เริ่มระบบเงินไม่จํากัด ฉันซื้อเกาะต่างประเทศด้วยเงินนับแสนล้าน!

ก่อนหน้านี้.

“อะไร เขาคิดที่จะทําอะไรทําไมถึงได้ซื้อลอตเตอรี่แล้วโพสแบบนั้น?”

“เฮ้นี่คงจะไม่มีอะไรที่น่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นอีกนะ…”

“นั่นสิถ้าเป็นคนธรรมดาฉันจะไม่สงสัยอะไรเลย และการกระทําในวันนี้ของเขาแปลกมาก!”

“...”

ห้องประชุมหลวง

บรรดาเก้าอาวุโสสูงสุดที่ได้รับรายงานเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของไต๋จุน

ก็ร่วมการแสดงความคิดเห็นอย่างสับสน

ชายหนุ่มมีเงินมากมายขนาดนั้นทําไมถึงได้ทําอะไรบ้าๆแบบนี้

เป็นไปได้ไหมว่าเขามีการแสดงบางอย่างที่จะทําให้โลกเดือดพล่านอีกครั้ง?

อู๋หมิงเองก็มีสีหน้าเคร่งขึ้นเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นการสืบหาข้อมูลเล็กๆน้อยๆที่พวกเขาได้ส่งคนไปจัดการ

หรือการกระทําที่ผ่านมาทั้งหลาย

ล้วนเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายนั้นไม่สามารถคาดเดาได้อย่างแท้จริง

บางทีพวกเขาก็สงสัยนะ

ว่าทําไมตัวตนระดับนี้ ถึงได้มีการกระทําแปลกๆมากมาย

ทั้งยังต้องพึ่งพาพวกเขาให้ทําอะไรที่ง่ายๆแบบนี้ด้วย

แต่

สัตว์ประหลาดแบบนี้จะตัดสินได้ด้วยแนวคิดที่ธรรมดาสามัญได้อย่างไร?

เพราะ

บางทีอีกฝ่ายก็อาจจะมีแผนบางอย่างที่น่ากลัวก็เป็นได้

ใครจะรู้ล่ะ…

เท่านั้นล่ะ-

“บอกให้ลู่หานเตรียมจัดการเรื่องต่อไปที่เขาจะขอมา”

อู๋หมิงเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ

เก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้เช่นเคย

ขณะที่คนอื่นๆก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน

ตอนนี้พวกเขาสามารถทําได้เพียงแค่รอดูสถานการณ์เท่านั้น

…

“หือ ไต๋จุน หมอนั่นต้องการที่จะทําบ้าอะไรอีกแล้วรึเปล่า?”

อพาร์ทเม้นท์เป่าจือ

หลังอ่านโพสบนเว่ยป๋อ

ต้วนเฮยก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตา

เพื่อนคนนี้ของเขาจะต้องไม่ทําอะไรที่ไร้สาระแน่

และบางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับการประหารที่เขาคาดเดา!

“อย่างไรก็ตาม เจ้าบ้านี่มันแย่จริงๆ ทําให้ฉันต้องกลายเป็นตัวประหลาดในร้านแล้วต้องลาออกมาเนี่ย!”

วินาทีต่อมา ต้วนเฮยส่ายหัวบ่น

เรื่องอื่นจะยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเขาแต่เรื่องเมื่อวานนั้นยังคงทําให้เขาเหวอไม่หาย

และแม้เขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นต้องการแค่แกล้งเขา หรือช่วยเขา

แต่เห็นได้ชัดเลย

ว่า

เขามีทางเดียวอย่างที่ได้คิดเอาไว้ในตอนแรก

ลาออกมาแล้วไปทําธุรกิจกับบริษัทของเล่นนั่นเอง

เป็นเหตุผลให้เมื่อวานหลังจากเคลียร์ทุกอย่าง

ต้วนเฮยก็เลยลาออกจากร้านมาก่อนหลี่หยิง

แน่นอนว่าทุกคนจะกล้าปฏิเสธตัวตนที่น่าทึ่งของเขาได้อย่างไร?

เวลานี้ เขาจึงสั่งพิซซ่ามากิน

แล้วรอดูสถานการณ์ต่อไปด้วยรอยยิ้ม

“กินบะหมี่กึ่งสําเร็จรูปมาหลายวันแล้ว”

“ในที่สุดฉันก็ได้กินอะไรดีๆบ้าง”

“ถึงจะช้าไปหน่อยก็เถอะ ฮ่าๆๆๆ”

…

“ลั่วซี มาดูนี่เร็ว!”

คอนโดมิเนียมเหอเจียง

เจิ้นเฟยที่กําลังเปลือยกายท่อนบนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเข้าไปส่องในเว่ยป๋อ

ก่อนจะพบกับความประหลาดใจหลังจากที่แอบเข้าไปส่องในโพสของไต๋จุน

ดังนั้นเมื่อลั่วซีมาถึงและได้เห็น

เธอก็มีสีหน้าแปลกใจเช่นกัน

“ถึงหมอนั่นจะล้มละลายแต่เขาก็ไม่ได้เป็นแบบนี้นี่ หรือเขาจะสิ้นหวังขนาดนั้นเลยเหรอ…”

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ

เจิ้นเฟยก็ยกมุมปากขึ้นด้วยสีหน้าดูหมิ่น

“คนธรรมดาทั่วไปก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแล้วเธอจะแปลกใจอะไร หมอนั่นไม่ได้เป็นพระเจ้าหรือตัวตนที่น่าทึ่งสักหน่อย!”

ใช่ ในความเห็นของเขา

หากต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์เดียวกันเขาก็คงจะเป็นบ้าเหมือนกัน

และเผลอๆก็อาจจะมากกว่านี้ด้วยซํ้า

“...” ลั่วซีก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

แต่เธอในตอนนี้มีความรู้สึกผิดในสายตาเล็กน้อย

แค่

มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว

เธอผิดอะไรล่ะ ที่ทําทุกอย่างเพื่อให้ชีวิตของตัวเองดีขึ้น?

…

“ประธานไต๋นี่บ้าไปแล้วจริงๆด้วยสินะ”

บนรถ

ระหว่างติดไฟแดง

เหลียงฮงอ่านแชทที่ส่งมาโดยพวกพนักงานที่เป็นพวกของเขา ที่ชอบเข้าไปส่องเรื่องชาวบ้าน

หรือแม้แต่คนที่จะไม่มีแววได้ยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว

เช่น ประธานไต๋ อีกด้วย

ตอนนี้เขาเลยส่ายหัว

ด้วยความคิดที่ว่า

“โลกแห่งความจริงก็โหดร้ายแบบนี้แหละ”

“เพราะงั้น”

“คุณไม่สามารถโทษฉันหรือคนอื่นๆที่ทําแบบนั้นได้”

ถูกต้อง

ในโลกแห่งความเป็นจริงคุณจะอ่อนแอหรือไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมได้อย่างไร

โดยเฉพาะวงการธุรกิจที่ต้องทํางานเอาตัวรอดน่ะ?

…

“ท่านประธานเขาต้องการที่จะทําอะไร?”

ร้านคุณหมิงตามสั่ง

หลังช่วยแม่ต้อนรับลูกค้าเสร็จ

หมิงป๋ายก็ได้รับข่าวจากบรรดากลุ่มของเขา

เลยอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าครุ่นคิดออกมา

หากเป็นก่อนหน้านี้เขาและคนอื่นๆจะไม่สงสัยอะไรเลย และคิดว่าอีกฝ่ายนั้นกําลังยํ่าแย่จริงๆ

แต่

ตอนนี้มันจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร

ยิ่งกับตัวตนใหม่ที่น่ากลัวเช่นกษัตริย์แมรี่ฮาร์ด?

“นั่นสินะฉันทําอะไรไม่ได้นอกจากรอดูเหมือนกับคนอื่นๆ”

สลัดความคิดทิ้งไป

หมิงป๋ายก็เก็บโทรศัพท์ไปแล้วไปช่วยแม่ทําอาหาร

ก่อนนําไปเสิร์ฟมันให้กับลูกค้า

ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าที่กอปรด้วยผมสีแดงที่ถูกย้อมมาว่า

“ทานให้อร่อยนะครับ”

…

ซุนหยวน,ปังเจิ้น,เจียงหยา

ทั้งสามคนต่างทําเหมือนกับหมิงป๋าย

นั่นคือรอดูสถานการณ์ในอนาคตนี้และทําเรื่องของตัวเอง

รอไปอย่างเงียบๆ

เป็นเหตุให้

เวลาเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว!

…

ปัจจุบัน.

วันนี้เป็นวันที่ลอตเตอรี่จะออก

เมื่อถึงเวลาประกาศผลหลายคนที่ชื่นชอบการเสี่ยงดวง

เลยได้มานั่งดูทีวีหรือรับชมผ่านสื่อต่างๆด้วยความตื่นเต้น

“ฉันหวังว่าวันนี้ฉันจะสามารถเปลี่ยนชีวิตได้นะ?”

“พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยฉันทีนะครั้งนี้ครั้งเดียวจริงๆ…”

“แม่งเอ๊ยยยย มาดิวะ วันนี้ฉันจะต้องถูกไม่ถูกอีก ฉันก็ไม่ซื้อแล้วเว้ย!”

“...”

ต่างคน ต่างสถานที่ ต่างบรรยากาศ

แต่ทั้งหมดล้วนมีสิ่งเดียวกัน

นั่นคือความคาดหวัง

ที่ริบหรี่เหมือนอย่างทุกที…

แค่ว่า

เมื่อลอตเตอรี่ออกผล

ทุกคนที่เพิ่งหัวเราะเรื่องของไต๋จุนไป ก็หัวเราะไม่ออกแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

บูม!

ทันใดนั้นในแชทกลุ่มบรรดาเพื่อนก็ระเบิดสึนามิข้อความ!

“เฮ้ย พวกนายเห็นรึยัง ลอตเตอรี่น่ะ?”

“เห็นแล้ว แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงหมอนั่นถูกได้ยังไง!”

“จริงด้วย ฉันไม่อยากจะเชื่อจริงๆแถมยังไม่ใช่จํานวนน้อยๆด้วยนะ มันคือหนึ่งพันล้านหยวน…”

“...”

แค่นั้นแหละ-

ทุกคนต่างสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

พวกเขาจะจําโพสเมื่อเช้าและจํานวนลอตเตอรี่ที่ไต๋จุนซื้อไม่ได้ได้ยังไง?

แต่

เรื่องนี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไปรึเปล่า?

แค่ซื้อ ชีวิตก็เปลี่ยน

อีกฝ่ายถือครองพลังโชครึยังไงกัน!

…

เวลาเดียวกัน

บนโซฟา

หม่าเหิงที่นั่งดูทีวีฆ่าเวลาได้เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ก่อนที่จะได้ยินเสียงโทรศัพท์แล้วสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว

“มีอะไร คนกําลังจะนอน!”

“รีบบอกมาไม่งั้นฉันจะไม่ให้อภัยนายแน่…”

“เข้าใจไหม?”

รับสาย

หม่าเหิงพูดด้วยความหงุดหงิด

เขากําลังฝันดีอยู่เลยว่าในอนาคตจะสามารถยักยอกเงินแล้วรวยระดับร้อยล้านได้ในไม่ช้า…

แต่

มันก็ต้องจบลง เพราะถูกใครคนหนึ่งรบกวน

เช่นนี้เขาจะไม่โกรธได้ยังไง?

ตอนนี้.

ปลายสายที่ได้ยินก็เลยนิ่งเงียบไปแต่ก็ไม่ได้นาน

แล้วตะโกนสวนกลับมาด้วยนํ้าเสียงเย้ยหยัน

“ตอนนี้ใครสนเรื่องนั้นกันล่ะ ไอ้โง่!”

“นายยังไม่ได้ดูเหรอ ผลลอตเตอรี่น่ะ?”

“รีบไปดูซะสิแล้วนายจะต้องตกใจเหมือนกับพวกเรา…”

“...”

ได้ยิน

หม่าเหิงก็กลายเป็นใบหน้าโง่งม

ลอตเตอรี่อะไรวะ?

แต่แม้จะสงสัยและสับสนมากเขาก็ไม่รังเกียจที่จะสละเวลา

ทําตามคําแนะนําของคนที่โทรมา

แล้ว

เมื่อเห็นผลลอตเตอรี่ที่ออก

ภาพลอตเตอรี่เมื่อเช้านี้ที่เขาหัวเราะเยาะ ก็กลายเป็นซ้อนทับกับภาพตรงหน้าในทันใด…

และ

เมื่อรู้สึกตัว

หม่าเหิงก็พลันโพล่งออกมาอย่างรวดเร็ว

ด้วยความตกใจและตกตะลึง

พร้อมกับโทรศัพท์ที่หลุดมือหล่นกับพื้นกระแทกเสียงดังปังว่า

“เป็นไปได้ยังไง?!”