สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     เมื่อพวกเด็กๆต่างพากันเดินบ้าง วิ่งบ้าง มาถึงแล้วก็ตะโกนบอกเสียงดังว่าของที่มาให้พวกย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆที่กำลังวุ่นวายกับการทำอาหารจากเนื้อหมูป่าที่เป็นวัตถุดิบหลักสำคัญสำหรับมื้อนี้นั้นมันคือ…..???

     “พวกเรามีเม็ดแปะก๊วยมาให้ครับ/ค่ะ”พวกเด็กๆ 

     “เม็ดแปะก๊วย???!!”พวกย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ

     “พวกเราได้ยินว่าเม็ดแปะก๊วยกันจริงๆใช่ไหมคะพี่สะใภ้??”แม่

     “พี่สะใภ้ว่าก็ได้ยินว่าเม็ดแปะก๊วยจริงๆนะ!!”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “ใช่ๆเม็ดแปะก๊วยจริงๆที่พวกเด็กๆบอกมาน่ะ!!”ป้าถัวผัน

     “เด็กๆไปหาเม็ดแปะก๊วยมาจากไหนกัน??!!”แม่เอ่ยถามออกมาอย่างงงๆอยู่เหมือนกัน เพราะอยู่ที่หมู่บ้านเป่าเฉิงมาหลายสิบปี เรียกได้ว่าตั้งแต่เกิดก็ได้ละมั้ง???ยังไม่เคยเห็นต้นแปะก๊วยที่ว่านี้ในบริเวณป่าใกล้ๆโดยรอบ ของเขตหมู่บ้านเป่าเฉิงกันเลย

     “นั่นน่ะสิ ต้นแปะก๊วยจากที่ไหนกันพวกเราเคยเห็นกันเหรอ???”ป้าถัวผัน

     “ก็ไม่เคยเห็นนะ”ป้าเทียนหลันเซ่อเองก็ยังต้องส่ายหน้าไปด้วยเลยว่าไม่เคยเห็นจริงๆเจ้าต้นแปะก๊วยเนี่ย

     “หรือว่าเป็นเสี่ยวจื่อน้อยหรือเปล่าคะเนี่ย???”แม่ เริ่มเข้าประเด็นที่สงสัยไว้เลยไม่รอช้า

     “จริงด้วยสิ!!!”ป้าสะใภ้ทั้งสองคน

     พวกท่านพากันหันมองกันไปมาด้วยอาการตื่นตกใจเล็กน้อย กังวลว่าเสี่ยวจื่อน้อยจะเจอสถานที่พื้นที่ทับซ้อนอีกครั้งแล้วเผลอทำให้พวกเพื่อนๆด้วยกันตื่นตระหนก และเผลอเปิดเผยความลับนี้ออกมา  

     “พวกเราต้องไม่กังวลจนเกินไปนักนะคะพี่สะใภ้ ไม่ต้องกังวล”แม่

     “ใช่ๆ ไม่กังวล..!!”ป้าสะใภ้ทั้งสองคน

     แม่ กับป้าสะใภ้ทั้งสองคนของเสี่ยวจื่อน้อยปากก็พูดออกมาว่าไม่กังวล ไม่กังวล แต่การกระทำนั้นตรงกันข้ามเลย มือไม้เริ่มสั่น นั่งก็หันซ้าย หันขวาตลอดเวลา เพื่อจะรอฟังรายละเอียดจากพวกเด็กๆกลุ่มนี้ที่นำเม็ดแปะก๊วยมาส่งให้นั่นเอง

     “เด็กๆเอาเม็ดแปะก๊วยมากันได้ยังไงลูกฮะ”ย่า เสี่ยวจื่อน้อย

     “แฮ่ก…แฮ่ก….พวกเราเอา..เอา….มาจาก…แฮ่ก…”พวกเด็กๆแย่งกันพูดพร้อมกับอาการเหนื่อยหอบจากการเร่งรีบมาหาพวกผู้ใหญ่กัน

     “ใจเย็นๆนะเด็กๆ ค่อยๆพูดลูก พูดทีละคนนะย่าๆยายๆฟังพวกหนูไม่รู้เรื่องกันเลย”ยาย

     “ได้ค่ะ” “ได้ครับ”กลุ่มพวกเด็กๆที่มาส่งเม็ดแปะก๊วยกัน

     “คืออย่างนี้ค่ะ…บลา…บลา…..”เด็กๆที่เป็นตัวแทนเล่าเรื่องราวของต้นแปะก๊วยให้พวกผู้ใหญ่ได้ฟังกันอย่างละเอียดจริงๆ

     แถมยังบอกวิธีการแกะเม็ดแปะก๊วยอีกด้วยไม่ใช่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการเจอต้นแปะก๊วยเพียงอย่างเดียว 

     “อยู่กันมาจนแก่เฒ่าขนาดนี้แล้วพึ่งจะรู้ว่าป่าใกล้หมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเรามีต้นแปะก๊วยที่ว่านี้!!”ยาย

     “ก็นั่นน่ะสิ พวกเราเสียเวลากันมาหลายสิบปีเลยนะเนี่ยกว่าจะได้รับรู้ว่าเจ้าต้นแปะก๊วยนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อมจริงๆ”ย่า

     “ใช่ๆ..”พวกผู้ใหญ่คนอื่นๆ ต่างก็พากันเห็นด้วยและพากันตื่นเต้นไปด้วย ไม่แพ้พวกเด็กๆกันเลยในตอนนี้

     “ใครจะคิดล่ะว่าต้นไม้ต้นนั้นที่สวยงามช่วงใบไม้ผลิจะมีประโยชน์ถึงขนาดนี้น่ะนะ”ย่า

     “จริง พวกเราไม่มีใครมีความรู้เรื่องอาหารยาพวกนี้นี่หน่า มันก็เป็นเรื่องที่จะไม่รู้เป็นธรรมดานั่นแหละนะ”ยาย

     “ใช่ๆ ดีนะเจ้าตัวเล็กของพวกเธอเก่งชอบอ่านหนังสือแปลกๆ และที่สำคัญความจำดีเป็นเลิศ เลยเป็นประโยชน์กับพวกเราในหมู่บ้านเป่าเฉิงไปด้วยเลย”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้าน

     “ใช่ๆ พวกเราเห็นด้วยกับข้อนี้เลย”ทุกๆคนต่างก็พากันชื่นชมเจ้าตัวเล็กเสี่ยวจื่อน้อยกันยกใหญ่เลย

     “แบบนี้พวกเราคงจะต้องหารือกับพวกผู้ชายแล้วล่ะว่าจะเพาะปลูกขยายพันธุ์เจ้าต้นแปะก๊วยพวกนี้เพิ่มเติมไว้ในหมู่บ้านของพวกเราด้วยน่าจะดีนะ”ยาย

      “เห็นด้วยๆ…”พวกผู้ใหญ่ต่างพากันคุยกันอย่างเป็นงานเป็นการ

     “เด็กๆทำความดีครั้งใหญ่กันอีกแล้วนะพวกเราว่าไหม???”ย่า

     “ใช่ๆ….”พวกท่านพากันยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างอารมณ์ดีอีกครั้งเมื่อนึกถึงเจ้าพวกตัวซนทั้งหลาย

     “ใครว่าพวกเด็กๆ พากันแต่ดื้อ แต่ซนกันเพียงอย่างเดียวเล่า ดูสิรอบนี้ทั้งเจอต้นแปะก๊วย แถมยังได้เม็ดแปะก๊วยมากินเป็นอาหารทางยาได้อีกด้วย เกินคาดคิดเลยจริงๆนะพวกเรา”ยาย

     “ใช่ๆ..!!!”พวกผู้ใหญ่พากันเห็นด้วยอีกครั้งจริงๆ 

     “เขาถึงว่าล่ะนะ อย่าได้มองข้ามผู้คนไปถึงแม้นว่าจะเป็นเด็กน้อยก็ตามที แต่ก็สามารถทำสิ่งดีๆ และมีคุณค่าได้อย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว”ยาย

     “จริงๆ…!!!”

     “คงจะต้องมีรางวัลให้พวกเด็กๆกันแล้วล่ะนะคราวนี้”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้าน

     “ก็ทำขนมหวานเพิ่มก็ละกันนะ โดยใช้เม็ดแปะก๊วยนี้ด้วยเลย”ย่า

      “ตกลง…”พวกย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ พากันปรึกษาว่าจะทำอาหารและขนมเพิ่มเติมเป็นพิเศษเพื่อเป็นรางวัลให้กับพวกเด็กๆกันอีกด้วย

     “อ้อ…จริงด้วยนะเดี๋ยวแม่ครัวจากทางบ้านท่านนายพลจะมาร่วมทำอาหารกับพวกเราอีกสักครู่ด้วยนะ จะได้แลกเปลี่ยนความรู้การทำอาหารกัน”ยาย

     “ดีจังเลยพวกเรา….”บรรดาสาวๆในหมู่บ้านต่างยิ่งพากันกระตือรือร้นกันยกใหญ่ ที่จะได้แลกเปลี่ยนความรู้เกี่ยวกับอาหาร ของว่างต่างๆจากคนในเมืองใหญ่ ที่เต็มใจที่จะสอนพวกท่านอีกด้วย

     กลุ่มแม่ครัวประจำแต่ละครอบครัวก็มารวมตัวกันช่วยกันทำอาหารจากเนื้อหมูป่ากันต่อ เพิ่มเติมมาด้วยเม็ดแปะก๊วย หญิงสาวจากเมืองหลวงใหญ่ก็มารวมตัวแล้วด้วยเช่นกัน ต่างพากันแนะนำตัวกันอย่างเป็นทางการและเป็นกันเอง 

     โดยเฉพาะนายหญิงใหญ่ที่เป็นภรรยาของท่านนายพลจ้านจางหย่งเองไม่ถือเนื้อถือตัวเลยแม้แต่นิดเดียว พูดคุยกับชาวบ้านอย่างเป็นกันเอง ลดความเกร็งของพวกชาวบ้านไปได้เยอะเลยทีเดียว

     ถึงจะมาจากตระกูลใหญ่ๆมีชื่อในเมืองหลวงใหญ่แต่หญิงสาวในสองตระกูล คือตระกูลจ้านและตระกูลไฉกลับทำตัวเหมือนหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาทั่วไป

“สวัสดีนะทุกๆคน ไม่ต้องมีพิธีอะไรกันมากนักหรอกนะ ทำตัวตามสบายไม่ต้องเกร็งกัน”จ้านลี่อิน ภรรยาท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “ใช่ค่ะ พวกเราไม่ได้ถือกฎเกณฑ์อะไรมากขนาดนั้นทำตัวเหมือนเราเป็นเพื่อนบ้านกันนะคะ”ลูกสะใภ้ใหญ่ของท่านนายพลจ้าน

     “ค่ะ..!!”เหล่าบรรดาสาวชาวบ้าน

 “ถ้างั้นพวกเราเริ่มทำอาหารกันต่อเลยดีกว่านะ จะได้ไม่ล่าช้าไปกว่านี้ แต่ว่ามีวัตถุดิบอะไรบ้างล่ะจะได้ช่วยกันนึกรายการอาหารในเมืองออก”จ้านลี่อิน ย่าของพี่สาวลี่หลิน

     “ตอนนี้ตัวหลักเลยก็คือเนื้อหมูป่า เครื่องในของหมูป่า และเม็ดแปะก๊วยที่พึ่งได้มาใหม่ๆค่ะคุณนาย”ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านาเจา

 “อย่างนั้นเหรอ…อือ….ถ้างั้นก็ลองทำอาหารที่ขึ้นชื่อเกี่ยวกับเนื้อหมูเป็นหลักเลยละกันนะ”คุณนายท่านนายพล จ้านลี่อิน

     พวกผู้หญิงที่มารวมตัวกันก็เริ่มทำอาหารกันอีกครั้งอย่างคึกคักกันเลยทีเดียว 

     ฟากทางด้านพวกเด็กๆที่เหลือตรงต้นแปะก๊วย หนึ่งในนั้นก็มีเสี่ยวจื่อน้อยอยู่ด้วย ก็พากันเดินทางกลับมายังที่พักตรงบริเวณใกล้บ่อน้ำพุร้อนกันแล้วด้วย

     “พวกเรารีบกลับกันไปลองทำเม็ดแปะก๊วยกันดีกว่านะพี่สาวนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ได้เลยน้องเล็ก…”พี่สาวทั้งสองคน

     “พี่ชายพวกเรากลับกันเถอะ”เสี่ยวจื่อน้อย เลยรีบตะโกนบอกพวกพี่ชายทันทีเลย

     แต่ยังไม่ทันได้รอฟังคำตอบจากพวกพี่ชายทั้งหมดแต่อย่างใด แม่สามสาวน้อยตัวแสบก็พากันเดินจูงมือจากไปทันที 

     “............!!!”พวกพี่ชายทั้งหมด

     “เอ่อ…..ได้น้องสาวกลับกัน!!!”พวกพี่ชายได้แต่พูดตามหลังน้องสาวทั้งสามคนไปเท่านั้นเอง และพากันขนเม็ดแปะก๊วยที่เหลือใส่ตะกร้าสะพายขึ้นหลังเดินกลับตามพวกน้องสาวทั้งสามคนไปติดๆ

     “พวกน้องสาวพูดเร็ว ทำเร็วเสียเหลือเกินนะครับ พวกเราตามไม่เคยทันเลย บางครั้งพูดยังไม่จบประโยคดีก็ไปแล้ว!!”พี่สามจงจื่อ

     “นั่นแหละที่เป็นปัญหาหนักสำหรับพวกเราเสมอๆเลย ดังนั้นพวกเราจึงต้องหูไว ตาไว เพื่อคอยดูน้องสาวบ่อยๆอย่างไรล่ะครับ”พี่รองสือจื่อ

     “นี่ขนาดพวกเรามีกันรวมแล้วเป็นสิบๆคน แต่ว่าทำไมจับตาดูพวกน้องสาวแค่สามคนกันไม่เคยทันเลยล่ะครับเนี่ย??”พี่ใหญ่หมูจื่อ

     “ก็นั่นน่ะสิ..ทำไมกัน???”พวกพี่ชาย

     “เฮ้อ……….”วันๆไม่รู้พากันทอดถอนหายใจออกมาเพราะพวกน้องสาวกันกี่รอบก็ไม่รู้ได้สำหรับพวกพี่ชาย

     แม่สามสาวน้อยเดี๋ยววิ่ง เดี๋ยวเดินสลับสับเปลี่ยนกันไป เพื่อเร่งฝีเท้าไปให้ถึงที่เร็วๆเพราะมีแผนต่อไปรอที่จะทำต่อนั่นเอง 

    ใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงที่พักกันแล้ว เลยรีบเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปหาย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ กันทันทีที่บริเวณครัวชั่วคราวที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะสำหรับการบริหารให้กับคนทำงานก่อสร้างบ่อน้ำพุร้อนตรงบริเวณนี้กัน

     “พวกเรากลับมากันแล้วค่ะ……”เสียงสามสาวน้อยที่นำหน้ามาก่อนใครๆ ตะโกนส่งเสียงทักทายทุกๆคนที่อยู่บริเวณที่พักแรมข้างบ่อน้ำพุร้อน

     “...........!!!!”ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ ที่ได้เห็นสภาพสามสาวน้อยก็แทบอยากจะจับก้นน้อยๆมาตีเสียจริงๆเลย!!!

     “ตายแล้ว!!!….นะนั่น..ใช่ยายหนูลี่หลินหรือเปล่า???”ย่าพี่สาวลี่หลิน

     “เอ่อ…ใช่จริงๆค่ะคุณแม่!!”แม่ของพี่สาวลี่หลิน

     “พากันไปทำอะไรมาถึงได้มีสภาพเป็นแบบนั้น!!”ย่าพี่สาวลี่หลิน

     “สงสัยว่าคงจะคิดผิดละมั้งคะที่ให้ยายหนูลี่หลินออกมาด้วย เหมือนกับว่ามาเจอคนที่รู้ใจเข้าให้แล้วสิคะ!!”แม่พี่สาวลี่หลิน

     “แย่แน่ๆล่ะค่ะคราวนี้จะยิ่งไม่ซนหนักกว่าเดิมเหรอคะเนี่ย”อาสะใภ้พี่สาวลี่หลิน

     “เฮ้อ………..”คนตระกูลจ้านเริ่มพากันส่ายหน้ากันแล้ว

     สภาพล่าสุดทีเห็นก็ใช่ว่าจะดี แต่ตอนนี้หนักยิ่งกว่าเดิมเข้าไปอีก ยิ่งทางด้านตระกูลจ้านที่เห็นคุณหนูน้อยของพวกเขาก็ยิ่งพากันตกใจเสื้อผ้าสวยๆสไตล์คุณหนูผู้มีฐานะกลับกลายเป็นเหมือนผ้าขี้ริ้วไปแล้วในตอนนี้ ทรงผมที่รัดมาอย่างสวยงามก็เต็มไปด้วยใบไม้ใบหญ้าหลุดรุ่ยออกมา หน้าตาก็มอมแมมเสียจนแทบจำไม่ได้ว่าใช่ลูกใช่หลานของตัวเองหรือไม่กัน!!!

     แต่ยิ่งทำให้พวกย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ พากันปวดหัวหนักกว่าเดิมก็คือว่าพอมาถึงสามสาวน้อยก็เอ่ยออกมาว่า….

     “เสี่ยวจื่ออยากได้กระทะค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ฮึ่บ….ไอ้หยาหนักจังเลยพี่ชายมาช่วยเสี่ยวจื่อหน่อย”เสี่ยวจื่อน้อย

    “เอ่อ….ได้น้องเล็ก!!”พวกพี่ชาย

     “.............!!!”ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ

     “พี่สาวก็อยากได้ หม้อค่ะใบเท่านี้ก็พอค่ะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “.............!!!”ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ

     “พี่สาวคนใหม่น้องเล็กก็อยากได้ทัพพีด้วยนะคะ”จ้านลี่หลิน

     “.............!!!”ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ

     สามสาวน้อยพูดกำกับบอกพวกพี่ชายให้หยิบนู้นหยิบนี่ตามที่พวกเธอทั้งสามคนต้องการ หยิบผ่านหน้า ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ ไปแบบไม่สนอะไร พวกท่านก็ไม่ได้ห้าม???เพราะพากันงงๆอยู่นั่นเอง แต่ใช่ว่าเสี่ยวจื่อน้อยกับพี่สาวทั้งสองคนจะหยิบของโดยไม่บอกกล่าวที่ไหนกัน??ก็บอกไปแล้วแต่พวกผู้ใหญ่แค่ยังไม่ทันได้เอ่ยอนุญาตก็เพียงเท่านั้นเอง!!!

 “โอ๊ะ….เกลือด้วยล่ะเสี่ยวจื่อขอเกลือด้วยนะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “.......................!!!”ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ

     “เอ๋…..อยู่ไหนใบไหนนะเกลือเนี่ย”เสี่ยวจื่อน้อย ที่บอกพวกท่านแล้วแต่เห็นพวกท่านได้แต่มองและนั่งนิ่งๆ ก็เลยไปดูเองเสียเลย 

     “อ๊ะ…เจอแล้ว”เสี่ยวจื่อน้อย

     “อุ๊ย…ลืมไปค่ะขออนุญาตก่อไฟสักเตาหนึ่งนะคะ พี่ชายเสี่ยวจื่อบอก.............!!!”ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆแล้วทำเตาขึ้นมาใหม่จุดไฟได้เลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “.............!!!”ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ

     พวกเด็กๆพากันกระจุ้ยหัวอยู่กันเป็นกลุ่มใหญ่ พวกพี่ชายพากันทำเตาชั่วคราวแบบที่พวกผู้ใหญ่ทำ และจัดการก่อไฟตั้งกระทะให้ร้อน พร้อมใส่เม็ดแปะก๊วยและเกลือลงไปคั่วเลย

 “ฟืด….ฟืด…..ฟืด……”

     “หอมจังเลย…..”

     “เอื๊อก….เอื๊อก…….”

     พวกเด็กๆตอนนี้ไม่ได้สนใจสิ่งใดๆอีกต่อไปแล้ว เพราะทุกๆคนมีสายตามองไปที่กระทะตรงด้านหน้าที่กำลังคั่วแปะก๊วยกันนั่นเอง และมันส่งกลิ่นค่อนข้างหอมเลยทีเดียวล่ะ

*********

     ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหนก็พากันซน พากันปั่นป่วนได้ตลอดเวลาเลยจริงๆ สำหรับสามสาวน้อยของเรา เสี่ยวจื่อน้อย พี่สาวอู๋หมิงจื่อ จ้านลี่หลิน !!!