เคยคิดเลยว่าการมาซ่อมแอร์ครั้งนี้จะพาฉันย้อนกลับไปในความทรงจำสมัยมัธยม ความทรงจำที่เคยทำให้ฉันรู้สึกหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงเขา
ฉันชื่อ "พลอย" ช่างแอร์สาวที่เลือกทำงานที่หลายคนไม่คิดว่าจะเหมาะกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉัน แต่งานนี้ทำให้ฉันภูมิใจ ทุกครั้งที่ฉันปีนบันได ถอดประกอบเครื่องจักร หรือแม้แต่คลานไปใต้เพดาน ฉันรู้สึกเหมือนได้แสดงพลังที่ไม่มีใครคิดว่าฉันมี
แต่วันนี้แตกต่างออกไป เพราะฉันบังเอิญเจอกับ "นนท์" เพื่อนสมัยมัธยมที่ฉันแอบชอบมาตลอด เขาเป็คนที่ฉันมักจะนึกถึงในยามค่ำคืนที่อยู่คนเดียว เพียงแค่คิดถึงเขา เสียงครางเบาๆ ของตัวเองก็หลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว
ฉันช่วยตัวเองโดยคิดถึงเขามาตลอดหลายปี และตอนนี้ เขาอยู่ตรงหน้า ฉันตัวจริง กำลังยิ้มให้ฉัน
“พลอยใช่ไหม?” เสียงของเขาทำให้ฉันหยุดชะงัก ขณะที่กำลังถอดแผงแอร์ในห้องทำงานของเขา
ฉันหันกลับไป และสิ่งที่ฉันเห็นคือใบหน้าที่ฉันไม่อาจลืมได้เลยในหลายปีที่ผ่านมา เขายังคงดูดีเหมือนเดิม แต่ดูเป็ผู้ใหญ่และอบอุ่นมากขึ้น ร่างสูงโปร่งของเขายืนอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย กล้ามเนื้อที่แฝงอยู่ใต้เสื้อยิ่งทำให้เขาดูมีเสน่ห์
“นนท์...” ฉันเอ่ยชื่อเขาออกมาอย่างเบาๆ
เขายิ้มกว้าง เดินเข้ามาหาฉัน “ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเธออีก เธอเปลี่ยนไปเยอะมากนะ แต่ยังน่ารักเหมือนเดิม”
คำพูดของเขาทำให้ฉันหน้าแดง ใจฉันเต้นแรงจนแทบะเิ
“ก็... ทำงานเป็ช่างแอร์นี่นะ ไม่ค่อยมีเวลาสวยเท่าไหร่” ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสั่นไหว
“เธอน่ารักเสมอ... ต่อให้ใส่ชุดช่างแบบนี้” เขาตอบกลับพร้อมกับสายตาที่ฉันรู้สึกได้ว่า มันลึกซึ้งกว่าที่ควรจะเป็
หลังจากที่เราพูดคุยกันเล็กน้อย ฉันกลับไปทำงานซ่อมแอร์ของฉัน แต่ความใกล้ชิดของนนท์ที่เดินมาช่วยยกเครื่องมือ ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้
"เธอจำได้ไหม ตอนมัธยมเราชอบนั่งข้างกันเวลามีงานกลุ่ม?" เขาพูดขึ้นขณะยกกล่องเครื่องมือมาให้
“จำได้สิ...” ฉันตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม แต่ในใจกลับนึกถึงสิ่งที่ฉันไม่เคยบอกเขา นั่นคือ ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขา
แต่ฉันไม่รู้เลยว่า เขาเองก็มีบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้
“ฉันเคยนึกถึงเธอบ่อยๆ นะ พลอย” เขาพูดขึ้นเบาๆ เสียงของเขาดูจริงจังจนฉันต้องหยุดมือจากการทำงาน
“นึกถึงฉัน? ทำไมเหรอ?” ฉันถามกลับด้วยความสงสัย แต่ในใจกลับเริ่มหวั่นไหว
เขาก้มลงจนใบหน้าอยู่ใกล้ฉัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาแตะจมูกฉัน
“เพราะฉันไม่เคยลืมเธอเลย...”
คำพูดของเขาทำให้ฉันชะงัก ฉันหันกลับไปมองเขา และทันใดนั้นเอง มือของเขาก็แตะที่แก้มของฉันเบาๆ
“พลอย... เธอยังเหมือนเดิมเลย” เขาพูดเบาๆ พร้อมกับโน้มตัวเข้ามาใกล้
ฉันไม่รู้ว่าความกล้าหรือความอายมันหายไปไหน แต่ฉันปล่อยให้เขาโน้มตัวลงมา ริมฝีปากของเขาัักับริมฝีปากของฉัน มันทั้งอ่อนโยนและร้อนแรงในเวลาเดียวกัน
ลิ้นของเขาแทรกเข้ามาในปากของฉันอย่างเชื่องช้า
>>>>อ่านต่อตอนถัดไป
5K
