ซูหยางเผยยิ้มที่ดูเก้อเขินแต่ก็ยังคงไว้ซึ่งมารยาท
นักเรียนห้องอื่นอย่างมากก็แค่ทำให้ความดันโลหิตพุ่งพล่าน แต่ห้อง 5 นี่มาถึงก็ปล่อยกระแสไฟฟ้าใส่เลย
โกรธไม่ได้ โกรธไม่ได้เด็ดขาด
อย่าเพิ่งทำให้ความสัมพันธ์ตึงเครียดั้แ่เริ่ม ไม่อย่างนั้นงานที่เหลือจะเดินต่อไม่ได้
“ถ้าไม่ใช่แบบนั้นผมก็ไม่สนใจ” จูเทาเบ้ปาก “เคล็ดวิชาพื้นฐานต่อให้ดีแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร ชั่วชีวิตนี้อย่างมากก็ฝึกไปได้แค่ระดับมหาโธรนยุทธ์เท่านั้นแหละ”
“แต่เคล็ดวิชาที่ผมฝึกอยู่เนี่ย ฝึกไปได้ถึงระดับราชันยุทธ์เลยนะ!”
ซูหยางหัวเราะแห้ง ๆ ไม่ได้ตอบโต้
ด้วยนิสัยอย่างเ้านี่ อย่าว่าแต่ระดับราชันยุทธ์เลย ถ้าี้เีต่อไปอีกไม่นานระดับคงถดถอยกลับไปเป็นักรบขั้นเก้าด้วยซ้ำ!
การฝึกยุทธ์ก็เหมือนพายเรือทวนน้ำ หากไม่รุดหน้าก็มีแต่จะถอยหลัง
พวกเ้าแต่ละคนขับเรือเร็วที่ครอบครัวจัดหาให้ แต่ดันพยายามขับมันด้วยโหมดเกียร์ถอยหลังเสียอย่างนั้น
อย่างไรก็ตาม ภายในใจของซูหยางก็ยังแอบรู้สึกอิจฉาอยู่ลึก ๆ
เคล็ดวิชาฝึกยุทธ์ที่ตกทอดมาจากราชันยุทธ์เชียวนะ!
เป็สมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้
ครอบครัวธรรมดาต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตก็อาจจะไม่มีโอกาสได้ััเคล็ดวิชาระดับสูงขนาดนี้
“ตกลงคุณจะสอนไหม?” เมื่อเห็นซูหยางเงียบไป จูเทาก็เริ่มหมดความอดทน “ถ้าไม่สอนผมจะไปแล้ว!”
แม้จูเทาจะสงสัยว่าซูหยางอาจจะเป็มหาโธรนยุทธ์ แต่... ต่อให้เป็มหาโธรนยุทธ์แล้วจะทำไม?
บ้านใครก็มีมหาโธรนยุทธ์คอยคุมกันทั้งนั้นแหละ!?
ท่าทางของจูเทาทำให้ซูหยางรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง
เป็ครูมาตั้งนาน นี่เป็ครั้งแรกที่ถูกนักเรียนปฏิบัติด้วยท่าทีแบบนี้
น่าจับมาสั่งสอนจริง ๆ
แต่... เื่เล็กน้อยไม่ทนจะเสียแผนใหญ่
อยากจะรู้นักว่าพวกนายกำลังวางแผนอะไรกันอยู่ จะหาโอกาสสร้างบารมีสักหน่อย
ฉันมีทักษะ ‘คุรุไร้พ่าย’ อยู่กับตัว ไม่เชื่อหรอกว่าจะจัดการพวกเ้าไม่ได้!
“ไปสิ!”
ซูหยางลุกขึ้นยืนอย่างสงบ เดินตามจูเทาไปทางห้องเรียน
เพียงครู่เดียวก็มาถึงหน้าประตูห้องเรียน
จูเทาเร่งฝีเท้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ เดินเข้าห้องเรียนไปก่อน หางตาเหลือบไปเห็นหลี่อีิแอบอยู่ในมุมอับตรงผนัง รวบชายแขนเสื้อเตรียมพร้อม และส่งสายตาให้จูเทาทันที
คนอื่น ๆ ต่างทำเป็เก๊กท่าอยู่ในเขตฝึกซ้อม แต่ในใจแอบสังเกตการณ์อย่างเงียบ ๆ
วินาทีต่อมา ซูหยางก็เดินเข้าห้องเรียนมาอย่างผ่าเผย โดยหันหลังให้กับหลี่อีิพอดี
“จริงสิ”
“จูเทา ครูขอถามเธออีกเื่...”
ซูหยางที่ยังไม่ยอมแพ้เื่การโน้มน้าวจูเทา ได้ยื่นมือออกไปวางบนไหล่ของจูเทาโดยสัญชาตญาณ
ใจของจูเทากระตุกวูบทันทีในชั่วพริบตานั้นเอง
เข็มอัสนีบาตสิบกว่าเล่มจากแขนเสื้อของหลี่อีิพุ่งทะยานออกมาพร้อมเสียงหวีดหวิว!
ไร้สุ้มเสียง เพียงพริบตาเดียว แผ่นหลังของซูหยางก็ถูกปักด้วยเข็มอัสนีบาตสิบกว่าเล่ม
“หลี่อีิ แกมันไอ้...”
จูเทาไม่มีโอกาสแม้แต่จะหลบหนี เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นผ่านไปทั่วร่าง ร่างกายเป็อัมพาตในทันที ตัวแข็งทื่อแล้วล้มลงไปข้างหน้าตรง ๆ
“จูเทา เธอเป็อะไรไป!?”
ซูหยางเห็นจูเทาตัวแข็งทื่อในพริบตา จึงรีบรับตัวจูเทาไว้ตามสัญชาตญาณ แต่กลับเห็นจูเทาร่างกายกระตุกอย่างต่อเนื่องและรุนแรงมาก
ฉิบหายแล้ว!?
เกิดอะไรขึ้น!?
ใบหน้าของซูหยางถอดสีจนขาวซีดทันที
“จูเทา อย่าทำให้ครูใสิ!”
ห้อง 5 วุ่นวายโกลาหลขึ้นมาทันที
“ไอ้คนแซ่ซู รีบปล่อยมือเร็ว!”
“ปล่อยมือสิ!”
“ถ้าคุณไม่ปล่อย เขาจะเป็อะไรไปจริง ๆ นะ!”
“หา!?”
ซูหยางปล่อยมือตามสัญชาตญาณ ร่างของจูเทากระแทกพื้นดังปึ้กในสภาพตัวแข็งทื่อ ร่างกายยังคงกระตุกเป็ระยะ ๆ และมีฟองฟอดออกจากปาก
ได้กลิ่นปัสสาวะลอยมาจาง ๆ
“รีบส่งห้องพยาบาลเร็วเข้า!!”
……
ห้องพยาบาลของโรงเรียน
ซูหยางยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและกระวนกระวายใจ นักเรียนห้อง 5 ต่างมองซูหยางด้วยสีหน้าที่ประหลาดสุด ๆ
ให้ตายเหอะ!
ไอ้คนแซ่ซูนี่มันใช่มหาโธรนยุทธ์ขั้นหกจริงหรือเปล่าวะ!?
จะบอกว่าเขาไม่ใช่ แผ่นหลังก็ถูกปักจนเป็เม่นแต่กลับไม่มีเื่อะไรเลย กลับเป็จูเทาที่รับเคราะห์แทน
แต่จะบอกว่าเขาใช่ แผ่นหลังถูกปักจนเป็เม่นขนาดนั้นแต่กลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด แม้แต่ตอนเดินมาห้องพยาบาล หลี่อีิแอบดึงเข็มอัสนีบาตออกจากหลังเขาจนหมด เขาก็ยังไม่รู้ตัวเลย!
ข้อสงสัยเยอะเกินไปแล้ว!
ต่อให้เป็มหาโธรนยุทธ์ หากโดนเข็มอัสนีบาตเข้าไปมากขนาดนี้ก็ไม่มีทางที่จะไร้ปฏิกิริยาโดยสิ้นเชิงหรอก! ร่างกายทองแดงเหล็กกล้าไม่ได้หมายความว่าจะกันไฟฟ้านะ!
และถ้าเป็มหาโธรนยุทธ์จริง ๆ เขาไม่มีทางหลบพ้น! และไม่มีทางที่จะไม่รู้อะไรเลยด้วย!
ซูหยางเองก็หัวสมองตื้อไปหมด
เขารู้สึกได้ว่าเ้าเด็กพวกนี้ต้องแอบเล่นตุกติกอะไรแน่นอน
แต่เพราะเขามีทักษะ ‘คุรุไร้พ่าย’ ที่ทำให้ดาเมจเป็โมฆะ จึงทำให้เขาไม่รู้สึกตัวอะไรเลย
ถ้าจูเทาเป็อะไรไปจริง ๆ เขาที่เป็ครูประจำชั้นคนใหม่ต้องถูกสอบสวนเป็คนแรก
อาชีพครูจบสิ้นน่ะเื่เล็ก แต่อาจจะต้องเข้าไปนอนกินข้าวแดงน่ะสิ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูหยางจึงต้องปั้นหน้าเข้มทันที
“ใครก็ได้บอกครูมา ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
“ทำไมจูเทาถึงกลายเป็แบบนี้?”
ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครพูดอะไรออก
ไอ้ครูแซ่ซูคนนี้... ไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งทำไม่รู้กันแน่?
“คุณไม่รู้เหรอ?”
“ถ้าครูรู้จะถามพวกเธอทำไม!?” ซูหยางถลึงตาใส่ “เื่คอขาดบาดตาย อย่ามาล้อเล่นนะ!”
ในกลุ่มนักเรียน มีเพียงหลี่อีิที่ตอบกลับมาด้วยสีหน้าย่ำแย่ “ผมถึงตายได้นะครับ”
ซูหยางชะงักไปแล้วรีบถาม “หลี่อีิ เธอรู้อะไร?”
หลี่อีิเงยหน้ามองซูหยางด้วยสายตาที่ดูหดหู่
ถ้าจูเทาฟื้นขึ้นมา เขาต้องโดนฆ่าตายแน่ ๆ!
“ครูซู ผม... ผมขอลาหยุดครับ!”
ซูหยางงงเป็ไก่ตาแตก “นาทีวิกฤต แบบนี้เธอจะลาหยุดทำไม!?”
“ช่างเถอะ ผมขอลาหยุดสามปี รอจูเทาเรียนจบก่อนผมค่อยกลับมา ลาก่อน!”
หลี่อีิกำลังจะเดินหนีแต่ถูกคนอื่นฉุดเอาไว้
“จะหนีไปไหน!”
“หลบได้วันนี้ พรุ่งนี้ก็หลบไม่พ้น!”
“จูเทาบุกไปจัดการแกถึงบ้านแน่!”
หลี่อีิยื่นมือชี้ไปทางซูหยางแล้วยิ้มขื่น “ไม่เกี่ยวกับผมนะ! ต้องโทษเขาสิ! ถ้าเขาไม่ไปแตะไหล่จูเทา เื่แบบนี้ก็ไม่เกิดขึ้นหรอก!”
“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?” ซูหยางเริ่มร้อนใจ “พวกเธอเลิกพูดจาเป็ปริศนาได้ไหม!”
นักเรียนห้อง 5 ต่างขมวดคิ้ว
“ครูไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!”
หลี่อีิทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาโชว์อุปกรณ์ยิงเข็มของตัวเองออกมาแล้วรีบถาม
“ข้างในเสื้อคุณใส่ ‘เกราะแผ่นเหล็กกล้าคุ้มกาย’ ไว้ใช่ไหม? ที่ครูเขาได้กันคนละชุดน่ะ!”
นักรบหลายคนเวลาฝึกซ้อมจะใส่แผ่นเหล็กไว้ทั้งตัว การเดินเหินเป็เวลานานจะช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายไปในตัว คนที่มีฐานะหน่อยก็จะซื้อชุดเกราะแผ่นเหล็กกล้าคุ้มกาย ซึ่งชั้นในสุดจะเป็วัสดุไฮเทคที่กันฉนวน กันน้ำ และระบายอากาศได้ดี ใส่สบายกว่า และถ้าเจอสัตว์ร้าย ก็สามารถช่วยป้องกันได้ในระดับหนึ่งด้วย
ซึ่งโรงเรียนมัธยมปลายวรยุทธ์ตงไห่แห่งที่สามก็ได้จัดเตรียมเกราะแผ่นเหล็กกล้าคุ้มกายไว้ให้ครูทุกคนจริง ๆ เป็หนึ่งในสวัสดิการพื้นฐาน เพียงแต่ซูหยางพลังค่อนข้างต่ำ ใส่แล้วเดินลำบาก เกราะแผ่นเหล็กกล้าเลยถูกเก็บไว้จนฝุ่นจับอยู่ในตู้เสื้อผ้า
เมื่อซูหยางเห็นอุปกรณ์ยิงเข็มบนมือของหลี่อีิ เขาก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทันที!
ให้ตายเหอะ... เข็มอัสนีบาต!
เ้านี่มันคืออุปกรณ์พิเศษของทางการคุนหลุน โดยปกติจะใช้รับมือกับสัตว์ร้ายที่หนังหนาหรือพวกอาชญากรผิดกฎหมาย รุ่นที่ขายให้พลเรือนแม้จะถูกตัดลดสเปกไปบ้าง แต่ชุดหนึ่งก็ราคาเริ่มต้นเป็ล้าน!
ซูหยางกำลังจะปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ได้ใส่เกราะเหล็ก แต่พอคิดดูอีกทีมันมีอะไรไม่ชอบมาพากล
ปัญหาอยู่ที่ทักษะคุรุไร้พ่ายของเขาเอง แต่นี่เป็ความลับที่บอกใครไม่ได้
พูดออกไปไม่ได้แน่นอน และอธิบายให้เข้าใจไม่ได้ด้วย
แต่ปัญหาคือ ฉันใส่เสื้อแขนสั้นนะโว้ย ยังจะมาบอกว่าฉันใส่เกราะเหล็กอีกเหรอ... ตาบอดหรือไง!?
จะยอมรับหรือไม่ยอมรับล้วนมีปัญหาทางตรรกะที่แก้ไม่ตกทั้งนั้น!
ซูหยางจึงตัดสินใจเปลี่ยนเื่ทันที
“ครูจะเข้าไปดูในห้องพยาบาลหน่อย”
เมื่อเห็นซูหยางรีบร้อนเข้าห้องพยาบาลไป หลี่อีิก็ทำหน้าเหมือน 'เป็ไปตามที่คิดไว้' แล้วผายมือ
“เห็นไหมล่ะ เขาพิรุธชัด ๆ ฉันเดาไว้ไม่มีผิดเลย!”
แล้วเขาก็โดนตบเข้าที่ท้ายทอยดังปึ้ก
“ตบทำไม?”
“ไอ้เบื๊อก ไม่มีสมองไม่พอ ตาก็ลืมไว้ที่บ้านหรือไง? ไอ้คนแซ่ซูมันใส่เสื้อแขนสั้น จะไปมีเกราะเหล็กได้ยังไง!?”
“ต่อให้ใส่ไว้ข้างในแขนสั้น มือของเขาก็ไม่ได้ใส่ถุงมือป้องกัน ถ้าโดนไฟดูดจริง เขาก็ต้องรับเคราะห์ไปด้วย ไม่มีทางรอดอยู่แบบนี้หรอก”
“หา? อ้าว... งั้นมันเกิดอะไรขึ้นล่ะ?”
……
ในห้องพยาบาล จูเทาที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาทำหน้ามึนงง เหมือนเพิ่งโดนฉีดยาชามา
ซูหยางได้รับอนุญาตจากหมอโรงเรียน จึงเขยิบเข้าไปใกล้จูเทาแล้วถามเบาๆ “จูเทา เธอรู้สึกยังไงบ้าง?”
“ผมเห็นคุณเทียดมาโบกมือเรียกผมแล้ว...”
25K
![[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698997179_3001713.webp)
