บทที่25 จิติญญาพิษ
ระหว่างที่พวกเขาทั้งสี่สนทนากันอยู่ เนี่ยฟงรับรู้ถึงอะไรบางอย่าง มันกำลังเรียกหาเขาอยู่ร่างกายของเขาััได้ถึงสิ่งที่คล้ายกับตัวเขาและมันดึงดูดเข้าหากัน จากนั้นเขารอทุกคนนอนหลับแล้วเขาสร้างหมอกสีดำขึ้นเพื่อไม่ให้คนที่ดูการแข่งอยู่ได้เห็น เมื่อเขาเดินไปเรื่อยๆก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่งนางสวมชุดสีม่วงผมดำสนิทหน้าตาน่ารักนางเหมือนเด็ดแปดปี “เ้าไม่ใช่นายท่านของข้านี่เหตุไดจึงมีพลังคล้ายกับนายท่าน”เนี่ยฟงงงจากคำพูดของนาง”เ้าเรียกข้าอย่างนั้นหรอ”นางยังคงมองไปที่เนียฟง”ข้าััถึงพลังของนายท่านของข้าตลอดทั้งวันแต่ข้าตามหาไม่พบเป็เ้านี่เองพลังเหมือนนายท่านของข้า”เนี่ยฟงเริ่มเข้าใจบางอย่าง “ถ้างั้นนายเ้าชื่ออะไร”นางยิ้มแล้วตอบ”เตียเมียงจือคือนายของข้า”เนี่ยฟงตกตะลึง”นี่เ้ารู้จักท่านรุ่นสองอย่างนั้นหรอ”ข้าคือจิติญญาพิษนายข้าให้ข้ามาเฝ้าป่าแห่งนี้ไม่ให้ใครมาบุกรุกจนกว่าคนที่มีพลังเช่นท่านจะมา”เนี่ยฟงยังคงถามต่อ”เจอแล้วเ้าจะทำอะไรเขาอย่างนั้นหรือ”นางยิ้ม”ข้าคือสิ่งจำเป็ของคนๆนั้น”นางพูดแล้วแตะไปที่ตัวเนี่ยฟง”ท่านมีพลังกายาพิษจริงๆถึงไม่ใช่นายท่านแต่ว่าท่านคือคนที่นายท่านบอกไว้แล้วนายท่านของข้าอยู่ที่ไหนพาข้าไปพบหน่อยได้หรือไม่”
เนี่ยฟงยังไม่เข้าใจ” ท่าน เตียเมียงจือ นั้นได้จากโลกนี้ไปแล้ว ที่ข้ามีพลังนี้เพราะข้าได้ฝึกทักษะที่ท่าน เตียเมียงจือ ทิ้งเอาไว้” นางทำหน้าเศร้า”เมื่อเป็เช่นนี้ข้าขอเรียกท่านว่าท่านพี่ข้าชื่อหว่านเอ๋อและเมื่อท่านเป็ผู้สืบทอดกายาพิษนี่คือสิ่งที่จำเป็ต่อท่าน”นางมอบพลังสีเขียววิ่งเข้าร่างเนี่ยฟง”นี่คือเกราะาาพิษร่างกายท่านจะแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นที่สำคัญคือพลังของท่านพี่ไม่ได้มีแค่ธาตุมืดอีกต่อไปนี่เป็ทักษะพิเศษคือธาตุพิษ ท่านพี่สามารถใช้ทักษะที่เรียนมาแล้วผสมกับธาตุพิษได้เลยเพราะธาตุนี้ไม่มีอยู่บนโลก”ท่านรุ่นสองท่านชั่งเป็คนที่สุดยอดอะไรเช่นนี้สร้างธาตุได้เอง”อย่างไรก็ตามพลังนี้ท่านพี่ห้ามเปิดเผยในตอนนี้อาจเกิดความวุ่นวายได้ในอนาคตและข้าจะติดตามท่านไปด้วย”พูดจบนางเอาไปในร่างของเนี่ยฟง
เมื่อเย่หวิ๋นลืมตาขึ้นปรากฎว่าเนี่ยฟงหายไปและมีหมอกสีดำปกคลุมไปทั่วนางใกำลังปลุกศิษย์พี่ทั้งสองแต่ว่าก็มีมือมาแตะที่ไหร่นางบอกว่าข้ามาแล้ว นางหันไปมอง หน้าของเนี่ยฟงก็อยู่ใกล้นางหางแค่ฝ่ามือเดียว หน้าแดงออกมาโดยไม่รู้ตัว “เ้าป่วยรึเย่หวิ๋นทำไมหน้าแดงเช่นนี้”นางถอยออกไปสองก้าวแล้วตอบอย่างตะกุกตะกักว่า”ข้า...ข้าไม่เป็ไรเ้าไปไหนมา”เนี่ยฟงยิ้มมองนางที่ทำถ้าไม่ถูก”ข้าไปตรวจดูรอบๆนะเลยสร้างหมอกอำพรางจะได้ไม่มีอสูรมองเห็นพวกเรา”เยหวิ๋นยิ้มอย่างอ่อนโยน “เขาชั่งเป็สุภาพบุรุษและยังหน้าตาหล่อเหลามากๆใครกันนะจะได้ใจของเขาไป”นางคิดในใจ ในตอนนี้เย่หวิ๋นใจเริ่มสั่นใหวบ้างแล้ว
เมื่อถึงยามเช้าการเดินทางเริ่มขึ้น มาถึงเขตป่าที่มีสีแดงต้นไม้ใบหญ้ามีสีแดงส่วนใหญ่ ป่ามีอากาศร้อนชื้น”อากาศเขตนี้ทำให้ข้าหงุดหงิดจริงร้อนอะไรขนาดนี้”ซานหนิงพูด ในขณะเอามือปาดเหงื่อที่หน้าผาก ทันใดนั้นเนี่ยฟงก็ยกกระบี่ขึ้นมา
ปัง!!!!!
เนี่ยฟงกระเด็นถอยมาสามเมตร อสรพิษทองเขี้ยวเงิน อสูรระดับสาม”มาหาข้าถึงที่แค้นที่กินข้าไม่ได้หรือไงให้ญาติเ้ามาแทน”เนี่ยฟงยังจำได้ในการทดสอบเกือบตายเพราะมัน แต่ตัวนี้มีขนาดใหญ่กว่าเกือบเท่าตัว มันอ้าปากแล้วพุ่งใส่เนี่ยฟงอีกครั้ง เย่หวิ๋นยิงใส่ทันที มันหลบแต่เป้าหมายยังคงเป็เนี่ยฟง
ใยความมืด
ความมืดมัดอสรพิษเขี้ยวเงินแน่น ซานหนิงและฟานเยว่โดดใส่ทันที วินาทีเดียวกันอสรพิษเขี้ยวเงินหลุดจากพันธนาการใช้หางฟาดที่ที่สองคนนั่น
ตู้ม
พวกนางกระเด็นไปไถลไปกับพึ้นเนี่ยฟงใช้กระบี่ภูตพรายโจมตีใส่จากรอบทิศทางจนเกิดาแเป็ร้อยเพียงชั่วพริบตา อสรพิษเขี้ยวเงินสูดลมหายใจแล้วปล่อยพิษออกมาทั่วบริเวณระยะสิบเมตร ซานหนิง ฟานเยว่ เย่หวิ๋น โดนพิษขยับไม่ได้ “พิษเ้าให้กับข้าไม่ได้หลอกเ้างู”เนี่ยฟงใช้กระบี่ฟาดไปที่หน้าของมันเกิดรอยแผลเือาบ วินาทีเดียวกันหางมันก็ถึงตัวเนี่ยฟง
ปัง
เขากระเด็นไปไกลแต่รางกายเขาแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมาจึงไม่ได้รับาเ็ ไม่รอช้าเนี่ยฟงใช้ หมื่นกระบี่มืดทันที
ตู้ม
กระบี่พุ่งใส่เ้างูอย่างไม่ปราณี ลำตัวมันฉีกขาดเืไหลเต็มตัว มันพุ่งใส่เนี่ยฟงด้วยความเร็วกัดไปที่ไหร่ของเข้าเนี่ยฟงกลายเป็ควันสีดำแล้วเสียบปากงูจากด้านล่าง มันร้องเสียงดังดิ้นทุรนทุรายอยู่สนานแล้วมันก็เหวี่ยงหางใส่เนี่ยฟงอีกครั้ง “ตายยากจริงๆให้ตายเถอะ”ทันทีที่หางมันฟาดถึงตัวแสงสีเขียวก็ปรากฎมากันไว้ เนี่ยฟงใว่าเกิดอะไรขึ้น”ท่านพี่นี่คือเกราะาาพิษที่ข้ามอบให้เมื่อคืนยังไงล่ะ”เนี่ยฟงเขาใจได้ทันทีเมื่อได้ยินจิติญญาพิษบอก”แม้ข้าจะพลังป้องกันแข็งแกร่งแต่พลังข้ายังอยู่แค่ิญญาก่อกำเนิดยังไม่สามารถสู้ระดับสามได้ เนี่ยฟงจึงคิดลองใช้อะไรบางอย่างไม่อย่างนั้นทั้งสามคนอาจตายได้ถ้าโดนพิษนานกว่านี้ อสรพิษเขี้ยวเงินพุ่งใส่อีกครั้งเนี่ยฟงชี้กระบี่ไปที่เ้างูนั้น
ตูม
ร่างอสรพิษเขี้ยวเงินหายไป เหลือเพียงหินอสูรหล่นลงพื้น สายตาที่ทุกคนมองดูอยู่ถึงกับตะลึง “นี่มันเกิดอะไรขึ้น”มีใครบางคนพูดออกมาจากคนดู “เ้าเด็กบ้าข้าบอกห้ามใช้ดีทีไม่มีใครสังเกต”เหม่ยตู้ซาคิดในใจ
เนี่ยฟงไม่ได้ใช้กระบี่หรือทักษะใดๆแต่เป็อาวุธิญญาแห่งแทพาา เพียงเข็มเดียว อสรพิษเขี้ยวเงินหายไปจากสายตาและทางที่เข็มพุ่งไปมันได้ทำลายป่าไปเป็กิโล เนี่ยฟงคิดไม่ถึงว่าอันตลายเพียงนี้ดีที่ไม่มีคนในพื้นที
เขารีบนำเืเขาสกัดเป็ยาแก้พิษทันทีแล้วให้พวกนางดื่ม ผ่านไปไม่กี่อึดใจพวกนางก็มีอาการดีขึ้น
“งูตัวนั้นไปไหนแล้ว”ฟานเยว่พูดอย่างอ่อนเพลีย”ข้าจัดการไปแล้วศิษย์พี่”ฟ่านเยว่ตะลึง”เ้าคนเดียวรึ”ซานหนิงถามอีกที”ข้าชนะมันโดยบังเอิญดีที่ร่างกายข้าต้านพิษได้”ทุกคนประหลาดใจแต่ก็ยินดีที่รอดกันมาได้”เ้านี่เป็คนที่พึ่งพาได้ตลอดเลยนะเนี่ยฟง”เย่หวิ๋นกล่าวชมเขา”ข้าแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้นแหละ”เนี่ยฟงหัวเราะ
“ไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะเป็ยังไงบ้างอสูรในป่าอันตลายมากพวกเราเกือบไม่รอด”ฟานเยว่พูด
แล้วเวลาก็ดำเนินผ่านไปครึ่งวันพวกเขาล่าอสูรเพิ่มอีก20ตัวอย่างไม่ยากเย็นนัก
กลุ่มอื่นก็ลล่าได้มากเหมือนกันโดยเฉพาะกลุ่มของเจียงเฉินเขาล่าไป50ตัวแล้ววันนี้ แต่พวกเขายังไม่เจอเกินระดับสองเลย
เมื่อทีมของเนี่ยฟงเดินทางไปเรื่อยๆก็ได้ยินเสียงการต่อสู่ พวกเขาจึงเข้าไปดู ปรากฎมีหญิงสี่คนกำลังสู้อสูรระดับสี่อยุ่มันคือ กวางอสูรสายฟ้าตัวใหญ่สูงสี่เมตรเขามันปล่อยสายฟ้าได้ไม่มีหยุด “นั่นมันศิษย์พี่หลิวเหม่ยชิงนี่” ซานหนิงพูด”ดูเหมือนพวกนางกำลังแย่นะ”ฟานเยว่กล่าวด้วยเสียงต่ำ”ใครกันหรือศิษย์พี่”เย่หวิ๋นสงสัย”พวกนางเป็คนดังในสำนักถูกเรืยกว่าสี่สาวงามป่าไผ่ดำ คนที่สวยที่สุดนั่นชื่อ หลิวเหม่ยชิง คนที่มีมัดผมนั่นชื่อ ม่านจื่ออิง คนที่มีปิ่นหยกชื่อเสี่ยวเชี่ยน คนสุดท้ายหน้าดุๆนั้นคือ หลงหลาง แต่ข้าก็ยังเป็สาวงามอันดับหนึ่งแห่งป่าไผ่ดำอยู่นะ”ฟานเยว่พูดพร้อมหัวเราะ
เคร้งๆๆๆๆๆ
เสี่ยงกระบี่ทั้งสี่ฟาดฟันใส่กวางไม่หยุดแต่ไม่สามารถทำอะไรมันได้พวกนางเหนื่อยหอบ พริบตานั้นสายฟ้าฟาดใส่ทั้งสี่ลอยไปกระแทกต้นไม้ “พวกเราจะต้องมาตายที่นี้อย่างนั้นหรือเนี่ย”หลงหลางพูด”ไม่เราไม่ยอมนี่ปีสุดท้ายของเราแล้วจะมาตายไม่ได้เด็จขาด”หลิวเหม่ยชิงพูด”นางรวบรวมพลังไว้ที่ปลายกระบี่ ทักษะกระบี่กลีบดอกบ๊วย กลีบดอกไม้หลายพันดอกลอยพุ่งใส่กวาง แต่ว่าสายฟ้าถูกปล่อยออกมาทำลายมันจนหมดสิ้น พวกนางลุกยืนกันไม่ไหวจึงหนีไม่ได้ กวางอสูรสายฟ้ารวบรวมสายฟ้าก้อนใหญ่ พุงใส่พวกนาง
ทุกคนหลับตาทำใจยอมรับ
“หมหายใจอสูร”
สายฟ้าทั้งหมดย้อนกลับไปหากวางด้วยความแรงที่เพิ่มขึ้น
ตูม
กวางอสูรนอนลงอย่างอ่อนแรง าเ็สาหัสเขาของมันหักลงเต็มพื้น พวกนางลืมตาขึ้นก็มีร่างเด็กหนุ่มยืนหันหลังให้พวกนาง”ศิษย์พี่ทั้งสี่ท่านเป็อะไรไหม”เนี่ยฟงถาม”เ้าเป็ใครกัน”ข้าเนี่ยฟงเป็ศษย์ป่าไผ่ดำเหมือนท่าน”พวกนางถอนใจที่รอดมาได้”เ้าก็ลงแข่งอย่างนั่นหรือ”นี่ฟงหันมาแล้วยิ้ม”ใช้แล้วศิษย์พี่”เมื่อพวกนางเห็นใบหน้าเนี่ยฟงตางก็ตะลึง เ้าหนุ่มนี่เหตุใดถึงได้หล่อเช่นนี้นะ “เ้ามาคนเดียวหรือเนี่ยฟง”หลิวเหม่ยชิงยิ้ม”ขามีกับทีมข้าอยู่ด้านโน้น ทั้งสามยืนยิ้มอยู่”เ้าแข็งแกร่งมากหากไม่มีเ้าเราคงตายไปแล้วเ้าเอาหินอสูรนั่นไปเถอะ”เนี่ยฟงยิ้ม”ข้ารับมันไม่ได้พวกท่านเหนื่อยและาเ็เพราะมันข้าแค่อาสัยจังหวะเผลอของมันจึงเอาชนะมันได้หากข้ารับหินไปข้าไม่อาจเป็ผู้ชายได้”พูดจบเนี่ยฟงก็เดินไปหาทีมของเขาแล้วะโกลับมาว่า”ข้าปล่อยสาวงามโดนทำร้ายไม่ได้หลอกศิษย์พี่”เขาพูดแนวหยอกล้อ พวกนางขำและหน้าแดง”เ้าหนุ่มนี่ร้ายนักนะ”หลงหลางพูด
แล้วทั้งสี่ก็เดินทางต่อ
200
