Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยเก้าสิบหก Damsel of Distress 6

“เด็กทุกคนล้วนมีปีกอยู่ในตนเองหน้าที่ของพวกเราก็แค่เลี้ยงดูพวกเขาให้พวกเขาสามารถใช้ปีกที่มีอยู่ของตนเองได้”

หญิงวัยกลางคนประสานมือภาวนาทำหน้าเคลิบเคลิ้มเปี่ยมสุข

เด็กที่คอพับอยู่ด้านหลังบางคนมีปีกงอกออกมาและบางคนก็มีศีรษะงอกออกมาแทนที่ศีรษะที่ระเบิดไปก่อนหน้านี้

“พวกเราเพียงแค่มอบหนทางให้พวกเด็กๆได้กลายเป็นตัวของตนเอง”

หญิงผู้ดูแลได้ชูมือขึ้นราวกับยจะประกาศต่อฟากฟ้า

เด็กๆที่อยู่ด้านหลังได้ขยายร่างใหญ่ขึ้นกล่ายเป็นมีแขนสีแขนมีเขี้ยว มีเขาหรือระยางค์ออกมาจากลำตัวแตกต่างกันไปไม่มีอะไรแน่นอนหากเราเอามิติของนามธรรมมาเกี่ยวข้องกับโลกแห่งวัตถุ สภาพของมิไรมิโคโตะที่ตอนนี้กลายเป็นแมวสายฟ้าก็คือตัวอย่างหนึ่ง

“และสักวันหนึ่งพวกเขาจะได้โบยบินไปสู่โลกกว้างที่พวกเขาควรจะได้อยู่ที่นั่น”

กระดูกและเลือดเนื้อของเด็กที่บางคนร่างกายเล็กเกินไปได้รวมตัวเข้าด้วยกันกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่มีหลายศีรษะและมีปีกกลางหลังของตนเอง

“ไม่ว่าศัตรูหน้าไหนก็ไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้เพราเราเลี้ยงดูพวกเขาอย่างเข้มแข็ง”

เด็กๆที่กลายเป็นสัตว์ประหลาดบางตนได้กัดกินเด็กบางคนที่กลายร่างไม่สำเร็จที่มีน้ำตาไหลนองหน้า

หรือจะกล่าวได้อีกอย่างว่าเด็กที่กลายร่างไม่สำเร็จคือเด็กที่ยังมีความเป็นมนุษย์อยู่ไม่ถูกปีศาจกลืนกินเข้าไปจนหมด

แต่นั้นก็ไม่สำคัญหากเรามีจิตใจที่เข้มแข็งไม่โดนลากไปตามกระแสสังคมของบ้านอุ่นไอรักหลังนี้

เพราะเลือดเนื้อของเด็กที่

ล้มเหลว

ก็กลายเป็นอาหารให้เด็กที่ประสบความสำเร็จต่อไป

เด็กที่ยังมีใบหน้าครึ่งหนึ่งเป็นมนุษย์ได้ถูกฉีกและกัดกินด้วยเพื่อนที่เคยวิ่งเล่นมาด้วยกันของตนเอง

ในโลกนี้เราต้องชนะสองอย่างในเวลาเดียวกัน

หนึ่งคือ

โลกแห่งจิตใจ

ที่อาศัยพลังใจของเราเองไม่ให้ถูกปีศาจกลืนกินหรือครอบงำ

เด็กที่กลายร่างเพียงแค่ครึ่งหนึ่งนั้นจิตใจเข้มแข็งมาก

เพราะไม่ได้หมายความวว่าเราไม่ยอมแล้วปีศาจจะไม่สามารถครอบงำเราด้วยกำลังได้

แค่ปีศาจจะทำงานง่ายขึ้นหากเรายินยอมและต้องออกแรงมากขึ้นหากเราต่อต้านขัดขืนเท่านั้นเอง

การที่เด็กมีร่างบางส่วนกลายเป็นปีศาจแต่ยังมีบางส่วนกลายเป็นแขนและร่างกายของเด็กอยู่คือการต่อต้านขัดขืนจากภายใน

แต่ในโลกนี้ต้องการอย่างที่สอง

โลกแห่งวัตถุ

เมื่อปีศาจยึดครองเราไม่ได้จากภายในก็จะครอบงำเราหรือฆ่าเราจากภายนอก

ไม่มีที่ให้คนอ่อนแอในจักรวาลที่โหดร้ายนี้

แม้แต่ในหัวและความคิดของเราก็อาจจะไม่ใช่ความคิดของเราหากเราเป็นมนุษย์พลังจิต

และจุดจบของคนที่พยายามสู้เต็มที่ในด้านจิตใจแต่แพ้ในด้านร่างกายคือถูกกระชากกัดกินนั่นเองเพราะโดนมองว่าตนเองนั้น

ไม่สมบูรณ์แบบ

ไม่ใช่เด็กที่เก่งกาจอย่างคนอื่นเขา

เด็กที่ถูกกัดกินคิดเช่นนั้นตอนที่ถูกเพื่อนตนเองฉีกร่าง

แต่หญิงผู้ดูแลก็กล่าวต่อไป

“และพวกเขาจะรับจิตวิญญาณที่เข้มแข็งจากเพื่อนที่ล้มลงก่อนหน้าเพื่อก้าวต่อไป”

ตาของเธอกลายเป็นแสงสีม่วงสัญลักษณ์ของพลังจิต

“และไม่ว่าใครหน้าไหนก็มาขวางไม่ได้แม้จะเป็นท่านเองก็ตามท่านจักรพรรดิ”