ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

เช้าวันใหม่ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ตัวของฌอนสะดุ้งตื่นและรีบลุกจากเตียงทันที“ฮ่าๆ วันนี้ไม่ได้กินฉันหรอกนะ เจ้าเตียงปีศาจ....โอ๊ย!!” เขาสะดุดผ้าห่มของตัวเองจนหัวพุ่งไปกระทบกับกับเคาน์เตอร์คิดเงิน (เตียงนอนของเขาอยู่หลังเคาน์เตอร์) ตอนนี้หน้าของฌอนแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเซ็งเป็นอย่างมาก“ช่างเถอะ วันพรุ่งนี้แกไม่ได้กินข้าแน่เจ้าเตียงปีศาจ” ฌอนค่อยๆลุกจากพื้น เพื่อเตรียมตัวเปิดร้าน เช็คถู และกวาดพื้นภายในร้านของเขา ฌอนเดินไปหยิบขนมปังที่เขาชื้อจากตลาดเมื่อวานมาทานลองท้อง ทำงานไปทานขนมปังไปอย่างเพลินๆ จนถึงช่วงเวลาเปิดร้าน “เปิดร้านแล้ว!!” ฌอนเปิดประตูร้านออกมาแล้ว ตะโกนออกไป ลูกค้ามากมายก็มารอเพื่อชื้อของจากร้านของเขามากมาย ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกคนงานที่จะต้องคอยซ่อมเมืองอยู่บริเวณใกล้เคียงกับร้านของเขา“เฮ้ยพวกเราเว้ย!! ท่านฌอนเปิดร้านแล้วรีบๆว่าชื้อมาม่ากันได้แล้ว เดี๋ยวคนเยอะจะทำงานสายเอา” ผู้ควบคุมงานซ่อมบำรุงก่อสร้างเมืองเอ่ยขึ้นมาให้พักพวกของตัวเองได้ยิน กิจการของฌอนเริ่มเป็นที่รู้จักไปทั่วเมืองแล้ว เนื่องจากชื่อเสียงที่มีพลังทัดเทียมกับหัวหน้าสมาคมนักฆ่า กราเซีย และจากที่ข่าวมันแพร่ออกไป ท่านฌอนคนนี้อาจจะมีพลังที่มากกว่าทุกคนในเมืองแห่งนี้ และไหนจะสนิทสนมกับท่านเจ้าเมือง และหัวหน้าสมาคมการค้าสาขาเมืองนี้อีก “ชีวิตมันช่างแสนจะสงบสุขจริงๆเลยนะ จากวันแรกจนเข้ามาวันที่สามมันดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด...แต่มันก็น่าเบื่อเกินไปหรือป่าวนะ” ฌอนบ่นกับตัวของเขาเอง วันๆเขาทำได้เพียงแค่เปิดร้าน ขายของ ปิดร้านเพียงเท่านั้น เขามองไปถึงอนาคต สักวันการขายที่น่าตื่นเต้นนี้มันอาจจะเป็นเรื่องที่น่าเบื่อมากก็ได้ ฌอนเปิดร้านจนถึงช่วง 12.00 น. เข้าตั้งใจว่าจะปิดร้านเพื่อพักทานอาหารกลางวันตามปกติ แต่ในวันนี้เขาอยากจะลองเดินเที่ยวชมเมืองในช่วงกลางวันดูสักหน่อย เพราะที่ผ่านมาก็เดินเที่ยวแต่ช่วงที่เขาปิดร้านแล้วเท่านั้น เขาเดินออกมาจากร้านแล้วปิดประตูล็อกไว้เหมือนอย่างเคยแล้วเดินออกไป สิ่งแรกที่เขาได้เห็นและเดินผ่านก็คือเหล่าคนงานที่กำลังก่อสร้างบ้านเรือนในเขตใกล้นี้ ฌอนเดินไปทางน้ำพุกลางเมืองที่ดูสวยงาม บรรยากาศในตอนกลางวันมันเป็นอะไรที่แตกต่างจริงๆ เขาเดินเข้าไปทางตลาดที่มีพ่อค้ามากหน้าหลายตากำลังชื้อของ และมีร้านๆหนึ่งที่ทำให้เขาสนใจเป็นอย่างมาก พ่อค้าเขียงเนื้ออสูรที่กำลังผ่าท้องสัตว์อสูรตัวนั้น“เนื้อสดๆเลยจ้า พึ่งจับมันได้เมื่อตอนเช้าวันนี้เอง” แม่ค้าภรรยาของพ่อค้าเขียงเนื้อเอ่ยตะโกนเสียงดังก้องไปทั่วตลาด ผู้คนมักชื่นชอบมารับชมกัน เพราะจะได้รู้ถึงคุณภาพเนื้อกันอย่างสดๆและเลือกชื้อได้ในทันทีท่าชอบส่วนไหนของมัน“น่าสนใจดีฮะ ไปดูสักหน่อยดีกว่า” ฌอนเดินเข้าไปดูอย่างสนอกสนใจ แม่ค้าพ่อค้าที่เห็นฌอนก็ต่างให้เกียรติเขาเลื่อนไปดูข้างหน้าอย่างใกล้ๆ พ่อค้าเขียงเนื้อ เริ่มทำการปาดเนื้อส่วนอกลากยาวลงมาถึงส่วนท้อง จนเครื่องในของเจ้าตัวนี้ไหลออกมากองรวมกับบนโต๊ะของพ่อค้า “เชี่ยแล้วไง!!” ฌอนสบทออกมาด้วยความตกใจ แม่ค้าเขียงเนื้อที่หันมามองเนื้อที่สามีตัวปาดก็ยิ้มออกมา ก่อนจะพูดขึ้นว่า“ซองมาม่า..ไม่น่าเชื่อเลยนะเจ้าค่ะ ที่สินค้าของท่านซองแม้จะเหลือเพียงแค่ซอง สัตว์อสูรยังต้องการที่จะกินมัน มันแสดงถึงสินค้าของท่านฌอนมีคุณภาพเป็นอย่างมากเลยนะเจ้าค่ะ” แม่ค้าพูดประจบเล็กน้อย ผู้คนที่อยู่ในระแวกนั้นก็ต่างหยักหน้าเห็นด้วยกับเธอ ฌอนที่อยู่ในสถานการณ์อย่างนั้นก็ได้แต่ยิ้มให้แล้วยอมรับความยินดียินร้าย ซองพลาสติกพวกนั้นมันเป็นอันตรายมาก หากไม่กำจัดมันอย่างถูกวิธีและบางทีเนื้อพวกนี้อาจจะได้รับสารพิษของมันไปที่เรียบร้อยแล้ว ฌอนไม่กล้าเสี่ยงที่จะกินมัน แต่ในเมืองแม่ค้าอวยเขาซะขนาดนี้มันทำให้เขาต้องชื้อติดไม้ติดมือไปบางส่วน แม้จะไม่ต้องการมันเลยก็ตามที แต่เมื่อเขาเดินไปได้อีกระยะหนึ่ง“เอ๊ะ!!!”ฌอนหันไปเห็นซองมาม่าร้านของเขา ปลิ้วผ่านหน้าเขาไปอีกซอง มันเป็นเพียงแค่ซองเปล่าๆ เขามองไปยังซองนั้นที่ปลิ้วไปตกอยู่บนพื้นไม่ไกลมากนัก“ขนาดภายในตลาดยังมีขยะที่เกิดจากการขายสินค้าของเรา....อีกไม่นานขยะพวกนี้ก็คงจะเต็มทั่วทั้งเมืองอย่างแน่นอน....ขยะที่ไม่สามารถย่อยสลายได้หรือย่อมสลายได้ช้าตามธรรมชาติ...ขยะจำพวกพลาสติก...ถ้าเป็นอย่างนี้แย่แน่ๆ...แต่ว่าเราจะทำยังไงดีล่ะ” ฌอนนึกถึงผลกระทบที่จะตามมาอีกหลายอย่าง ถ้าขยะพวกนี้เกิดขึ้นทั่วเมืองมันจะทำให้ชื่อเสียงของร้านเสียงหายหรือป่าว ถ้าการกำจัดด้วยการเผามันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก แต่ผลกระทบกับระบบนิเวศของโลกใบนี้ในระยะยาว แล้วตอนนี้เขาควรจะทำอย่างไรดีล่ะ “เอ๊ะ!! .... จริงสิเจ้าระบบอาจจะช่วยเราได้...ระบบผมมีคำถาม” ฌอนเดินออกมาจากโซนของตลาดเพื่อกลับไปยังร้านของเขา และพูดคุยกับระบบไปด้วย“เชิญผู้ดูแลถามมาได้เลย” ระบบกล่าวตอบ“ถ้าหากผมจะขอจัดโปรโมชั่นขึ้นมาพอจะทำได้หรือไม่” ฌอนเอ่ยถาม“ได้..แต่ผู้ดูแลจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเองทั้งหมดเกี่ยวกับโปรโมชั่นที่จะเกิดขึ้น” ระบบกล่าวกลับ“แล้วถ้าหากผมจะขอให้ระบบช่วยเรื่องการทิ้งขยะจำนวนมาก...ระบบจะทำการจัดการได้หรือไม่” ฌอนเอ่ยถามต่อ“ระบบสามารถทำได้...ระบบสามารถกำจัดขยะด้วยการวาร์ปขยะของท่านไปยังมิติอื่นได้” ระบบตอบ ฌอนยิ้มขึ้นมา แล้วคำนวณผลได้ผลเสียที่จะเกิดขึ้นจากนี้ และสิ่งที่เขาคิดจะทำมันอาจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของใครคนๆหนึ่งในโลกแห่งนี้ได้เลย เพราะสิ่งที่เขาจะทำก็คือ....แต่เขายังไม่ได้บอกอะไรออกมา เขาก็ชนเขากับใครบ้างคนเสียก่อน อุ๊ฟฟฟ!!!“อ่าวเห้ย...ขอโทษทีนะสาวน้อย...เป็นข้าเองที่ผิด..ข้าเดินไม่ดูทางจนชนเข้ากับเจ้า” ฌอนรีบเดินเข้ามาพยุงน้องสาวท่านนั้นในทันที“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ..ข้าเองก็มัวแต่มองดูนกมองดูไม้ จึงไม่ทันได้สังเกตท่านเช่นกัน” หญิงสาวตอบกลับมาในขณะที่เธอลุกขึ้นมายืน และหันมายิ้มให้กับฌอน“เจ้าไม่เป็นไรข้าก็สบายใจ...ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อน และต้องขออภัยเจ้าอีกครั้ง” ฌอนมองไปที่หญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะขอตัวออกมา เขามองดูความสวยของเธอที่เป็นธรรมชาติ ภายในใจคิดว่า หญิงคนนี้คงจะเป็นคุณหนูจากตระกูลๆหนึ่งที่มีฐานะอย่างแน่นอน------------------------------------------------------เนื่องจากข้าพเจ้าป่วยอย่างกระทันหัน จึงขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยที่หายไป ไม่โกธรกันน้าาา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 19

นิยายแนะนำ

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 19

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้