เจ้าพ่อมาเฟียย้อนเวลามาใช้ชีวิตสดใสในรั้วโรงเรียน!

เมื่อส้มเห็นวินเทอร์เดินตรงมาหาเธอ เธอจึงพูดทักทายเขาไปว่า "ยินดีต้อนรับกลับบ้าจ้ะ น้องวิน❤️"

"กลับมาแล้วครับพี่ส้ม เรื่องทองคำที่ผมฝากให้จัดการเป็นยังไงบ้างครับ?" วินเทอร์ยิ้มพร้อมมองดูเลขาสาวตรงหน้า

'เวลาเจอหน้าฉันทีไร เขาก็เอาแต่พูดเรื่องงานตลอดเลย มุแง้~!!! (╬Ò﹏Ó) '

ภายในใจของส้ม มีทั้งความรู้สึกโกรธและเศร้า เวลาที่พวกเขาเอ่ยปากพูดคุยกัน ก็มีแต่เรื่องงาน งาน และก็งาน!!!

แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ยิ้มหวาน พร้อมตอบเขากลับไป "เรียบร้อยแล้วจ้ะ"

"อยากหักโหมมากเกินไปนะครับ พักผ่อนให้มากๆ" วินเทอร์เอื้อมมือไปลูบหัวส้มด้วยความเอ็นดู

"จ๊ะ... (// ▽ //) "

"ถึงผมไม่ได้เป็นหมอ...แต่ผมก็เป็นห่วงนะครับ❤️" วินเทอร์ดึงหัวของส้มเข้ามา พร้อมพรมจูบเบาๆ ลงบนหน้าผาก

〣 (ºΔº) 〣

ส้มที่ถูกวินเทอร์จู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว ได้ยืนนิ่งแข็งทื่อไปเรียบร้อยแล้ว

ส่วนซัมเมอร์ที่กำลังแอบดูอยู่เหตุการณ์นี้อยู่ในบ้าน ก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย (¬‿¬)

...

หลังจากที่ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว วินเทอร์ก็ขึ้นไปอาบน้ำที่ชั้นบน จึงทำให้ภายในห้องนั่งเล่นเหลือเพียงสองสาว ที่กำลังนั่งจับเข่าคุยกันอยู่ ส่วนคุณฟู่ก็ได้ไปนอนพักผ่อนที่ห้องแล้ว

"พี่ส้มคะ?" จู่ๆ ซัมเมอร์ก็ได้เรียกพี่สาวสุดที่รักตรงหน้าของเธอขึ้นมา

เวลานี้ ส้มท่าทีที่ดูแปลกๆ ต่างไปจากปกติไม่น้อย ปกติพี่สาวของเธอคนนี้จะเป็นคนที่จริงจัง ตั้งใจ มีความเนี้ยบ และดูเป็นผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้พี่สาวของเธอดูเหม่อลอย คิดฟุ้งซ่าน สติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว อาการของเธอเหมือนกับเด็กสาวที่กำลังตกหลุมรักใครบางคน

เมื่อซัมเมอร์เห็นว่าพี่สาวสุดที่รักตรงหน้าไม่ตอบ จึงได้เพิ่มเสียงขึ้นไปอีก "ขุ่นพี่ส้มเจ้าขาาาาาา"

"จ..จ้ะ! ว่าไงจ๊ะน้องซัม?" ส้มไม่กล้าที่จะสบตาซัมเมอร์ตรงๆ เหมือนกับว่าเธอเป็นเด็กที่ทำอะไรผิด

"พี่ส้มรักพี่วินใช่ไหมคะ?" ซัมเมอร์ได้ยิงคำถามเข้าไปตรงๆ

"ระ..รักค่ะ ก็น้องวินเป็นเจ้านายของพี่ พี่ก็ต้องรักเขาอยู่แล้ว..."

"รักที่หนูหมายถึงไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้องค่ะ แต่เป็นแบบคนรัก!"

"..." ส้มหันหน้าหลบซัมเมอร์ เวลานี้เธอทั้งเขินและรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

เธอรู้อยู่แล้วว่า ชายคนที่เธอกำลังตกหลุมรักอยู่ตอนนี้ คือคนรักของน้องสาวสุดที่รักของเธอ การที่เธอรักผู้ชายคนเดียวกับน้องสาวเธอ และไหนจะเรื่องที่เขาจูบเธออีก ถึงแม้ว่าจะเป็นจูบที่หน้าผากก็ตามที แต่ส้มก็รู้สึกผิดไม่น้อยเลย

ซัมเมอร์จับไปที่แก้มทั้งสองข้างของส้ม จากนั้นก็บังคับให้ส้มมองหน้าเธอตรงๆ และพูดออกไปว่า "พี่ส้มรักพี่วินใช่ไหมคะ?"

"..."

"ถ้าพี่ส้มรักพี่วินจริงๆ หนูก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ!" ซัมเมอร์โผเข้ากอดส้มด้วยความอ่อนโยน

"ต..แต่น้องวิน เป็นคนรักของน้องซัมไม่ใช่เหรอ..." ส้มถามด้วยน้ำเสียงที่ปนเศร้า

"หนูรู้ว่าคนอย่างพี่วินไม่ควรมีคนเดียว แต่ถ้าต้องการแบ่งพี่วินให้ใครหนูไม่ยอมแน่นอน!" ซัมเมอร์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ดูเผด็จการไม่น้อย

ส้มที่ได้ยินก็ถึงกับหน้าซีด พร้อมคิดในใจแล้วว่า เธอกับวินเทอร์คงไม่มีโอกาสอีกแล้วแน่นอน เรื่องของเขากับเธอคงได้สิ้นสุดลงเพียงแค่ตรงนี้

"พี่ส้มคะ พวกเรารู้จักกันมากี่ปีแล้ว?"

"สิบสี่สิบห้าปี ตั้งแต่น้องซัมพึ่งเกิดเลยจ้ะ" ส้มตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อยๆ เธอพยายามที่จะกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา

"พี่กับหนูพวกเราก็เหมือนพี่น้องแท้ๆ กัน ถ้าพี่ส้มรักพี่วินจริงๆ หนูยอมแบ่งพี่วินให้พี่ส้มได้นะคะ"

"แต่..."

"ไม่มีแต่ค่ะ ถ้าเป็นพี่ส้มหนูอนุญาต! ในฮาเร็มของพี่วิน พี่ส้มจะเป็นคนที่มีอำนาจรองมาจากหนู และพี่ส้มก็ต้องช่วยหนูจับตามองพี่วินด้วยนะคะ"

"จ้ะ!" ส้มยิ้มจนแก้มของเธอบานปริออกมา

ส้มดีใจที่ตอนนี้เธอได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการแล้ว ไม่ต้องหลบต้องซ่อนแล้ว เธอสามารถเปิดเผยความรู้สึกออกมาได้ เพราะในตอนนี้ ฮองเฮาซัมเมอร์ได้ยอมรับให้การยินยอมว่าส้มเป็นหวงกุ้ยเฟย ซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าฮ่องเต้วินเทอร์ที่อยู่บนชั้นสอง ไม่ทราบเรื่องที่สองสาวพูดคุยตกลงกันแม้แต่น้อยเลย

"แต่น้องวิน...จะรัก และยอมรับพี่จริงๆ เหรอ?" สีหน้าของส้มกังวลอย่างเห็นได้ชัด

ถึงซัมเมอร์จะยอมรับเธอแล้ว แต่วินเทอร์ก็ไม่เคยรับรักเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทุกครั้งที่คุยกันก็มีแต่เรื่องงานเท่านั้น ไม่มีแม้แต่เรื่องส่วนตัวเลยด้วยซ้ำ แม้ว่าวันนี้เขาจะจูบที่หน้าผากเธอ แต่มันคงเป็นการหยอกล้อซะมากกว่า

"ถ้าหนูเป็นคนบอกกับพี่วินตรงๆ พี่วินต้องตกลงแน่นอน แต่ที่เขายอมรับพี่ส้มก็เป็นเพราะคำพูดของหนูมากกว่า มันจะไม่ดีกับพี่ส้มแน่นอน เพราะพี่วินเขาจะไม่ใส่ใจพี่ส้มเท่าหนู" ท่าทางของซัมเมอร์ยามนี้คล้ายวินเทอร์และคุณฟู่ยามที่วิเคราะห์วางแผนอะไรบางอย่างเลย

ส้มที่เห็นการวิเคราะห์ของซัมเมอร์ก็ดูคล้ายๆ กับวินเทอร์ไม่น้อย "แต่ถ้าพี่ไปพูดกับน้องวินตรงๆ น้องวินต้องปฏิเสธพี่แน่ๆ เลย"

ซัมเมอร์พยักหน้าเห็นด้วย ถ้าเกิดส้มไปบอกรักวินเทอร์ตรงๆ แน่นอนว่าวินเทอร์ต้องปฏิเสธหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ถึงแม้ว่าวินเทอร์จะมีใจให้ส้ม แต่เขาต้องนึกถึงซัมเมอร์ก่อนเป็นอย่างแรกแน่นอน

แต่ถ้าให้ซัมเมอร์ไปบอกตรงๆ หรือส้มไปบอกว่าซัมเมอร์ให้การยอมรับในตัวเธอแล้ว วินเทอร์ก็จะยอมรับส้มมาไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นเพราะซัมเมอร์ ถึงมันจะทำให้ส้มได้รับความรักจากวินเทอร์ แต่ความรักที่ได้รับมานั้นจะไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จริงของเขา

"หนูมีแผนค่ะ!" ซัมเมอร์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ลึกลับ

"น้องซัมมีแผนอะไรคะ?" ส้มถามขึ้นด้วยความสงสัย แต่เธอกลับรู้สึกแปลกๆ ภายในใจ

"ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็เอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์ ก็เอาด้วยคาถา" ซัมเมอร์พูดขึ้นมา พร้อมลุกขึ้นยืนจากโซฟา

ซัมเมอร์เดินตรงไปที่เครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณสไตล์วินเทจที่วางอยู่ในห้องนั่งเล่น จากนั้นเธอค่อยๆ เลือกแผ่นเสียงที่วางเรียงอยู่บนชั้นอย่างช้าๆ ไม่เร่งรีบ ท่าทางดูเอื่อยเฉื่อยปล่อยใจไปตามอารมณ์

ส้มที่กำลังนั่งรอฟังแผนการของซัมเมอร์อย่างใจจดใจจ่อ ราวกับว่าเธอได้เห็นภาพหลอน ทำไมฉากตรงหน้านี้มันดูคุ้นๆ ซะเหลือเกิน...

เมื่อซัมเมอร์เลือกเพลงได้แล้ว เธอก็ได้หยิบแผ่นเสียงออกมาช้าๆ และวางลงบนเครื่องเล่นแผ่นเสียง เธอค่อยๆก็ขยับเข็มของเครื่องเล่นแผ่นเสียงไปวางบนตัวแผ่นเสียง และเปิดใช้งานเครื่อง

เสียงท่วงทำนองค่อยๆ ดังขึ้นมาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงช้าๆ เมื่อซัมเมอร์ได้ยินก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นเขาก็เดินกลับไปนั่งบนโซฟาข้างๆ ส้ม พร้อมเอื้อมมือไปที่โต๊ะทรงสี่เหลี่ยมเล็กๆที่อยู่ตรงหน้าและได้เปิดมันออกมา เจ้าโต๊ะวางของตัวนี้ก็คือโต๊ะอเนกประสงค์ที่มีตู้เย็นในตัวนั่นเอง

ซัมเมอร์หยิบแก้วเปล่าขึ้นมาวางบนโต๊ะ หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆคีบน้ำแข็งใส่ลงไปช้าๆ และหยิบขวดวิสกี้ขึ้นมาเทลงไปในแก้ว ทุกการกระทำของเธอดูเป็นธรรมชาติ เหมือนกับว่าเธอได้ทำเรื่องแบบนี้เป็นประจำ ซัมเมอร์ยกแก้วขึ้นมาเขย่าเล็กน้อย และค่อยๆ จิบวิสกี้เข้าไปหนึ่งอึก

แต่พอรสชาติของวิสกี้ได้สัมผัสกับปลายลิ้น ซัมเมอร์ก็ได้ทำสีหน้าเหยเกออกมา เหมือนกับว่าเธอได้กินของผิดสำแดงเขาไป เธอรีบวางแก้วลงและไม่แตะมันอีกเลย

ส้มที่กำลังมองอยู่ถึงกับอมยิ้มขึ้นมา ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่าเธอเคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน ดูเหมือนว่าซัมเมอร์จะลองทำแบบวินเทอร์ ทุกการกระทำ ทุกอิริยาบถทุกอย่างเหมือนหลุดมาจากแม่พิมพ์ เรียกได้ว่าทุกอย่างเกือบจะลงตัวหมดแล้ว มันเกือบจะดีแล้วจริงๆ นะ...

ซัมเมอร์กระแอมคอทีหนึ่งเพื่อปกปิดความเขิน และพูดขึ้นมาว่า "ในเมื่อเราใช้วิธีแบบปกติไม่ได้ พวกเราจะเล่นคุณไสย สวดคาถาให้พี่วินหลงจนโงหัวไม่ขึ้น หรือจะใช้น้ำมันพรายไปป้ายพี่วินเลยก็ได้นะ ถึงยังไงนิยายเรื่องนี้ก็เป็นนิยายหมวดหมู่แฟนตาซีอยู่แล้ว หนูเชื่อว่ามันต้องมีอะไรพวกนี้แน่นอน"

"..."

"หนูล้อเล่นค่าาาาา แผนการจริงๆ ก็คือ วันเสาร์จะมีงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบ 80 ปีของผู้เฒ่าตระกูลพัฒนโยธิน ในภาคกลาง ซึ่งพวกเราจะไปเข้าร่วมกันอยู่แล้ว หนูจะให้คนแกล้งลักพาตัวพี่ส้มไป พี่วินต้องตามหาและไปช่วยเหลือพี่ส้มแน่นอน! และพี่ส้มก็ใช้โอกาสนี้แหละในการเผยความรู้สึกที่แท้จริงออกมา" ซัมเมอร์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

"แต่แผนนี้มันจะได้ผลจริงหรือ?" ส้มรู้สึกว่าแผนมันดูเรียบง่ายเกินไป มันดูเหมือนกับนิยายโรแมนติกมากกว่า

"แน่นอนว่านี่เป็นแค่แผนการคร่าวๆ เท่านั้น ส่วนพวกรายละเอียดปลีกย่อยต่างๆ พวกเราจะมาช่วยกันวางแผนกันอีกที ให้มันรัดกุมมากยิ่งขึ้น" ซัมเมอร์ยิ้มขึ้นมาด้วยความมั่นใจ

ส้มได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ออกมา สุดท้ายแล้วเธอก็ยอมเออๆ ออๆ ไปกับแผนการครั้งนี้ของซัมเมอร์ และเธอได้แต่หวังว่าแผนการในครั้งนี้มันจะช่วยให้เธอประสบความสำเร็จจริงๆ นะ?

...

และแล้ววันเสาร์ก็ได้มาถึง พวกเขาได้เดินทางไปยังกรุงเทพ เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของผู้เฒ่าตระกูลพัฒนโยธิน ที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง

ซึ่งการมาครั้งนี้ ภายในใจของเมฆาก็มีความรู้สึกแปลกๆ ไม่น้อย ตระกูลนี่เป็นตระกูลของหวานใจตัวน้อยของเขา และยังเป็นตระกูลที่ได้กดดันจนทำให้หวานใจตัวน้อยและแม่ของเธอ หลบหนีร่อนเร่ไปยังภาคตะวันออก มันจึงทำให้เมฆามีความรู้สึกที่บอกไม่ถูกกับตระกูลแห่งนี้

วินเทอร์มองไปยังเมฆาและยิ้มออกมา เขารู้ว่าตอนนี้เมฆากำลังรู้สึกยังไง แต่สถานการณ์ตอนนี้ยังไม่เหมาะที่เขาจะลงมือ แต่เพื่อเมฆาแล้วการจะกวาดล้างตระกูลแห่งนี้ ก็ไม่ได้เป็นเรื่องยากสำหรับเขาแม้แต่น้อย

'โลกทั้งใบให้นายคนเดียวเลยนะ เมฆา'

กลุ่มคณะของวินเทอร์เดินเข้ายังคฤหาสน์ ที่เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงครั้งนี้ เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในคฤหาสน์ สายตาจำนวนมากก็ได้จับจ้องมาทางกลุ่มของพวกเขา ในสายตาจำนวนมาก มีความรู้สึกต่างๆ มากมายที่แตกต่างกันออกไป

แต่สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือ สายตาที่จับจ้องมายังวินเทอร์ด้วยความสงสัย เพราะวินเทอร์กำลังเดินนำอยู่ข้างหน้าเหมือนกับว่าเป็นผู้นำ แม้แต่คุณฟู่ยังเดินอยู่ข้างๆ พวกเขาจึงรู้สึกสงสัยไม่น้อย ว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครกัน?

วินเทอร์ไม่สนใจสายตาพวกนี้แม้แต่น้อย เขาเดินผ่านไปอย่างไม่แยแสก็แค่พวกลูกไก่ไร้ค่า วินเทอร์เมินผ่านไปไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ที่เขาเดินทางมาภาคกลาง ไม่ใช่เพราะงานวันเกิดของผู้เฒ่าตระกูลพัฒนโยธิน แต่เขามาเพื่อเป้าหมายอย่างอื่น แน่นอนว่าก็ไม่ใช่เรื่องของเมฆา

ขณะที่วินเทอร์กำลังจะไปนั่งโต๊ะนั่นเอง ลูกน้องก็วิ่งมารายงานกับเขาว่า "บอส! คุณส้มถูกลักพาตัวไปครับ!"

ทันทีที่สิ้นเสียงของลูกน้องที่มารายงาน บูม! แรงกดดันก็ได้แผ่ออกมาจากตัวของวินเทอร์ แม้จะไม่สามารถมองเห็นรูปธรรม แต่ทุกคนภายในคฤหาสน์สัมผัสมันได้อย่างชัดเจน พวกเขาต่างก็รู้สึกหายใจกันไม่ออก ใบหน้าเริ่มซีดจากการขาดออกซิเจน บรรดาผู้เฒ่ากลุ่มอาวุโสที่มาเข้าร่วมงานเลี้ยง ก็ต่างพากันล้มทรุดลงไปนอนกองกับพื้น

"ใคร?" แม้คำที่พูดออกมาจากปากวินเทอร์จะเป็นคำสั้นๆ เพียงคำเดียว แต่มันก็ทำให้ผู้ที่ได้ฟัง สามารถสัมผัสได้ถึงความอันตรายถึง ราวกับว่านี่คือคำถามจากพญามัจจุราช

ในเวลานี้ เทพปีศาจได้หลุดออกจากการจองจำแล้ว มังกรมีเกล็ดย้อนของมัน และส้มก็เป็นหนึ่งในเกล็ดย้อนของวินเทอร์ แต่เวลานี้มีไอโง่ที่ไหนไม่รู้ กล้ามาแตะต้องเกล็ดย้อนของเขา ดูท่าว่าไอโง่คนนี้จะเบื่อกับการใช้ชีวิตบนโลกนี้

ซัมเมอร์ที่ได้ยินว่าส้มถูกลักพาตัวไป ก็รีบโทรไปถามพวกลูกน้องที่เธอพูดคุยวางแผนไว้ แต่คำตอบที่เธอได้รับมาจากลูกน้องมันก็ทำให้เธอถึงกับหน้าซีดเหงื่อแตกพลั่ก เพราะลูกน้องบอกกับเธอว่า พวกเขายังไม่ทันได้เริ่มแผนการลักพาตัวส้มเลยด้วยซ้ำ เพราะว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่พวกเขาได้ตกลงกันไว้เลย และตอนนี้พวกเขาก็อยู่ตามตำแหน่งที่ได้ตกลงกันไว้ กำลังรอคำสั่งจากซัมเมอร์อยู่

ซัมเมอร์กดวางสายไป พร้อมพึมพำออกมาเบาๆ ว่า "ไอหยา ฉิบหายเลี้ยว... นี่ไม่ใช่แผนที่วางเอาไว้"

Writer : เรือพี่ส้มกำลังแล่น ของทางหน่อยนะน้าบบบ~