Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 16

ติ๊ด !! ติ๊ด !! ติ๊ด !! เสียงเครื่องจับสัญญาณชีพยังคงทำงานปกติตอนนี้ในห้องผ่าตัดเวลาก็ได้ผ่านมากว่าสามชั่วโมงครึ่งแล้ว ดนัยยังคงตั้งหน้าตั้งตาต่อเส้นประสาทและเส้นเลือดต่อไป

“มืออย่าสั่นสิดนัยตั้งสมาธิเข้าไว้” ฮิคาริเตือนหลังจากเห็นมือของดนัยเริ่มไม่นิ่งแล้ว

ดนัยได้ยินดังนั้นก็หยุดมือเล็กน้อยก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อนำออกซิเจนไปเลี้ยงสมองและร่างกายให้ได้มากที่สุดเพียงสูดหายใจไม่กี่ครั้งร่างกายเขาก็เริ่มหยุดสั่นเขาลงมือผ่าตัดต่อทันที

อีกด้านหนึ่ง

ที่นี่คือห้องมอนิเตอร์ที่ใช้สังเกตุการผ่าตัดภายในห้องนั้นมีหมอมิโฮะและหมอมาสึมิ หรือหมอโองาตะ มาสึมิผู้เชี่ยวชาญการผ่าตัดด้านกระดูกอยู่

พวกเธอทั้งคู่กำลังมองดูดนัยผ่าตัดด้วยอารมณ์และสีหน้าหลากหลาย

ครืด !! ประตูห้องถูกเปิดออกทำให้ทั้งคู่หันไปมองก่อนจะเห็นว่าเป็นหมออิจิโนเสะนั่นเองที่เข้ามาพวกเธอสังเกตุเห็นหน้าอกของหมออิจิโนเสะยังกระเพื่อมอยู่บนใบหน้าเองก็มีหยดเหงืออยู่ตามไรผมซึ่งพวกเธอรู้ได้ทันทีว่าหมออิจิโนเสะรีบวิ่งมาหลังจากผ่าตัดเสร็จแน่ๆ

“เป็นไงบ้าง” หมออิจิโนเสะเดินเข้ามาพลางถามพวกเธอ

“ฉันพึ่งเข้ามาดูเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วค่ะการผ่าตัดราบรื่นดีถึงแม้หมอดนัยจะผ่าตัดได้ช้าไปหน่อยก็เถอะ” หมอมิโฮะพูด

“ส่วนฉันเองก็พึ่งเข้ามาเมื่อยี่สิบนาทีก่อนดีเคสแขนขาดนี่น่าจะเกิดจากเครื่องจักรทำให้กระดูกไม่เสียหายมากนัก หมอสุกิยามะจากแผนกฉุกเฉินก็ยึดกระดูกได้ดีตามตำรา ส่วนหมอดนัยนั้นฉันเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี แต่เขาสามารถเย็บเส้นประสาทได้เนี้ยบมากนี่หมอดนัยมีประสบการณ์การผ่าตัดต่ออวัยวะงั้นเหรอคะ” หมอมาสึมิพูดพลางหันหน้ามาถามหมออิจิโนเสะ

“ไม่มีแน่นอนฉันเช็คจนแน่ใจแล้ว” หมออิจิโนเสะพูด

“ถ้าอย่างนั้นหมอดนัยเขาทำได้.....”

“สองบุคลิก !!” หมอมาสึมิยังพูดไม่ทันจบจู่ๆหมอมิโฮะก็พูดออกมา

“สองบุคลิก ???” หมอมาสึมิถาม

“อ้อไม่มีอะไรฉันกับหมออิจิโนเสะแค่เคยพูดกันเล่นๆเฉยๆว่าหมอดนัยยังกับเป็นโรคสองบุคลิกน่ะ” หมอมิโฮะขยายความ

“หรือว่าจะเกิดจากอุบัติเหตุ !!” หมออิจิโนเสะที่ได้ยินหมอมิโฮะและหมอมาสึมิคุยกันเผลออุทานออกมา

ควับ !! หมอมิโฮะและหมอมาสึมิหันควับมามองหมออิจิโนเสะทันที

“เมื่อครู่หมออิจิโนเสะบอกว่าอุบัติเหตุหมอดนัยเคยประสบอุบัติเหตุเหรอคะ !!” หมอมิโฮะถาม

หมออิจิโนเสะที่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาเพราะเรื่องอุบัติเหตุของหมอดนัยนั้นมีเพียงผู้อำนวยการและเขาเท่านั้นที่รู้

“จะเล่าให้ฟังแล้วกันคือเรื่องมันเป็นแบบนี้..............” หมออิจิโนเสะเริ่มเล่าเรื่องที่รู้มาของหมอดนัยในวัยเด็กไม่นานหมออิจิโนเสะก็เล่าจบ

“อืม...อุบัติเหตุจากวัยเด็กงั้นเหรอไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นเหตุการณ์ที่สร้างบุคลิกที่สองขึ้นมาก็ได้นะ หมออิจิโนเสะบอกว่าหมอดนัยมาเป็นหมอเพราะอยากช่วยคนสินะคะ ไม่แน่ว่าตอนที่เด็กผู้หญิงคนนั้นตายในอ้อมกอดบุคลิกนั่นอาจจะถูกสร้างขึ้นมาตอนนั้น” หมอมาสึมิวิเคราะห์

“แต่มันจะเป็นไปได้ด้วยเหรอที่จะมีอีกบุคลิกหนึ่งที่เก่งด้านการผ่าตัดน่ะ” หมอมิโฮะพูดพลางมองไปยังการผ่าตัดของดนัย

“ฉันเองก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญทางจิตเสียด้วยสิ แต่ถ้าจำไม่ผิดเคยมีคนไข้คนหนึ่งที่ป่วยเป็นโรคหลายบุคลิกในอเมริกา คนไข้คนนั้นมีบุคลิกมากถึงยี่สิบสามบุคลิก” หมออิจิโนเสะพูด

(ไรท์ : เรื่องคนที่มีถึง 23 บุคลิกนี่ผมเขียนโดยนำมาจากตัวละครในหนังเรื่อง SPLIT จิตหลุดโลก นะครับซึ่งเข้าฉายในไทยปี 2017)

“ยี่สิบสามเลยงั้นเหรอคะ !!” หมอมาสึมิอุทานออกมา

“ใช่ทั้งสี่สิบสามบุคลิกนี้จะผลัดออกมาใช้ชีวิต แต่ละบุคลิกจะมีความสามารถและความโดดเด่นในเรื่องที่ตัวเองถนัดมันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมากเลยล่ะแต่ก็เป็นเรื่องจริงแถมยังไม่เท่านั้นบุคลิกของคนไข้คนนั้นน่ะมีหลากหลายช่วงอายุทั้งเด็ก วัยรุ่น วันกลางคน หรือแม้กระทั่งคนแก่” หมออิจิโนเสะพูด

“นั่นมันเป็นไปได้เหรอคะ !!” หมอมิโฮะไม่อยากจะเชื่อ

“เอาไว้เดี๋ยวผมจะหาวิจัยมาให้ดูแล้วกันเพราะเคสของคนไข้คนนี้เป็นกรณีศึกษาอยู่ในอเมริกา ถึงแม้ในญี่ปุ่นจะหายากแต่ผมพอจะมีเพื่อนอยู่ในอเมริกาเดี๋ยวจะบอกเพื่อนให้หามาให้” หมออิจิโนเสะพูด

“ถ้าอย่างนั้นจากเคสนี้บุคลิกที่สองของหมอดนัยจะปรากฎขึ้นก็ต่อเมื่อเขาเจอคนไข้วิกฤตงั้นเหรอคะ” หมอมิโฮะมองไปยังหมอดนัย

“ไม่รู้หรอกนะนี่ก็แค่การคาดเดาเท่านั้น” หมออิจิโนเสะเองก็ตอบอะไรไม่ได้ทั้งสามคนทำได้แต่มองดูการผ่าตัดของหมอดนัยต่อไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ฉับ !! เสียงหมอสุกิยามะใช้กรรไกรตัดไหมออกหลังจากดนัยเย็บแขนต่อเข้าด้วยกัน

“เฮ้อ.....” หมอสุกิยามะถอนหายใจออกมาพลางหลับตาลงเพื่อพักสายตาหลังจากผ่าตัดมากว่าห้าชั่วโมงตอนนั้นเองเหล่าพยาบาลและวิสัญญีแพทย์ในห้องก็เริ่มปรบมือขึ้นมา

แปะๆๆๆๆ !! ดนัยที่พึ่งผ่าตัดเสร็จมองไปยังพยาบาลพวกนั้นเขาได้แต่ยิ้มออกมาแห้งๆ

“เยี่ยมมากเลยค่ะหมอดนัย !!”

“เป็นการผ่าตัดที่ยอดมากเลยค่ะ !!”

เสียงชื่นชมถูกส่งตรงมายังดนัยที่ทำการผ่าตัดสำเร็จ

ไม่ใช่ผมหรอกนะที่ยอดเยี่ยมน่ะผมก็แค่หมอกำมะลอเท่านั้นเป็นเธอต่างหากฮิคาริที่ยอดเยี่ยมการผ่าตัดที่ยากขนาดนี้เธอยังรู้วิธีการผ่าตัดเธอน่ะเป็นใครกันแน่ฮิคาริ ดนัยมองไปยังฮิคาริ

“มองอะไรไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง !!” ฮิคาริที่เห็นดนัยมองมาก็ถลึงตาใส่เขาทันที

ดนัยถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปขอบคุณพยาบาลและวิสัญญีแพทย์จากนั้นเขาและหมอสุกิยามะก็ชวนกันออกไปเปลี่ยนชุดและกลับไปพักที่ห้องพักแพทย์ฉุกเฉิน

ห้องพักแพทย์

“โอยหมดแรงนี่เป็นครั้งที่สองแล้วนะครับที่ผมต้องผ่าตัดยาวๆแบบนี้” หมอสุกิยามะพูดพลางมองไปที่ดนัยที่กำลังเขียนรายงานของคนไข้อยู่

“หมอดนัยที่เก่งจริงๆเลยนะครับเนี่ยที่สามารถผ่าตัดต่ออวัยวะได้” หมอสุกิยามะชื่นชม

“ผมไม่เก่งขนาดนั้นหรอกครับ” ดนัยไม่กล้ารับคำชื่นชมนั้น

“โธ่หมอดนัยอย่าถ่อมตัวไปเลยครับการผ่าตัดนี้น่ะในโรงพยาบาลเรามีหมอแค่สองคนเองนะครับที่สามารถผ่าตัดได้ ไม่สิตอนนี้เป็นสามแล้วสินะครับ !!” หมอสุกิยามะบอก

ดนัยได้แต่ยิ้มออกมาบางๆก่อนจะก้มหน้าก้มตาเขียนรายงานให้เสร็จระหว่างเขียนนั้นเองจู่ๆเขาก็หยุดมือพลางจ้องไปที่มือขวาของตนที่พึ่งจะใช้มันเย็บเส้นประสาทไปเมื่อครู่

มือนี้สินะที่เราใช้ผ่าตัดช่วยคนไข้มา ดนัยมองดูมือขวาของตนพลางหลับตาลงภาพตอนที่เขาค่อยๆบรรจงเย็บเส้นประสาทตามที่ฮิคาริคอยแนะนำปรากฎขึ้นมาในหัว ภาพตอนเย็บเส้นเลือด และภาพตอนเย็บแขนให้กลับมาติดกันค่อยผุดขึ้นมาภาพเหล่านั้นยังอยู่ภายในความทรงจำของเขา

หมับ !! ดนัยลืมตาขึ้นมาก่อนจะกำมือแน่นเขายิ้มออกมาบางๆ

“เราช่วยได้จริงๆสินะ” ดนัยพูดออกมาถึงแม้การผ่าตัดนี้จะมีฮิคาริคอยช่วยเหลือเขาในการผ่าตัดแต่ผู้ลงมีดจริงๆก็คือเขานั่นคือเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้

ทางด้านฮิคาริ

“เฮ้อ....ความรู้การผ่าตัดพวกนี้มันมาจากไหนกันนะ” หลังจากออกมาจากห้องผ่าตัดฮิคาริก็ไม่ได้ตามดนัยไปที่ห้องพักแพทย์เธอลอยออกมานั่งอยู่ที่สวนด้านนอกคนเดียว

“ก่อนตายเราเป็นใครกันนะ คนไข้งั้นเหรอใช่มั้งเราใส่ชุดคนไข้นี่นา แล้วความรู้เรื่องการแพทย์ของเรามันมาได้ยังไงนะอายุของเราก็แค่ไม่เท่าไหร่ไม่น่าจะมีความรู้มากขนาดนี้ได้” ฮิคาริพูดเธอนั้นจำได้แค่ชื่อของตัวเอง ที่มาที่ไปอายุ วันเกิดนั้นเธอไม่รู้อะไรสักอย่างเธอก็แค่คิดว่าหน้าตาแบบเธอน่าจะอายุประมาณไหนเท่านั้น

ที่ผ่านมาเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมเธอถึงไม่ไปเกิด ทำไมเธอถึงไม่เป็นวิญญาณตนอื่นในโรงพยาบาล เธอไม่เคยหาคำตอบมันเลยจนกระทั่งเธอมาพบกับดนัยเธอจึงเริ่มคิดเรื่องพวกนี้เธออยากจะรู้แล้วว่าที่แท้จริงแล้วก่อนตายเธอเป็นใคร

เธอค่อยๆยืนขึ้นก่อนจะมองไปยังด้านในโรงพยาบาลและหายตัวไปทันที

ฟุ่บ !! เธอโผล่มาที่ห้องพักของแพทย์ฉุกเฉินก่อนจะลอยเข้าไปหาดนัย

“ดนัย !!!” ฮิคาริเรียกดนัยที่กำลังเขียนรายงานอยู่

“อ้าวไปไหนมา” ดนัยถามฮิคาริเบาๆเพราะในห้องนั้นไม่ได้มีแต่เขา

“อยู่แถวๆนี้แหละ” ฮิคาริตอบพลางมองดนัยอยู่อย่างนั้น

“มีอะไรจ้องอยู่ได้ไม่เคยเห็นคนหล่อหรือไง” ดนัยถามเธอ

“หล่อตายแหละตาบ้า !!” ฮิคาริพูด

“ชิยัยผีต้องนี่พูดมาสักทีมีเรื่องอะไร หรือว่าไม่อยากกินแกงจืดแล้ว” ดนัยสงสัยว่าฮิคาริมีเรื่องอะไร

“ดนัยฉันมีเรื่องอยากให้นายช่วย !!” ฮิคาริพูด

“ช่วย...ช่วยเรื่องอะไรล่ะเธอมีอะไรที่อยากได้งั้นเหรอบอกมาได้เลยฉันพร้อมช่วยเธอเต็มที่” ดนัยพูดเขาเองนั้นได้รับการช่วยเหลือจากฮิคาริมามากมายจึงอยากตอบแทนเธอบ้าง

“นาย..........” ฮิคาริลังเลที่จะพูดออกมา

“พูดออกมาเถอะน่า...อ๊ะแต่อย่าบอกให้ฉันตายแล้วไปอยู่เป็นเพื่อนเธอนะอันนั้นฉันยังช่วยไม่ได้ฉันยังไม่มีแฟนเลย” ดนัยรีบพูดดัก

“จะบ้าเหรอ....ฉันแค่อยากให้นายช่วยหาความจริงต่างหาก” ฮิคาริถลึงตาใส่ดนัย

“หาความจริงงั้นเหรอ” ดนัยทำหน้างง

“ใช่ช่วยหาความจริงทีว่าฉันเป็นใคร มาจากไหน อายุเท่าไหร่ ตายได้อย่างไรแล้วฉันยังมีญาติมั้ย !!” ฮิคาริพูดสิ่งที่เธอต้องการให้ดนัยช่วยออกมา

ควับ !! ดนัยหันควับพลางมองเข้าไปในดวงตาของฮิคาริทันที

เธอพูดจริงเธอต้องการรู้จริงๆ ดนัยที่เห็นสายตาของฮิคาริก็บอกได้ทันทีว่าเธอต้องการคำตอบจริงๆ

จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 16 ฉันอยากให้นายช่วย

นิยายแนะนำ

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 16 ฉันอยากให้นายช่วย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้