AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ] 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 31

ฝั่งของนิว

ห้องอาหาร

เสียงช้อนกระทบจานดังเบา ๆ ขณะที่นิวกำลังนั่งตรงข้ามกับหญิงวัยกลางคนที่มีรอยยิ้มอบอุ่น แต่แฝงความสุขุมและอำนาจในที ถัดไปด้านข้างคือชายสูงวัยที่นั่งเงียบด้วยท่าทีขรึมขลัง รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากเขาทำให้นิวแทบไม่กล้าสบตาตรง ๆ

"กินเยอะ ๆ นะจ๊ะ" หญิงสาวกล่าวขึ้นอย่างใจดี ขณะที่คนในชุดสูทสีดำเข้ามาเติมเครื่องดื่มให้ "หนูคงตกใจสินะที่จู่ ๆ พวกเราพาตัวหนูมาที่นี่แบบนี้"

"อะ...ค่ะ" นิวตอบรับเบา ๆ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำถามมากมายก็ตาม

ทำไมคนพวกนี้ถึงต้องการพบเธอ?

และที่สำคัญ...ทำไมสถานที่นี้ถึงดูเหมือนเป็นบ้านของใครบางคนที่เธอควรจะรู้จัก?

ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถาม ชายชุดดำอีกคนก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องด้วยท่าทีร้อนรน หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ แม้ว่าอุณหภูมิภายในห้องอาหารจะเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศก็ตาม

"ทะ...ท่านครับ! คือว่า..." เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด

"อะไร?" ชายสูงวัยขมวดคิ้ว "พูดดี ๆ"

"คะ...คือว่า-" ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านนอกของห้องอาหาร ก่อนที่ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มจะก้าวเข้ามา พร้อมรังสีอันตรายที่ทำให้ทุกคนในห้องเผลอชะงักไปชั่วขณะ

"ดูเหมือนผมจะไม่ได้รับคำเชิญให้มาที่นี่อยู่คนเดียวนะครับ" ลาสเตอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังหญิงสาววัยกลางคนและชายสูงวัยที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ

"พี่ลาสเตอร์!" นิวอุทานเสียงเบา ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเขาปรากฏตัวขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

"โถ่ลูก~ อย่าทำเสียงน่ากลัวแบบนั้นสิ" หญิงวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางช้อนลงบนจานอย่างสง่างาม "ม๊าแค่อยากเจอกับหนูเขาสักหน่อยเอง"

"ม๊า!" ลาสเตอร์กดเสียงต่ำ "พาตัวเธอมาแบบนี้โดยไม่บอกผม ม๊าคิดว่ามันเหมาะแล้วเหรอ?"

"เอ๊ะ แค่นี้ต้องดุม๊าด้วยเหรอจ๊ะ?" ม๊าของลาสเตอร์ยังคงหัวเราะ ขณะที่ป๊าของลาสเตอร์เริ่มแสดงสีหน้าหงุดหงิด

"ลาสเตอร์!" เสียงทรงอำนาจของชายสูงวัยดังขึ้นแทรกทันที "นี่แกกำลังพูดกับใครอยู่? พูดกับแม่ตัวเองให้มันดี ๆ หน่อย!"

บรรยากาศในห้องอาหารตึงเครียดขึ้นมาในทันที

นิวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อย แม้จะรู้ว่าตัวเองไม่ควรพูดอะไรออกไป แต่สุดท้ายเธอก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ

"พี่ลาสเตอร์คะ" ชายหนุ่มที่กำลังจ้องหน้าพ่อของตัวเองหันมาทางเธอทันที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

"อย่าพูดกับผู้ใหญ่แบบนั้นสิคะ" นิวกล่าวเสียงจริงจัง "ถึงพี่จะไม่พอใจ แต่ก็ควรจะพูดให้ดีกว่านี้"

"..." ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

ทุกสายตาหันมาทางเธอในทันที ลูกน้องของลาสเตอร์ที่ยืนอารักขาอยู่ในห้องต่างพากันก้มหน้าลงราวกับกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ในขณะที่เหงื่อเริ่มไหลซึมลงมาตามกรอบหน้าของพวกเขา

ทำไมพวกเขาดูหวาดกลัวกันขนาดนั้น?

นิวมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปที่ลาสเตอร์ ซึ่งในตอนนี้...สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างน่าขนลุก

ขณะที่เธอกำลังตกใจ ป๊าของลาสเตอร์กลับหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ส่วนม๊าของลาสเตอร์กลับยกยิ้มอย่างถูกใจ ราวกับพบของถูกใจเข้าให้แล้ว

"เด็กคนนี้..." ม๊าของลาสเตอร์พึมพำเบา ๆ พลางเท้าคางมองนิวอย่างสนใจ "ชักจะน่าสนใจขึ้นไปทุกทีแล้วสิ"

นิวที่รู้สึกว่าอยู่ ๆ ทั้งห้องก็เงียบผิดปกติ รีบหันกลับไปมองทุกคนบนโต๊ะอาหาร และนั่นทำให้เธอได้เห็นแววตาของลาสเตอร์อย่างเต็มตา...

มันเป็นสายตาที่เย็นชา น่ากลัว และเต็มไปด้วยแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้เธอเผลอชะงักไป

"เอ่อ...พี่ลาสเตอร์คะ?" ก่อนที่เธอจะพูดอะไรต่อ จู่ ๆ คีก็ขยับตัวเข้ามาเล็กน้อย เหมือนจะพยายามเข้ามาแทรกแซงสถานการณ์ แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรออกมา

"โอเค" น้ำเสียงเรียบนิ่งของลาสเตอร์ดังขึ้น ทำให้ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ

"พี่ผิดเอง" ลาสเตอร์พูดขึ้น ขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องนิวไม่วางตา "ผมอารมณ์ร้อนเกินไปหน่อย ขอโทษครับ ม๊า"

"!" ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ของม๊าของลาสเตอร์ที่ดังขึ้นแทน

"ไม่เป็นไรจ้ะ" เธอพูดเสียงหวาน ก่อนจะหันไปหาสามีของตัวเอง "เห็นไหมล่ะ? ฉันอยากได้เด็กคนนี้เป็นลูกสะใภ้จริง ๆ แล้วสิ"

นิวที่ได้ยินแบบนั้นเบิกตากว้าง หน้าแดงวูบขึ้นมาทันที ก่อนจะก้มหน้าหลบ ไม่กล้าสบตาใครในห้อง

นิว Talk

ห้องรับรอง

ฉันเดินตามม๊าของพี่ลาสเตอร์ไปยังห้องพักที่เธอเตรียมไว้ให้ ห้องนี้ถูกตกแต่งอย่างหรูหราและโอ่อ่าไม่แพ้ส่วนอื่น ๆ ของคฤหาสน์ พื้นพรมเนื้อนุ่มสีครีมขับให้เฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มดูโดดเด่น เตียงขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่กลางห้อง มีโคมไฟตั้งโต๊ะให้แสงสว่างอย่างอบอุ่น บรรยากาศดูเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ที่ฉันอธิบายไม่ถูก

“คืนนี้หนูพักที่นี่ก่อนนะจ๊ะ” ม๊าหันมายิ้มหวานให้ฉัน “พรุ่งนี้เช้าเราจะไปทำบุญกัน”

“เอ่อ...หนูเกรงใจค่ะ” ฉันพยายามปฏิเสธ เพราะยังไงก็รู้สึกไม่คุ้นเคยกับสถานที่นี้อยู่ดี

“เกรงใจอะไรล่ะลูก” เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองพี่ลาสเตอร์ที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังฉัน “แยกห้องกันนอนแบบนี้ดีแล้วใช่ไหมจ๊ะ?”

“...” ฉันยังไม่ทันจะตอบ พี่ลาสเตอร์ก็สวนขึ้นมาทันที

“จะแยกทำไมครับม๊า?”

“หา?” ฉันหันขวับไปมองเขาด้วยความตกใจ ก่อนจะเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของเขา

“ที่ผ่านมาก็นอนด้วยกันอยู่แล้ว” เขาพูดเสียงเรียบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ฉันเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบเงื้อมือขึ้นตีแผ่นหลังของเขาทันที

“พี่ลาสเตอร์! พูดอะไรออกมาคะ!?” พี่ลาสเตอร์หัวเราะในลำคอ ไม่ได้หลบหรือปัดป้องอะไรเลย เขาปล่อยให้ฉันตีหลังเขาเบา ๆ อย่างไม่คิดจริงจัง แต่คนที่ดูจะไม่เห็นเป็นเรื่องเล่น ๆ กลับเป็นลูกน้องของเขาที่อยู่แถวนั้น ฉันเหลือบไปเห็นสีหน้าของพวกเขาแต่ละคน...ดูไม่เป็นมิตรเลย

โอ๊ย ฉันลืมตัวอีกแล้ว!

ฉันรีบลดมือลงทันที ก่อนจะหันไปเห็นพี่ลาสเตอร์ที่ยังยิ้มอยู่อย่างอารมณ์ดี แต่ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว! สายตาของลูกน้องเขามันดูเหมือนพร้อมจะพุ่งเข้ามาจัดการฉันได้ทุกเมื่อเลย!

“เอ่อ...ม๊าคะ หนูว่าแยกห้องกันเถอะค่ะ!” ฉันรีบสนับสนุนแนวคิดนี้เต็มที่ แล้วแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงถอนหายใจขัดใจของพี่ลาสเตอร์

“ทำไมล่ะลูก?” ม๊าทำหน้าสงสัย “ไม่นอนห้องเดียวกันเหรอ?”

“ค่ะ! แยกห้องค่ะ! ดีที่สุดเลย!” ฉันรีบตอบออกไปทันที

พี่ลาสเตอร์มองฉันอย่างไม่พอใจ แต่ฉันรีบหันไปมองม๊าแทน พยายามทำเป็นไม่สนใจสายตาของเขา

“แหม...แยกก็ดีแล้วล่ะ” ม๊าหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดต่อ “น้องเป็นผู้หญิงนะ แล้วน้องก็มีพ่อมีแม่ จะให้ลูกชายม๊าทำแบบนี้กับลูกสาวเขาได้ยังไง เดี๋ยวพ่อแม่น้องก็ได้มาด่าม๊าพอดี”

คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงักไป...พ่อแม่งั้นเหรอ...

“...” ฉันเผลอกัดริมฝีปากเบา ๆ ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในใจ มันเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่อยากจะแสดงออกมาให้ใครเห็น

พี่ลาสเตอร์ที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนจะสังเกตเห็น เขาขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อยเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบไป

“เอาล่ะ ๆ ตกลงแยกห้องนะ” ม๊าพูดเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้ามาจับมือฉันเบา ๆ “ม๊าเตรียมห้องไว้ให้เลือกอีกห้อนด้วย ไปดูห้องกันเถอะลูก”

เธอไม่รอให้ฉันปฏิเสธอีกครั้ง เพราะทันทีที่พูดจบ เธอก็จับมือฉันพาเดินออกจากตรงนั้นไปทันที ทิ้งให้พี่ลาสเตอร์ยืนกอดอกมองตามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

ฉันลอบถอนหายใจเบา ๆ นี่ฉันรอดพ้นจากอะไรบางอย่างมาได้ใช่ไหมเนี่ย?

ห้องนอนแขก

ฉันนอนหลับอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ห้องนี้เงียบสงบเกินกว่าที่ฉันคุ้นเคย แม้จะหรูหราและสะดวกสบายแค่ไหน แต่ฉันกลับรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก

ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะบรรยากาศที่แตกต่าง หรือเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้มันมากเกินไปกันแน่ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลไหน ฉันก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

จนกระทั่งรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่กดทับอยู่บนร่าง

ฉันขยับตัวเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะกระพริบขึ้นช้า ๆ พร้อมกับความรู้สึกอึดอัดแปลก ๆ

“หืม...” ฉันครางออกมาเบา ๆ ก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างที่กดแนบกับแผ่นหลังของฉันอย่างชัดเจน

มันอุ่น...และมั่นคง

ฉันเบิกตากว้างขึ้นในทันที เมื่อสมองที่ยังเบลอค่อย ๆ ประมวลผลได้ว่าตอนนี้ฉันกำลังตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน

“พี่ลาสเตอร์!?” ฉันหันขวับไปมองคนที่กำลังกอดฉันจากด้านหลัง และแน่นอนว่าเขาไม่ได้หลับ! เขายังลืมตาอยู่ และมุมปากของเขาก็มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏอยู่ด้วย

“ชู่ว์...” เขากระซิบเบา ๆ ข้างหู “หนูจะปลุกคนทั้งบ้านรึไง?”

“พี่เข้ามาได้ยังไงคะ!?” ฉันถามเสียงกระซิบกลับไป แต่หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

“ก็แค่เปิดประตูแล้วเดินเข้ามา” เขาตอบอย่างหน้าตาเฉย

“พี่!” ฉันพยายามดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขา แต่พี่ลาสเตอร์กลับกระชับแขนแน่นขึ้น ฉันตัวแข็งทื่อไปทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขาแนบกับแผ่นหลังของฉัน

“นอนได้แล้ว” เสียงของเขาเบาลง และอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด “พี่แค่อยากนอนกอดหนู”

“...” ฉันเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกวินาที

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————