คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]

“ชอบซูฉางอัน? ” ชิงหลุนชะงักไป นางไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่ว่าชอบเป็นความรู้สึกแบบไหนกันแน่หากพูดอีกแบบก็คือ นางไม่มีความรู้สึกเช่นนั้นมานานแล้ว ดังนั้น ชิงหลุนจึงมองไปยังฝานหรูเยว่ด้วยความสงสัย“ต้องเป็นแบบไหน ถึงจะเรียกว่าชอบ?”

ฝานหรูเยว่คาดไม่ถึงว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้กลับมา นางคิดอย่างจริงจังอยู่นานแต่สุดท้ายก็หาคำตอบให้คำถามนั้นไม่ได้อยู่ดี

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” นางตอบไป

“อ้อ” ชิงหลุนขานรับ ไม่มีท่าทีจะซักไซ้ต่อไปแม้แต่น้อย

แต่ดูเหมือนฝานหรูเยว่จะไม่ปล่อยให้คำถามนี้หลุดลอยไปง่ายๆ นางกล่าวขึ้นอีกครั้ง“แต่ข้าช่วยท่านคิดได้ ว่าท่านชอบคุณชายซูหรือเปล่า”

“เจ้าจะช่วยข้าคิดอย่างนั้นรึ? ต้องคิดเช่นไร?” ชิงหลุนถาม

“เออ...” ฝานหรูเยว่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งจึงพูดขึ้นอีกครั้ง “อ้อ...สำหรับท่านแล้ว ท่านเห็นว่าคุณชายซูแตกต่างไปจากคนอื่นหรือเปล่า? ”

แตกต่าง? ชิงหลุนครุ่นคิดอยู่นาน ซูฉางอันเป็นคนเดียวในโลกที่มีบ่วงแห่งเหตุและผลพ่วงอยู่กับนางแน่นอนว่าเขาต่างไปจากคนอื่นอย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อคิดได้ดังนั้นชิงหลุนก็พยักหน้า แล้วตอบกลับไปอย่างมั่นใจ “แตกต่างสิ”

“แล้วหากไม่ได้เจอเขา ท่านจะอยากเจอเขามากๆ หรือเปล่า?”

ชิงหลุนเริ่มครุ่นคิดอีกครั้ง นางต้องสอนวิชากระบี่และสิ้นสุดบ่วงแห่งเหตุและผลกับเขาโดยเร็วที่สุดย่อมอยากให้ซูฉางอันฝึกกระบี่ด้วยทั้งวันอยู่แล้ว ในตอนที่ไม่เจอซูฉางอันก็ต้องอยากเจอเพื่อสอนกระบี่แก่เขาเป็นธรรมดา ดังนั้นชิงหลุนจึงพยักหน้าอีกครั้ง“อยาก”

“แล้วตอนที่เขารู้สึกไม่ดี ท่านอยากทำให้เขามีความสุขใช่ไหม?”

“แน่นอน” ครั้งนี้ชิงหลุนตอบออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้นางมาหาฝานหรูเยว่ในครั้งนี้

“เช่นนั้น ท่านคงชอบคุณชายซูเข้าแล้ว” ฝานหรูเยว่บอกอย่างมั่นใจขณะที่ในใจกลับรู้สึกผิดหวังและโศกเศร้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น นางเองก็ชอบซูฉางอันทั้งเคยส่งสัญญาณถึงซูฉางอันด้วย แต่กลับไม่ได้รับการตอบสนองจากอีกฝ่ายแต่กับชิงหลุน เขาเป็นทายาทของไคหยาง นอกจากพลังที่แข็งแกร่งจนยากจะประมาณยังมีรูปโฉมที่งดงามไม่น้อยไปกว่าตนอีก

ถ้านางเป็นคุณชายซู ก็คงเลือกหญิงในชุดเขียวตรงหน้าเป็นคู่เช่นกัน... นางบอกกับตัวเองในใจ

“ข้าชอบเขาอย่างนั้นรึ? ” ชิงหลุนอึ้งไปทันทีนางไม่รู้หรอก ว่าบทสรุปนี้มีความหมายอย่างไรกับตน

นางสัมผัสได้ถึงสีหน้าที่เปลี่ยนไปของฝานหรูเยว่ นางรับรู้ว่าหลังได้ข้อสรุปหญิงตรงหน้าก็แลดูหมองเศร้าลง จึงถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ “การชอบใครคนหนึ่งเป็นเรื่องไม่ดีรึ? ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ฝานหรูเยว่จึงเก็บความเศร้าหมองของตนไว้ ดึงสติกลับมาในที่สุดนางฝืนยิ้มแล้วตอบคำถามออกไป “เปล่าหรอก การชอบใครสักคนเป็นเรื่องที่ดีมาก”

“เป็นเช่นนั้นรึ? ” ชิงหลุนพยักหน้าน้อยๆดูเหมือนหญิงตรงหน้าจะรู้อะไรมากมายนัก อย่างน้อยนางก็รู้เรื่องด้านนี้มากกว่าตนอยู่โข

“เช่นนั้น ต่อไปข้าจะชอบเขาก็แล้วกัน” ชิงหลุนบอกแบบนั้น แต่จู่ๆ นางก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมากะทันหันจึงมองไปยังฝานหรูเยว่แล้วถามขึ้นอีกครั้ง“แต่เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นได้ด้วยวิธีใด?”

ฝานหรูเยว่นึกขึ้นได้อีกครั้งว่าชิงหลุนมาหาเพราะเรื่องใด นางแลบลิ้นออกมาด้วยท่าทางเขินอายจากนั้นจึงพูดขึ้น “เรื่องนั้น... ต้องดูว่าเขารู้สึกไม่ดีเพราะเรื่องใดกันแน่”

“หืม? ” ชิงหลุนมีท่าทางจริงจังขึ้นมาอีกครั้ง นางมองไปยังฝานหรูเยว่พลางกะพริบดวงตากลมโตปริบๆทำท่าทางราวตั้งใจและคาดหวังกับคำตอบเป็นอย่างมาก

“อะแฮ่ม” ฝานหรูเยว่กระแอม แล้วเลียนเสียงพูดนักเล่านิทานในโรงเตี๊ยม “ต้องดูว่าคุณชายซูรู้สึกไม่สบายใจหรือรู้สึกไม่ดีเพราะเรื่องใดกันแน่”

“ยกตัวอย่างเช่น หากเด็กคนหนึ่งถูกแย่งลูกกวาดไป เขาจะรู้สึกไม่ดีและในเวลาเช่นนี้ หากเราซื้อลูกกวาดให้เขา เขาจะรู้สึกดีขึ้น”

“และยกตัวอย่างเช่น เมื่อลูกศิษย์ถูกอาจารย์ทำโทษโดยการตีที่มือ เช่นนั้นเขาจะรู้สึกไม่ดีแต่หากทำให้อาจารย์คนนั้นพูดชมเขาได้ เขาก็จะรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นทันที”

เมื่อพูดมาจนถึงตรงนี้ จู่ๆ ฝานหรูเยว่ก็ชะงักไปจากนั้นจึงหันไปมองชิงหลุนที่กำลังตั้งใจฟังอย่างจริงจังครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มอย่างพอใจออกมา “เอาเป็นว่า หากอยากให้คุณชายซูรู้สึกดีขึ้น เราต้องรู้ให้ได้ว่าคุณชายซูไม่สบายใจเพราะเรื่องใดจะได้หาทางช่วยได้ถูกอย่างไรละ”

“อ้อ เป็นเช่นนั้นรึ” ชิงหลุนจดจำคำพูดของฝานหรูเยว่เอาไว้อย่างเงียบๆจากนั้นวิเคราะห์คำพูดเหล่านั้นในสมองอีกครั้ง ทำให้นางรู้สึกว่าฝานหรูเยว่พูดมีเหตุผลเหลือเกิน

“ขอบคุณนะ” ชิงหลุนกล่าว

“แหะๆ” ฝานหรูเยว่โบกมือในอากาศอย่างเขินอาย และในตอนที่นางกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมาชิงหลุนก็พูดขึ้นเสียก่อน

“ถือว่าครั้งนี้เจ้าช่วยข้าเอาไว้ เจ้าอยากให้ข้าทำอะไรตอบแทนรึ?” ชิงหลุนแลดูจริงจังเป็นอย่างมาก

“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ช่างมันเถอะ...” ยังไม่ทันพูดจบประโยคฝานหรูเยว่ก็ต้องชะงักลงกลางคันเพราะสีหน้าแสนจริงจังของชิงหลุน นางฝืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนส่งประกายรอยยิ้มที่น่าหลงใหลออกมา

“หากต้องรับอะไรตอบแทน โปรดทำให้คุณชายซูรู้สึกดีขึ้นเร็วๆ เถอะเจ้าค่ะ”

เวลาล่วงผ่านไปรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็ถึงเวลาโหย่วแล้ว

หลังกินอาหารค่ำ ซูฉางอันก็นั่งเหม่อที่ลานฝึกอีกครั้ง

เมื่อคืน ในโรงเตี๊ยมแห่งนั้น

เพราะฤทธ์สุราทำให้เขาสลัดความกลัดกลุ้มออกไปจนสำเร็จทว่าพอกูเชียนฝานพูดถึงนิยายเรื่องบทเพลงแห่งหนานเยวียน เขาก็นึกถึงเรื่องราวในตำหนักไท่เหออีกครั้งอย่างอดไม่ได้

การทรยศต่อคนรักของเป่ยทงเสวียน กระบี่ของกู่เซี่ยนจวินที่พุ่งเข้าหา และการโกหกของเซี่ยโหวฟ่งอวี้

เรื่องราวเหล่านั้นเป็นดั่งดาบแหลมทิ่มแทงลงกลางใจมันทำให้เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรเลย

เมื่อคิดมาจนถึงตรงนี้ เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างลืมตัว

“เจ้ากำลังทำอะไรอยู่รึ? ” เสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกดังขึ้นที่ด้านหลัง

ซูฉางอันหันกลับไปมอง ได้พบกับชิงหลุนที่ยืนตระหง่านอยู่

“อาจารย์อา” ซูฉางอันเรียกผู้มาเยือน “ท่านมาได้อย่างไรกัน? ”

“เมื่อคืนนี้เจ้าบอกว่าจะเรียกข้าว่าชิงหลุนเฉยๆ ไม่ใช่รึ? ” ชิงหลุนขมวดคิ้วมุ่นสำหรับนาง หากพูดอะไรออกมาต้องทำให้ได้ นี่เป็นกฎที่ทุกคนควรปฏิบัติตาม

ซูฉางอันชะงักไป เพราะฤทธิ์สุรา เมื่อคืนเขาจึงพูดจาเหลวไหลไปมาก แต่หลังจากนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าตนเองเหลวไหลและไร้มารยาทมากเพียงไหนจึงคิดจะปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ คิดไม่ถึงเลยว่าชิงหลุนจะจำใส่ใจเช่นนี้

เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย จึงอยากปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านเลยไปแต่ชิงหลุนกลับมองมาที่เขาด้วยท่าทางจริงจังเหลือเกิน ดังนั้น หลังลังเลอยู่สักพักในที่สุดเขาก็จำต้องเรียกชื่อนั้นออกมาอย่างฝืนใจ “ชิงหลุน”

“อืม” ชิงหลุนขานรับเบาๆ นางทัดเส้นผมที่ถูกลมโชยพัดเอาไว้หลังหูจากนั้นเดินมานั่งลงข้างซูฉางอัน

นางกับซูฉางอันอยู่ใกล้กันมาก ใกล้จนร่างแทบจะแนบเข้าด้วยกันซูฉางอันรับรู้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างของนางได้ชัดเจน และนั่นทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนกขึ้นอย่างไม่อาจยับยั้งซูฉางอันยันมือลงบนพื้นดินเพื่อขยับร่างกายออกไป แต่เพราะไม่ระวัง ฝ่ามือจึงไปทาบอยู่บนมือของชิงหลุนอย่างจัง

ความรู้สึกราวถูกสายฟ้าแล่นกระจายไปทั่วมือ ซูฉางอันรีบชักมือกลับทันที

แต่ความรู้สึกอันน่าลุ่มหลงที่ถูกส่งผ่านมาทางนิ้วมือยังทำให้เขาหน้าแดงและหัวใจเต้นระรัวจนได้ร่างของเขาชะงักอยู่กับที่ เขาไม่กล้าเคลื่อนไหวร่างกายอีกเลย

“เจ้ามาทำอะไรตรงนี้? ” ชิงหลุนหันไปถามซูฉางอันที่นั่งข้างๆ

อาจเพราะอยู่ใกล้กันมากลมหายใจของชิงหลุนจึงพัดมาสัมผัสที่บริเวณหลังหูของซูฉางอันให้ความรู้สึกจั๊กจี้อย่างบอกไม่ถูกแต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกไม่ดีเลยแม้แต่น้อย

ซูฉางอันเชิดตัวขึ้นเล็กน้อย เพื่อจะเว้นระยะห่างออกจากชิงหลุนได้บ้าง

“ข้ามา...” ซูฉางอันชะงักไป เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนมาที่นี่ทำไม เขาเพียงแต่อึดอัดใจเลยอยากมานั่งสงบสติอารมณ์เท่านั้น แต่ด้วยนิสัยของชิงหลุน มีหรือที่นางจะเข้าใจอารมณ์เช่นนี้เหตุนี้ซูฉางอันจึงชี้มือขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วพูดขึ้น “ข้ามาดูดาวน่ะ”

“หืม?” ชิงหลุนมองขึ้นไปบนท้องนภาด้วยความสงสัย ก่อนจะพูดอย่างไม่เข้าใจ“คืนนี้ไม่มีดาวนี่”

ซูฉางอันชะงักไป ในเวลานี้เขาถึงพบว่าท้องนภาเต็มไปด้วยความมืดมนหมู่ดาวถูกความมืดกลืนกินเสียสิ้น เห็นเพียงปลายแหลมของจันทร์เสี้ยวได้อย่างเลือนรางเท่านั้น

ซูฉางอันปั้นหน้าไม่ถูก เขาอยากอธิบายออกมาแต่เสียงเย็นยะเยือกของชิงหลุนดังขึ้นมาอีกครั้ง

“แต่หากเจ้าอยากดูละก็...” นางกล่าวเช่นนั้นก่อนจะยื่นมือออกไปปัดที่กลางอากาศชายเสื้อสีเขียววาดเส้นโค้งผ่านหน้าซูฉางอันไปอย่างรวดเร็วและสวยงาม

“ข้าจะขับไล่ความมืดที่บดบังออกไปเอง”

ทันใดนั้น เมฆครึ้มที่ลอยอยู่บนท้องนภามลายไปสิ้น ราวได้รับคำสั่งเช่นนั้นก่อนดวงดาวนับหมื่นพัน พลันปรากฏอยู่กลางนภาที่มืดมนพวกมันส่องแสงเชื่อมโยงไปถึงกันและกัน ส่องให้โลกใบเล็กๆ เช่นสำนักเทียนหลานสว่างไสวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ซูฉางอันจมเข้าสู่ความตื่นตะลึงไปในพริบตาเขาเงยหน้ามองหมู่ดาวบนท้องนภาอย่างทึ่ง ก่อนจะถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เจ้า...ทำได้อย่างไรกัน? ”

“ก็ไม่เห็นยากนี่” ชิงหลุนตอบกลับมา

“ไม่ยาก? ” ซูฉางอันหันไปมองชิงหลุนอีกครั้งแต่กลับต้องอึ้งไป

ฟันขาวๆ ริมฝีปากสีแดง จมูกโด่งเป็นสัน ผิวขาวเนียนเมื่ออยู่ท่ามกลางแสงดารา ภาพตรงหน้าจึงน่าหลงใหลมากเหลือเกิน

ทว่าสิ่งที่ทำให้ซูฉางอันรู้สึกใจสั่นกลับเป็นดวงตาที่ใสสะอาดคู่นั้นมันสว่างไสวราวมีดวงดาวนับล้านทอประกายอยู่ข้างใน

เขาหัวใจเต้นระรัวอย่างลืมตัวพลันใบหน้าก็ประกายสีแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง

แต่เหมือนชิงหลุนจะไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของซูฉางอันเลย นางเอาแต่พูดคนเดียวอยู่อย่างนั้น“ก็ใช่น่ะสิ ไม่ยากหรอก เพราะเหล่าดวงดาวอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรกแล้ว”

คำพูดของชิงหลุนทำให้ซูฉางอันหันกลับมาอย่างรวดเร็วเขาตระหนักได้ว่าการจ้องผู้หญิงนานๆ แบบนี้ดูจะไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่โดยเฉพาะเมื่อหญิงผู้นั้นเป็นอาจารย์อาของตน

เขารีบหันหน้ากลับมา ก้มหน้าลงต่ำ ไม่ได้สนใจสักนิดว่าสิ่งที่ชิงหลุนพูดออกมาเมื่อครู่มีความหมายเช่นไร

“ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง” ชิงหลุนถามขึ้นอีกครั้ง

“อืม” ซูฉางอันพยักหน้าที่ก้มลงต่ำพลางครางตอบเขาไม่กล้าแม้แต่จะปรายตามองชิงหลุนเลยด้วยซ้ำ หัวใจของเขาเต้นแรงมาก ราวกับว่ามันจะพุ่งออกมาเต้นข้างนอกอยู่แล้ว

“บอกข้าได้ไหมว่าเจ้ารู้สึกไม่ดีเพราะเรื่องอะไร? ” ชิงหลุนถาม

ซูฉางหันเงยหน้าขึ้นมองหญิงตรงหน้าอย่างประหลาดใจ และพบว่านางกำลังมองมาทางตนด้วยดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์เช่นกัน

วินาทีที่ดวงตาทั้งสองประสานเข้าด้วยกัน ซูฉางอันก็ไม่อาจละสายตาได้อีกเลยราวกับว่าสายตาของเขาถูกบางอย่างตรึงเอาไว้แล้วเช่นนั้น

“ทำไมท่านถึงอยากรู้เรื่องนี้ละ?”เขาถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

“เพราะข้าอยากให้เจ้ารู้สึกดีขึ้นอย่างไรเล่า”