นักฆ่าพักงานกลับไปเรียนมัธยม

"ปังงงงงงงงงงง!!!!"

"อ้ากกกกกกก ไอ้เวรเอ้ย"

ฮาเรนที่ได้ยินการรายงานของพ่อบ้านก็พลันอารมณ์ขึ้นอย่างรุนแรง ทำลายข้าวของบนโต๊ะทำงาน กวาดทิ้งกระจัดกระจายไปทั่ว เขาโกรธโมโหเป็นอย่างมาก ไม่รู้จะเอาอารมณ์ทั้งหมดไปลงที่ไหนได้แต่ทำลายข้าวของ

"ความเสียหายทั้งหมดมีอะไรบ้าง"

"ถูกยึดกิจการโรงแรม เพื่อรอให้เจ้าหน้าที่เข้าไปตรวจสอบ หัวเชื้อสารเสพติดชนิดเข้มข้นและตัวยาอีกมากมาย เราไม่สามารถขนย้ายออกมาได้ทันทีครับ เพราะพนักงานการ์ดของโรงแรมติดต่อไม่ได้"

'กึกกก ทำไม มันเกิดอะไรขึ้น"

ฮาเรนกัดฟันดังลั่น เขากำมืออย่างรุรแรงจิกเข้าไปที่หนังเนื้อของตนเองแทบจะฉีกขาด

"ผมตรวจสอบมาได้แค่ คุณชายอเล็กซ์พาหญิงสาวทั้งสองคนเข้าห้องไปครับก่อนจะมีหญิงสาวอีกคนตามเข้าไปด้วย ไม่นานการติดต่อก็ขาดหายไป ในตอนแรกก็ไม่ผิดสังเกตอะไร แต่พอผ่านไปสักระยะก็พบว่ามันถูกแฮก ช่วงเวลาต่อมาพวกกลุ่มทหารและบอดี้การ์ดก็ขอเข้าไปรับตัวของหญิงสาวทั้งสามคนออกมา ด้วยเพราะเป็นเรื่องขึ้นจึงทำให้โรงแรมเราถูกเจ้าหน้าที่รัฐเข้ามาตรวจสอบ ก่อนจะบังเอิญพบสิ่งของผิดกฏหมายที่เราเก็บไว้เป็นอย่างดี จากนั้นจึงได้ทำการเข้ายึดไว้รอตรวจสอบ"

"อีกอย่างก่อนที่เราจะขาดการติดต่อกับหน่วยป้องกันของทางโรงแรม เหมือนเราจะถูกโจมตีโดย ไอ้เวรอาเบลด้วยครับ เสียงสุดท้ายของผู้จัดการคือเราถูกกำจัดหมดไม่เหลือรอดสักคนเดียวนอกจากอเล็กซ์ที่ตอนนี้ถูกคุมขังอยู่ในคุก"

พ่อบ้านทยอยบอกข่าวร้ายต่างๆนาๆให้ฮาเรนฟัง โดยที่ฮาเรนก็พยายามกดอารมณ์ความโกรธเอาไว้ให้ถึงที่สุด

"และยังมีเงินที่กำลังฟอกขาวอีกจำนวนมากถึง40%ของแก๊งที่เก็บไว้ยามฉุกเฉิน อีกด้วยครับแต่โชคยังดี ที่เราสามารถหาคนมารับผิดแทนได้ทัน ไม่งั้นอาจเกิดการขยายผลไปถึงธุรกิจอื่นๆของแก๊งได้ครับ"

"ปัก"

ฮาเรนจับที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นมาฟาดเข้าใส่ขมับของพ่อบ้านสุดแรง ที่เขี่ยบุหรี่ทำมาจากแก้วแตกกระจายพร้อมกับเลือดไหลตรงขมับแตกพุ่งออกมาจำนวนมาก พ่อบ้านตื่นตกใจร้องครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด

"มึงว่ากูยังโชคดีอีกหรอ แม้งเอ้ย ถ้ากูโชคดีกูไม่เสียหายหนักขนาดนี้หรอก แม้งเอ้ย โว้ยยยยย"

ฮาเรนระบายความโกรธใส่พ่อบ้านก่อนจะหันมองออกไปด้านนอกหน้าต่างตะโกนด้วยอารมณ์โกรธอยู่ไม่นาน เขาก็เริ่มสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้แล้ว

"มึงอาเบล กูจะทำให้รู้ว่าตายทั้งเป็นมันเป็นยังไง"

ใบหน้าที่นิ่งสงบ นัยตาแฝงไปด้วยความชั่วร้าย เขาจะต้องกำจัดมันให้จงได้นี่คือคำปฏิญาณของฮาเรน

"แย่แล้วครับ กิจการในย่านบันเทิงอื่นๆของเราถูกโจมตี"

ไม่ทันที่ฮาเรนจะได้คิดหาวิธีแก้ไขเกี่ยวกับกิจการโรงแรมใหญ่ยักษ์ของแก๊งมาเฟียสิงโตคลั่ง กิจการอื่นๆก็โดนโจมตีเข้าให้ เขาหันขวับมาอย่างรวดเร็ว

"ใครมันบังอาจ"

ฮาเรนเปล่งเสียงอย่างดังถามชายที่วิ่งมารายงาน

"เออ คืออออ......"

"ปังงงงงงงงงงง"

"พูดมาสิว่ะ"

ฮาเรนหงุดหงิดกับชายคนนี้มาก เขายิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ตอนนี้ ยังมาอ้ำอึ้งไม่พูดจาทำให้ขัดใจขัดอารมณ์เขามาก เขาจึงตบโต๊ะดังลั่นด้วยความโมโห

"มีหลายแก๊งเลยครับ พวกมันรวมหัวกันกระจายกันบุกยึด แก๊งที่เป็นหัวหอกหลักๆก็มี Blood Dargon และ Dark Forest ส่วนที่เหลือพวกมันไม่กล้าบุกยึดโดยตรงได้แต่ส่งคนมาลอบยึดลับๆไม่โจงแจ้ง"

ชายลูกน้องตื่นตกใจเล็กน้อย แต่เขาก็รวบรวมสติกลับมาได้ ถึงยังไงเขาก็อาศัยอยู่ในแก๊งมาเฟียมาเนินนานแล้ว เขารายงานเรื่องต่างๆที่ได้รวบรวมมาโดยด่วนให้ฮาเรนฟัง

"......."

ฮาเรนนั่งฟังโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เพราะตอนนี้นัยตาของเขาครอบคลุมไปด้วยความกระหายเลือด จากที่ดวงตาของเขาที่มีสีดำทมิฬก็พลันกลายเป็นสีแดงฉานราวกับเลือดสดๆก่อตัวเป็นดวงตา

"ปล่อยไป"

ฮาเรนคิดไตร่ตรองอยู่เนินนาน ก็พลันตัดสินใจได้ ก่อนจะเอ่ยออกมา

"ท่านผู้นำ"

เสียงพ่อบ้านพูดขึ้น เขารู้อยู่ว่าผู้นำฮาเรนเหน็ดเหนื่อยขนาดไหนกว่าจะบุกยึดกิจการมาได้มากมายขนาดนี้ ถึงขั้นบีบให้ฮาเรนต้องเลือกทางนี้ได้ มันเป็นสถานการณ์ที่แย่สุดๆของแก๊งสิงโตคลั่งเลยในตอนนี้

"ปล่อยไป เราจัดการเรื่องโรงแรมก่อน ตอนนี้ถ้าเราไม่จัดการเรื่องนี้จะไม่มีทางรอดเลย ต้องแก้เรื่องนี้ก่อนที่นายท่านใหญ่จะทราบ พวกเห็บหมัดค่อยหาเวลาไปจัดการทีหลัง"

ฮาเรนตัดสินใจปล่อยกิจการด้านอื่นๆไป และหาทางออกว่าตนควรจะทำยังไงดีกับสารเสพติดล็อตใหญ่ที่ได้รับมาจากนายท่านใหญ่ แล้วยังไม่ทันได้ขนส่งออกไปขายเลยก็ถูกจับได้ซะแล้ว มูลค่าตรงจุดนี้มีค่ามหาศาลมากกว่ากิจการทั้งหมดรวมกันซะอีก เพราะสารเสพติดที่นำเอามามีแต่หัวเชื้อทั้งนั้น หัวเชื้อพวกนี้เตรียมการจะจัดส่งไปประเทศข้างเคียงเพื่อผลิต ก่อนจะกระจายขายในประเทศต่างๆ

"ติดต่อ เจ้าหน้าที่รัฐที่สนิทสนมกับเราให้ได้มากที่สุด หาทางทำยังไงก็ได้เพื่อแลกเปลี่ยนยาเสพติดหัวเชื้อกับสารเสพติดธรรมดา ก่อนที่มันจะได้รับการตรวจสอบซะก่อน ไม่ว่าจะจ่ายเท่าไหร่หรือข่มขู่แบบไหนใช้มันทุกวิธีให้หมด เราจะพลาดไม่ได้ ถ้าพลาดคือตายหมู่ทั้งหมดนี่แหละ"

ฮาเรนสั่งการโดยทันที เขาออกคำสั่งให้พ่อบ้านไปทำในส่วนนี้ ส่วนมากเรื่องพวกนี้จะเป็นพ่อบ้านซะส่วนใหญ่ที่เป็นคนติดต่อกับเจ้าหน้าที่รัฐที่รับสินบน

"ครับนายท่าน"

พ่อบ้านเร่งรีบวิ่งออกไปด้านนอก เขากดโทรศัพท์หารายชื่อเจ้าหน้าที่รัฐต่างๆก่อนจะโทรไปคุย

"เรื่องนี้ก็ปล่อยให้พ่อบ้านไปแล้วกัน ส่วนเรื่องนี้มันคงเป็นกูสินะที่จะต้องลงมือเอง"

ฮาเรนควักมีดออกมาควงก่อนจะปักไปที่รูปใบหนึ่ง เป็นรูปชายและหญิงสาวกำลังควงแขนเดินเล่นกันอยู่ ใช่แล้ว ชายคนนี้ก็คืออาเบลและหญิงสาวก็คือ....

"ไปจับตัวอีนังนี่มา และหาทางล่อให้ไอ้เวรอาเบลนั่นออกมารับความตายจากฉันด้วย ฉันจะจัดเตรียมเวทีตายให้แก่มันเอง"

ฮาเรนสั่งการลูกน้องอีกคน ก่อนที่ตนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินออกไปจากห้องเพื่อลงไปชั้นใต้ดิน มันเป็นห้องลึกลับมากๆห้องหนึ่ง ข้างในนั้นเต็มไปด้วยความมืดมิด

"ตึก ตึก ตึก ตึก"

ท่ามกลางความมืดมิด ฮาเรนเดินอย่างเชื่องช้า โดยไม่มีแม้แต่แสงสว่างคอยนำทางแต่เขาก็ยังเดินได้ไม่มีการสะดุดล้มอะไรเลยเหมือนฮาเรนคุ้นชินกับที่นี่มานานแล้ว

"ตึก ตึก ตึก"

ฮาเรนเดินมาสักพักก่อนจะหยุดอยู่กับที่

"ท่านพ่อ"

"ว่าไงลูกชาย"

ฮาเรนเดินมาหยุดอยู่ที่ชายร่างอ้วนท้วม ยิ่งกว่าฮาเรนซะอีก กำลังหันหลังทำอะไรสักอย่างอยู่ ฮาเรนเดินมาถึงก็ก้มหัวจนสุด ก่อนจะเอ่ยคำพูดต่อไปออกมา

"ผมขอโทษ"

"ปัง!!!!!!!!!!!!!!!"

คำสั้นๆคำเดียวดังออกมาไม่ทันที่ฮาเรนจะได้เงยหน้า หมัดใหญ่ๆ ก็พลันพุ่งตรงเข้ามากระแทกที่ใบหน้าของฮาเรนเข้าอย่างจัง ซัดเข้าจนตัวฮาเรนที่มีน้ำหนักเยอะกว่าคนทั่วไปมาก ลอยละลิ่วเหมือนกับกระดาษบางๆพุ่งเข้าไปกระแทกกับผนังที่ดูแข็งแกร่ง สั่นสะเทือนไปทั่วคฤหาสน์ของฮาเรนเลย

"ฉันบอกแกแล้วไง ห้ามให้ฉันได้ยินคำขอโทษจากแกเมื่อแกได้รับตำแหน่งไปแล้ว"

เสียงของชายชราดังออกมาอย่างเยือกเย็น

"เห้ออ ช่างมันเถอะ แกก็ยังเป็นลูกชายของฉันนี่นะ ผิดพลาดนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร คนที่ทำให้แกผิดพลาดนั่นแหละที่สมควรตาย แล้วเรื่องอะไรละที่มาหาฉัน"

ชายชราก็ยังทำบางสิ่งบางอย่างอยู่ในขณะที่คุยกับฮาเรน

"คือ เรื่องคุณชายให............"

"ปัง!!!!!!!!!!!!!"

หมัดของชายร่างอ้วนท้วมที่ตอนนั้หันกลับมาซัดเข้าที่ใบหน้าของฮาเรนเข้าอย่างแรง จนทำให้ฮาเรนปลิวลอยละลิ่วกลับไปที่เดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่าทุกที แรงถึงขั้นที่ว่าร่างกายอ้วนท้วมของฮาเรนฝังเข้าไปในผนังเลยที่มันรุนแรนขนาดนี้ เพราะว่าชายรูปร่างอ้วนท้วมโมโหกว่าครั้งที่แล้วอีก

"เรื่องใหญ่แค่ไหน"

ชายร่างอ้วนถามออกมาอย่างเยือกเย็น

"ทำให้หัวเราทุกคนขาดได้เลยครับ"

"ไอ้................จื้ด"

ชายร่างอ้วนท้วนกำลังจะง้างมือตบสั่งสอนระบายอารมณ์ไปที่ฮาเรนอีกครั้ง แต่เขาทำใจไม่ได้จึงรั้งมือตัวเองไว้และกลับมายืนปกติ

"ช่างมัน เรื่องมันเกิดไปแล้วคงต้องหาทางแก้เอา"

"ครับท่านพ่อช่วยผมด้วย"

"เอานี่ไปหาท่านXXX บอกปัญหากับเขาเขาจะช่วยทุกอย่างเอง"

ฮาร์เวิร์ดส่งป้ายสีทองอร่ามที่มีสิงโตกำลังคำรามอยู่ แค่นำมันออกมาก็สว่างวาบในที่มืด แสงสว่างของมันทำให้ใบหน้าของ ฮาร์เวิร์ดแสดงออกมา ฮาเรนแทบจะช็อคเมื่อมองใบหน้าของผู้เป็นพ่อของตน

"มีอะไร"

"พ่อๆ พ่อเปลี่ยนไปมากกว่าแต่ก่อนอีกนะครับ"

"ก็ใช่สิ ร่างนี้มันสุดยอดไปเลย ฉันละขอบคุณนายท่านใหญ่ที่เมตตากรุณาให้ฉันได้เข้าร่วมการทดลองของท่านจริงๆ พละกำลัง ความโหดเหี้ยมและความน่าเกรงขาม ฉันในร่างนี้มีมันหมดทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นอะไรที่ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงมี"

"เหอะ ทำไมฉันต้องมาพูดให้แกฟังด้วยละ ไปได้แล้ว"

ชายอ้วนท้วมหันหลังกลับไปทำสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ก่อนหน้านี้ต่ออย่างสนุกสนาน เขาเลียริมฝีปากด้วยความหิวกระหาย

"โอ้ อย่าลืมนำมาเพิ่มอีกละ แค่นี้ไม่พอฉันกินหรอกนะ"

ฮาร์เวิร์ดไม่ได้หันหลังมาพูด แต่เขายกมือขึ้นโชว์ให้ฮาเรนได้เห็นในสิ่งที่ตัวเองถือ

"ครับ"

ฮาเรนตอบกลับไปด้วยสีหน้าซีดเผือก เขาแทบจะอ้วกสิ่งที่อยู่ในท้องให้มันออกมา

เมื่อเขาหันมองไปตอนที่พ่อของเขาส่งป้ายสีทองให้เขา แสงของมันทำให้เขาพบเห็นใบหน้าของพ่อและสิ่งที่อยู่ด้านหลังของเขา

มันเป็นร่างกายของมนุษย์ที่ถูกชำแหละออกเป็นชิ้นๆ ตรงส่วนน่อง มีรอยเขี้ยวกัดกระชากไปกิน คงไม่ต้องบอกก็รู้นะว่าใครเป็นคนกัด

เมื่อตั้งสติได้ฮาเรนก็เร่งฝีเท้าขึ้นมาด้านบน ในตอนนี้เขารู้สึกโล่งใจมากเกี่ยวกับงานของนายท่านใหญ่ เขาเดินถือป้ายไปที่ห้องทำงานก่อนจะเรียกให้พ่อบ้านมาขับรถพาตนไปเยี่ยมเยียนท่านxxx