ทะลุมิติมาเป็นเด็กชายผู้กู้คืนศักดิ์ศรีของชาวนา (มี E-book)

บทที่ 39ได้เพื่อนใหม่มาทั้งสำนัก แต่ก็ได้ศัตรูมาเช่นกัน

         เสียงระฆังทองเหลืองดังขึ้นกังวานไปทั่วสำนักศึกษาเมืองอี้ในช่วงสายนักเรียนที่กำลังนั่งอ่านตำราตามลานหินต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะทยอยเดินเข้าสู่ห้องเรียนทีละคนบรรยากาศภายในสำนักศึกษาเต็มไปด้วยความขยันขันแข็ง เสียงท่องคัมภีร์ดังสลับกันไปมาบ้างกำลังฝึกคัดอักษร บ้างกำลังถกเถียงเรื่องบทกวีอย่างจริงจัง

        หลินเสี่ยวเฉินเดินตามอาจารย์กวงหมิงเข้าไปด้านในห้องเรียนด้วยหัวใจที่เต้นแรงเล็กน้อยนี่เป็นวันแรกที่เขาจะได้เรียนร่วมกับนักเรียนคนอื่นอย่างจริงจัง

        ห้องเรียนกว้างขวางกว่าที่เขาคิดไว้มากโต๊ะไม้เรียงกันเป็นระเบียบ ด้านหน้ามีชั้นวางตำราและกระดานไม้ขนาดใหญ่นักเรียนราวสี่สิบกว่าคนกำลังนั่งจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่แต่พอเห็นอาจารย์กวงหมิงเดินเข้ามาทุกคนก็รีบกลับไปนั่งประจำที่ทันที

        “วันนี้มีนักเรียนใหม่เข้ามา”เสียงของอาจารย์กวงหมิงดังขึ้นอย่างราบเรียบทว่าก็มีอำนาจมากจนนักเรียนทุกคนหยุดพูดคุย“เขาชื่อหลินเสี่ยวเฉิน มาจากหมู่บ้านวัดเหลียนหนิว”

        ทันทีที่ได้ยินว่ามีเพื่อนใหม่หลายคนก็เริ่มซุบซิบกันทันทีบางคนชะโงกหน้ามอง บางคนยิ้มอย่างตื่นเต้นเพราะในสำนักศึกษาแห่งนี้ไม่ได้มีนักเรียนใหม่เข้ามาบ่อยนัก

        หลินเสี่ยวเฉินยืนอยู่หน้าห้องอย่างสงบแม้จะถูกสายตาหลายสิบคู่มองพร้อมกันแต่เขาก็ไม่ได้หลบตา

        “เจ้าแนะนำตัวเสียสิ” อาจารย์กวงหมิงกล่าว

        เด็กชายจึงค้อมศีรษะเล็กน้อยก่อนพูด “ข้าชื่อหลินเสี่ยวเฉิน มาจากหมู่บ้านวัดเหลียนหนิว ขอฝากตัวกับทุกคนด้วย”

        เสียงของเขาชัดถ้อยชัดคำไม่ได้ตะกุกตะกักอย่างที่หลายคนคิด ทำให้นักเรียนบางส่วนพยักหน้าอย่างพอใจ

        “หมู่บ้านวัดเหลียนหนิว… ที่เพิ่งมีเรื่องกับท่านเจ้าเมืองใช่หรือไม่”มีคนหนึ่งกระซิบขึ้นมา

        “ใช่ ข้าก็เคยได้ยินข่าว”

        “ได้ยินว่ามีเด็กคนหนึ่งช่วยชาวบ้านคำนวณหนี้จนเจ้าเมืองเถียงไม่ออก”

        “หรือว่าจะเป็นเขา”

        เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ หลินเสี่ยวเฉินเองก็ได้ยินแต่ไม่ได้พูดอะไรเพียงเดินไปนั่งตรงที่ว่างด้านหลังห้องอย่างเงียบ ๆ

        ทว่าภายในห้องกลับมีกลุ่มคนสามคนที่นั่งมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรตั้งแต่แรกคนที่นั่งอยู่ตรงกลางคือเด็กชายร่างสูง ใบหน้าคมคาย สวมเสื้อผ้าดีมีราคาเขาชื่อหวงจิ่งหยูหลานชายของเจ้าเมืองหวงจิ่งผู ส่วนอีกสองคนที่นั่งข้าง ๆคือฟ่านซานกับเหลียงเฉาเสียงลูกหลานพ่อค้าและเศรษฐีในเมืองที่มักเกาะกลุ่มกับหวงจิ่งหยูอยู่เสมอ

        หวงจิ่งหยูมองหลินเสี่ยวเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนแค่นหัวเราะเบา ๆ“ที่แท้ก็เด็กบ้านนอกคนนี้เอง”

        “แต่งตัวเหมือนชาวนาแบบนี้ยังกล้ามาเรียนที่นี่อีกหรือ” ฟ่านซานหัวเราะตาม

        “ได้ยินว่าชอบออกหน้าออกตาด้วยนี่ คงคิดว่าตัวเองฉลาดกระมัง” เหลียงเฉาเสียงเองก็ยิ้มเยาะ

        แม้ทั้งสามจะพูดไม่ดังมากแต่คนในห้องก็ได้ยินกันเกือบหมดหลายคนเริ่มมีสีหน้าอึดอัดเพราะรู้ดีว่าหวงจิ่งหยูมีนิสัยชอบวางอำนาจมาตลอดอาศัยว่าตนเป็นหลานเจ้าเมืองจึงมักข่มคนอื่นเสมอ

        อาจารย์กวงหมิงหันมามองทั้งสามเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันพูดอะไรเสียงระฆังพักก็ดังขึ้นเสียก่อน “พักได้”

        ทันทีที่อาจารย์เดินออกจากห้องหวงจิ่งหยูก็ลุกขึ้นทันทีฟ่านซานกับเหลียงเฉาเสียงรีบเดินตามไปติด ๆทั้งสามเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะของหลินเสี่ยวเฉิน นักเรียนรอบข้างเริ่มเงียบลงทุกคนรู้ดีว่าหวงจิ่งหยูต้องหาเรื่องแน่นอน

        หวงจิ่งหยูยกยิ้มมุมปาก “เจ้าเด็กใหม่...ได้ยินว่าเจ้าอยากเรียนเพื่อสอบเป็นขุนนางอย่างนั้นหรือ”

        “แล้วอย่างไร” หลินเสี่ยวเฉินเงยหน้ามองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ

        คำตอบเรียบๆ นั้นทำให้ฟ่านซานหัวเราะ“ยังจะถามอีกหรือ”

        หวงจิ่งหยูยกมือไพล่หลังก่อนพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกเต็มที่ “ข้าจะบอกอะไรให้นะการเป็นขุนนางน่ะมันไม่ได้ง่ายเหมือนปลูกผักอยู่บ้านนอกหรอก เด็กบ้านนอก โง่ ๆ จนๆ อย่างเจ้า คิดหรือว่าจะสอบได้”

        เขากวาดตามองเสื้อผ้าของหลินเสี่ยวเฉินแล้วหัวเราะเยาะฟ่านซานกับเหลียงเฉาเสียงก็หัวเราะผสมโรงเสียงดังลั่น

        นักเรียนหลายคนเริ่มขมวดคิ้วไม่พอใจแต่ไม่มีผู้ใดกล้าพูดแทรก

        “การจะเป็นขุนนางได้น่ะ ต้องมีเส้นสาย มีตระกูลหนุนหลังคนที่จะเป็นได้ส่วนมากก็ระดับครอบครัวข้านี่แหละ” หวงจิ่งหยูยังพูดต่ออย่างได้ใจ

        จากนั้นเขาก็ชี้ไปยังนักเรียนคนอื่นๆ ทั่วห้อง“พวกเจ้าก็เหมือนกัน เรียนไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกสุดท้ายก็เป็นได้แค่คนธรรมดา”

        คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงทันทีศิษย์หลายคนเริ่มกำหมัดแน่น บางคนหน้าแดงด้วยความโกรธเพราะในห้องนี้ไม่ได้มีแต่ลูกหลานขุนนาง ยังมีลูกชาวบ้าน ลูกพ่อค้าและคนธรรมดาอีกมากมาย

        หลินเสี่ยวเฉินมองหวงจิ่งหยูนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน “พูดจบหรือยัง”

        “ทำไม เจ้าไม่พอใจหรือ” หวงจิ่งหยูแค่นหัวเราะ

        หลินเสี่ยวเฉินยิ้มบางๆ ทำสีหน้ากวนโมโหเล็กน้อย“ข้าแค่สงสัย”

        “สงสัยอะไร” หวงจิ่งหยูถาม

        “ในเมื่อเจ้าคิดว่าตนเองสูงส่งนักแล้วเหตุใดถึงยังต้องมาเรียนที่เดียวกับพวกคนธรรมดาอย่างพวกข้าด้วยเล่าเจ้าควรจะเรียนที่สำนักศึกษาในเมืองหลวงเพื่อให้สมกับฐานะลูกหลานขุนนางสิหรือว่าระดับสติปัญญาไม่ถึงจึงไปไม่ได้กันแน่”หลินเสี่ยวเฉินพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ท้าทายเขาคิดว่าคำพูดนี้ต้องแทงใจดำหวงจิงหยูเป็นแน่

        ทันทีที่คำพูดนั้นจบลงทั้งห้องก็เงียบกริบฟ่านซานกับเหลียงเฉาเสียงอ้าปากค้างไปชั่วขณะ ส่วนหวงจิ่งหยูหน้าชะงักทันที

        แต่หลินเสี่ยวเฉินยังไม่หยุด “อีกอย่างหากคนที่จะเป็นขุนนางได้ต้องพึ่งแต่เส้นสายอย่างนั้นก็แปลว่าคนพวกนั้นไร้ความสามารถมิใช่หรือ”

        “เจ้า!” หวงจิ่งหยูหน้าแดงทันที มือทั้งสองกำหมัดแน่น

        ทว่าหลินเสี่ยวเฉินกลับพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “เจ้าดูถูกคนอื่นว่าเป็นเด็กบ้านนอกแต่ข้ากลับคิดว่าคนที่น่าสงสารที่สุดคือคนที่ต้องอาศัยบารมีปู่ตนเองไปตลอดชีวิตต่างหาก”

        สิ้นคำพูดนั้นเสียงสูดหายใจดังขึ้นพร้อมกันทั่วห้องหวงจิ่งหยูถึงกับหน้าเปลี่ยนสีทันที

        “เจ้ากล้าดีอย่างไร” เขาตะโกนลั่นแต่หลินเสี่ยวเฉินกลับไม่สะทกสะท้าน

        “ข้าเพียงพูดความจริง” หลินเสี่ยวเฉินเผชิญหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

        นักเรียนคนหนึ่งหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะมีอีกคนหัวเราะตาม จากนั้นเสียงหัวเราะก็ค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ

        ฟ่านซานกับเหลียงเฉาเสียงเริ่มหน้าเสียเพราะไม่คิดว่าหลินเสี่ยวเฉินจะกล้าเถียงกลับตรงๆ แบบนี้

        ส่วนหวงจิ่งหยูนั้นหน้าแดงจัดจนแทบพูดไม่ออก

        หลินเสี่ยวเฉินมองหวงจิ่งหยูอย่างพิจารณาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดหวงจิ่งหยูถึงมีนิสัยเช่นนี้ก็เพราะเติบโตมากับเจ้าเมืองหวงจิ่งผูนั่นเอง ทั้งเอาแต่ข่มเหงผู้อื่นทั้งดูถูกคนต่ำกว่า ราวกับคนธรรมดาไม่มีค่าอะไรในสายตา

        หลินเสี่ยวเฉินไม่ได้คิดอยากจะสนทนากับหวงจิ่งหยูและพรรคพวกอีกแม้แต่น้อยเขาเพียงปรายตามองทั้งสามคนอย่างเรียบเฉยก่อนจะหมุนตัวเดินจากมาท่าทางนิ่งสงบของเขายิ่งทำให้หวงจิ่งหยูโมโหมากกว่าเดิม

        “เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ” หวงจิ่งหยูตะโกนตามหลังแต่หลินเสี่ยวเฉินกลับไม่สนใจ

        ในขณะเดียวกันนักเรียนคนอื่นๆ กลับพากันเดินเข้ามาล้อมรอบหลินเสี่ยวเฉินแทนเด็กชายคนหนึ่งหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างสะใจ

        “เมื่อครู่เจ้าพูดได้สะใจมากจริง ๆ”

        “ใช่แล้ว ปกติหวงจิ่งหยูชอบดูถูกคนอื่นไปทั่ว วันนี้โดนสวนกลับบ้างเสียที”

        “ข้าชื่อจางเหวินนะ ต่อไปพวกเรามาเป็นสหายกันเถอะ”

        หลินเสี่ยวเฉินมองเด็กพวกนั้นที่ยิ้มแย้มเข้ามาทักทายก็อดยิ้มให้ไม่ได้เขาเพิ่งเข้ามาที่สำนักศึกษาแห่งนี้แท้ ๆแต่กลับรู้สึกได้ทันทีว่าที่นี่ไม่ได้มีแต่คนอย่างหวงจิ่งหยูเสมอไปอย่างน้อยก็ยังมีคนที่แยกแยะถูกผิดเป็น

        เด็กชายพยักหน้าเบาๆ ก่อนเอ่ยตอบ“ได้สิ ต่อไปฝากตัวด้วย”

        ในขณะเดียวกันเสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวหลินเสี่ยวเฉิน

        “ติ๊ง!” [ได้รับคะแนนความสุขจากนักเรียนในสถานศึกษา 46คน รวม 460 คะแนน]