....ทหารตั๊กแตน ที่อยู่ทางด้าน
เนฟวี่ จึงถูกลูกหน้าไม้ พุ่งเสียบหัว ร่วงลงพื้นเป็ ใบไม้ร่วง
พื้นราบ ปากทางเข้าูเาเทียนหยด อาร์มเมอร์ ชูดาบเหนือศีรษะ สวดภาวนา ประกายแสงทับทิมแดง พุ่งตรงไปยังพวกมัน ร่วงสู่พื้นเช่นกัน
โตเลโด้ แกว่งบ่วงบาศก์เหนือศีรษะ เกี่ยวทหารตั๊กแตน ตายไปหลายตัว
แสงตะวันแรงกล้า ครึ่งวันแล้ว ยังไม่มีทีท่าว่า กองทหารตั๊กแตน จะน้อยลงสักที
ชายหนุ่ม อันโตนีโอ ทั้งสี่ สังหารกองกำลังตั๊กแตน ได้เป็จำนวนนับไม่ถ้วน แต่ทำไม พวกมันยิ่งตาย กลับยิ่งเพิ่ม จำนวนมากขึ้น
สถานการณ์ เป็เช่นนี้ พวกเขาจะรับมือ กองกำลังตั๊กแตน ไปได้นานเท่าใด พวกเขาต่อสู้กับ กองกำลังตั๊กแตนปีศาจ เกือบพลบค่ำ
พวกมันจึงล่าถอยกลับไป
อาร์มเมอร์ ให้เต่าทอง คอยเฝ้าสังเกตการณ์ อยู่ที่เนินเขา ปากทางเข้าูเาเทียนหยด
พวกเขาทั้งสี่ กลับมาที่สามสาว กับครอบครัวตั๊กแตน ที่หลบภัยอยู่ที่เกาะกลางลำธาร
สามสาว กับตั๊กแตนเทียนหอม ช่วยกันทำอาหารเย็น คอยให้พวกชายหนุ่มทั้งสี่ กลับมา
ไอริส เห็นทั้งสี่อิดโรย ต้องต่อสู้กับ กองกำลังตั๊กแตนปีศาจ มาอย่างโชกโชนแน่
" พวกตั๊กแตนปีศาจ ถอยกลับไปหมดแล้วหรือ " ตั๊กแตนเทียนหอม เอ่ยถาม
" จะว่าถอย คงไม่ใช่ เพราะถึงเวลากลางคืน พวกมันจึงกลับไป " อาร์มเมอร์ ตอบ
โตเลโด้ ดื่มน้ำดับกระหาย อย่างไม่เคยเหน็ดเหนื่อย อย่างนี้มาก่อนเลย
" พวกเรา ต่อสู้กับปีศาจ ยิ่งฆ่าพวกมันตาย กลับทำให้พวกมัน เพิ่มจำนวนมากขึ้น " เนฟวี่ เอ่ย อย่างเหน็ดเหนื่อย เช่นกัน
" อะไรกัน ยิ่งตาย ยิ่งเพิ่มมากขึ้น "
นาตาลี อุทาน
อ๊อคคิวลาร์ เล่าเหตุการณ์ต่างๆ ที่ต่อสู้กับกองทัพตั๊กแตนปีศาจ ให้สามสาวกับครอบครัวตั๊กแตน ฟัง
" เป็ไปได้ ยังไง เอ่อ แล้วพี่ม้า ไม่ได้ใช้พลังที่ปลายเท้า หรอกหรือ " โอลิเวีย เอ่ยแปลกใจ
" ไม่มีประโยชน์ โอลี่ ยิ่งทำให้พวกมันตายมากขึ้น เท่าไร พวกมันยิ่งเพิ่มมากขึ้น เป็ทวีคูณ
พวกเรา ได้แต่ ยันพวกมันไม่ให้เข้ามาที่ ูเาเทียนหยด เท่านั้นเอง '' เนฟวี่ กล่าว
" คงจะหมดหวัง ที่จะปราบผู้เฒ่าตั๊กแตน " เทียนเช้า หัวหน้าครอบครัวตั๊กแตน เอ่ยอย่าง หมดหนทาง ที่จะรอดพ้น จากอำนาจ ของผู้เฒ่าตั๊กแตนปีศาจ
" พี่เต่าทอง ไปไหน " ไอริส เป็ห่วงเพื่อน ร่วมผจญภัย
" ผมให้คอยสังเกตการณ์ ที่ปากทางเข้าูเาเทียนหยด ไม่ไว้ใจ ว่าจะมีกองกำลัง ของผู้เฒ่าตั๊กแตน มาสอดแนมหรือเปล่า " อาร์มเมอร์ ตอบ
ทุกคน และครอบครัวตั๊กแตน กลับมาที่พัก เพื่อพักผ่อนเอาเเรง ไว้ต่อสู้ กับกองทัพของผู้เฒ่าตั๊กแตน ในวันรุ่งขึ้น
อันโตนีโอ ทั้ง 7 ต่างนอนไม่หลับ นั่งล้อมวงอยู่ปากถ้ำ
" ถ้าเป็อย่างนี้ พวกเราต้องต่อสู้ แบบนี้ไปอีกนาน เท่าไร อย่างดีแค่เสมอตัว '' เนฟวี่ เอ่ย หารือ
" พวกมันมาเฉพาะ กลางวัน กลางคืนมันกลับไป ถึงจะรู้ว่า มันมีจุดอ่อน แต่ก็เปล่าประโยชน์ " อ๊อคคิว กล่าว ท้อแท้
คนอื่น ต่างนอนพักผ่อน เหลือแต่ อาร์มเมอร์ กับ ไอริส ยังสนทนากันอยู่
ทั้งคู่ ต่างมองไปที่ ผาเทียนหยด เเสงเทียนส่องประกาย ทั้งูเา น้ำตาเทียน หยดดั่งสายลูกประคำ
" ทำไม พวกตั๊กแตนปีศาจ จึงกลัว ผาเทียนหยด " ไอริส รำพัน ทำลายความเงียบ
" ไม่รู้ว่า เทียนเช้า หลับหรือยัง เราไปพบเขาหน่อย ดีกว่า " อาร์มเมอร์ ชวน ไอริส ไปที่พักของครอบครัวตั๊กแตน
ภาพตรงหน้า ที่พักของครอบครัวตั๊กแตน อาร์มเมอร์ กับ ไอริส แปลกใจ เทียนเช้ากำลัง นั่งก้มกราบ หันหน้าไปทาง ูเาเทียนหยด
ทั้งสอง รอจนเทียนเช้า กราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เสร็จแล้ว จึงเข้าไปสนทนาด้วย ทั้งสองลงนั่งข้างๆ ตั๊กแตนหนุ่มใหญ่
" ท่านกราบไหว้ อะไรอยู่หรือ " อาร์มเมอร์ ถาม
" ข้า กราบไหว้ เทพเ้า เเห่งภูผาเทียนหยด สมัยก่อน ร้อยกว่าปีมาแล้ว ูเานี้ ยังไม่มีเทียนปกคลุม ไปทั่วแบบนี้ มีเหตุการณ์ประหลาด เกิดขึ้น
มีพายุฝน ตกทั่วทั้งเมืองไม้ดัด และูเาแห่งนี้ ฝนตกตลอด 7 วัน 7 คืน เช้าวันรุ่งขึ้น วันที่ 8 มีตั๊กแตนจากไม้ดัด เดินทางผ่านมา ทีู่เานี้ และพบว่า ยอดเขา มีเทียนปกคลุมไปหมด
ตอนกลางคืน มีแสงเทียน ที่เกิดขึ้นเอง โดยไม่มีใครจุด อย่างที่พวกท่านได้เห็น "
เทียนเช้า เล่าความเป็มา ของูเาเทียนหยด
" ท่านทราบไหม ตั๊กแตนปีศาจ ทำไม กลัวภูผาเทียน แห่งนี้ '' ไอริส ถามบ้าง
" ตั๊กแตน ทั้งเมือง เหลือรอดเพียงครอบครัวของข้า เพียงครอบครัวเดียว ตั๊กแตนส่วนใหญ่รู้ แต่หลบหนีลมหายใจมรณะไม่ทัน
ข้าและลูกเมีย รอดพ้นจากลมหายใจมรณะ ได้ อาจเป็สิ่งนี้ "
ตั๊กแตนเทียนเช้า หยิบสิ่งของบางอย่าง ที่คาดอยู่ข้างเอว ออกมาให้อาร์มเมอร์ กับไอริส ดู
ไอริส พิจารณา ก้อนกลมๆ ที่หยิบมาจากมือตั๊กแตนเทียนเช้า
" น่าจะเป็ก้อนเทียน นะ " ไอริส คาดคะเน
" เป็เทียน จากภูผาเทียน นั่นแหละ ปู่ของข้า ได้นำมาจากยอดภูผาเทียน
เมื่อร้อยปีที่แล้ว ตั๊กแตนผู้อื่น ต่างกล่าวหาว่า บรรพบุรุษครอบครัวของข้า เชื่อในสิ่งที่ไร้สาระ นำก้อนเทียนมาบูชา "
อาร์มเมอร์ นำก้อนเทียนกลมๆ สีเหลืองอมส้ม จากมือของไอริส มาสังเกตดู
" ก้อนเทียนนี้ เย็น ไหม ''
อาร์มเมอร์ ถาม ทั้งไอริส และเทียนเช้า
" ไม่เย็น นะ ไอริสจับดู มันอุ่น นี่ "
" ก้อนเทียน ไม่เย็นหรอก ข้ากับลูกเมีย มีกันคนละก้อน "
เทียนเช้า กล่าวแปลกใจ
" แต่ มาอยู่ในมือข้า ก้อนเทียนมันเย็นขึ้น นะ ท่านสังเกตดูสิ " อาร์มเมอร์ กล่าวย้ำ
ก้อนเทียนจากเม็ดกลมๆ สีเหลืองอมส้ม กลายเป็ก้อนสีขาวนวล ประกายเจิดจรัส ดั่งไข่มุกมิปาน
" เป็ไปได้ ยังไง เนี้ย " ไอริส อุทาน อย่างแปลกใจ
" ก้อนเทียน นอกจากพวกท่านแล้ว มีที่ไหนอีกไหม '' อาร์มเมอร์ ถาม
" ตามคำบอกเล่า ของปู่ข้า ท่านนำมาจาก ยอดภูผาเทียน "
เทียนเช้า ชี้มือไปที่ยอดภูผาเทียน ซึ่งขณะนี้ สว่างไสว ด้วยแสงเทียน ระยิบระยับไปหมด
อาร์มเมอร์ ส่งก้อนเทียน คืนให้กับเทียนเช้า ก้อนเทียนกลับคืนสู่สภาพเช่นเดิม ทั้งสามคน ยิ่งประหลาดใจ ขึ้นไปอีก
มีคำถามขึ้นว่า เมื่อก้อนเทียน มาอยู่ในมือ ของอาร์มเมอร์ ทำไมก้อนเทียนเปลี่ยนสีไป ไอริส ฉงนสนเท่ห์
'' นั่น เป็ปริศนา ที่พวกเรา ต้องหาคำตอบ " อาร์มเมอร์ กล่าวทิ้งท้าย ก่อนลากลับ
วันรุ่งขึ้น กองทัพตั๊กแตนปีศาจ ไม่มีวี่แวว จะโผล่มาให้เห็นสักตัว
" มันไม่มา ก็ดีแล้ว พวกเรามีภาระกิจใหม่ ที่ต้องทำ " อาร์มเมอร์ กล่าวกับเพื่อนๆ
" อะไรหรือ " เนฟวี่ ถาม
" ขึ้นยอดเขาเทียนหยด " ไอริส ตอบ
อาร์มเมอร์ ให้เต่าทอง คอยสังเกตการณ์ อยู่ที่ปากทางเข้าูเาเหมือนเดิม ส่วนม้าทั้งหก ให้คุ้มกันครอบครัวตั๊กแตน ซึ่งข้ามไปหลบภัยที่เกาะกลางลำธาร
ทางเดินขึ้นเขา ไต่ระดับความชัน ขึ้นเรื่อยๆ มีต้นไม้สลับกับโขดหิน อากาศเริ่มเย็น เมื่อขึ้นมาถึง ครึ่งทางของูเา
" พวกเรา ขึ้นยอดเขามาทำอะไรหรือ "
โตเลโด้ เอ่ยถาม เพราะพวกเขา ยังไม่รู้เื่ที่ อาร์มเมอร์ กับ ไอริส ทราบมาจาก ตั๊กแตนเทียนเช้า
ไอริส จึงเล่าเื่ ที่รู้มาจากเทียนเช้า ให้เพื่อนคนอื่นฟัง
" เรา จะหาก้อนเทียน จากตรงไหน" อ๊อคคิวลาร์ ถาม
" ต้องไปตั้งหลัก ที่ยอดเขาก่อน " อาร์มเมอร์ ตอบ
. ต้นไม้บนยอดเขา แตกต่างจากฐานของูเา ลำต้น เปลือก ออกสีเหลืองทอง ใบสีเขียวอมส้ม
อันโตนีโอ ทั้ง 7 เพิ่งเริ่มเข้าใจ ยอดูเา ทำไม จึงมีเทียนปกคลุม ไปทั่ว
เทียนโดยทั่วไป ทำจากไขมัน อาจมาจากผึ้ง หรือสัตว์อื่นๆ แต่เทียนบนยอดูเาเทียน มาจากยางไม้ จากต้นสีเหลืองทองนี่เอง
ทุกต้นเหลืองทอง ยางจะไหลเอื่อยๆ ออกจากลำต้น ไหลฉาบพื้นหิน นานเข้าจึงหนาขึ้น ปกคลุมยอดูเาหินทั้งหมด
ส่วนไส้เทียน มาจากยางที่ไหลเคลือบเถาวัลย์ๆ จึงเป็ไส้เทียน โดยธรรมชาติ
แสงเทียน เกิดขึ้นได้อย่างไร ทุกคนยังสงสัยอยู่
อันโตนีโอ ทั้ง 7 ขึ้นมาถึงยอดเขา ยอดเขาพอมีที่ราบ ไม่กว้างมากนัก ย่อมกว่าสนามบอลนิดหน่อย
กลางลานเทียนมีเถาวัลย์ โผล่ขึ้นมา เป็ไส้เทียน ทั้งหมดนั่งพักใต้ต้นเหลืองทอง พื้นเป็โขดหิน
อุณหภูมิ เกือบศูนย์องศา จึงทำให้ยางไม้ จับแน่นเกาะพื้นหิน แสงตะวัน ไม่สามารถ ละลายยางไม้ได้
" เรา จะเริ่ม หายังไง เนี้ย"
นาตาลี สงสัย มองไปรอบๆ ลาน
" พวกเรา กระจายกันหา ให้ทั่วบริเวณ ยอดเขานี้ " อาร์มเมอร์ ออกความเห็น