“โอ๊ก!.. โอ๊ก!.. โอ๊ก!..”
คนธรส ตื่นขึ้นมารู้สึกวิงเวียนศีรษะ และเหมือนมีน้ำขมๆ ตีรวนจากในท้องขึ้นมายังคอ ทำให้คลื่นเหียนอาเจียน และอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ จนทนไม่ไหว ต้องวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่ออาเจียนเอาทุกอย่าง ในกระเพาะออกมาจนหมด
“รส!.. รสเป็อะไรหรือเปล่า?” ก้องภพ เมื่อตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงดังออกมาจากห้องน้ำ จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำทันทีด้วยความเป็ห่วง ซึ่งก็เห็น คนธรรส นั่งหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่บนพื้นห้องน้ำข้างชักโครก
“มะ ไม่ค่ะ รสไม่ได้เป็อะไรหรอก คงจะเป็โรคกระเพาะน่ะค่ะ” คนธรส โกหกชายหนุ่มออกไป เพราะยังไม่อยากที่จะบอกความจริงให้เขาได้รับรู้ในตอนนี้
“เป็มากอย่างนี้ ไปหาหมอดีกว่านะ” ก้องภพ ออกความเห็นพร้อมกับยกช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน แล้วพาเดินออกจากห้องน้ำมาวางลงบนเตียงนอน
“ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวกินยาแล้วพักสักหน่อยก็คงจะดีขึ้น” คนธรส กล่าวปฏิเสธในทันที เพราะหากไปหาหมอก็คงได้รู้กันทั่วทุกคนเลย ว่าเธอเป็อะไร
“เอางั้นก็ได้ แต่ถ้ายังไม่หาย พี่จะพารสไปหาหมอ ตกลงนะ”
ก้องภพ พูดพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างบางให้ ซึ่ง คนธรส ก็พยักหน้าตอบรับแต่โดยดี หลับตาลงเพราะอาการวิงเวียนยังไม่หายไป แต่ก็รู้สึกเป็กังวลขึ้นมา เพราะหากอาการนี้เกิดมีขึ้นมาอีก แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป จะเลี่ยงที่จะไม่ไปหาหมอตามที่ชายหนุ่ม้าอย่างไรดี
“เดี๋ยวพี่จะไปบอกคนให้เอาข้าวขึ้นมาให้รสทานที่นี่นะ” ก้องภพ เอ่ยบอกและกำลังจะเดินออกไป
“พี่ภพ อย่าพึงไปเลยได้ไหมคะ? อยู่เป็เพื่อนรสก่อน” ครธรส เห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะผละเดินออกไป จึงได้ร้องเรียกขึ้นอย่างออดอ้อน จนชายหนุ่มต้องหันกลับมามองอย่างช่างใจ ก่อนจะเดินกลับมานั่งลงบนเตียง ข้างๆ คนตัวเล็กที่นอนไม่สบายอยู่
“วันนี้รสเป็อะไร ทำไหมถึงขี้อ้อนอย่างนี้นี่เรา ฮึ!” ก้องภพ เอ่ยพร้อมกับเอนตัวลงไปกึ่งนั่งกึ่งนอนลงข้างๆ คนตัวเล็ก ใช้แขนแกร่งดึงร่างบางมาโอบกอดไว้แนบกาย
“รสก็แค่รู้สึกเหงาเท่านั้นเองค่ะ ไม่มีอะไรหรอก” คนธรส กล่าวพร้อมกับน้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“รส! รสเป็อะไรไป ฮึ! ร้องไห้ทำไม? พี่ทำอะไรให้รสเจ็บต้องไหนหรือเปล่า?” ก้องภพ ใที่อยู่ดีๆ คนในอ้อมแขนก็ร้องไห้ออกมาซะอย่างงั้น
“ไม่ค่ะ ไม่ได้เจ็บตรงไหน” คนธรส ว่าพร้อมกับซุกซบหน้าสวยหวานซึ้งเข้าไปหาอกแกร่ง และโอบกระชับแขนเรียวเล็กรอบเอวสอบของชายหนุ่ม
“ไม่เจ็บตรงไหนแล้วร้องไห้ทำไม อย่าร้องนะคนดี พี่อยู่นี้แล้ว” ก้องภพ ปลอบประโลม ใช้มือแกร่งจับปลายคางคนตัวเล็กในอ้อมแขน ให้เงยหน้าขึ้นมามองสบตากัน ก่อนจะก้มลงจูบซับน้ำตาให้อย่างแ่เบา
“พักสายตาซะนะเดี๋ยวตื่นมาจะได้รู้สึกดีขึ้น” ก้องภพ ว่าชิดริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม
‘พี่ภพ อย่าทำดีกับรสอย่างนี้สิ ถ้าวันหนึ่งรสไม่มีพี่ แล้ว รสจะทำยังไงดี’ คนธรส มองหน้าชายหนุ่มอย่างเศร้าสร้อย พร้อมกับหลับตาลงพยายามบังคับน้ำตาไว้ไม่ให้รินไหลออกมาอีก
ก้องภพ โอบกอดคนตัวเล็กไว้จนกระทั้งสาวเ้าหลับไป จึงลุกขึ้นทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ แล้วลงไปบอกให้แม่บ้านทำอาหารอ่อนๆ สำหรับให้คนไม่สบายทาน
“อ้าวตาภพ น้องล่ะลูก ไม่ได้ลงมาพร้อมกันเหรอ?” สุมนทา เอ่ยถามลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตนขึ้น เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องครัว
“พอดี รสไม่สบายน่ะครับคุณแม่ เห็นบอกว่าเป็โรคกระเพาะ ผมก็เลยจะให้ป้านิ่มทำข้าวต้มให้รสทานน่ะครับ” ก้องภพ หันไปบอกผู้เป็มารดา
เมื่อแม่บ้านทำอาหารเสร็จ และกำลังจะเอาขึ้นไปให้ คนธรส พร้อมกับยาแก้โรคกระเพาะ ก้องภพ ก็เอ่ยท้วงไว้ทันที
“เดี๋ยวผมถือขึ้นไปเอง” ก้องภพ กล่าวพร้อมกับยื่นมือไปถือถาดอาหารมาไว้เสียเอง และก้าวเดินขึ้นไปยังชั้นบน โดย สุมนทา และแม่บ้านหันมามองหน้ากัน พร้อมกับอมยิ้มอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ว่าชายหนุ่มจะทำอย่างนี้ จากนั้น สุมนทา ก็เดินตามชายหนุ่มขึ้นไป เพื่อดูอาการของคนที่ไม่สบาย
๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗
4K
