ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

เสียงคำรามของจักรกลยังดังก้องอยู่ในโถงฝึกฝนลับใต้พื้นหอคอยหมื่นกล แม้แสงจากคบเพลิงจะริบหรี่ แต่แสงจากวงแหวนเวทย์ที่สลักอยู่บนพื้นผนังยังคงเรืองรองต่อเนื่องไม่หยุดราวกับมันมีลมหายใจของตนเอง

หลิงเซียวยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางวงแหวนเวทย์เหล่านั้น แผ่นหลังเต็มไปด้วยเหงื่อแม้จะไม่ได้ขยับกายสักนิด ใบหน้าสงบนิ่งราวกับยอมให้บางสิ่งบางอย่างไหลผ่านเข้าไปในจิตสำนึกอย่างเต็มใจ

เขากำลังเปิด “ประตูจิต”…

ประตูที่แม้แต่ผู้ฝึกฝนพลังปราณจำนวนมากในแผ่นดิน ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอยู่จริง

—––

ก่อนหน้านั้นหนึ่งชั่วยาม

หลังการฝึกในช่วงเช้าสิ้นสุดลง เยว่อี้ได้มอบแผ่นยันต์ทองแดงแก่หลิงเซียวพร้อมบอกเพียงว่า

“นี่คือ ‘เขตวังเงา’ หนึ่งในห้องลับของสำนัก… เข้าไปเมื่อเจ้ารู้สึกว่าจิตใจเริ่มขัดแย้งกับพลังปราณของตนเอง”

หลิงเซียวใช้เวลาไม่นานในการตัดสินใจ เขาสัมผัสได้ว่า การไหลเวียนของพลังในร่างเริ่มเปลี่ยนไปหลังจากการตื่นรู้ในเขาวงกตกล และคำท้าทายจากโลกความจริงก็เริ่มซ้อนทับกับโลกแห่งกลไกที่เขาเพิ่งเข้าถึง

เขาเดินทางตามเส้นทางที่แผ่นยันต์ชี้นำ ผ่านอุโมงค์เวทย์หลายชั้น จนกระทั่งมาถึงห้องฝึกลับซึ่งรายล้อมด้วยวงแหวนพลังจิตสลักลึก

และเมื่อเขาก้าวเข้าสู่วงแหวนที่ใจกลางที่สุด—เสียงในหัวก็ดังขึ้น…

“จงปล่อยวางจิตแห่งการควบคุม…”

“จงปล่อยให้พลังตอบสนองต่อสิ่งที่เจ้าเป็น…”

หลิงเซียวกัดฟันแน่น ความปวดแปลบจากกลางหน้าผากแล่นเข้าสู่กลางอก

เงาภาพหลายพันเลื่อนผ่านสายตาเขาอย่างรวดเร็ว—ความทรงจำในอดีตชาติ ภาพเครื่องจักร ภาพสนามรบ ภาพมือที่เปื้อนเลือด… และสุดท้าย ภาพแสงที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เขาสูดลมหายใจลึก—และยอมให้แสงนั้นไหลเข้ามา

ทันใดนั้น…

แรงระเบิดไร้เสียงพลันซัดออกจากกายของเขา คลื่นพลังที่มองไม่เห็นพุ่งกระแทกผนังหินรอบข้างจนแตกร้าว เสียงกลไกที่หลับไหลอยู่ในห้องเริ่มทำงานอีกครั้งอย่างไม่อาจควบคุมได้

—––

ปัจจุบัน

ดวงตาของหลิงเซียวลืมขึ้นอย่างช้า ๆ

ภายในดวงตาสีนิลนั้นมีประกายม่วงจาง ๆ แฝงอยู่คล้ายเปลวไฟซ่อนเร้น เส้นพลังทั่วร่างไหลเวียนด้วยพลังที่ไม่ใช่เพียงพลังปราณอีกต่อไป

หากแต่คือ พลังจิตวิญญาณ

พลังแห่ง “จอมเวทโบราณ” ที่สูญหายไปจากโลกมานานนัก…

แต่กลับถือกำเนิดขึ้นใหม่ในกายของหลิงเซียว

เขาขยับมือเบา ๆ ปลายนิ้วที่เคยนิ่งเฉยกลับรู้สึกถึงพลังคลื่นจิตบางเบาแต่ทรงพลัง… เขาสามารถ “สัมผัส” พลังของสิ่งรอบตัวได้แม้ยังไม่แตะต้อง

เหมือนกับจักรกลทุกชิ้น เฟืองทุกซี่ และลมหายใจแห่งการสร้าง—กำลังรอคำสั่งจากจิตของเขา

…

เสียงของเยว่อี้ดังขึ้นจากทางเข้าห้องฝึก

“ในที่สุด เจ้าก็เปิดมันได้”

หลิงเซียวหันไปช้า ๆ พยักหน้า

“ข้ารู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่เพียงการเพิ่มพลัง… แต่มันคือ ‘การตื่นรู้ใหม่’ ”

เยว่อี้มองเขาอย่างพินิจ ก่อนพูดด้วยเสียงแผ่ว

“จากวันนี้ไป เจ้าคือผู้ครอบครอง ฐานพลังปราณวิญญาณ หนึ่งในเส้นทางของผู้ใช้พลังจิตสายแท้ ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนในแต่ละศตวรรษ”

“และในเวลาเดียวกัน… เจ้าคือผู้มีพลังจอมเวทตื่นขึ้นแล้ว”

หลิงเซียวพยักหน้าเบา ๆ รู้สึกได้ถึงพลังที่สะท้อนอยู่ภายในทุกลมหายใจ

พลังที่ผสานกลไกเข้ากับจิต… พลังที่รอการปลดปล่อยเพื่อเปลี่ยนโลกทั้งใบ

⸻

พลังปัจจุบันของหลิงเซียว ณ ตอนที่ 42: