F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ทันทีที่เห็นดังนั้น ธนนัน ผงะถอยหลังไป ในใจของเขากระวนกระวาย “ดาบที่พวกเขาถือทำไมถึงได้คมนัก”เขาคิด ตอนนี้เขาไม่มีอาวุธ แต่จะปล่อยคนอันตรายแบบนี้ไปไม่ได้ เป็นหน้าที่ของตำรวจที่ต้องรั้งพวกนี้เอาไว้ให้เจ้าหน้าที่คนอื่นมาจัดการ “พวกนายจะหนีไปแบบนี้ไม่ได้ นี้เป็นการแหกคุกโทษของพวกนายจะเพิ่มขึ้น” เขาตะโกนออกมาเสียงดังหมายจะให้เพื่อนตำรวจคนอื่นได้ยิน “วางอาวุธของพวกนายลงซะ” เขาสั่ง ทั้ง5คนมองหน้ากันไปมา อย่างไม่เข้าใน“เอาไงลูกพี่” หนึ่งในนั้นถามลูกพี่ของมัน ชายสวมแว่นมองไปยัง ธนนัน ก่อนจะส่ายหัว “ปล่อยมันตายอยู่ที่นี้แหละ พวกเราไป” ทั้ง 5 คนพุ่งออกจากห้องขังไปอย่างรวดเร็ว “หยุดเดี๋ยวนี้ พวกแกไม่กลัวกฎหมายบ้านเมืองหรือไง”เขาร้องไล่หลังชายถือดาบทั้ง 5 คนไป พร้อมกับวิ่งออกจากห้องขัง เหลียวซ้าย แลขวา มองหาเพื่อนตำรวจของเขาแต่ก็ไม่เจอใคร ไม่มีใครอยู่เลย เขา งงมากๆ ปกติจะมีตำรวจมากมายอยู่ที่นี้ในเวลานี้ แต่ตอนนี้ทุกคนหายไปหมด .. “หรือเราจะถูก Jump ข้ามมิติมาจริงๆ” เขาคิด และยืนโง่งมอยู่อย่างนั้น “ว้ากกกพวกผีร้าย วันนี้พวกกูสู้ตายโวย” เสียงร้องของหนึ่งใน 5 คนดังออกมา ตอนนี้พวกเขาวิ่งไปถึงกลางสนามหน้า สน.แล้วและกำลังต่อสู้อยู่กับผู้หญิงแก่ๆคนหนึ่ง เธอมีผมสีขาวยาวรุงรังสวมเสื้อผ้าขาดๆเล็บยาวมากกำลังถูกทั้ง 5คนรุมใช้ดาบฟันอย่างโหดร้าย ตั้งสติได้ ธนนัน ก็วิ่งตามไปที่สนามทันทีเพื่อระงับ เหตุ ทันทีที่วิ่งมาถึงสิ่งที่เขาเห็นมันเป็นภาพที่เหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง หนึ่งใน 5 คนนั้นถูก หญิงแก่ใช้กรงเล็บกะซวกไส้ไหลออกมาก่อนจะล้วงแขนเข้าไปในแผล ควักเอาหัวใจเขาออกมาอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นตาเหลือกเลือดไหลออกมาจากปาก ตายคาที่“ว้าก!!มึงฆ่าน้องกู” ชายร่างโย่งร้องออกมาพุ่งเข้าใส่หญิงแก่ เงื้อดาบหมายจะฟันคอให้ขาด แต่เส้นผมของยายแก่ราวกับมีชีวิต มันพุ่งปลายเส้นผม เสียบทะลุร่างของเขาเลือดสดๆไหลรินย้อมเส้นผมของเธอจนเป็นสีแดงฉาน ตายคาที่ไปเป็นรายที่ 2 เธอสะบัดผมกลังเลือดกระเซ็นเต็มใบหน้าของเธอ เธอเคลื่อนที่ไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของน้องเล็กในกลุ่มด้วยความเร็วอันเนือมนุษย์ มือทั้ง 5นิ้วที่มีเล็บแหลมคมของมันแทงจากด้านหลังทะลุหัวใจ และตวัดมืออีกข้างกรงเล็บอันแหลมคม ตัดหัวคนที่ 4 ที่ยืนอยู่ไม่ไกล คอขาดกระเด็นลอยออกไป ก่อนจะพุ่งมาประจันหน้ากับคนสุดท้าย ฟาดกรงเล็บเข้าใส่ชายสวมแว่นหนาๆคนนั้น เขาตั้งรับได้ 2 ครั้งดาบในมือก็หักลง ร่างของเขาถูกกรงเล็บตัดผ่านหัวไหล่เฉียงลงมา ร่างขาดเป็น 2 ท่อน ธนนัน ยืนมองอย่างโง่โงมอีกครั้งจวบจนกระทั้ง หญิงแก่คนนั้นมาปรากฏอยู่ต่อหน้าเขา ร่างของเธอเน่าเปื่อย มีแผลจากดาบเต็มไปหมด น้ำเหลือง น้ำหนองไหลออกมาจากทั่วร่างกาย ดวงตาสีแดงฉาน จ้องมองในตาของเขาพร้อมกับสะแยะยิ้มให้ “ผี”เขาพูดออกมาอู้อี้ ฉึก! เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกระทบเข้าที่อกด้านซ้ายเขาอย่างแรง ธนนันรู้สึกเจ็บจี๊ดออกมา พรวด! หญิงแก่ดึงมือกลับพร้อมกับยกมือที่มีหัวใจของเขาขึ้นมา มันกำลังเต้นตุบๆอยู่ เธอยัดมันใส่ปาก กัดกินไปคำหนึ่งแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ ร่างของ ธนนัน ล้มหงายหลังลงไป ก่อนที่ดวงตาของเขาจะขุ่นมัวลง สายตาของเขามืดสนิทไปพร้อมกับลมหายใจของเขา ก่อนตายเขารู้เพียงว่า ผี กินหัวใจของเขาไป ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนสมองของเขารับไม่ทันมีวิญญาณร้ายมากมายปรากฏตัวออกมากินเลือดและเนื้อพวกเขาจน ศพเละไม่มีชิ้นดี วืด! วิญญาณ สีดำ 5 คนหลุดออกมาจากร่างของ 5 พี่น้อง ดวงตาของพวกมันแดงฉาน ตัวเป็นเพียงกลุ่มควันพวกมันพุ่งเข้าหากันแล้วร่วมร่างกลายเป็นวิญญาณคนที่มี 5 หัว ตัวของพวกมันใหญ่ขึ้นถึง 5 เท่า แขนพวกมันยื่นออกมาอีกข้างละ 5 แขน ที่เอวมีขาเล็กๆงอกออกมาอีก 4 คู่ดูแล้วคลายกับพุ่มกระโปรง มันหญิบดาบทั้ง 5 เล่มขึ้นมา“พี่ใหญ่พวกเราต้องแก้แค้น ข้าแค้น ต้องฆ่า ฆ่าพวกมันให้หมด ฆ่า!!!” มันกู่ร้องออกมามือทั้ง 5 เงื้อดาบขึ้นฟันไปยังวิญญาณร้ายที่อยู่ละแวกนั้นจนตัวขาดกระจุย วิญญาณตนแล้วตนเล่าถูกมันกินเข้าไป ทำให้ร่างของมันชัดเจนขึ้นเรื่องๆ เพียงแค่ 7 ชั่วโมงมันกินวิญญาณร้ายเกือบทั้งหมดที่อยู่ในละแวก สน.ไป วิญญาณร้ายและวิญญาณญาณอาฆาต กว่าหมื่นดวงที่สะสมอยู่ ณ ที่แห่งนี้ถูกกินไปใจหมด ในที่สุด ฤทธิ์ ของมันก็มากพอ มันใช้พลังทั้งหมดผสานเข่ากับดาบ 5 เล่มฟันไปในอากาศ มิติสั่นไหว และปริแตกออก จนเกิดการซ้อนทับกันของทั้ง 2 มิติขึ้น มันก้าวเดินออกมาจากรูนั้นแล้วกลายร่างเป็นควันสีดำพุ่งเข้าไปในร่างของ ร้อยเวร คนหนึ่งที่นั่งหลับอยู่ มันกัดกินดวงวิญญาณเขาจากด้านใน จนในที่สุดก็ควบคุมร่างนั้นได้ ด้วงตาของร้อยเวร ดำสนิทอย่างน่ากลัวเขาลุกขึ้นยืนตัวตรง ฉีกยิ้มออกมาอย่างหน้ากลัว หยิบปืนที่อยู่ข้างเอวตัวเองขึ้นมาจ่อไปยังหัวเพื่อนที่อยู่ข้างๆ เหนี่ยวไก ปั้ง!เลือดสดๆไหลรินออกมาจารูที่ขมับซ้ายของนายตำรวจคนนั้น วิญญาณสีขาวของเขาหลุดออกจากร่าง แล้วถูกดูดเข้าไปในปากของ ร้อยเวรทันทีทันทีที่เสียงปืนดังขึ้นตำรวจที่ทำหน้าที่อยู่ใน สน. ทั้งหมดก็ตื่นตัววิ่งกรูกันมายังต้นเสียงทันที “เกิดอะไรขึ้นร้อยเวร” นายตำรวจสองคนวิ่งเข้ามาถามด้วยอาการตื่นตกใจ ร้อยเวรยกปืนขึ้นมายิงแสกหน้าของเขาทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว ปั้ง ปั้ง สองนัดเท่านั้นนานยตำรวจ 2 คนทรุดร่างฮวบลงไปทันที เลือดไหลออกจากรูกระสุนนอกไปเต็มพื้นโรงพัก วิญญาณอีก 2 ดวงถูกมันสูบเข้าไปอีกครั้ง ตำรวจจากชั้น 2 และชั้นที่ 3 ของ สน. กรูกันลงมาทางบันได้ ร้อยเวร เดินสวนขึ้นไปและเริ่มยิง ปั้ง!ปั้ง!ปั้ง!ตายไปอีก 3 ศพตรงบันได ตำรวจ ข้างบนเห็นเหตุการณ์นี้ชัดเจนจึงระวังตัวกันมากขึ้น วิ่งหลบมุมหาที่กำบังก่อนจะเริ่มยิงสวนกลับมาแบบไม่ได้เล็ง เสียงปืนดังสนั่นโรงพัก“หมอบลง ร้อยเวรมันลั่งแล้ว ต้องยิงมันอย่างเดียว”หนึ่งในนายตำรวจยศสูงร้องขึ้น“นายครับวิสามัญเลยไหมครับ”นายตำรวจยศน้อยร้องถาม“เออ ยิงมันเลย มันยิงพวกเราตายไปหลายคนแล้วไม่ต้องถามแล้ว ยิง”ปั้ง!ปั้ง!ปั้ง!เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง มีตำรวจล้มตายมากขึ้นเรื่อยๆ เขาร้องสั่งออกมาได้พักหนึ่งก็หอบหายใจอย่างแรงเพราะเบาหวานขึ้น จนต้องเอาลูกอมยัดเข้าปากเพื่อบันเท่า ผ่านะ 1 นาทีอาการเขาก็ดีขึ้น มือหายสั่นแล้ว แต่ เสียงปืนรอบๆเงียบลงเสียแล้วเลือดไหลนองเต็ม สน. เสียงฝีเท้าหนักๆกังใกล้เข้ามายังที่ๆเขาอยู่ ตึก ตึก ตึก เขาตัดสินใจลุกขึ้นเล็งแล้วก็ยิง แชะ แชะ แชะ “ตายห่าปืนไม่มีกระสุน”ปั้ง! นั้นคือความคิดสุดท้ายของนายตำรวจพุงยื่นนานนั้น เขาเป็นตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่ไม่ได้ลงสนามมานานมากแล้ว “ต้องมาตายเพราะปืนไม่มีกระสุน เช่นนี้ น่าอนาถนัก” เขาคิด เลือดไหลออกจากกลางหน้าผากของเขาก่อนที่ร่างอ้วนๆ จะทรุดลงกับพื้นเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นทั่วประเทศไทยอย่างควบคุมไม่ได้ และที่เลวร้ายที่สุดคือเขตกรุงเทพมหานครที่มีผู้คนถูกจับขังเอาไว้เยอะที่สุด ยิ่งมีคนตายเยอะวิญญาณร้ายเหล่านั้นก็มี ฤทธิ์ มากขึ้นเท่านั้นอืด!อืด!เราจะทำตามสัญญา.....เสียงเพลงรอสายของนายกดังขึ้น ท่ามกลงความมืด เขาสดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความอิดโรย “โอยย ใครมันโทรมาเอาป่านหนี้วะ”เขาบ่น สองมือขยี่ตาเบาๆ พร้อมกับดึงเอาป้าห่มลายหมีแพนด้าอันโปรดของเขาออกไปด้านข้าง คุณหญิงของเขานอนขุดคู้อยู่อีกมุมหนึ่งของเตียง ผมของเธอถูกม้วนอยู่ในพลาสติกที่ใช้ในการดัดผม หน้าของหล่อน ผูกทับปิดเอาไว้ด้วยมาร์คหน้าราคาแพงสุดหรูที่ซื้อมาจากฝรั่งเศส เธอสวมชุดนอนลายลูกหมีน้อย นอนหันหลังให้กับเขา เขาลุกขึ้นนั่ง คว้าเอาโทรศัพท์ที่อยู่หัวเตียงขึ้นมา ก่อนจะยืนมันออกไปด้านหน้าจนสุดแขนแล้วมองดูว่าเป็นใครที่โทรมาหาเขาตอนนี้ “อ่าวเด็กสมบูรณ์ โทรมาทำไมหว่า” เขากดรับ “ฮัลโหล ที่นี้ที่ไหน มีอะไรพี่ชาย” เขาพูด พร้อมกับหยอดมุขฝืดๆของเขาออกไป “น้อง เกิดเหตุตำรวจคลั่งหลาย สน.เลยตอนนี้ สั่งการด่วน ทำยังไงดี” พี่ชายของเขาพูดออกมาเร็วปรือ “หา แค่ตำรวจคลั่ง ก็ให้บิ๊กข้าวต้มจัดการไปสิ”เขาพูดเขาแอบเคืองพี่ชายนิดหนึ่งเพราะถึงเขาจะเป็นนายก แต่ก็ไม่ต้องให้เขาทำทุกเรื่องได้ไหม มันต้องช่วยๆกัน เขาคิด“ไม่ได้ ข้าวต้มมันเอาไม่อยู่แล้ว คนตายเยอะมาก บางโรงพักตายยกโรงพักเลย” ปลายสายกระแทกเสียงกลับมา “งั้นก็ให้กองทัพไปช่วยพี่ เอาตามที่พี่ต้องการเลย น้องรับรองเอง” เขาพูดเพราะถ้ามันฉุกเฉินจริงๆ เขาก็อนุมัติทุกอย่าง “ได้”ปลายสายตอบกลับมาก่อนจะตัดสายไป “ตายยกโรงพักเหรอ กี่คนกันนะ”เขาคิดก่อนจะกดโทรออกไปอีกเบอร์ “ฮัลโหล”ปลายสายรับ “สินเตรียมรถฉันจะเข้าสภา” เขาโทรไปสั่งคนขับรถ ไม่ได้การแล้วเรื่องใหญ่แบบนี้เขาต้องเข้าไปดูแล้ว พรุ่งนี้ถ้านักข่าวถามเดี๋ยวจะไม่รู้เรื่อง เขาหันไปมองคุณหญิงสุดที่รักของเขาแวบหนึ่ง “คุณหญิง คุณหญิง”เขาเรียก “อือ!”เสียงตาบกลับมาเบาๆ “ผมจะเข้าสภานะ มีเหตุด่วนต้องไปดูแล”เขาบอกกับภรรยาของเขาก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัวแล้วออกจากบ้านไปด้านนอก เสียงรถฉุกเฉินวิ่งกันให้วุ่นวาย รถตำรวจ รถพยาบาล รถ มูลนิธิ ต่างวิ่งไปยังที่เกิดเหตุด้วยความเร่งรีบ ร่างคนบาดเจ็บคนเสียชีวิตมากมายถูกลำเลียงส่งโรงพยาบาลกันทั้งคืน คนเจ็บคนตายเหล่านี้เป็นเพียงคนที่ถูกตำรวจคลั่ง ฆ่าตายเท่านั้น ส่วนคนที่มี RGRD อีกมากมายที่ตาย ศพยังไม่ปรากฏออกมา จนกว่าจะสิ้นสุดรอบการ Jump ไม่ต้องเดาก็รู้แน่แล้วว่าพรุ่งนี้ ยอดคนตายของไทยต้องทะลุสถิติโลกอย่างแน่นอน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

39.หายนะครั้งใหญ่

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

39.หายนะครั้งใหญ่

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้