กำเนิดใหม่ราชามังกรสวรรค์

ตอนที่ 49

        คำยุยงจากบิดา

        คำถามของชายชราทำให้ชายหนุ่มตึงเครียดแต่เมื่อไม่ได้ว่าอะไรแล้ว ไป๋เหอก็รู้สึกโล่งอกและเขาได้ถามอาการเกี่ยวกับอาวุโสทั้ง 5ที่ได้ช่วยขจัดพิษว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้างก็ได้รับคำตอบว่าอาวุโสทั้ง 5เสียลมปราณไปมากและได้รับบาดเจ็บภายในอาจต้องทำการรักษาตัว 3วันถึงจะกลับมาเป็นปกติ

        ไป๋เหอคิดว่า3 วันถือว่านานไป เขาจำเป็นจะต้องช่วยชายชราจึงคิดว่าจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง

        “เจ้าแน่ใจนะว่าจะทนได้รอให้อาวุโสทั้ง5 หายดีก่อนหรือไม่แล้วค่อยรักษาข้า” ชายที่นั่งอยู่บนเตียงออกจะเป็นกังวลอยู่ไม่น้อยเมื่อได้ฟังว่าจะรักษาตนเองเพียงลำพัง  เขาเป็นห่วงว่าจะได้รับบาดเจ็บขนาดรักษารอบแรกก็ทำให้อาการอาวุโสทั้ง5 ย่ำแย่นี่เขาคิดจะทำคนเดียวย่อมที่จะเสี่ยงชีวิตอยู่ไม่น้อยเขาไม่เห็นด้วยเลย

        “ไม่เป็นไรหรอกขอรับท่านอาวุโสข้าคิดว่าข้าพอมีลมปราณมีพลังอยู่บ้าง”สีหน้าของชายชราไม่ได้ยินยอมที่จะให้เขารักษาด้วยเพราะความเป็นห่วงเขาว่าจะได้รับบาดเจ็บ ชายหนุ่มจำเป็นจะต้องกล่าวเพื่อให้เขาสบายใจและเขาคิดว่าน่าจะพอทำได้หากเกิดอะไรขึ้นกลางคันก็คงจะหยุดแค่นั้นเอง

        “แต่ข้ากลัวว่าเจ้าจะได้รับบาดเจ็บภายในเหมือนคนทั้ง5 หากเป็นเช่นนั้นข้ารับผิดชอบไม่ไหว” สีหน้าเป็นกังวลใจอยู่ไม่น้อยเด็กหนุ่มนี่แม้จะมีพลังอยู่บ้างแต่การจะถอนพิษจากร่างกายของเขามันจำเป็นที่จะต้องออกแรงมากกว่าปกติเขากลัวว่าร่างกายเด็กหนุ่มไม่ไหวไม่อยากให้เป็นอะไรไปหากเด็กหนุ่มนี่เป็นอะไรไปการรักษาของเขาก็คงจะยุติลงซึ่งเขาไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น

        “อย่าได้เป็นห่วงเลยข้าจะป้องกันตัวเองเต็มที่ท่านอาวุโสวางใจในตัวข้าเถอะ”

        ชายชราเมื่อไม่อาจจะพูดจาหว่านล้อมให้เด็กหนุ่มพิจารณาเขาจึงจำเป็นให้รักษาแต่โดยดีและที่ทำให้เขาตกตะลึงก็คือว่า  เด็กหนุ่มผู้นี้สามารถกินยาเพิ่มลมปราณได้มากกว่า10 เม็ด หากเป็นคนอื่นเยอะสุดที่เคยเจอก็แค่ 3เม็ดไม่งั้นร่างกายจะรับไม่ไหวแต่คนผู้นี้กลับบอกว่าสบายมาก นั่นทำให้เขานึกแปลกใจว่าไป๋เหอมีร่างกายผิดไปจากคนทั่วไปหรือไม่  เขารู้ว่าร่างกายนี้มีบางอย่างอยู่แต่ไม่คิดว่าจะมีอะไรเพิ่มเติมไปมากกว่านี้ ตกลงแล้วร่างกายเด็กหนุ่มนี่มีอะไรซ่อนไว้อีกอย่างนั้นเหรอชายชราได้แต่เกิดความสงสัย

        และในระหว่างที่ทำการรักษาโจวอวี้ซีที่เฝ้าลอบมองเด็กหนุ่มที่นั่งหลับตาทำสมาธิกำลังขจัดพิษตนเองออกจากร่างกาย  โดยมีเม็ดยาลมปราณลอยอยู่รอบตัวคอยส่งลมปราณให้และยังมียาที่ระงับอาการบาดเจ็บอยู่อีกชุดหนึ่งที่ร่างกายเด็กหนุ่มนี่คอยดูดอยู่  บุคคลเช่นนี้ทำอะไรแปลกประหลาดแต่สามารถรักษาพิษที่คนอื่นไม่สามารถรักษาได้นั่นคือข้อแตกต่าง

        “พ่อบ้านโจวแล้วท่านไป๋หลงละอยู่ข้างในกำลังสนทนากับบิดาข้าอยู่เหรอ” อี้เฟยที่ไม่เห็นไป๋หลงก็ออกตามหาจะสนทนาด้วยเสียหน่อยแต่ก็ได้รู้ว่าบิดาของนางเรียกพบตัวนางจึงตามมาที่เรือนก็ได้เห็นว่าพ่อบ้านโจวมายืนอยู่นอกเรือนพวกเขาน่าจะกำลังคุยเรื่องอะไรที่สำคัญอยู่แน่ไม่งั้นพ่อบ้านโจวคงไม่ได้ออกมายืนอยู่ข้างนอกเช่นนี้

        พ่อบ้านโจวที่ได้มายืนเฝ้าหน้าประตูเรือนเมื่อเห็นคุณหนูเขาจึงประสานมือคารวะก่อนจะกล่าวตอบ

        “ขอรับคุณหนูตอนนี้นายท่านกำลังสนทนาอยู่ข้างในไม่ต้องการให้ใครรบกวนขอรับ”

        “อย่างนั้นเหรอเดี๋ยวข้ารอก็แล้วกัน” หญิงสาวคิดว่าบิดามีความลับอะไรอย่างนั้นเหรอถึงได้ต้องการสนทนากันสองต่อสองระหว่างท่านไป๋หลงแม้ไม่รู้ก็คงไม่กล้าจะถามบิดานอกจากรอให้บิดาเป็นผู้บอกเอง

        การรักษาที่ต้องใช้เวลาราวหนึ่งก้านธูปก็ได้ยุติลงใบหน้าไป๋เหอตอนนี้มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมากมายและซีดเซียวจนดูน่าเป็นห่วง 

        โจวอวี้ซีกระอักเลือดสีดำออกมาอีกครั้งใบหน้าเริ่มเห็นว่าสีม่วงคล้ำอ่อนลงอีกแล้วใบหน้าที่ซีดเซียวเริ่มจะดูดีขึ้นปากที่คล้ำเริ่มจะมีสีสัน

        “ท่านอาวุโสตอนนี้ท่านเป็นอย่างไรบ้าง” ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อได้เห็นชายชรากระอักเลือดเอาพิษออกอีกครั้ง 

        “ข้าดีขึ้นกว่าครั้งแรกเยอะเลยรู้สึกว่าเริ่มขยับพลังได้แล้วบางส่วน แล้วเจ้าละเป็นอย่างไรบ้างมีอาการบาดเจ็บภายในหรือไม่ดูท่าใบหน้าเจ้าไม่สู้ดีเลยนะ”  ชายชราที่เห็นสีหน้าของเด็กหนุ่มอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้เมื่อกี้เขารับรู้ว่าเด็กผู้นี้ใช้พลังค่อนข้างมาก

        “ข้าไม่เป็นอะไรมากแต่มีเจ็บหน้าอกนิดหน่อยเดี๋ยวสักพักก็คงหาย” เขาเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงเสียหน่อยอาจจะเป็นเพราะเมื่อกี้ถ่ายทอดพลังไล่พิษเยอะไปถึงกับทำให้เขาเป็นเช่นนี้

        “งั้นเจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนหากมีอะไรขาดเหลือบอกอี้เฟยได้เลยไม่ต้องเกรงใจ” ชายชราสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักเมื่อเห็นเป็นเช่นนั้นการทุ่มเทรักษาของเด็กหนุ่มผู้นี้ทำให้เขาซาบซึ้งใจอย่างยิ่งจะต้องช่วยฟื้นพลังของเด็กหนุ่มนี่กลับมาดังเดิมให้ได้

        “ขอบคุณท่านอาวุโส” ไป๋เหอประสานมือคารวะแล้วหยิบสวมชุดคลุมกลับคืนดังเดิม  เมื่อเปิดประตูออกมาก็ได้พบว่าอี้เฟยมายืนรออยู่

        “เหตุใดใบหน้าท่านซีดเซียวเพียงนี้เมื่อกี้ท่านรักษาบิดาข้าอย่างนั้นเหรอ”  นางจ้องมองเขาอย่างตื่นตะลึงเมื่อเห็นว่าไป๋หลงมีใบหน้าที่ซีดเซียวจนนางเป็นกังวลว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บภายในแสนสาหัส  เพราะตอนรักษาครั้งแรกท่านอาวุโสทั้ง 5 ยังได้รับบาดเจ็บพร้อมกันเพียงนี้  นี่เขารักษาเพียงลำพังย่อมที่จะได้รับบาดเจ็บไม่แพ้กันไม่รู้ว่าบาดเจ็บครั้งนี้จะมากน้อยเพียงใด  นางมีความทุกข์ใจอย่างยิ่งนั่นจะส่งผลกระทบต่อการรักษาบิดาของนาง

         “ใช่แล้ว เมื่อกี้ข้าใช้พลังค่อนข้างเยอะข้าจำเป็นจะต้องกลับไปพักเอาแรงเสียหน่อยเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน”  เขาไม่อาจที่จะยืนอยู่สนทนากับนางได้นาน เพราะตอนนี้ร่างกายของเขามันอยากจะหลับเต็มทนแล้วมันเหนื่อยจนเกินไป

        “พ่อบ้านโจวพาท่านไป๋หลงกลับที่เรือนที”

        หญิงสาวไม่อาจเห็นเขาเดินกลับเรือนเพียงลำพังได้ร่างกายเขาดูเหนื่อยล้าเต็มทน หากนางจะประคองร่างเขากลับเรือนก็ดูไม่เหมาะสมจึงไหว้วานพ่อบ้านโจวให้ทำหน้าที่แทน 

        พ่อบ้านโจวรีบมาประคองร่างเขาทันท่วงทีแล้วรีบพากลับเรือนสีหน้าของท่านไป๋หลงไม่ค่อยสู้ดีนัก 

        แม้ว่าจะบาดเจ็บไม่ถึงกับมาประคองตนเองก็ได้  เขาอยากจะคัดค้านแต่ก็ไม่ได้กล่าวอันใดออกมา  เมื่อกี้เขาเหนื่อยจริง ๆด้วยพลังที่ปล่อยออกไปนั้นก็มากพอแม้ว่าได้กินยารักษาอาการบาดเจ็บเข้าไปแล้วแต่มันกลับไม่ได้ผลที่ควร อาจจะเป็นเพราะการรักษาในครั้งนี้จำต้องใช้พลังมากกว่าปกติ  ไม่เช่นนั้นแล้วอาวุโสทั้ง 5ที่มีพลังเหนือกว่าเขาคงไม่ได้รับบาดเจ็บกันถ้วนหน้าเช่นนี้

        อี้เฟยรีบเข้าไปดูอาการของบิดาทันทีและรู้ว่าการรักษาครั้งที่สองนั้นได้ผล หญิงสาวคลายกังวลอย่างมากแต่นางกลับเป็นห่วงคนที่ช่วยรักษาบิดาจึงคิดอยากตอบแทนเขาและหาวิธีการรักษาเขาด้วยเช่นกัน

        “เจ้าดูแลคนผู้นี้ให้ดีอนาคตข้างหน้าคนผู้นี้จะสามารถช่วยเจ้าได้”

        “เจ้าค่ะท่านพ่อ” 

        การกล่าวของบิดานางไม่รู้เหตุผลนั้นแต่นางจะเชื่อฟังเพราะบิดาต้องรู้อะไรเกี่ยวกับบุคคลนี้แน่และจิตสัมผัสของบิดานั้นค่อนข้างดีหากบิดากล่าวเช่นไรแล้วมักจะเป็นเรื่องจริงอยู่เสมอนางจะไม่เชื่อได้อย่างไร  ก่อนที่นางจะได้ยินบิดากล่าวขึ้นอีกครั้ง

        “บุตรสาวของข้าเจ้ามีคนที่เจ้าพึงพอใจหรือไม่ในตอนนี้”

        “ยังเจ้าค่ะ  ลูกยังไม่เจอชายที่ลูกจะฝากชีวิตไว้ให้” 

        นางกล่าวออกมาตามความจริงแม้จะมีชายมากมายมาข้องแวะแต่นางกลับไม่ได้รู้สึกกับใครเป็นพิเศษและยังไม่เคยมีใครที่นางจะยอมก้มหัวสิโรราบให้  หากกล่าวจริง ๆ ก็มีเพียงแต่ท่านไป๋หลงที่นางเห็นว่าแปลกชอบพูดจาไม่ค่อยดีกับนางเท่าไหร่ทั้งที่ตัวนางออกจะงดงามเพียงนี้มีแต่ชายหลายคนที่พยายามเกี้ยวพานางทั้งเด็กทั้งหนุ่มคนแก่ไม่เว้น  แต่เขากลับมองข้ามนางไปไม่รู้ว่านางไม่งดงามในสายตาเขาอย่างนั้นเหรอแล้วท่านไป๋หลงก็ไม่ได้อายุมากมายเลยเพียงแต่ใบหน้านั้นน่าจะอยู่ราวไม่เกิน35 ปี

        “เจ้าสนใจพ่อหนุ่มไป๋หลงหรือไม่” ชายชราถามขึ้นอีกครั้งจ้องมองใบหน้าหญิงสาวว่าจะมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างไรหากเขาเอ่ยชื่อนี้ออกมา

        นางทำหน้าเลิ่กลั่กเมื่อได้ยินคำกล่าวของบิดา  นี่เป็นครั้งแรกที่บิดากล่าวออกมาเช่นนี้ แสดงว่าคนผู้นี้จะต้องมีอะไรดีไม่งั้นบิดาคงไม่กล่าวคำนี้ออกมา  ราวกับว่าคำถามนี้ที่บิดาถามค่อนข้างทำให้นางหนักใจอยู่ไม่น้อยตั้งแต่รู้จักไป๋หลงมานางก็คุยธรรมดากับเขาไม่ได้วิเศษอะไรกว่าชายอื่นเลย

        “ท่านพ่อมีอะไรที่ชายผู้นี้วิเศษกว่าคนอื่นอย่างนั้นเหรอท่านถึงกล่าวกับข้าเช่นนี้”  นางถามออกไปตรง ๆ และกลัวว่าคนผู้นี้จะมีคนรักอยู่แล้วมากกว่าอาจจะทำให้บิดาของนางผิดหวัง

        “เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เองเอาเป็นว่าพ่อชอบชายผู้นี้อยากได้เขามาเป็นลูกเขย”

        หญิงสาวทำหน้าเหวอไม่อยากจะเชื่อแต่ดูแล้วบิดาไม่ได้กล่าวเล่นๆ เลย นางก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้บิดาพูดเช่นนั้น เอาเถอะหากเขากับนางมีวาสนาร่วมกันก็คงจะมีใจให้กันเองนั่นแหละไม่ต้องมีใครมาบังคับเพราะนางไม่ชอบโดนบังคับนางจึงครองโสดมานานถึงเพียงนี้

        หลังจากรู้ว่าไป๋หลงได้รับบาดเจ็บจากการที่ช่วยบิดาอี้เฟยนางก็ไม่อยู่เฉยไปหาอาวุโสทั้ง 5 เพื่อช่วยหาทางรักษาอาการบาดเจ็บนั้นและนางยังทำโจ๊กสุดพิเศษที่กินแล้วช่วยเพิ่มพลังปราณให้กับร่างกายและรักษาอาการบาดเจ็บภายในได้ด้วย

        “ท่านไป๋หลงพอดีข้าทำโจ๊กมาให้เห็นว่าท่านช่วยบิดาข้าจนได้รับบาดเจ็บ  ข้าเพียงหวังว่าโจ๊กถ้วยนี้จะสามารถฟื้นฟูพลังของท่านได้”  นางยกถ้วยโจ๊กที่มีควันฉุยออกมาวางไว้บนโต๊ะกลิ่นของมันหอมจนสามารถทำให้คนที่ได้กลิ่นถึงกับน้ำลายไหลได้

        “ขอบคุณเจ้าที่เอามาให้กลิ่นหอมมากเลย ไหนข้าลองชิมดูสิกลิ่นได้แล้วความอร่อยก็คงไม่แตกต่างกันมั้ง” 

        เขาเหมือนจะแกล้งพูดแกล้งหยอกแต่คนฟังอย่างอี้เฟยกลับหน้าเจื่อนเหมือนกับกำลังโดนว่าไม่อร่อยยังไงไม่รู้  เรื่องการทำอาหารฝีมือนางก็มีอยู่แล้วทุกคนที่ได้ชิมก็พากันชมว่าอร่อยและถ้วยนี้ที่นางทำเหมือนกันจะไม่อร่อยได้ยังไงคนผู้นี้ช่างตาถั่วสิ้นดี  นางแอบเคืองนิด ๆ

        “อืออร่อยดีแหะเจ้าทำมาแค่ถ้วยเดียวเหรอ” เขากินจะหมดถ้วยจึงหันมาถามหญิงสาวต่อเพราะรู้สึกว่ายังไม่อิ่มและรู้สึกว่าเมื่อข้าวลงท้องรับรู้ถึงพลังงานบางอย่างไหลเวียนซ่อมแซมร่างกายแล้วคิดว่าในโจ๊กนี้จะต้องมีของดีที่บำรุงให้เขาโดยเฉพาะ

        “ใช่แล้วทำไมเหรออย่าบอกนะว่าท่านไม่อิ่ม”  นางเลิกคิ้วขึ้นสูงถามอย่างไม่มั่นใจ

        “ข้ากลัวว่าข้าจะไม่อิ่มนะสิเพราะตัวข้ากินเยอะ”  เขากล่าวออกมาอย่างอายๆ ชายหนุ่มยังลูบท้องโชว์ราวกับว่าถ้วยแค่นี้ไม่อยู่ท้องและเหมือนเป็นการขอร้องให้นางทำมาเพิ่ม

        “อ๋อหากเป็นอย่างนั้นเดี๋ยวข้าทำมาเพิ่มให้แล้วกันท่านรอได้หรือไม่”  หญิงสาวกล่าวยิ้ม ๆ เรื่องอาหารการกินไว้ใจนางได้นางไม่เคยทำให้ผิดหวังใครจะมาว่านางก่อนชิมนางก็ไม่ค่อยพอใจนัก

        “เอ่อ ไม่ต้องหรอกเอาเป็นว่าครั้งหน้าหากเจ้าจะทำมาให้ข้าขอเป็นเยอะๆ เลยนะข้าชอบกิน” ชายหนุ่มรู้สึกเกรงใจหากว่านางจะต้องออกไปทำให้ตนอีกส่วนเรื่องอาการบาดเจ็บพอได้โจ๊กถ้วยนี้ก็ดีขึ้นอยู่ไม่น้อย

        ในขณะที่พวกเขาสนทนากันอยู่  ซวงเอ๋อร์ก็ได้เข้ามาพอดีพร้อมกับมือถือตำราไม้ไผ่มา2 ม้วน

        “อ้าวซวงเอ๋อร์เจ้ากลับมาแล้วเหรอ  เป็นอย่างไรบ้างเคล็ดวิชาที่เจ้าต้องการฝึกละมาให้อาดูหน่อยสิ”  ชายหนุ่มเกือบจะหลุดปากว่าพี่แล้วแต่ดีที่หยุดชะงักไว้ก่อนไม่งั้นโดนนางที่นั่งอยู่ข้างๆ จับได้แน่

        “นี่ของข้าอันหนึ่ง  ส่วนอีกอันหนึ่งข้าเห็นว่าเหมาะกับท่านอาข้าจึงเอามาให้”  นางยื่นตำราม้วนหนึ่งมาให้เขา ตำราม้วนนี้นางตั้งใจเลือกให้เขาอย่างมากเห็นว่าเหมาะกับเขาในตอนนี้ที่สุด

        ไป๋เหอหยิบมันมาเปิดดูก็ได้พบว่าเป็นวิชาที่น่าสนอยู่เหมือนกัน

        “ล่องลอยไร้เงา”  ชายหนุ่มกล่าวออกมา

ปลดลอกอ่านฟรีวันละ1ตอนนะครับ  ส่วนตอนอื่นก็ติดเหรียญอ่านล่วงหน้าเพื่อหารายได้เข้ามาจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่าเน็ตหวังว่าทุกท่านจะอุดหนุน

หากเจอคำผิดหรืออะไรที่ไม่เหมาะสมต้องขออภัยนะครับ  

ช่วงนี้จะอยู่ในตระกูลโจวก่อนฝึกวิชาแล้วเอาของดีจากที่นี่ก่อนจึงออกเดินทางไปที่สำนักเมฆาสวรรค์เลยจะได้เวลาต่อสู้ดุเดือดแล้ว ฝากกดใจกดติตามกันด้วยนะครับ