เมิ่งฝาน จักรพรรดิไร้เทียมทาน

          เมิ่งฝานและหยางเถียนมองไปยังเส้นทางอันคับแคบที่เบื้องหน้าด้วยความดีใจ

          นึกไม่ถึงว่าบึงน้ำเย็นที่ดูเหมือนแข็งแกร่งจนยากจะข้ามผ่านนี้จะมีกลไกอยู่ภายในทั้งสองก้าวเข้าไปในบึงน้ำเย็นนั้นอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป

          เพียงชั่วพริบตาที่ทั้งสองเดินผ่านเส้นทางอันคับแคบนั้นภาพเบื้องหน้าของพวกเขายามนี้พลันเปลี่ยนไปกลายเป็นโถงถ้ำขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นถ้ำปิดตายที่โดยรอบถูกปิดกั้นด้วยน้ำแข็งและมีความมืดมน

          ส่วนที่ใจกลางโถงถ้ำมีโลงศพขนาดใหญ่โลงหนึ่งตั้งอยู่โดยมันก็ถูกสร้างขึ้นด้วยกลไกที่เลิศล้ำเช่นกันแม้จะวางอยู่กับที่ทว่ากลับมีอานุภาพอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านออกมา

          เห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้คือใจกลางของเทือกเขาหุนต้วน!

          ในชั่วพริบตานี้ทั้งเมิ่งฝานและหยางเถียนต่างก็ไม่อาจปิดบังความฮึกเหิมของตนเองได้อีกต่อไปเพราะนึกไม่ถึงว่าตนเองจะได้เข้ามาถึงใจกลางของที่ตั้งแห่งสมบัติปราณประสานเช่นนี้

          โดยรอบนั้นเต็มไปด้วยผลเหมันต์หยกที่ลอยล่องซึ่งมันมีจำนวนมากมายยิ่งกว่าข้างนอกนั้นไม่รู้ตั้งกี่เท่าตัวเมื่อได้เห็นภาพเบื้องหน้าทั้งเมิ่งฝานและหยางเถียนต่างก็รู้ดีว่ายามนี้พวกเขาไม่ต่างไปจากเศรษฐีที่ร่ำรวยขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน

          เพียงผลเหมันต์หยกเหล่านี้ก็มีมูลค่าในระดับล้านเหรียญทองคำแล้วทั้งสองสบตากันชั่วครู่ต่างมองเห็นถึงความดีใจที่นัยน์ตาของอีกฝ่าย

          ผลเหมันต์หยกเหล่านี้มีมากกว่าภายนอกไม่รู้กี่เท่าตัวทั้งยังมีพลังที่บริสุทธิ์จนต่อให้คนของสี่ตระกูลใหญ่ได้มาเห็นผลเหมันต์หยกที่มากมายเพียงนี้ก็ยังแทบคลั่ง

          หากได้กลืนกินมันทั้งหมดคงต้องเป็นผลดีต่อการบำเพ็ญตนอย่างยิ่งแน่นอน

          “ดูท่าเมิ่งอวี่หุนพวกนั้นคงจะถูกขังเอาไว้ข้างนอกสินะ!”

          สีหน้าของหยางเถียนเปลี่ยนไปก่อนจะพึมพำออกมาแม้ว่าเมิ่งอวี่หุนพวกนั้นอยากจะเข้ามาภายในนี้มากเพียงใดแต่กลไกของที่แห่งนี้เลิศล้ำเป็นอย่างยิ่งและเมิ่งอวี่หุนก็คงไม่ได้รอบคอบและสังเกตอย่างละเอียดจนมองเห็นกลไกใต้บึงน้ำเย็น

          เมื่อคิดได้ดังนั้นหยางเถียนจึงคลี่ยิ้มแล้วหัวเราะเสียงเบา“เจ้าคนผู้นี้ช่างมีความสามารถที่ไม่ธรรมดาเสียจริง ไม่รู้ว่าอาจารย์ของเจ้าเป็นใครถึงได้สอนให้เจ้าเป็นดั่งปีศาจเช่นนี้ได้!”

          “อย่าได้พูดจาให้เสียเวลาเลยขอรับไปเอาผลเหมันต์หยกมาก่อนจะดีกว่า!”

          เมิ่งฝานว่าแล้วผายมือออกไปน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดีใจหากอิงตามการเดิมพันก่อนหน้าคือเขาแค่ต้องพานางเข้ามาถึงใจกลางของสมบัติปราณประสานเท่านั้น

          ที่มากไปกว่านั้นคือยามนี้มีผลเหมันต์หยกอยู่มากมายต่อให้หยางเถียนต้องเสียเหมันต์หมื่นปีไปแต่ก็ได้ผลเหมันต์หยกกลับมาจนคุ้มค่า

          หยางเถียนกระตุกยิ้ม จากนั้นฝ่ามือสวยพลันขยับแล้วโยนขวดหยกใบหนึ่งให้แก่เมิ่งฝาน

          เมิ่งฝานรับมันมาด้วยความตกตะลึงก่อนจะสัมผัสถึงพลังสีน้ำเงินภายในขวดหยกใบนั้นอย่างเงียบงัน

          ความเย็นของมันแผ่ซ่านออกมาจนทำให้เมิ่งฝานยากที่จะข่มความตื่นเต้นภายในหัวใจนี่เป็นสิ่งที่เมิ่งฝานวาดหวังมานานแต่ไม่ได้รับมาเสียที ทว่าในที่สุดก็ได้มาอยู่ในมือของเขาแล้ว

          ขุมพลังโลกันตร์ เหมันต์หมื่นปี!

          เมิ่งฝานจับขวดหยกนั้นเอาไว้แน่นเขารู้ดีว่าหลังจากที่ได้ของทั้งสองสิ่งนี้มาและทำการกลืนกินพลังของมันก็จะสามารถทำให้คัมภีร์ทวนเทพเลิศล้ำยิ่งกว่าเดิมศักยภาพเพิ่มพูนขึ้นอย่างมากจนถึงขั้นที่อาจจะพัฒนาไปอยู่ในระดับอักษรฮวง

          ตอนที่อยู่ในระดับอักษรหงก็มีพลังการดูดกลืนที่น่าสะพรึงแล้วไม่รู้ว่าหากพัฒนาขึ้นไปอยู่ในระดับอักษรฮวงจะเป็นเช่นไร เมื่อคิดได้ดังนั้นเมิ่งฝานก็วาดหวังขึ้นในหัวใจ

          มันคือสิ่งที่จะทำให้เขาแข็งแกร่งอย่างแท้จริงมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะนำขวดหยกใส่เอาไว้ในแหวนคลังวัตถุอย่างระมัดระวัง

          แล้วในเวลาต่อมาหยางเถียนก็กระตุกยิ้มก่อนจะเอ่ยว่า“เมิ่งฝาน ครั้งแรกเจ้าชนะแล้วล่ะแต่ก็อย่าลืมที่พนันกันเอาไว้เสียล่ะ และครั้งนี้ข้าก็จะไม่ยอมแพ้ด้วย!”

          หลังจากที่เอ่ยปากนางจึงเริ่มขยับเพียงหนึ่งก้าวก็ทะยานไปในอากาศ เมื่อฝ่ามือขยับพลังจิตอันแข็งแกร่งก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณจากนั้นจึงเริ่มดึงดูดผลเหมันต์หยกที่อยู่รอบกายให้ลอยเข้ามาหาตน มันเป็นพลังที่น่ากลัวไม่น้อยซ้ำยังปกคลุมไปทั่วบริเวณผลเหมันต์หยกทั้งหลายพลันลอยเข้ามาหานาง

          เมิ่งฝานมองไปยังหยางเถียนที่มั่นใจเป็นอย่างยิ่งแล้วคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหรี่ตาเล็กลงเพราะรู้ว่าถึงเวลาที่ตนเองต้องลงมือแล้ว!

          เขาก้าวออกไปเบื้องหน้าแล้วปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศขณะเดียวกันก็ตวาดออกไปเสียงดัง

          หย่า!!~~

          เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วทั้งบริเวณมิติรอบกายบิดเบี้ยวไปชั่วครู่ ในชั่วพริบตานี้กลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงได้แผ่ซ่านออกไปอย่างไร้เทียมทานและปกคลุมอยู่ภายใน

          เมื่อพลังการดูดกลืนแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความยิ่งใหญ่ก็ถาโถมออกมาจากร่างของเมิ่งฝานประหนึ่งหลุมดำอันมากไปด้วยพลังแห่งการดูดกลืน!

          ผนึกแห่งคัมภีร์ทวนเทพ!

          การที่เขากล้าเดิมพันกับหยางเถียนก็เพราะมีผนึกคัมภีร์ทวนเทพอยู่ในร่างกายซึ่งการดูดกลืนของมันน่าสะพรึงอย่างไม่ธรรมดา เมื่อเริ่มดูดกลืนก็จะน่าสะพรึงเป็นอย่างยิ่ง

          ในวินาทีต่อมา มิติภายในโถงถ้ำแห่งนี้พลันแปรปรวนขึ้นมาอย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่าแม้แต่พลังแห่งฟ้าดินก็ยังถาโถมไปยังจุดที่เมิ่งฝานอยู่

          การดูดกลืนนี้เป็นคล้ายดั่งสามารถดูดกลืนได้ทั้งขุนเขาและสายธารเพียงชั่วพริบตาผลเหมันต์หยกที่ลอยล่องอยู่ในอากาศก็สั่นไหวแล้วพุ่งเข้าหาเมิ่งฝานโดยตรง

          แม้ว่าเมิ่งฝานจะอยู่กับที่ทว่ากลับเป็นดั่งเครื่องจักรแห่งหลุมดำก็ไม่ปานผลเหมันต์หยกทั้งหลายล้วนแต่รายล้อมอยู่รอบกายของเมิ่งฝานดั่งดวงดาวที่ลอยล่องอยู่รอบดวงจันทร์

          แม้แต่ผลเหมันต์หยกรอบกายของหยางเถียนก็เช่นกันต่อให้เป็นผลเหมันต์หยกที่กำลังจะมาอยู่ในมือก็ยังลอยเข้าไปหาเมิ่งฝานอย่างฉับพลันไม่เหลือแม้เพียงลูกเดียว!

          “เป็นไปได้อย่างไรกัน!”

          เพียงชั่วพริบตาสีหน้าของหยางเถียนพลันเปลี่ยนไปกลายเป็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยตกตะลึงเพราะพลังจิตของนางนั้นคือสิ่งที่หากไม่ใช่จอมยุทธ์ในขั้นปราณทะลวงขึ้นไปย่อมไม่อาจควบคุมได้

          ยามนี้เมิ่งฝานกลับระเบิดพลังการดูดกลืนอันยิ่งใหญ่ออกมาราวกับเป็นหลุมดำก็ไม่ปานแม้แต่ผลเหมันต์หยกที่อยู่ในมือของหยางเถียนก็ยังสั่นไหว

          “เหตุใดเจ้าคนผู้นี้ถึงได้เป็นดั่งปีศาจได้ถึงเพียงนี้!”

          นางสยบเลือดลมในร่างกายและอยู่กับที่ทั้งยังต้องตั้งตนให้มั่นด้วยเมื่ออยู่ภายใต้การดูดกลืนของเมิ่งฝานแม้แต่เลือดลมในร่างกายก็ยังเดือดพล่านแค่การที่นางสามารถรักษาตนเองเอาไว้ก็นับว่าดีเพียงใดแล้วนับประสาใดกับผลเหมันต์หยกที่อยู่รอบกาย

          ฉะนั้นแล้วหยางเถียนจึงทำได้เพียงเบิกตาดวงโตมองเมิ่งฝานที่กำลังดูดกลืนผลเหมันต์หยกไปรอบกายอย่างไม่ออมแรงเพียงไม่กี่อึดใจผลเหมันต์หยกที่แม้ว่าจะมีอยู่มากมายในโถงถ้ำพลันลอยไปอยู่รอบกายของเมิ่งฝานแล้วถูกเก็บเอาไว้จนหมด

          “เมิ่งฝาน เจ้าเล่นสกปก!”

          หยางเถียนมองการกระทำของเมิ่งฝานแล้วทำปากจู๋อย่างน่ารักน่าทะนุถนอมด้วยความไม่สบอารมณ์ทว่านางก็ทำได้เพียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เดือดดาลและกระทืบเท้าไม่พอใจ!

          “ท่านว่าอย่างไรข้าแค่พึ่งพาความสามารถของตนเองเท่านั้น!”

          เมิ่งฝานมองไปยังผลเหมันต์หยกเหล่านั้นแล้วเก็บเอาไว้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มจะบอกว่าเขาไม่มีความสุขก็คงไม่ได้เพราะยามนี้เขาได้ผลเหมันต์หยกมานับหมื่นลูก นับว่ามีมูลค่ามหาศาลเป็นอย่างยิ่งแน่นอน

          สิ่งที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือผลเหมันต์หยกนั้นไม่อาจเก็บเอาไว้ได้นานจะต้องกินเข้าไปทีละลูก

          เมื่อเห็นว่าเมิ่งฝานยิ้มอย่างมีความสุขหยางเถียนจึงกัดฟันแน่นจากนั้นจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “เจ้ามีความสามารถเช่นนี้แล้วเหตุใดจึงไม่บอกแต่แรก?”

          “ก็ท่านจะเดิมพันกับข้าให้ได้เลยไม่ใช่หรือขอรับ!”

          เมิ่งฝานไหวไหล่อย่างไม่สนใจเอ่ยเสียงเรียบขณะเดียวกันก็ได้มองร่างอรชรงดงามของหยางเถียนคล้ายดั่งกำลังพิจารณา พลันล่าถอยออกไปอย่างรวดเร็วในทันใด

          เมื่อคิดถึงการเดิมพันที่ตนเองเคยเอ่ยเอาไว้ใบหน้าของนางก็แดงก่ำจากนั้นจึงรีบเอ่ยว่า “เจ้าอย่าได้คิดที่จะเรียกร้องในสิ่งที่เกินงามข้า....ข้าไม่มีทางยอมเสียหรอก!”

          เดิมทีนั้นนางต้องการให้เมิ่งฝานพ่ายแพ้ถึงขั้นที่ทำให้ตนเองไม่ต้องเสียเหมันต์หมื่นปีไป แต่ยามนี้รู้สึกคล้ายดั่งขโมยไก่ไม่สำเร็จซ้ำยังต้องเสียข้าวสารไปอีกหนึ่งกำมือทำให้หยางเถียนอยากจะร้องไห้ออกมา

          เมิ่งฝานคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยเขารู้ดีว่าท่าทีราวกับว่ากำลังน้อยใจของปีศาจสาวตนนี้เป็นเพียงการเสแสร้งเท่านั้นจากนั้นเขาจึงเอ่ยขึ้นเสียงเบา “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ทำอันใดท่านหรอกนะขอรับท่านเองก็ได้รับประโยชน์ไปมากมายแล้ว ที่เหลือนั้นก็ยกให้ข้าทั้งหมดเถอะขอรับ!”

          เมื่อได้ยินดังนั้นหยางเถียนพลันแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจออกมานางเดินไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าวก่อนจะเอ่ยเสียงดัง “เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้!”

          “หากยังพูดมากข้าจะให้ท่านถอดเสื้อผ้า!”

          เมิ่งฝานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็นซึ่งนั่นก็ทำให้ใบหน้าของหยางเถียนแดงก่ำแล้วถลึงตามองเมิ่งฝานแต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาให้มากความ ต่อมาเมิ่งฝานก็มองไปยังใจกลางของโถงถ้ำซึ่งเป็นที่ตั้งของโลงศพน้ำแข็งขนาดใหญ่เห็นได้ชัดว่ามันคือสิ่งที่สำคัญที่สุดของสมบัติปราณประสาน

          เขาเดินไปยังโลงศพน้ำแข็งนั้น มองดูโลงศพที่ลึกลับซับซ้อนแต่ไม่ได้กระทำการใดแม้ว่าผู้อาวุโสซวงนั้นจะหายไปจากฟ้าดินแล้วแต่ในฐานะที่อีกฝ่ายเป็นจอมยุทธ์ขั้นปราณประสานแห่งโลก เมิ่งฝานก็อยากจะรักษาเกียรติครั้งสุดท้ายของอีกฝ่ายเอาไว้

          เขาทำความเคารพโลงศพน้ำแข็งเบื้องหน้าแล้วเอ่ยเสียงเบา“เหล่าเซียนเซิง ขอบคุณสิ่งของจากท่านมากขอรับข้าน้อยขอคารวะ!”

          หลังจากที่เอ่ยวาจาเมิ่งฝานก็โค้งตัวคำนับทว่าในวินาทีต่อมาเขากลับบังเอิญเห็นตัวอักษรแถวหนึ่งที่อยู่ใต้โลงศพซึ่งมันเป็นตัวอักษรที่ยากจะมองเห็น หากไม่ใช่เพราะเมิ่งฝานโค้งคำนับก็คงไม่ได้สังเกตเห็นมันเช่นกัน

          “ชนรุ่นหลังผู้ฉลาดหลักแหลมหากทำลายโลงศพน้ำแข็งก็จะนำมาซึ่งการต่อต้าน สถานที่แห่งนี้จะต้องแหลกสลายมิติฉีกขาด แต่ในเมื่อเจ้าเคารพเหล่าฟู เหล่าฟูก็จะมอบสิ่งที่ล้ำเลิศให้แก่เจ้า ห่างจากตรงนี้ไปสามเมตรเปิดผนังนั้นเสีย!”

          รูม่านตาของเมิ่งฝานหดเล็กลงเมื่อมองไปยังตัวอักษรขนาดเล็กนั้นพลันมีความตกตะลึงอันยากที่จะปิดบังปรากฏขึ้นบนใบหน้า

          แล้วในวินาทีต่อมาเขาก็เดินไปโดยรอบก่อนจะพบว่ามีผนังหินอยู่ใต้แผ่นน้ำแข็งซึ่งไม่ได้มีสิ่งใดโดดเด่น

          จากนั้นเขาจึงเปิดผนังหินที่เบื้องหน้าก่อนจะพบว่าภายในนั้นมีกล่องสีเหลืองทองอยู่หนึ่งใบเขานึกไม่ถึงเลยว่าจะมีของดีอยู่จริงๆ

          ทางฝั่งของหยางเถียนก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปก่อนจะถามด้วยความตกตะลึง “เจ้าพบอันใด รีบเอามาดูเร็วเข้ามันคือวิชายุทธ์ใด?”

          ของที่มีสิทธิ์ได้มาอยู่ในสุสานของจอมยุทธ์ขั้นปราณประสานได้จะเป็นของธรรมดาได้อย่างไรโดยเฉพาะของที่ผู้อาวุโสซวงบอกว่าเป็นสิ่งที่ล้ำเลิศ!

          เมื่อคิดได้ดังนั้นเมิ่งฝานพลันรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่งทางฝั่งของหยางเถียนที่อยู่ไม่ไกลก็ทำปากจู๋อย่างไม่สบอารมณ์แล้วกระตุกยิ้มแต่เพราะนางรับปากกับเมิ่งฝานไว้แล้วจึงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไปให้มากความทำได้เพียงมองกล่องดังกล่าวอย่างเงียบงันเท่านั้น

          มันคือสมบัติศักดิ์สิทธิ์ หรือว่าวิชายุทธ์แห่งพลังปราณ?

          ฝ่ามือของเมิ่งฝานขยับเปิดกล่องสีเหลืองทอง

          ทว่าในชั่วพริบตาหลังจากนั้นมิติกลับบิดเบี้ยวขึ้นมาอย่างฉับพลันมิติด้านนอกถูกฉีกขาดพร้อมทั้งมีกลิ่นอายพลังหลายขุมแผ่ซ่าน บ่งบอกว่า...มีคนบุกเข้ามา!