Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยสอง แก่นปราณจักรวาล

ตามหลักการแล้วแก่นลมปราณนั้นเปรียบเสมือนไข่ที่จะฟักเป็นร่างวิญญาณของเราผ่านจากขั้นตอนนี้ไปก็จะเรียกได้ว่าเข้าสู่ขั้นผู้บ่มเพาะพลังที่แท้จริง

ที่คนที่ระดับต่ำกว่าหรือคนที่ทั่วไปจะไม่มีวันแตะต้องเราได้อีกต่อไป

ซึ่งผมพยายามให้โรเบิร์ตนั้นวิเคราะห์อยู่ว่าจุดอ่อนมีตรงไหนบ้างโดยการวิเคราะห์จากเคล็ดวิชาที่ทำให้คนฝึกเสียชีวิตก็อยู่ระหว่างการทำการทดลองหลังจากเก็บข้อมูลพร้อมแล้ว

บางครั้งก็เหมือนรีบเกินในการฝึกวิชา

แต่ครั้งนี้อาจจะเป็นเพียงแค่เรื่องของการเลือกคนที่เราอยากจะเป็นเมื่อฝึกลมปราณการบ่มเพาะพลัง

“เป็นตัวเราที่ดีกว่าเดิม”นั่นคือแนวคิดของผมในเรื่องของการฝึกลมปราณ

ผมคงจะคิดมากเรื่องการฝึกลมปราณจะทำให้ผมเปลี่ยนไป

แต่เนื่องจากมีนายน้อยอยู่บนทุกมิติที่เรากำลังจะเดินทางไปทำให้ผมไม่คิดมากนัก

มาตรฐานของการฝึกบ่มเพาะพลังคือต้องก้าวหน้าไปตลอดอาจจะผิดผพลาดล้มลุกบ้าง

แล้วจะเป็นไร?ระบบเศรษฐกิจยังเดินไปได้เสมอ ตตราบใดที่คนเรายังมีความโลภและความต้องการอาจจะซบเซาอยู่ช่วงหนึ่ง

แต่ความโลภของมนุษย์ก็จะปลุกมันขึ้นมาได้อีกครั้งหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไป

ตราบใดที่คนเรายังมีความโลภตราบนั้นทุนนิยมก็ยังคงเป็นระบบที่แข็งแกร่งที่สุด เพราะมันตอบสนองความต้องการของมนุษย์

ตราบใดที่เรายังมีความต้องการ

เต๋าของเราก็จะก้าวหน้าขึ้นไปเรื่อยๆไร้ที่สิ้นสุด

แต่คำถามสำคัญคือ

“เราอยากจะเป็นอะไร?”

ที่เราต้องตอบจากการฝึกการบ่มเพาะพลังนี้

แก่นปราณคือสิ่งที่บ่มเพาะร่างวิญญาณของเราหากสำเร็จจากขั้นแก่นปราณวิญญาณเราก็จะเป็นอิสระคือขั้นตอนที่สำคัญยิ่งต่อการเตรียมรากฐานไปสู่ร่างวิญญาณที่จะยกระดับตัวตนของเราไปอีกขั้นและยังมีระดับพลังที่ยังสูงยิ่งๆขึ้นไปกว่านั้นไม่มีที่สิ้นสุด

และตามสูตรยิ่งพัฒนาพลังระดับร่างกายสูงเท่าไรก็ยิ่งแพงมากขึ้นเท่านั้น

โสมร้อยปีกว่าสิบต้นนั้นใช้เพื่อให้ผมผ่านขั้นปรับพื้นฐานFoundation Establishment มาที่ขั้นสร้างแก่นปราณ CoreFormation นี้ได้คือการใช้อย่างฟุ่มเฟือย

สร้างจักรวาลหนึ่งที่เป็นตัวตนและวิญญาณของเราขึ้นมากลางร่างกาย

ต่อไปนี้ผมสามารถเดินลมปราณจากความมีและความไม่มีได้ด้วยตนเองจากแก่นปราณในร่างของผม

ไม่มีความจำเป็นต้องพึ่งปราณหรอืพลงัจากภายนอกในการบ่มเพาะพลัง

ต่อให้โดนขังอยู่ในมิติลับก็ยังสามารถเดินลมปราณได้เรื่อยๆแม้จะไม่มีทรัพยากร

แต่แน่นอนก็ยอ่างที่คิด

โดยทฤษฎีนั้นทำได้ที่จะเดินลมปราณจากขอบเขตของความมีและความไม่มีด้วยตนเองไม่ต้องพึ่งทรัพยากร

แต่หากทำอย่างนั้นคงใช้เวลาเป็นหลายร้อยปีแน่นอน

คนที่บรรลุขั้นสูงได้คือได้ของหายากทรัพยากรเหลือเฟือและเคล็ดวิชาชั้นสูงเท่านั้น

หากเราเดินแนวทางฝีมือตามแบบคนธรรมดาเราก็จะได้แค่ระดับคนธรรมดา

แน่นอน

ทางเทคนิคระดับพลังสร้างแก่นปราณนี้ไม่มีใครที่สามารถเรียกว่าคนธรรมดาได้

ถึงในโลกที่สูงๆขึ้นไปจะมีคนระดับร่างเซียนเดินกันไปมาก็ตามแต่นั่นก็เรียกว่าอยู่กันคนละมิติ

คนที่ระดับสร้างแก่นปราณนี้เรียกว่าในสำนักที่อยู่เบื้องหลังก็เป็นระดับครูฝึกหรือพวกหัวหน้าแล้ว

ที่จะสามารถออกแอคชั่นมาทำงานตัดสินใจเรื่องต่างๆได้

ตั้งแต่ต้นนั้นเริ่มจากแสงสว่าง

ลมปราณสิบสามมิติก่อตัวเป็นมิติและแก่นปราณของการกำเนิดจักรวาล

มิติที่อยู่ในร่างกายและแยกออกจากโลกภายนอก

การคงอยู่ของแก่นปราณจะทำให้สามารถสูบพลังได้จากความมีและความไม่มี

ก้าวเข้าไปสู่อีกขีดขั้นหนึ่งของการฝึกวิชาฝีมือ

เปรียบดั่งดอกบัวบานเมื่อได้น้ำค้างยามเช้า

สร้างแก่นปราณอย่างเรียบง่ายด้วยพื้นฐานที่หนักแน่นในด้านความเข้าใจด้านมิติ

แก่นปราณสีทองที่รวบรวมพลังในการสร้างมิติที่แยกจากกันขึ้นมาและภายในแก่นปราณนั้นคือตัวตนของเราอย่างแท้จขริงในวิญญาณที่หากวิชาชั้นสูงขึ้นๆไปจะสามารถสร้างจักรวาลหรือมิติที่ตัวเองคิดขึ้นได้แต่ตอนนี้ทำเพียงแค่เดินได้ไปทีละก้าว ไม่อย่างนั้นจะเกิดมารในใจขึ้น

เหมือนกับการกำเนิดของดวงดาวในจักรวาล

แก่นของลมปราณค่อยๆดูดพลังงานจากโสมร้อยปีจำนวนมากสร้างแก่นที่สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น

แก้วผลึกจากเตียงหยกก็โดนสูบเข้าไปในร่างกายของผม

พลังของจักรวาลจากก้อนพลังจักรวาลที่อยู่ในเตียงหยก

ก็ส่งเสริมให้ผมก้าวขึ้นไปอีกก้าวหนึ่ง

บนเส้นทางที่ยาวไกลผมบรรลุขั้นสร้างแก่นปราณแล้ว