เกลียวคลื่นสีมรกตในยามบ่ายสาดกระทบโขดหินริมหาดส่งเสียงซัดสาดดังกังวานเป็ระยะ ลมทะเลโชยพัดเอาไอเกลือและกลิ่นฝนจางๆ เข้ามาปะทะตัวสำนักงานทนายความขนาดเล็กริมหาดประจวบคีรีขันธ์ของรดา
รดานั่งขะมักเขม้นอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักสีอ่อน คิ้วเรียวขมวดมุ่นขณะจดจ่ออยู่กับเอกสารคดีฟ้องร้องที่ดินทำกินของชาวประมงในพื้นที่ คดีเหล่านี้้าคนช่วยสืบค้นข้อเท็จจริงจำนวนมากจนทำให้เธอเริ่มอ่อนล้าทางสายตา ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันสีแดงเพลิงที่แล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าบ้านพักก็ดึงความสนใจของรดาให้เงยหน้าขึ้นมองผ่านประตูกระจกบานกว้าง
ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวเท้าลงมาจากรถยนต์หรู ท่าทางของเธอช่างสง่างาม มั่นใจ และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของสาวเมืองกรุงสะดุดตา เธอสวมชุดเดรสทำงานสีแดงเืนกเข้ารูปสั้นเหนือเข่าคอเว้าลึก เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนและเรียวขาเรียวยาวสะโอดสะองบนรองเท้าส้นสูงสีดำวาววับ ใบหน้าหล่อแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ดวงตาคมโตเฉี่ยวล้อมด้วยแพขนตาหนา และเรียวปากอิ่มทาลิปสติกสีส้มอิฐสะดุดตา
หญิงสาวคนนั้นก้าวเดินเปิดประตูสำนักงานเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้า กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อดังราคาแพงกลิ่นกุหลาบผสมมัสก์ลอยฟุ้งกระจายเข้ามาปะทะจมูกรดาทันที
"สวัสดีค่ะ คุณทนายรดา" หญิงสาวผู้มาเยือนทักทายเสียงใสอย่างมั่นใจ "ฉันชื่อ **มินตรา** ค่ะ เป็ทนายความอาสาที่ได้รับมอบหมายจากมูลนิธิช่วยเหลือทางกฎหมายในกรุงเทพฯ ให้ลงมาช่วยแบ่งเบาภาระคดีของคุณที่นี่ค่ะ... พอดีผู้กองวิญญูประสานงานเื่นี้มาให้ ฉันเลยรีบขับรถลงมาทันทีเลยค่ะ"
รดารีบลุกขึ้นต้อนรับ ยื่นมือไปจับทำความรู้จักด้วยความรู้สึกขอบคุณลึกๆ "สวัสดีค่ะคุณมินตรา ยินดีต้อนรับนะคะ รดากำลังอยากได้มือดีมาช่วยดูคดีเหล่านี้อยู่พอดีเลยค่ะ... เชิญนั่งพักดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะคะ"
ระหว่างที่รดากำลังจะก้าวเดินไปรินน้ำชาต้อนรับในมุมพักผ่อน เสียงกลอนประตูบ้านส่วนหลังก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของกวินที่สวมเพียงเสื้อกล้ามสีเทาอวดมัดกล้ามงามและกางเกงขาสั้นสบายๆ ชายหนุ่มเพิ่งกลับมาจากการออกไปซื้อของสดและปลาหมึกสดๆ จากตลาดสะพานปลาเพื่อเตรียมทำอาหารมื้อเย็น
ทว่าทันทีที่มินตราหันขวับไปมองร่างของกวิน ดวงตาคมโตของทนายความสาวคนใหม่ก็เบิกกว้างด้วยความยินดีสุดขีด ใบหน้าสวยฉายแววช็อกปนตื่นเต้นอย่างเด่นชัด
"กวิน! กวินจริงๆ ด้วย!"
ไม่ทันที่รดาหรือกวินจะได้ตั้งตัว มินตราก็กรีดร้องทักทายลั่นบ้านและสลัดกระเป๋าทำงานแบรนด์เนมทิ้งลงบนโซฟา ก้าวเท้าวิ่งตรงเข้าใส่ร่างของหนุ่มรุ่นน้องและกระโจนเข้าโอบกอดคอของกวินไว้แน่น สองแขนเรียวรัดรอบคอหนาแ่า ใบหน้าสวยซบเข้ากับอกแกร่งอวดความสนิทสนมจนออกนอกหน้าอย่างเปิดเผย
"มินไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกวินที่นี่! พี่วิญญูบอกแค่ว่าคุณทนายรดามีคนช่วยดูแลบ้านส่วนตัวอยู่ด้วย... มินคิดถึงกวินที่สุดเลยรู้ไหมคะ!" มินตราส่งเสียงออดอ้อนคลอเคลียไม่ยอมปล่อย
กวินเบิกตากว้างทำตัวไม่ถูก ร่างกายแข็งทื่อรวดเร็ว ชายหนุ่มรีบปล่อยถุงผักและอาหารสดในมือร่วงหล่นลงโต๊ะหินอ่อน พยายามใช้มือแกร่งดันไหล่บางของมินตราออกห่างอย่างเกรงใจสายตารดาที่ยืนมองอยู่ข้างโต๊ะทำงาน
"พี่มิน... ปล่อยผมก่อนครับ" กวินเค้นเสียงพูดตะกุกตะกัก พลางช้อนสายตามองรดาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด
รดายืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ หัวใจดิ่งวูบลงไปสู่ความหนาวเหน็บลึกลับ เงามืดของความระแวงและความหึงหวงพัดวูบเข้ามาในอกอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง หญิงสาวจับจ้องภาพการกอดรัดนั้นช้าๆ ด้วยแววตานิ่งสงบแต่ซ่อนเร้นกระแสคลื่นอารมณ์ที่เริ่มบิดเบี้ยวเดือดพล่าน
"เอ่อ... กวินกับคุณมินตรา... รู้จักกันมาก่อนงั้นเหรอคะ?" รดาเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่งขรึมตึง
มินตราค่อยๆ ปล่อยแขนออกจากคอกวิน แต่ยังไม่วายส่งมือไปกุมต้นแขนแกร่งขยำเบาๆ พร้อมหันมายิ้มหวานตอบรดา "รู้จักสิคะคุณรดา... รู้จักดีกว่าใครเลยล่ะค่ะ เพราะกวินเขาคือ 'แฟนเก่าคนแรก' ของมินสมัยเรียนมหาวิทยาลัยค่ะ... เราคบกันเกือบสามปีเต็มๆ เลิกกันไปตอนที่เกิดเื่วุ่นวายคดีของครอบครัวกวินเขานั่นแหละค่ะ... แหม ถ่านไฟเก่ามันร้อนเสมอนะคะ"
คำพูดเน้นเสียงหนาหยอกเย้าของมินตรากระตุ้นหัวใจของรดาให้สั่นสะท้านชิงชัง หญิงสาวจ้องมองสามเส้าด้วยความรู้สึกประหลาดปนเจ็บหนึบในอก กวินรีบเอ่ยขัดขึ้นรวดเร็ว "มันเป็เื่อดีตไปนานแล้วครับพี่มิน... ตอนนี้ผมคบอยู่กับคุณรดาและดูแลเธออยู่ที่นี่ครับ"
มินตราคลี่ยิ้มแหยๆ แววตาคมกริบฉายแววท้าทายเล็กน้อยที่รดาสังเกตเห็น "อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ มินลืมตัวไปหน่อย ดีใจจังเลยค่ะที่กวินมีคนดูแลแล้ว... งั้นเรามาจัดโต๊ะทำงานและคุยเื่คดีกันต่อเถอะนะคะคุณรดา"
---
มื้อค่ำวันนั้นในห้องอาหารริมทะเลเต็มไปด้วยความอึดอัดใจจนรดาแทบจะกลืนอาหารไม่ลง
มินตรานั่งฝั่งตรงข้ามข้างๆ กวิน เธอแต่งตัวสบายๆ ด้วยเสื้อสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแชมเปญเผยเนินเนื้อขาวอวบอิ่ม ทนายความสาวชวนคุยและดึงประเด็นความหลังในอดีตสมัยเรียนขึ้นมาเล่าอย่างสนุกปาก
"กวินจำทริปที่เราไปเสม็ดด้วยกันได้ไหมคะ คืนนั้นลมพัดแรงจนไฟดับ กวินต้องคอยกอดมินไว้ทั้งคืนเลยนะ..." มินตราเล่าพร้อมส่งสายตาหวานเชื่อมเชื่อมหัวใจเย้าแหย่กวิน พลางแกล้งใช้ปลายเท้าเรียวใต้โต๊ะอาหารสะกิดเลียแข้งขาของกวินเบาๆ
กวินสะดุ้งชักขาหลบ ร้อนรนมองรดาขวับ ชายหนุ่มตักแกงส้มปลาชิ้นโตเพื่อเอาใจใส่จานของรดาถี่ยิบ "รดา ทานอันนี้เยอะๆ นะครับ ผมทำสุดฝีมือเลย... พี่มินก็ทานของพี่ไปเถอะครับ เลิกเล่าเื่อดีตไร้สาระได้แล้ว"
รดาตักอาหารเข้าปากช้าๆ ใบหน้าหวานไร้ความรู้สึกแต่ดวงตาคู่สวยกลับนิ่งสนิทลึกโหล หญิงสาวััได้ถึงเจตนาเคลือบแค้น้าแย่งชิงของมินตราอย่างเด่นชัด ความเงียบสงบของรดากลับยิ่งทวีความกดดันในบ้านพักริมทะเลจนเกลียวคลื่นภายนอกส่งเสียงซัดสาดรุนแรงราวกับสะท้อนความปั่นป่วนในใจเธอ
---
ยามดึกสงัด หลังจากมินตราขอตัวกลับไปนอนพักที่ห้องพักแขกส่วนหลังบ้านพัก
ภายในห้องนอนใหญ่ของรดากับกวิน ความเงียบงันโรยตัวเข้าปกคลุมจนน่าอึดอัด รดายืนหันหลังห่มผ้าเช็ดตัวผืนบางอยู่ริมหน้าต่างจ้องมองทะเลมืดมิด ใบหน้าหวานเ็าไม่ยอมหันมามองชายหนุ่มรุ่นน้องที่นั่งอยู่ริมเตียงนอน
กวินถอนหายใจยาว ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเข้าหาพี่สาวคนสวยช้าๆ ก่อนจะเอื้อมสองแขนแกร่งเข้าสวมกอดรัดเอวบางของรดาจากทางด้านหลัง ดึงร่างบางให้แผ่นหลังนวลชิดแแ่กับแผงอกร้อนกว้างขวางของเขา กวินก้มหน้าลงซุกใบหน้าหล่อเหลากับซอกคอขาวเนียนพรมจูบแ่เบาเพื่อปลอบประโลม
"รดาครับ... โกรธผมเหรอ?" กวินกระซิบถามเสียงสั่นกังวล "เื่พี่มินมันเป็แค่อดีตจริงๆ นะครับ ตอนนี้หัวใจและร่างกายของผมเป็ของคุณคนเดียวเท่านั้น อย่าเงียบใส่ผมแบบนี้เลยนะ"
รดาสะบัดตัวหนีเล็กน้อยแต่แรงกอดรัดรอบเอวหนาแน่นของกวินไม่ยอมปล่อย หญิงสาวเอี้ยวหน้าหันขวับกลับมาสบตามองจ้องกวิน แววตาคมสวยฉายแสงไฟหึงหวงและชิงชังเด่นชัด "รดาไม่ได้โกรธค่ะกวิน... แต่รดาเกลียดสายตาของผู้หญิงคนนั้นที่มองคุณ เกลียดััออเซาะกอดคอของคุณ... รดาไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาััเนื้อตัวของคุณทั้งนั้น!"
คำพูดสารภาพความหึงหวงตรงๆ สะท้อนอารมณ์บ้าคลั่งเอาแต่ใจสะกดกวินให้ตกตะลึง ทว่ารดากลับหันขวับกลับมาผลักอกแกร่งของชายหนุ่มเต็มแรงจนกวินล้มหงายลงบนเตียงนอนหนานุ่ม รดาไม่รอช้าก้าวเท้าตามขึ้นมาทาบทับคร่อมบนร่างแกร่งของกวินทันที ผ้าเช็ดตัวผืนบางของเธอหลุดลุ่ยร่วงหล่นลงพื้น เผยร่างเปลือยเปล่านวลนุ่มสลวยชวนฝันในแสงจันทร์สลัว
"รดา... คุณ..." กวินครางหอบ แววตาขยายโตเมื่อเห็นบทรักสะท้านอารมณ์
"คืนนี้... คุณต้องพิสูจน์ให้รดาเห็นว่าร่างกายนี้เป็ของรดาคนเดียวเท่านั้นกวิน!" รดาประกบเรียวปากอิ่มบดจูบกวินอย่างเกรี้ยวกราดและรุนแรง หญิงสาวใช้ฟันเรียวขบกัดริมฝีปากล่างของกวินเบาๆ จนได้กลิ่นคาวเืจางๆ บ่งชี้ความหึงสุดตัว กวินครางเสียวซ่านในลำคอ สองมือแกร่งยกขยำสะโพกมนตรึงแน่นตอบรับบทรักดุเดือดเผ็ดร้อน
รดาใช้สองมือบางลูบไล้ไปตามซิกแพคแน่นตึงเนื้อหนังของกวิน บดเบียดหน้าอกนวลสลวยเบียดกระชับยอดปทุมถันสีชมพูตึงชันถูไถกับอกแกร่งของเขาปลุกเร้าอารมณ์ใคร่จนกวินครามเสียงพร่า แก่นกายยาวใหญ่ร้อนผ่าวของชายหนุ่มปูดโปนขยายตัวแข็งขึงสู้กระแทกััต้นขาของรดาถี่ยิบ หญิงสาวก้มลงโลมเลียผิวกายแกร่งลากลิ้นผ่านลำคอมาที่แผงอกหนาแน่นลากต่ำลงมาที่แก่นกายร้อนฉ่าปูดเส้นเื
รดาใช้มือเรียวรูดรั้งแก่นกายใหญ่โตขึ้นลงสองสามครั้งจนส่วนปลายบานหัวเห็ดเยิ้มไปด้วยน้ำใส หญิงสาวแยกเข่าคร่อมบนหน้าขาแกร่ง จับแก่นกายร้อนผ่าวชี้ตรงจ่อเข้าหาปากร่องรักสีชมพูระเรื่อที่ชุ่มฉ่ำเอ่อล้นไปด้วยน้ำหวานรักเหนียวหนืด รดาค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักสะโพกมนกดตัวลงตัวตนหนาั์ของกวินช้าๆ ทว่าหนักแน่นรวดเดียวจนสุดความยาว
*สวม!*
"อ๊า!... รดา... แน่นสุดๆ เลยครับ... โอ้ววว" กวินแหงนหน้าครางกระเส่าเสียงทุ้มต่ำลั่นห้องนอนลึกสะท้านใจ เมื่อช่องทางรักตอดรัดกลืนกินตัวตนยาวหนาของเขาจนบีบแน่นปวดหนึบ รดากรีดร้องครางเสียงสั่น ซบหน้าก้มตัวลงกับอกแกร่ง ผนังเนื้ออุ่นตอดขมิบรัดแน่นรัดรึงแก่นกายของเขาเป็จังหวะกระตุ้นอารมณ์ดิบ
รดาไม่รอช้า เริ่มโยกย้ายขยับสะโพกมนขึ้นลงบดเบียดเบียดกระชับขย่มโยกตัวตนยาวใหญ่ถี่ยิบอย่างรุนแรงป่าเถื่อนเพื่อระบายอารมณ์หึงหวงสะกดใจ กวินนอนหอบหายใจรุนแรง สองมือประคองสะโพกมนขยับช่วยเด้งสะโพกสอบสวนกระแทกขึ้นข้างบนตอกย้ำจุดเสียวสะท้านภายในลึกๆ ของรดาอย่างดุเดือดรวดเร็ว
*พั่บ! พั่บ! พั่บ!*
เสียงสอดประสานและเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานก้องเตียงนอนผสานคลอกับเสียงลมมรสุมพัดโชยเข้ามาจากระเบียงกว้าง รดาเด้งขย่มสะโพกสอบสวมใส่กระแทกกระทั้นขีดจำกัดความเสียวซ่านสุดๆ สองเต้านวลกระเพื่อมสั่นไหวสู้สายตา กวินจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของคนรักด้วยความรักและคลั่งไคล้ ชายหนุ่มพลิกตัวสลับร่างกลับมาทาบทับ้า แยกขาเรียวอ้ากว้างโถมสะโพกสอบกระแทกกระทั้นตอกตรึงตัวตนยาวใหญ่อย่างเน้นๆ หนักหน่วงลึกซึ้งโกรธแค้น
"รดา... ผมเป็ของคุณคนเดียว... ได้ยินไหมครับ... โอ้ววว" กวินครางลั่น ซอยสะโพกกระแทกตัวตนสวมใส่รัวถี่จนรดาเสียวหัวใจตัวสั่นเกร็ง ครางหลงกรีดร้องปลดปล่อยน้ำหวานรักเยิ้มเลอะออกมาขมิบตอดรับแรงกระแทกสุดท้าย
กวินโหมสะโพกกระหน่ำกระแทกกระทั้นย้ำนัดสุดท้ายลึกซึ้งฉีดปล่อยหยาดน้ำรักร้อนระอุขาวข้นพุ่งเข้าเต็มร่องรักอุ่นร้อนของรดาทุกหยาดหยด ทั้งสองร่างสั่นสะท้านกอดรัดกันกลมเกลียวแ่าในความมืดเงียบงัน
รดานอนซบอบอุ่นกับอกกว้างของกวิน สองมือกอดเอวหนาแน่นพิสูจน์การ แววตาสีเข้มจ้องมองออกไปที่เงามืดนอกระเบียง... เธอกอดกวินไว้แสนรัก ทว่าในใจยังคงรู้ดีว่า พายุเพลิงรักสามเส้าครั้งใหม่จากอดีตเพิ่งจะเริ่มต้นตั้งเค้าโหมพัดเข้ามาสู่ชีวิตของเธออย่างแท้จริง...
268
