ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 42 เฟรอกิน เมดและหมู่บ้านที่น่าสงสาร

บอนโน่นำทางเฟรอกิน เมดและหลายชายของเขามาถึงหมู่บ้านข้างเคียง และมันทำให้เขาได้รู้ว่าพื้นที่แห่งความตายมันอยู่ใกล้กว่าที่พวกเขาคิดเกือบครึ่งหนึ่งของหมู่บ้านแห่งนี้ถูกกลืนกินไปโดยพื้นที่แห่งความตาย...

อีกฟากที่ยังไม่ถูกกลืนกินนั้นมีความสดใสเป็นอย่างมากต้นไม้ใบหญ้าที่เขียวขจี และแสงแดดที่เจิดจ้า

แต่กับอีกฟากหนึ่งกับเต็มไปด้วยออร่าที่ดำมืดและซากพืชซากศพจำนวนมาก

และที่น่าแปลกใจมากไปกว่านั้นแม้หมู่บ้านแห่งนี้จะค่อยๆถูกกลืนกินไปทีละนิด แต่ก็ยังมีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยใช้ชีวิตและอยู่อาศัยกันตามปกติภายในฟากที่ยังไม่ถูกกลืนกิน...

เฟรอกิน ต้องการที่จะเข้าไปภายในหมู่บ้านเพื่อพูดคุยสอบถามชาวบ้าน แต่เขาก็ต้องหยุดความคิดนั้นไว้ก่อน

เพราะภายในหมู่บ้านในตอนนี้มีพวกทหารของอาณาจักรไลอ้อนเมื่อตอนนั้นอยู่...ใบหน้าของครึ่งเสือโคร่งตัวนั้น เฟรอกินจำได้ดี

สิ่งที่เฟรอกินได้เห็นและได้ยินนั้นเชื่อมต่อกับนกเหยี่ยวตัวหนึ่งที่เป็นมินเนี่ยนของเขา หน้าที่ของมันเปรียบเสมือนหูและดวงตาอีกข้างให้กับเขาเลย...

“พวกมันมาทำอะไรที่นี้กันนะ”

“ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ...ทหารพวกนี้มันชอบทำอะไรไร้เหตุผลอยู่แล้ว” บอนโน่ตอบ

.

.

เหยี่ยวของเฟรอกินแอบอยู่ภายในต้นไม้ใกล้ๆพวกทหารกลุ่มนั้น...ก่อนที่เขาจะเห็นทหารกลุ่มนั้นเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งพร้อมกับลากชาวบ้านที่เป็นครึ่งแมวเพศชายออกมา

ภรรยาและลูกเขาต่างอ้อนวอนร้องขอชีวิตให้กับสามี...แต่ทหารกลุ่มนั้นหาได้สนใจไม่ พวกทหารหิ้วปีกชายครึ่งแมวคนนั้นไปหาครึ่งเสือโคร่ง

“แกสินะ! ที่เป็นสายให้กับอาณาจักรเอเลเฟนท์…โทษฐานของแกคือความตายอย่างเดียวเท่านั้น”

ครึ่งเสือโคร่งยืนหลังตรงมือไขว้หลังหันมาพูดด้วยสายตาที่แหลมคม

...และทันใดนั้นเอง

“ปล่อยพรรคพวกของเราเดี่ยวนี้นะ...เจ้าพวกทหารสารเลว”

ชาวบ้านที่เป็นครึ่งแมวต่างร่วมใจออกมากันตรึมพร้อมกับอาวุธครับมือ...แม้ส่วนใหญ่อาวุธเหล่านั้นจะเป็นเพียงแค่อุปกรณ์การเกษตร

“นี่พวกแกคิดจะรวมหัวต่อต้านอาณาจักรกันไปถึงไหนทั้งๆที่หมูบ้านของพวกแกกำลังจะโดนกลืนกินแล้วเนี่ยนะ...สมแล้วจริงๆที่เป็นพวกหูแมวจอมดื้อด้าน”

พวกครึ่งแมวนั้น เป็นเพียงกลุ่มเดียวที่ปฏิเสธการส่งคนไปเป็นทหารให้กับอาณาจักรมาโดยตลอดคนทั้งหมู่บ้านยอมตายไปพร้อมกับหมู่บ้าน ยังดีกว่าไปตายเพื่อผลประโยชน์ของพวกนายพลขุนนางและราชา

หมู่บ้านแห่งนี้เป็นหมู่บ้านที่บอนโน่ใฝ่ฝันเลย...หากตอนนั้นครอบครัวและคนรอบข้างของเขาเข้าใจเขาได้แบบนี้บ้างก็คงจะดีไม่น้อย

ครึ่งแมวที่ถูกทหารหิ้วปีกอยู่นั้นเป็นคนริเริ่ม และบอกให้ชาวบ้านรู้ถึงความเลวทรามของอาณาจักร...

ครึ่งเสือโคร่งก็เป็นนายพลคนหนึ่งที่ได้รับผลประโยชน์เช่นกันเขาไม่คิดจะสนใจพวกระดับล่างกว่าเขาอยู่แล้ว เขาแค่รับคำสั่งมาจากคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าเขาอย่างองค์ราชาอีกที

“ไม่ว่าพวกแกจะใส่ร้ายพวกเรายังไง พวกเราก็ไม่สนใจหรอกนะ...ออกไปจากหมู่บ้านของพวกเราเดี่ยวนี้”

ชาวบ้านคนหนึ่งที่อยู่แนวหน้าพูดออกมา...

เหล่าทหารที่ฟังอยู่ ไม่พอใจขึ้นมาทันที

“ท่านนายพลครับให้เราจัดการพวกมันเลยไหมครับ”

“ไม่ต้อง!!!”

ครึ่งเสือโคร่งส่ายคอไปมาจนเกิดเสียกระดูกลั่น...

เขาถอดเสื้อที่เหมือนกังฟูนั่นออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดหนาพร้อมกับโยนเสื้อให้ทหารรับไว้

...สายตาของเขาจ้องไปที่กลุ่มชาวบ้านครึ่งแมว

“พวกแกทั้งหมดก็เป็นสายให้กับอาณาจักรเอเลเฟนท์สินะ...”

ครึ่งเสือโคร่งพูดด้วยรอยยิ้มที่สนุกสนานออกมา

แต่ชาวบ้านที่เห็นนั้นก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

.

.

.

---อีกด้านหนึ่งที่กำลังแอบมองอยู่

“ซีโร่จากระยะนี้เธอก็คงมองเห็นเหมือนกันสินะ”

“ค่ะ...ชั้นมองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้สกิลอะไรเลย”

ตอนนี้ใบหน้าของเฟรอกินดูจริงจังขึ้นมา...

“มนุษย์ในโลกของเรานั้นมักจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับพวกวอร์บีสท์คิดว่ามันเป็นพวกที่มีแค่มานาสีเหลือง...ทั้งที่ความจริงแล้วนั้น วอร์บีสท์เป็นเผ่าที่ไม่มีมานาสีใดเลยการที่เห็นพวกมันแปลงร่างเป็นมนุษย์บ้างสัตว์บ้างนั่นเป็นเพียงแค่ความสามารถทางกายภาพของพวกมันเท่านั้น...”

“อย่างงั้นเหรอคะ...แต่ชั้นได้ยินมาว่าพวกมันเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งมากเลยนิคะ”

ซีโร่ดูสงสัยขึ้นมา

“นั่นก็เพราะ...พวกมันเป็นเผ่าเดียวที่ไม่มีมานาแต่กลับใช้กามายได้ยังไงล่ะอีกทั้งยังเป็นกามายขั้นสูงยิ่งกว่าเผ่าใดๆอีกด้วย...”

สีหน้าของเฟรอกินนั้นคิดหนัก เขากำลังคิดอยู่ว่าจะช่วยชาวบ้านพวกนั้นดีหรือเปล่า...

.

.

ครึ่งเสือโคร่งเดินเข้าหาชาวบ้านครึ่งแมวอย่างช้าๆ

“งั้นพวกแกทั้งหมด ก็ตายไปพร้อมกันเลย”

สิ้นคำพูดนั้น...เขาก็เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงแวบเข้าไปอยู่ด้านหน้าของชาวบ้านคนหนึ่งทันที

“ฉั๊วะ!!!”

กรงเล็บของเขาเจาะทะลวงหน้าอกของชาวบ้านคนนั้นในชั่วพริบตาเท่านั้นโดยที่ชาวบ้านคนนั้นไม่ทันได้ตั้งตัวเลย...

กรงเล็บที่ทะลงร่างนั้นกำเอาอวัยวะภายในบางส่วนออกมาด้วยแล้วหลังจากนั้นเขาก็กำมันจนแหลกละเอียดคามือ...ชาวบ้านคนนั้นเลือดกบปากและเสียชีวิตในทันที

“ม่ายยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เสียตะโกนดังออกมาจากชายครึ่งแมวที่ถูกหิ้วปีกอยู่

...แทนที่ชาวบ้านครึ่งแมวจะคนอื่นๆจะกลัวความแค้นของพวกเขากับยิ่งเพิ่มอย่างทวีคูณ พวกเขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงรอบตัวของครึ่งเสือโคร่ง

ส่วนครึ่งเสือโคร่งในตอนนี้นั้นตั้งท่าโจมที่ประหลาดแต่ก็ดูสง่ามาก...มือและกรงเล็บของเขาแผ่สยายกวัดแกว่งตามสายลม

ชาวบ้านครึ่งแมวนั้นเคลื่อนที่ได้เร็วมากๆทั้งฝีเท้าและความเงียบหมุนรอบตัวของครึ่งเสือโคร่ง...แล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็พุ่งตัวหันอาวุธพุ่งเข้าไปเสียบร่างของครึ่งเสือโคร่งอย่างพร้อมเพียงจากรอบทิศ

...ครึ่งเสือโคร่งในตอนนี้ดูใจเย็นมาก

“ร้อยหมัด หนึ่งวินาที!!!”

“ตุบ! ตุบ!ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ!”

ร่างที่รุมพุ่งเข้าไปเสียบ กลับเป็นฝ่ายที่ลอยกระเด็นออกมาแทน...

หมัดที่ถูกปล่อยออกมานั้นรวดเร็วจนมองไม่ทันและมีความรุนแรงเป็นอย่างมาก

“ตุบ! ตุบ!ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ!”

ร่างกายของชาวบ้านบางคนลอยออกไปไกลมากอวัยวะภายในที่โดนหมัดกระแทกจนแหลกละเอียด...

และที่โชคร้ายหน่อยก็โดนหมัดเข้าไปที่บริเวณใบหน้าจนบางคนนั้นศีรษะหลุดลอยออกไปและบางคนนั้นไม่สามารถระบุตัวตนได้

...ชาวบ้านที่โดนหมัดนั่นไปส่วนใหญ่เสียชีวิตในทันทีมีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังรอดมาได้

.

.

----ภายหลังจากนั้น มีเพียงแค่การฆ่าอยู่ฝ่ายเดียวเท่านั้น

พวกชาวบ้านเองก็สู้สุดใจ แม้ท้ายที่สุดแล้วจะลงเอยด้วยการที่พวกเขาจะกลายเป็นศพกันหมดก็ตาม

....ทั้งหมดนั้นทำให้ครึ่งเสือโคร่งเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมไม่ควรเอาพวกครึ่งแมวมาเป็นทหารด้วย พวกมันไม่คิดจะยอมก้มหัวให้กลับใครเลยแม้จะเป็นช่วงสุดท้ายของชีวิตก็ตาม

.

.

----เมื่อชาวบ้านครึ่งแมวตายกันเกือบหมดแล้วด้วยน้ำมือของครึ่งเสือโคร่งเพียงคนเดียวเท่านั้น

เขาเดินไปหา ชายครึ่งแมวที่ถูกจับให้ดูเหตุการณ์ที่พวกพ้องของมันถูกฆ่า

...น้ำตาของมันหลั่งไหลพร้อมกับมองมาที่ครึ่งเสือโคร่งด้วยความแค้น ความเกลียดชัง และนัยน์ตาที่ไร้ซึ่งความกลัว

“หากแกยอมฟังทำตามคำสั่งของชั้น...ชั้นอาจจะไว้ชีวิตของแกก็ได้นะ”

ครึ่งเสือโคร่งอยากจะทดสอบอะไรบางอย่างดูหลังจากที่เขาฆ่าพรรคพวกของมันไปเกือบหมดแล้ว

“ไม่มีทาง...ฆ่าชั้นเลยสิ”

ชายครึ่งแมวคนนั้นพูดออกมา

...ครึ่งเสือโคร่งยิ้มเหมือนว่าเขาจะรู้คำตอบอยู่แล้ว

“ชั้นไม่ฆ่าแกหรอก…”

เมื่อพูดจบมือของครึ่งเสือโคร่งก็บีบไปที่คอของชายครึ่งแมวตรงหน้า...

หลังจากนั้นเขาก็เหวี่ยงร่างของชายครึ่งแมวลอยเข้าไปในพื้นที่แห่งความตาย

“ตุบ! ตุบ!”

ร่างของชายครึ่งแมวลอยกระแทกพื้น...

ปากและดวงตาของเขาเบิกกว้างแต่ร่างกายของเขาไม่ขยับเขยื้อนใดๆทั้งสิ้น

การทำง่านทุกอย่างของร่างกายหยุดนิ่งในทันที...รวมถึงลมหายใจ

“ยังอันตรายอยู่เหมือนเดิมเลยแฮะ”

ครึ่งเสือโคร่งพูดด้วยใบหน้าที่แน่นิ่งสายตาของเขามองไปยังร่างของชายครึ่งแมวที่นอนอย่างไร้วิญญาณไปแล้วในตอนนี้

“ม่ายยย!!!!!!!!”

ภรรยา และลูกสาวของเขาที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดต่างก็กรีดร้องจนแทบจะขาดใจ

...เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งนี้เหลือเพียงแค่เด็ก และผู้หญิงเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic