เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        หยางเจินหันไปมองรอบๆตัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์

        เขารู้สึกว่าทุกคนรอบตัวกำลังจ้องมองเข้ามา ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังหรือไม่ก็เปรียบเทียบเขากับอนาเธอร์

        สิ่งนั้นทำให้ตนรู้สึกถูกกระตุ้นอย่างไม่อาจหักห้ามได้ ความกดดันที่เคยเป็นของตนเองมาตลอด ได้กลายเป็นไฟที่แผดเผาภายในใจขึ้น

        “หึ..แกคิดว่าการแย่งชิงความโดดเด่นจากฉันไปจะทำให้แกเป็นที่หนึ่งได้หรือ?”

        หยางเจินยิ้มเยาะ ร่างของเขาสั่นไหวจากความโกรธที่แฝงไปด้วยความทะเยอทะยาน เขาตัดสินใจแล้วว่าในการแข่งขันครั้งนี้ เขาจะไม่เพียงแค่เอาชนะ แต่จะทำให้อนาเธอร์รู้สึกถึงพลังที่แท้จริงของอวาตาร์แห่งฟินิกซ์ ราชันย์นกเพลิงที่ลุกโชนด้วยอำนาจแห่งเทพเจ้า

        “เตรียมตัวไว้ให้ดี.. อนาเธอร์”

        หยางเจินพูดขึ้นกับตัวเอง ขณะเดินออกไปจากบริเวณนั้น พลางมุ่งหน้ากลับไปยังหอพักเพื่อฝึกฝน เขาสาบานกับตนว่าจะทำทุกวิถีทางให้ตัวเองแข็งแกร่งกว่าที่เคย เพื่อให้แน่ใจว่าเมื่อถึงวันแข่งจริง เขาจะสามารถใช้พลังแห่งฟินิกซ์อย่างสมบูรณ์และบดขยี้ศัตรูให้พินาศย่อยยับ

        และในสนามประลองแห่งนั้น ตัวของเขาก็จะเป็นผู้ชนะที่ยืนหยัดเหนือกว่านักเรียนชั้นปีที่ 1 คนอื่นๆทั้งหมด

        ไม่นานเวลาก็ได้ผ่านไปสักพัก ในขณะที่หยางเจินถูกความโกรธและความอิจฉาครอบงำอย่างรุนแรง

        อนาเธอร์กลับไม่รู้เลยว่ามีศัตรูคนใหม่เพิ่มขึ้น และแม้จะรู้ เขาก็คงไม่สนใจอยู่ดี เพราะคนที่หลงตัวเองและอวดดีเช่นนี้ ไม่เคยอยู่ในสายตาเลยซักนิด หากหยางเจินมาท้าทายตรงหน้า

        บางทีเขาอาจตอบโต้ด้วยกาตบหน้าของอีกฝ่ายให้หายอยากเสียด้วยซ้ำ เขาไม่เคยใส่ใจเรื่องความสำคัญหรือศักดิ์ศรีที่อีกฝ่ายคิดว่าเป็นทั้งหมดของตน

        ตอนนี้อนาเธอร์นั่งอยู่ในรถยนต์ส่วนตัวที่กำลังแล่นไปตามถนนสายใหญ่

        ใบหน้าของชายชราประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความยินดีที่ได้เห็นนายน้อยกลับมาอีกครั้ง

        “นายน้อยอนาเธอร์ ข้าหวังว่าวันนี้ท่านจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ หลายวันแล้วที่ท่านไม่ได้กลับมา บรรยากาศมันเหมือนขาดอะไรไปเลย

        พ่อบ้านหันมามองอนาเธอร์ทางกระจกหลังด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพ

        “เหอะๆ แค่ไม่กี่วันเอง”

        อนาเธอร์ตอบและส่งรอยยิ้มให้กับพวกเขา พลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง รถยนต์แล่นเข้าใกล้เขตที่พักหรูหราของตระกูลซิกฟรีดขึ้นทุกที อาคารสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางภูมิทัศน์อันงดงามและทิวเขาอันเงียบสงบก็ค่อยๆปรากฏขึ้นตามแนวถนน

        “................”

        ชายหนุ่มรู้สึกสบายใจขึ้น เมื่อเห็นสถานที่อันคุ้นเคยที่แสดงถึงอำนาจและฐานะอันมั่นคงของตระกูล

        เมื่อรถแล่นผ่านประตูทางเข้าของคฤหาสน์ที่ประดับด้วยสัญลักษณ์ของตระกูลซิกฟรีด เขาเห็นเหล่าผู้รับใช้และบอดี้การ์ดที่เตรียมพร้อมต้อนรับการกลับมาของเขาอย่างมีระเบียบ ทุกคนต่างก้มหัวให้ด้วยความเคารพ เมื่อรถยนต์ของเขาเคลื่อนเข้ามาจอดที่ลานกว้างด้านหน้า

        เหล่าผู้ติดตามและผู้ดูแลตระกูลต่างยืนรอให้การต้อนรับ พวกเขาทั้งหมดคือผู้ภักดีที่อุทิศตนให้ตระกูลซิกฟรีดโดยสมบูรณ์

        เมื่ออนาเธอร์ก้าวลงจากรถ ผู้คนต่างกล่าวคำทักทายด้วยความเคารพ

        “ยินดีต้อนรับกลับครับ นายน้อย!”

        เสียงเหล่านี้ดังขึ้นพร้อมกันด้วยท่าทีที่แสดงถึงความภักดี และยินดีที่เห็นการกลับมาของผู้สืบทอดทายาทตระกูล

        “ขอบคุณที่เหนื่อยนะครับทุกคน!”

        เมื่ออนาเธอร์เดินเข้าสู่คฤหาสน์ เขารู้สึกถึงบรรยากาศของบ้านที่คุ้นเคย

        รายละเอียดทุกอย่างในคฤหาสน์ได้รับการดูแลอย่างดี เพดานสูงใหญ่ที่ประดับด้วยโคมไฟคริสตัลระยิบระยับ พื้นหินอ่อนสะท้อนเงาราวกับกระจก เขารู้สึกสบายใจเมื่อได้กลับมายังบ้านที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจของตระกูลนี้

        “นายน้อยกลับมาแล้ว! จะรับอะไรก่อนดีคะ? หรือว่าจะเป็นร่างกายของพวกเรา”

        ทันทีที่อนาเธอร์ก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ เสียงกรี๊ดกราดของสาวใช้ที่งดงามมากมายก็ดังขึ้นโดยพร้อมเพรียงกัน

        สาวใช้ต่างเร่งเข้ามารุมล้อม รอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้า พวกเธอส่งสายตาชื่นชมและยิ้มหวาน ราวกับการกลับมาของเขานั้นเป็นช่วงเวลาที่พวกเธอตั้งตารอคอยมาเนิ่นนาน เสียงหัวเราะและเสียงกระซิบกระซาบแว่วดังทั่วห้องโถง ราวกับไม่มีใครอยากให้เวลานี้ผ่านพ้นไป

        “ยินดีต้อนรับกลับค่ะ นายน้อย!”

        หนึ่งในสาวใช้เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานใส ในขณะที่อีกหลายคนส่งยิ้มให้ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความเคารพและหลงใหลในตัวเขา

        “หยุดเลยนะ!”

        แต่ท่ามกลางเสียงยินดีและการรุมล้อมอย่างอบอุ่นนี้ เสียงฝีเท้าสงบนิ่งและมั่นคงก็ดังขึ้น

        พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งทุกคนต่างรู้จักและให้ความเคารพ หญิงสาวผมสีเทายาวที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับเส้นไหม แววตาเย็นชาของเธอมองตรงไปยังกลุ่มสาวใช้เหล่านั้นอย่างเงียบงัน เธอคือ ไอริน บารอนเนีย หัวหน้าแม่บ้านของตระกูลซิกฟรีด

        “หะ..หัวหน้า!”

        เมื่อสาวใช้ทุกคนเห็นใบหน้าของไอรินที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด แววตานั้นเปรียบดั่งมีดที่กรีดเฉือนความหลงใหลให้หายวับไป พวกเธอต่างหยุดชะงักและค่อยๆถอยห่างออกไปอย่างไม่กล้าขัดขืน เสียงหัวเราะและเสียงกระซิบที่คึกคักพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงัน

        “กลับไปทำงานของพวกเธอได้แล้ว อย่าได้รบกวนนายน้อย!”

        ไอรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

        ไม่จำเป็นต้องออกคำสั่งซ้ำสอง สาวใช้ทุกคนก็ก้มหัวน้อมรับคำสั่งของหัวหน้าแม่บ้านและถอยกลับไปทำหน้าที่ของตนอย่างเงียบงัน

        เมื่อความเงียบเข้ามาแทนที่ ไอรินก็เดินตรงเข้ามาหาอนาเธอร์ ใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุขุมและสงบ

        แต่ในขณะเดียวกัน เมื่อได้ยืนอยู่ใกล้ชิดกับเขา ใบหน้าที่งดงามนั้นก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนไป กลายเป็นใบหน้าที่อ่อนหวานและเย้ายวนยิ่งขึ้น สายตาของเธอมองชายหนุ่ม ราวกับกำลังเล่นสนุกและเตรียมพร้อมจะครอบครองทุกอณูในตัวของเขา

        “นายน้อย…ท่านเหนื่อยล้าจากการเดินทางไหมคะ?”

        ไอรินเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา มือเรียวขาวของเธอสัมผัสแขนของเขาเบาๆ ราวกับพยายามจะชวนเขาผ่อนคลาย

        “อึก? ใจเย็นไว้ตัวของฉัน!”

        อนาเธอร์รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ รอยยิ้มที่มุมปากของไอรินยิ่งทำให้เขาสับสน หญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่แม่บ้านธรรมดา แต่เป็นผู้ที่ทรงพลังและงดงามยิ่งกว่าหญิงสาวคนใด ราวกับเธอครอบครองเสน่ห์ที่น่าพิศวงและท้าทายไม่สิ้นสุด

        “ไปกันเถอะคะ”

        ไอรินค่อยๆลากเขาขึ้นไปบนบันไดอันหรูหราของคฤหาสน์ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงฝีเท้าของทั้งสอง เมื่อมาถึงห้องนอนอันโอ่อ่าของเขา ไอรินเปิดประตูและก้าวเข้าไปก่อน

        ชุดของเธอสยายไปตามการเคลื่อนไหวทุกย่างก้าว และสบสายตากับอนาเธอร์ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเย้ายวน

        “ผัวค่า…”

        เสียงหวานของเธอดังก้องในห้องนอนอันเงียบสงบ ขณะที่เธอปิดประตูเบาๆ และทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างสง่างาม

        “ข้าต้องการมอบการดูแลที่พิเศษที่สุดให้กับท่านในคืนนี้”

        อนาเธอร์รู้สึกถึงความอบอุ่นและการยั่วยวนที่แผ่ออกมาจากเธอ เขายืนอยู่ที่ปลายเตียง มองเธอด้วยความรู้สึกที่สับสนเล็กน้อยและคาดไม่ถึงในสิ่งที่เกิดขึ้น

        หญิงสาวที่นั่งอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหัวหน้าแม่บ้านของตระกูลผู้ที่ไม่เคยแสดงท่าทีอ่อนโยนเช่นนี้ต่อหน้าใคร นอกจากเขาคนเดียว

        “รออะไรอยู่ละคะ?

        ไอรินพูด ขณะที่เธอค่อยๆเข้าใกล้อนาเธอร์มากขึ้น ร่างของเธอแนบชิดจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่แผ่วเบา ริมฝีปากของเธอยกยิ้มอย่างเย้ายวน ใบหน้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับต้องการครอบครองทุกสัมผัสของเขาในคืนนี้

        อนาเธอร์ที่ถูกผู้หญิงคนตนกระตุ้นก็ร่างกายสั่นเทา ฝ่ามือของเขาเกร็งขึ้น จากนั้นใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็แปรเปลี่ยนไป

        “แม่งเอ้ย! จะดูค่าสถานะอะไรก็เอาไว้ก่อนแล้ว ฉันจะจัดการกับเธอให้สลบไปเลย!”

        “ว๊ายย ช่วยด้วยค่าาา”

        “จะโดนข่มขื่นแล้ว~❤”

        ..

        หึหึ เสียใจที่ไม่มีNC

        สะใจว้อย 55555555555+