“ผมไม่ได้ขวาง แต่บังเอิญว่าคุณตัวเล็กเอง”
แดนยืนขวางทางอย่างก่อกวนอีกฝ่าย ซึ่งทั้งสองเคยเจอกันมาแล้ว เมื่อสามปีก่อน ในตอนนั้นแดนโด่งดังเป็นายแบบที่ใครๆ ก็อยากจะจ้าง ในขณะที่อารัวอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการ และได้เข้าไปเสนองานจ้างแดนให้มาเป็นายแบบชุดของลูกค้า
แต่เพียงแค่แดนเห็นตำแหน่งงาน และใบหน้าอันอ่อนวัยของอารัว รวมไปถึงชื่อเสียงของบริษัทที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำให้เขาดูแคลนอารัว ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการทั่วไปนั้นว่าเป็ ผู้ช่วยพ่อบ้าน และปฏิเสธงานของอารัว อย่างไม่คิดแม้จะมองเอกสาร
ในวันนั้นอารัวเตรียมตัวอย่างตื่นเต้น เขาเป็แฟนคลับั้แ่แดนเข้าวางการแรกๆ และวันนั้นอารัวยังตั้งใจนำไดอารี่ ที่เขาบันทึกเื่ราวพร้อมรูปของแดนมากมาย หวังอยากให้นายแบบที่เขาชอบได้เห็นและขอลายเซ็นเก็บไว้ชื่นชม แต่ทุกอย่างก็พลันสลายไปในพริบตา เพราะนายแบบของเขาไม่ชายตาแลแม้แต่น้อย
อารัวร้องไห้กลับบ้านด้วยความโกรธแค้น และสัญญากับตัวเองหากเขาได้เจอแดนอีก เขาจะเอาคืนอย่างสาสม
และแล้วความแค้นของอารัวก็สิ้นสุด เมื่ออาทิตย์ก่อนอยู่ๆ พี่มิวกี้ ซึ่งเคยส่งเด็กสังกัดมาทำงานกับบริษัทของเขาอยู่บ่อยครั้ง จนได้รู้จักกันดี ผู้จัดการคนเก่งเข้ามาขอร้องให้อารัวช่วยเื่แดนเพราะเขารู้มาว่า บริษัทของอารัวกำลังจะได้รับงานจากลูกค้าแบรนด์ใหญ่ และถ้าหากนายแบบคนไหนได้งานนี้ รับรองว่าโด่งดัง ซึ่งแดนเองก็เกิดจากงานเช่นนี้มาก่อน และนั้นจึงเป็ที่มา ว่าทำไมพวกเขาได้เจอกันวันนี้
“โตตายล่ะ! ข่าวอื้อฉาวขนาดนั้นยังปากดีได้อีกนะ”
“หึ! เก่งนี่คุณพ่อบ้าน..แต่ว่า..ดูจากสูทที่ใส่ ..ว้าวอัปเกรดขึ้นเยอะเลยนะ..หรือว่า..”
แดนโน้มใบหน้าเข้าใกล้ใบหูของอารัว ก่อนแกล้งเอ่ยเสียงเบา ราวกระซิบ
“รับจ๊อบเป็เด็กเสี่ย”
แดนเห็นชุดที่อารัวสวมใส่ราคาไม่ใช่เล่น หากไม่มีเงินมากพอ คงไม่มีใครซื้อมาใส่ ขณะที่อารัวเอียงตัวหลบหลีก ก่อนจะผลักตัวแดนหลบทางเดินของตน ซึ่งคนร่างใหญ่ก็ไม่ขยับเลยสักนิด
“อื้อ..หลบ.ฉันจะเข้าห้องน้ำ”
“หึ!”
แดนขำขันอย่างมีความสุข โดยที่หาคำตอบไม่ได้ว่าทำไม เขาเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างไม่สงสัยเลยว่าทำไม ถึงได้เจออารัวที่นี่
แกร๊กประตูห้องประชุมเปิดเข้ามา ขณะที่อารัวก้าวเดินเข้าห้องอย่างแคล่วคล่อง เพราะประชุมกับลูกค้าอยู่เป็ประจำ ขณะที่ในห้องมีเพียงพี่มิวกี้และแดนนั่งรออยู่ก่อน
“คุณ/อื้ม” สองคนเพียงเห็นหน้ากัน ต่างก็ทักทาย
“พี่มิวกี้ นี้เรามาทำงานให้พ่อบ้านคนนี้เหรอครับ”
“คุณมิวกี้นี้เหรอครับ นายแบบที่คุณนำมาเสนอ” อารัวแกล้งถามกลับ
“อ่ะ..เอ่อ..พี่มิวจะตอบคำถามใครก่อนดี”
พี่มิวกี้ถึงกับทำหน้าเหวอ เพราะอวยแดนเอาไว้มาก เป็เด็กมีมารยาท สุภาพว่างตัวดี มืออุ่นรีบดึงตัวดีแดนให้นั่งลง ขณะที่อารัวค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่ง อย่างผู้ที่กำชัย
“คือ..” พี่มิวกี้กำลังจะพูด แต่แดนกับพูดสวนขึ้น
“เรากลับกันเถอะพี่”
“ขอบคุณครับคุณมิว อารัวขอตัว”
อารัวก็ใช่ว่าจะอยากช่วย เพราะยังขุ่นเคือง ถึงแม้ว่าลูกค้าจะเลือกแล้ว ให้เป็แดนก็ตาม
“ดะ..เดี๋ยวค่ะคุณอารัว แดน~~”
“พี่มิวขอร้องแทนน้องนะคะ พี่มิวอยากให้คุณอารัวให้โอกาส..”
“คอลเลคชั่นหน้ากว่าจะมาก็อีกหลายเดือน เอาไว้ถึงตอนนั้น ค่อยมาอีกครั้งก็ได้ครับ”
อารัวรีบเอ่ย อย่างไม่สนใจ ร่างเล็กทำท่าทางเช่นเดียวกับแดน ที่ทำกับเขาเอาไว้ไม่มีผิด เพียงหวังให้แดนได้รับรู้ ถึงความรู้สึกที่เขาได้รับวันนั้น
“แต่..พี่มิวอยากให้คุณอารัว พิจารณาเอ่อ..อย่างที่พี่มิวเคยคุย แดนขอแค่กลับมาอีกครั้ง ค่าจ้างไม่เกี่ยง ขอร้องนะคะคุณอารัว ได้โปรด”
“งั้นก็ไปเป็พ่อบ้าน จนกว่า..งานตัวไหมจะเปิดตัว”
“ห่ะ!./.หา” สองคนถึงกับใ
“คุณอารัว...ล้อนายแบบของพี่เล่น แบบอยู่เซฟเฮ้าส์ ฮ่าๆ” พี่มิวกี้เอ่ย พลางขำขัน เพราะงานเช่นนี้ ถือเป็ความลับสุดยอด ทั้งแบบเสื้อผ้า และตัวนายแบบจะต้องเป็ความลับ จึงจำเป็ต้องเก็บตัวนายแบบเอาไว้จนกว่าวันเปิดตัวสินค้า หรือที่เรียกกันว่า อยู่ในเซฟเฮ้าส์ ห้ามออกไปสู่สังคมหรือรับงานอื่น
“เปล่าครับ พอดีอารัวพึ่งย้ายเข้าไปอยู่เรือนหอ หมายถึงบ้านที่พึ่งสร้างเสร็จ มันใหญ่และ...ไม่เป็ไร.. งั้นงานนี้อารัวคงไม่สามารถช่วยได้”
“ตกลง”
แดนรู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดแค้นในครั้งก่อน และถ้าหากการตัดสินใจครั้งนี้ช่วยลบสิ่งแย่ๆ ที่เขาปากพล่อยดูถูกอีกคนได้เขาก็ยินดี แม้ความรู้สึกนี้จะเก็บซ่อนเอาไว้สุดลึก แต่สิ่งที่ตื่นเต้นในการตกลง คงเป็เพราะเขาอยากจะกลั่นแกล้งคนตรงหน้าเสียมากกว่า ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไม เขาหลงใหลไปชั่วขณะในรอยยิ้มของอารัว เวลาโมโหเขา
“น้องแดน นี้เราเสียสติไปแล้วหรือไง จากนายแบบตัวท็อป ระหว่างรองานชิ้นเอก ก็ต้องถูกเก็บตัวใน เซฟเฮ้าส์ ไม่ใช่ไปเป็พ่อบ้าน คุณอารัวก็นะ..รู้ว่าโกรธครั้งก่อน แต่ก็ไม่น่าทำกับน้องพี่ขนาดนี้”
พี่มิวกี้โวยวายขึ้นทันที เมื่อเดินทางกลับมายังสำนักงาน ขณะที่แดนกลับไม่รู้สึกกังวลใดๆ เขาได้แต่นั่งอมยิ้มอย่างมีความหวัง อย่างน้อยอีกไม่นาน เขาจะได้กลับไปพิสูจน์ฝีมือ และบอกเล่าความจริง เื่ถูกป้ายสี แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีหลักฐาน แต่อย่างน้อยก็มีพื้นให้เขาได้ออกมาพูดในมุมของเขาบ้าง ซึ่งที่ผ่านมาเขาไม่มีโอกาสแม้จะอธิบาย
“ไม่เห็นเป็อะไรเลยพี่ จะพ่อบ้านหรืออยู่เซฟเฮ้าส์ ยังไงก็คือการเก็บตัวผมไม่ให้ใครพบเห็นอยู่ดี”
“แต่แดน..ไม่คิดว่ามัน..ด้อยค่าตัวเองแล้วเหรอ”
“ที่ผ่านมาผมดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับพี่มิว”
แดนหันกลับมาถามผู้จัดการที่ทำงานด้วยกันมาหลายปี ขณะที่มิวกี้พยักหน้ารับอย่างเกร็งๆ กลัวอีกฝ่ายโมโหใส่ แต่ก็เปล่าซ้ำยังหัวเราะ
“หึ!”
“อย่าว่าพี่นะ...พี่ว่าแดนน่ารักขึ้นมาก..ที่เป็แบบนี้”
“จริงเหรอครับ”
“อื้ม..เอาตรงๆ นะ ถ้าแดนได้กลับมาอีกครั้ง พี่ว่าต้องดังกว่าเดิมแน่ๆ”
“ไม่หรอกพี่ ผมไม่สดเหมือนแต่ก่อน แถมอายุก็มาก หวังเพียงอย่างเดียวในตอนนี้ ..”
แดนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกเสียใจกับเื่ที่ผ่านมา ซ้ำเขากลับไม่สู้เพื่อพิสูจน์ความจริง แต่กลับวิ่งหนีทิ้งทุกอย่างไปเกือบปี ทั้งที่มีโอกาสอยู่มาก
“พี่เชื่อมั่นในตัวแดน และรอวันที่แดนกลับมาอีกครั้ง”
“ขอบคุณครับพี่”
บ้านสองชั้นสไตล์โมเดิร์นในโครงบ้านจัดสรร ออกแบบตกแต่งภายในสไตล์มินิมอล เรียบง่ายแต่หรูหราอบอุ่น ดูเป็เรือนหอที่แสนน่ารัก พร้อมสำหรับเด็กๆ วิ่งเล่น แต่มันกลับไม่เป็เช่นนั้น เมื่อบ้านที่วาดฝัน เป็เพียงภาพมายาที่แต่งขึ้น เพื่อความมั่นคงของธุรกิจเท่านั้น
“ห้องของคุณ”
อารัวเปิดประตูแนะนำห้องนอน ที่อยู่ชั้นล่างของบ้าน หลังจากแดนตอบตกลง ในบ่ายวันต่อมาเขาก็เดินทางมายังบ้านนายจ้างของเขาอย่างเป็ทางการ
“ไม่เลวนี่ ห้องพ่อบ้าน แต่มีครบทุกอย่างยิ่งกว่ากว่าแขกวีไอพี”
แดนกวาดสายตามองดูห้องนอนขนาดกว้าง เดินออกไประเบียงเชื่อมต่อกับสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ ดูแล้วน่าจะเป็ห้องรับรองแขกพิเศษเสียมากกว่า
“นี่รายละเอียดที่จะต้องทำแต่ละวัน ฉันรวบรวมให้แล้ว”
“ครับ”
แดนยื่นมือไปรับสมุดจดบันทึกขนาดเท่าฝ่ามือ โดยที่เขาจงใจััมือของอารัวเบาๆ อย่างโปรยเสน่ห์ ซึ่งเอาเข้าจริง ก่อนหน้านี้เขาไม่คิด แม้จะจับมือกับใครเสียด้วยซ้ำ แต่มานี้กลับแกล้งจับมืออารัวเสียอย่างนั้น
“อื้ม!..วันนี้นายพักผ่อนก่อน เอาไว้เริ่มงานพรุ่งนี้เช้า”
อารัวรีบดึงมือออก แล้วรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องของแดน ขณะที่ว่าที่พ่อบ้านเกรดพรีเมียม เดินตามหลังอย่างเงียบๆ โดยที่คนเดินนำไม่รู้ตัว
“และก็..อ๊ะ..งื้อ~~~”
อารัวรีบหันกลับมาอย่างรวดเร็ว จนทั้งตัวพุ่งชนเข้ากับร่างกายอันใหญ่หนาของนายแบบพ่อบ้านนายแบบเข้าเต็มแรง
“อื้อ~คุณ!..” แดนถึงกับใรีบโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้ พลางส่งเสียง
“อื้อ..คุณ! ปล่อย..”
“คุณหันมาชนผมก่อนนะ”
“แล้วทำไมต้องเดินชิดขนาดนี้ด้วยละ!”
“เอ้า!..แบบนี้ก็ได้เหรอ? หึ!” แดนยกยิ้มให้กับคนที่ต่อว่าเขาอย่างมึนงง
“ขำอะไร?”
อารัวถ่างตาโตต่อว่า ขณะที่แดนยักไหล่สองข้างเบาๆ เป็ภาษากายหมายถึงไม่รู้ไม่ชี้ ยิ่งทำให้คนร่างเล็กโมโห
“นี่! ต่อไปฉันจะเรียกคุณว่า แดนนี่ พ่อบ้าน”
“แดนนี่เหรอ” แดนถึงกับถ่างตาโต ที่เขายอมให้อีกฝ่ายเรียกว่าพ่อบ้านก็หนักมากพอแล้ว แต่นี่ยังจะมาตั้งชื่อเขาซะสวยอีก
“ใช่!..แดนนี่”
“ให้ตายเถอะ! นี่คุณโกรธผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“เปล่า” อารัวตอบโต้ด้วยใบหน้านิ่งเฉย
“นั่นสินะ..ผมออกจะเป็ที่้าของใครๆ ยิ่งพวกผู้บริหารแบบคุณ ยิ่งอยากจะเลี้ยงผมไว้ควงออกงาน...เอ๋!..อย่าบอกนะ”
“เปล่า” อารัวตอบโต้ด้วยใบหน้านิ่งเฉย มือเล็กออกแรงผลักดันตัวแดนออกห่าง
“ฝันไปเถอะ!” อารัวรีบตอบ
“ผมเตือนไว้ก่อนนะ ถึงผมไม่ได้เป็เบอร์หนึ่ง แต่ยังซิงไม่ได้เป็เด็กใคร อย่ามาเล่นลูกไม้ตื้นๆ ไม่งั้นผมต่อยหน้าแหกจริงๆ ด้วย”
“โฮ๊! คุณนี่สมกับอยู่ในวงการมายาจริงๆ ใครเขาอยากได้ ตัวใหญ่เป็ั์ แต่ปากเหมือนหมา น่าเกลียด”
“นี่!”
“นี่อะไร ฉันเป็เ้านาย กรุณาพูดจาให้เกียรติด้วย”
“คุณบอกเองไม่ใช่เหรอ..ว่าให้ผมเริ่มงานพรุ่งนี้”
“..ห่ะ!”
อารัวถึงทางตัน ดันลืมสิ่งที่พูดก่อนหน้า แต่แล้วร่างของเขาก็ถูกยกลอยขึ้น จนอยู่บนบ่าของว่าที่พ่อบ้าน จากนั้นก็ถูกแบกเดินออกไปยังสระว่ายน้ำ ขณะที่อารัวพล่าน ส่งเสียงต่อว่า
“อื้อ~~ปล่อยนะคนบ้า!”
ตุ้ม!!!แดนทิ้งตัวอารัวลงในสระน้ำอย่างสาแก่ใจ ขณะที่อารัวจบน้ำทั้งตัว ก่อนจะดันตัวขึ้นมา แล้วะโด่าคนที่ยืนอยู่ขอบสระด้วยความโมโห
“คนบ้าแดน ฉันเกลียดคุณ”
..............................................
214
![[Mpreg] | Youre my wallet #พันห้าเฮียว่าไง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1679375712_15567410.webp)
