เวลาต่อมา...
คุณหนูลิเดียดื่มน้ำดื่มท่าเป็มารยาท เธอนั่งพักใต้ร่มไม้ในขณะที่เหล่าคนงานนับสิบใช้สายตาชำเลืองเรือนร่างอวบใหญ่ที่ล้นออกมาจากเสื้อสายเดี่ยว ชายบางคนเริ่มซุบซิบและวิพากวิจารณ์การแต่งตัวของคุณหนูอย่างออกรส ความคิดแสนสกปรกค่อยๆแว่วมาตามสายลมจนคุณหนูเผลอยิ้มุมปาก
ลิเดียวรูตัวดีว่าไอ้ลุงหัวงูพวกนี้มีความคิดเช่นไร เธอจึงสงเคราะห์พวกมันด้วยการสลับนั้งถ่างขาและก้มๆเงยๆให้เต้านมฟัดเหวี่ยงอยู่บ่อยๆจนแต่ละคนตาลอยไปเลยทีเดียว!
“คุณหนูลิเดีย มาถึงวันแรกก็จะทำงานเลยหรอคะ”
“คุณหนูอะไรกันคะคุณป้า หนูบอกแล้วไงว่าเรียกแค่ลิเดียเฉยๆก็ได้”
“ไม่ได้หรอกค่ะ ครอบครับคุณหนูมีพระคุณกับป้าและไอ้เพิ่มขนาดนั้น ป้าไม่กล้าหรอก”
หญิงวัยกลางคนที่กำลังคุยกับลิเดียคือเมียของไอ้เพิ่ม สาเหตุที่เธออ่อนน้อมถ่อมตนขนาดนี้ก็เป็เพราะพระคุณที่บ้านคุณหนูให้ที่ทำงานแก่สามีนานหลายปี สวนยางหลายไร่ค่อยๆถูกถอนไถ่ออกมาจากเ้าหนี้จนเป็ของตัวเองได้ทั้งหมด
ตอนนี้ภรรยายาของไอ้เพิ่มไม่รู้ว่าผัวตัวเองถูกไล่ออกมาโดยสาเหตุอะไร เพราะั้แ่ที่ชายร่างใหญ่เดินทางมาถึงบ้าน มันก็บอกเพียงว่าตัวเองอยากกลับมาทำสวนยางเหมือนเดิมก็เท่านั้น
“ว่าแต่…ลุงเพิ่มไปไหนหรอคะคุณป้า”
“มันกำลังไปเตรียมอุปกรณ์กรีดยางเพื่อมาสอนคุณหนูค่ะ อ้อ นั่นไงมาแล้ว”
ลุงเถื่อนเดินดุ่มๆเข้ามาหาหญิงสาวและเมียแก่ ก่อนจะขอตัวพาคุณหนูออกไปสำรวจสวนยางภายในไร่ ตอนนี้เหล่าคนงานอยู่ในเวลาพักผ่อนหย่อนใจ เลยไม่มีใครเสนอตัวขึ้นมาเป็ก้างขวางคอ ระหว่างที่คุณหนูนั่งรอเธอก็ได้ซักถามเมียไอ้เพิ่มไปหลายอย่าง ลิเดียก็พึ่งรู้เช่นกันว่าไอ้เพิ่มนั้นมันมีเมียแล้ว แถมยังมีลูกที่ทำงานในกรุงเทพตั้งห้าคน ดูเหมือนวันๆคนแถวนี้จะไม่ทำอะไรนอกจากปั้มลูกเลยจริงๆ
“ดูแลคุณหนูดีๆนะไอ้เพิ่ม”
“มึงไม่ต้องมาสั่งกูหรอกน่า กลับบ้านไปเตรียมของให้คนงานที่เหลือเถอะ”
ไอ้เพิ่มพูดหงุดหงิดใส่ภรรยา ก่อนจะเดินนำหน้าพาคุณหนูหายเข้าไปในป่าสวนยางขนาดใหญ่ สายตาของลุงเฒ่ามากมายจ้องมองร่างระหงค่อยถูกต้นยางบดบัง หลังจากนั้นก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ รองเท้าบูทสีดำเหยียบย้ำไปตามพื้นดิน ไม่นานเสียงพูดคุยก็เหลือเพียงเสียงนกเสียงการอบๆตัว
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับคุณหนู”
“เช่นกันค่ะลุงเพิ่ม”
“คุณหนู ยังคงสวยเหมือนเดิมเลยนะ”
“ลุงเพิ่ม…ก็ยังแข็งแรงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ”
เสียงพูดคุยของทั้งสองชัดเจนยิ่งกว่าเดิมเมื่ออยู่ตามลำพัง อาการตกมันของไอ้เพิ่มดุดันเมื่อมันพาสาวรุ่นลูกเข้ามาในป่าลึก แสงแดดยามบ่ายไม่อาจส่องลงมาถึงพื้นดินได้ แต่ถึงอย่างนั้นการเดินทางมาไกลก็ทำให้เหงื่อไคลของคุณหนูลิเดียเปียกฉ่ำไปทั่วร่าง
เต้านมที่ไม่ได้สวมใส่บรามาทำให้เห็นจุกระเรื่อ ระหว่างที่ใบหน้าหวานสวยกำลังก้มสำรวจถ้วยน้ำยางบนต้นไม้ ร่างกายหนาใหญ่ของชายฉกรรจ์ก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง ก่อนจะตะครุบเต้านมของเธออย่างจังจนเนื้อหนังปลิ้นออกมาครึ่งเต้า!
หมับบ!!!
“ว๊ายยยย”
“หึหึ ไม่ได้เจอกันแค่แป๊บเดียว นมใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะอีคุณหนู!!!”
“ล…ลุงเพิ่ม อื้มมมมมม”
“แต่งตัวมาขนาดนี้ มึงรอดมาถึงในหมู่บ้านได้ยังไงฮ่ะ!”
“อ๊ะ อ๊าาาาา”
ลิเดียครวญครางพร้อมกับดีดดิ้นไปมา เต้าเนื้อขนาดใหญ่ถูกมือหนาสากกร้านของไอ้เพิ่มนวดเค้นจนเป็รอยแดง ลมหายใจร้อนๆของมันระบายอยู่หลังคอติดๆ กลิ่นสาปฉกรรจ์จากเหงื่อหมักหมมเริ่มทำให้ดวงตากลมโตลอยล่องช้าๆ เสียงครวญครางอ่อนระทวยมากกว่าเดิม ก่อนที่ใบหน้าจะถูกจับพลิกตัวให้หันไปประชันกัน!
ม๊วฟฟฟฟ
“อื้มมมมมม”
“ยังร่านเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน!”
“ลุงเพิ่มมมม”
“อ้าปาก!”
“อัก…อาาาาาา”
กลิ่นคาวน้ำลายคละคลุ้งไปทั่วใบหน้า ดวงตากลมโตเหม่อลอยเคลิบเคลิ้ม ทั้งๆที่ถูกชายชั้นต่ำลวนลามและกระทำการลามก แต่ไม่รู้ทำไมคุณหนูลิเดียถึงไม่ต่อต้านให้มากกว่านี้ หญิงสาวอ้าปากตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แถมยังแลบลิ้นออกมาต่อสู้กับไอ้เพิ่มราวกับว่าตัวเองก็โหยหาสิ่งนี้มานานแล้วเช่นเดียวกัน!
“คิดถึงมากเลยล่ะสิ”
“ค…คิดถึงที่สุดเลยค่ะ อื้อออ”
“มึงคิดถึงกู…หรือคิดถึงลำฝังมุกของกูกันแน่”
“ค…คิดถึง…คิดงถึงแรงกระแทกของลุงเพิ่มใจจะขาดแล้ววว อื้มมม”
ลิเดียไม่อาจอดทนกับความกระสันในรูหอยของตัวเองไหว
เธอกระโดนเอาแขนคล้องลำคอหนาใหญ่พร้อมกับดึงใบหน้าอัปลักษณ์ของไอ้เพิ่มลงมาดูดดื่ม น้ำลายเหนียวข้นคาวเยิ้มถูกกลืนกินลงท้องอย่างเอร็ดอร่อย ท่าทางของคุณหนูผู้เพียบพร้อมถูกปล่อยปลดเหลือเพียงหญิงร่านกร้านโลก แรงเก็บกดที่ถูกสะสมไว้นานหลายเดือน ตอนนี้มันพร้อมที่จะถูกไอ้ลุงเฒ่าตอกกระแทกให้แหลกละเอียดเหมือนกับวันวานอันหวานชื้นแล้ว!
2K
