ข้านี่แหละคือจอมมาร

ได้ยินที่ยูจินฮาพูด ไฟที่ถูกดับไปในใจของกิมจิก็ลุกโชนขึ้น เขามองไปที่ยูจินฮาที่ตอนนี้เริ่มกินซุปกิมจิและดื่มเหล้าต่อ

เขาตัดสินใจอะไรบางอย่าง เขาก้มหัวคำนับยูจินฮาก่อนที่จะพูดขึ้น

"นี่อาจจะฟังดูเป็นสิ่งที่เห็นแก่ตัวที่จะขอร้องคุณยูทั้งๆที่คุณยูช่วยผมและเจนนี่เอาไว้ ทว่าผมขอร้องคุณยู ช่วยสอนผมด้วยครับ!"

กิมจิคิดว่านี่เป็นโอกาสเดียวที่เขามี การที่จะได้พูดคุยกับคนแบบยูจินฮานั้นเป็นอะไรที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับเขา

เพราะฉะนั้นเขาจะทิ้งโอกาสนี้ไปไม่ได้ ยูจินฮาจะตอบรับเขานั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ทว่าหากเขาปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปละก็ เขาจะต้องรู้สึกเสียใจไปชั่วชีวิตแน่ๆ

ยูจินฮาที่เห็นกิมจิก้มหัวขอร้องเขา เขาก็ช่วยไม่ได้ที่จะนึกย้อนกลับไปในอดีต

มีเด็กน้อยคนหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายๆกับเขา มาขอเป็นศิษย์ยูจินฮา

เด็กน้อยนั้นดูไร้เดียงสา ทว่าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ยูจินฮาแน่นอนว่าเขาปฏิเสธเด็กคนนั้นไป เขาไม่มีเวลามาสอนใครทั้งนั้น เขาต้องการจะล้างแค้นให้กับน้องสาวของเขาโดยเร็วที่สุด

ยูจินฮาในเวลานั้นเย็นชาเป็นอย่างมาก เขาไม่สนใจอะไรนอกจากการแก้แค้นอย่างเดียวเท่านั้น

ทว่าเด็กคนนั้นแม้ว่าจะถูกปฏิเสธยังไงก็ยังคงไม่ลดละ และตามเขาไปไหนมาไหนด้วย

จิตใจที่เย็นชาของยูจินฮานั้นค่อยๆอ่อนลงหลังจากที่เห็นความพยายามของเด็กน้อย

เขาที่ใจอ่อนลง ได้ทำการสอนเด็กคนนั้นหลายๆอย่าง ทว่าเขานั้นก็ยังคงไม่สอนเด็กน้อยคนนั้นถึงวิธีการต่อสู้

เขาคิดว่าเด็กน้อยนั้นแค่ฝึกทั่วๆไปเดียวก็คงเบื่อและจากไปเอง

และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดมีอยู่วันหนึ่ง เด็กคนนั้นหายไปและไม่กลับมาหายูจินฮาอีก เขาที่รู้ว่ามันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วไม่คิดอะไรมาก

ทว่าในระหว่างที่เด็กน้อยนั้นไม่อยู่ ยูจินฮารู้สึกว่าเปล่าขึ้นมา เขาพยามปฏิเสธว่าเขานั้นคิดถึงเด็กน้อย และด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ขาของเขาก็เดินไปตามทางด้วยตัวของพวกมันเอง

เขาได้เดินมาถึงยังที่ๆหนึ่ง เขาเห็นในสิ่งที่เขาไม่คาดคิด สิ่งที่เขาเห็นคือเด็กน้อยนั้นนอนตายอยู่กลางถนน ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

ลอยเลือดลากเป็นทางยาว แสดงให้เห็นว่าเขานั้นพยายามคลานไปหายูจินฮาที่อยู่ห่างไกลออกไป

เขาตายในขณะที่พยายามจะไปหายูจินฮา

เขาตายเพราะว่าพยายามขัดขืนโจรร้ายที่ต้องการจะขโมยของที่เขาต้องการจะเอาไปให้กับยูจินฮา

มันเป็นของราคาถูกทว่าเด็กน้อยนั้นซื้อมันมาด้วยเงินจากหยาดเหงื่อน้ำแรงของเขา

วันนั้นทั้งยุทธภพสั่นสะเทือน ใครที่อยู่เบื้องหลังการตายของเด็กน้อยถูกสังหารหมดจนเรียบไม่เหลือ

ไม่ว่าจะเป็นโจรภูเขา โจรป่า หรือแม้กระทั่งโจรสลัด

โจรทั้งหลายที่แม้แต่พวกขุนนางยังไม่สามารถกำจัดได้ ถูกกวาดล้างภายในวันเดียว

ยูจินฮาหลังจากนั้นก็ไม่เคยที่จะสอนใครแบบครึ่งๆกลางๆอีกเลย

ยูจินฮากลับมาจากความทรงจำของเขาก่อนที่จะมองไปที่กิมจิ ภาพของเด็กน้อยและกิมจิรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

ยูจินฮาหลับตาลงก่อนที่จะถอนหายใจออกมา เขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับกิมจิหากเขาไม่ช่วยกิมจิละก็

"ได้ ทว่าการฝึกของฉันนะมันยากมาก ต้องบอกไว้ก่อน ถ้ายอมแพ้ก่อนที่จะฝึกเสร็จละก็"

ดวงตาของยูจินฮานั้นเย็นชายิ่งกว่าเหล้าบัวหิมะ

"ฉันจะอัดแกจนแม่ของแกจำหน้าแกไม่ได้เลย"

กิมจิตัวสั่น ทว่าหากมีอะไรที่เขาสามารถอวดได้ มันก็คือความดื้อด้านของเขา มันอาจจะเป็นสิ่งที่ดี ทว่าต้องใช้มันให้ถูกต้อง ไม่ใช่ใช้มันจนพาตัวเองและคนอื่นไปพบเจอกับอันตราย

"ขอบคุณ คุณยู!"

กิมจิสดใสขึ้นมา หากเขาได้คนแบบยูจินฮามาช่วยฝึกเขาละก็ เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นมาแน่ๆ เขาใช้ออร่าไม่ได้ เขาอาจจะสามารถใช้ปราณได้

กิมจิเคยอ่านมันฮวามาเยอะ ทุกคนนั้นมีปราณอยู่ในตัว ที่เหลือก็แค่ต้องหาวิธีดึงมันออกมาใช้ไห้ได้มันก็เท่านั้นเอง

เจนนี่ที่หายไปในตอนนี้กลับมาจากด้านนอก เธอนั้นไปช่วยแม่ของกิมจิเตรียมอาหารเพื่อนำไปขายในงานรับสมัครงานวันพรุ่งนี้

กิมจิมีหน้าที่คอยดูแลยูจินฮาที่ช่วยเหลือเธอและเขาเอาไว้

ยูจินฮามองไปที่เจนนี่ก่อนที่จะพูดหยอกขึ้น

"หืม ยังไม่ทันไรก็ทำตัวเป็นลูกสะใภ้ที่ดี ไม่เลวเลย ไม่เลวเลย"

เจนนี่หน้าแดง เธอรีบมองไปที่กิมจิ เขานั้นกำลังดีใจกับอะไรบางอย่างอยู่จนไม่ได้ฟังที่ยูจินฮาพูด

เจนนี่ถอนหายใจโล่งอกออกมา ทว่าเธอนั้นก็รู้สึกผิดหวัง เธออยากให้กิมจิได้ยินที่ยูจินฮาแหย่เธอด้วย เขาบางทีอาจจะได้รู้สักทีว่าเธอนั้นรู้สึกยังไงกับเขา

และในขณะที่เธอนั้นกำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับยูจินฮา เสียงของตกลงพื้นก็ดังขึ้นมาจากข้างนอก พร้อมกับเสียงของใครบางคนโวยวายอยู่หน้าร้านอาหาร

กิมจิและเจนนี่หน้าซีด ดูเหมือนว่าทั้งสองจะรู้ว่าใครมาโวยวายที่หน้าร้านอาหารแบบนี้