"

"มึงจะรีบใส่ไปไหนเอาตัวเก่งมึงใส่ไปก่อนไหม"

"ก็กูอยากเท่ในวันแรกนิ"

"คร้าบบบคุณหนู"

"สัส????????"

"แล้วนี้มึงลงแผนกไหนว่ะ"

"แผนกฉุกเฉินนะ"

"ไหวหรือมึงคัวแค่นี้อย่างกับลูกหมา"

"ไหวดิ.....มึงบูลลี่กูอีกละ"

"เปลี่ยนกูแค่พูดไปถามความจริงในฐานะเพื่อนที่ห่วงมึง"

"ขอบคุณใจนะไอ้สูง"

"คร้าบคุณหนู"