ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]

       หวงหนิวเชื่อมั่นเต็มที่เพราะกว่าจะได้ก้อนดินนี้มานั้นไม่ธรรมดาเลย

        “รีบเอาออกมาเร็วเข้า!” ฉู่เฟิงเร่งยิกๆ

        หวงหนิวกระวีกระวาดเอาก้อนดินก้อนนั้นออกมาจากกระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่ติดอยู่กับตัววางลงบนโต๊ะหินกลางสวนอย่างระมัดระวัง มันดึงดูดสายตาของฉู่เฟิงในทันที

        ไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย!

        มันโปร่งใส ระยิบระยับ อย่างกับหยกอย่างนั้นแหละ ใสบริสุทธิ์อย่างยิ่งที่สำคัญก็คือ มันมีขนาดประมาณครึ่งกำมือของผู้ใหญ่

        ก่อนหน้านี้ ก้อนดินพิเศษที่ฉู่เฟิงได้มาหลายก้อนนั้นมีขนาดเท่าเล็บมือเท่านั้น เทียบไม่ได้เลยกับก้อนนี้ ห่างชั้นกันเป็นอย่างมาก

        เมื่อพิจารณาดูดีๆ มันไม่เหมือนก้อนดิน แต่กลับเหมือนก้อนหยกเล็กๆ ที่อัดแน่นรวมกันระยิบระยับจับตา

        ก้อนดินพิเศษนี้มีสองสี สีเขียวขจีและสีม่วงทองสอดประสานกลมกลืนกันส่องประกายแพรวพราว สีเขียวขจีเหมือนลำต้นของมันคละกันกับสีม่วงทองของลูกสน

        “ดูเจ๋งกว่าก้อนดินพิเศษจากรากของพวกต้นหญ้าพวกนั้นอีก!” ฉู่เฟิงชื่นชม

        ก้อนดินพิเศษจากต้นไม้พิเศษได้รับแสงจากดวงอาทิตย์ก็สะท้อนแสงสีเขียวม่วงสองสีออกมา อย่างกับเปลวเพลิงกำลังเริงระบำ!

        ฉู่เฟิงตะลึง จากนั้นก็ยิ้มแฉ่ง

        หวงหนิวแยกเขี้ยว ฉีกยิ้มไม่หุบ

        พวกเขาต่างก็คาดหวัง คิดว่าคราวนี้ต้องสำเร็จแน่

        “ไม่รู้ว่าเมล็ดพันธุ์สามเมล็ดนั่นเป็นยังไงบ้างแล้ว”

        ฉู่เฟิงคุกเข่าลง ค่อยๆ ขุดดินในแปลงดอกไม้อย่างระมัดระวังครั้งที่แล้วเขาฝังก้อนดินพิเศษขนาดเท่าเล็บมือลงไปด้วย รดน้ำพรวนดินเรียบร้อย

        นับไปนับมา ก็หลายวันอยู่

        “มีเปลี่ยนแปลงนิดๆ แฮะ!”

        ใต้ดินอันชื้นแฉะ มองเห็นเมล็ดพันธุ์เม็ดที่ค่อนข้างกลมก็ยังคงไม่งอกอยู่ดี แต่ว่าบนผิวมีรอยสีเขียวมากขึ้น แลดูมีสัญญาณแห่งชีวิต

        แต่ก็ยังคงไม่มีพัฒนาการอะไร รากก็ยังไม่งอกอยู่ดี

        หวงหนิวแถเข้ามามุงพินิจพิเคราะห์ด้วย

        “เมล็ดนี้เนี่ย ที่จริงแล้วเรียกได้ว่าเปลี่ยนแปลงเยอะที่สุดแล้วนะ”ฉู่เฟิงเอ่ย

        ตอนนี้ บนผิวไม่ค่อยมีรอยย่นแล้ว ทั้งยังมีรอยเส้นสีเขียวพาดพันเป็นเขียวที่ส่องประกายวิบวับอย่างบอกไม่ถูกแต่กลับรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตอันแปลกประหลาด

        ริ้วรอยบนเมล็ดพันธุ์นั้นดูพิเศษอย่างยิ่ง ถึงจะดูลึกลับซับซ้อนหากสีเขียวสดใสนั้นมีเสน่ห์อย่างยากจะอธิบาย

        ฉู่เฟิงขุดดินอีกครั้ง แต่ก็ต้องผิดหวังเมล็ดพันธุ์อีกสองเมล็ดนั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย ยังคงไร้ซึ่งชีวิตชีวา

        เม็ดที่ทั้งดำทั้งแห้งนั้น ผิดรูปไปเล็กน้อยส่วนเม็ดแบนรีสีม่วงน้ำตาลก็ยังคงดูเหมือนถูกทับ ตอนที่ได้มาพวกมันก็เป็นอย่างนี้ไร้ซึ่งพลังชีวิต

        คิดจะให้สองเมล็ดงอกเงยขึ้นมา ระดับความยากเรียกได้ว่าสูงสุด

        “เอาก้อนดินพิเศษทั้งหมดมาอัดใส่เมล็ดพันธุ์เมล็ดแรกแล้วกัน”ฉู่เฟิงตัดสินใจอย่างนี้

        หวงหนิวผงกหัว แสดงว่าเห็นด้วย

        ปัญหาก็คือ การเพาะเมล็ดพันธุ์นั้นต้องการเวลา

        ส่วนงูขาวที่เขาไท่หังซานก็สร้างความหวาดกลัวให้ผู้คน

        หวงหนิวแวบหายตัวไป มันไปตามหาวัวยักษ์สีดำถามย้ำให้แน่ใจว่าพื้นที่แถบนี้ปลอดภัยจริงหรือไม่  เพราะมันไม่อยากทิ้งเมล็ดพันธุ์ไว้นานด้วยอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันได้

        มันไปไวมาไว บอกฉู่เฟิงว่า ในช่วงระยะสั้นๆ นี้ไม่มีปัญหา

        ในกลุ่มจ้าวแห่งสัตว์กลายพันธุ์ย่อมรู้ไส้รู้พุงกันเองดี

        “ก็หวังว่าจะงอกอะไรสักอย่างออกมาโดยเร็ว!”หวงหนิวคาดหวัง

        เป็นเพราะวัวยักษ์สีดำบอกมันว่าอีกไม่นาน จะพามันเดินทางไปทิศตะวันตกไปเขาหั่วเยี่ยนซาน เวลาของมันเหลือไม่มากแล้ว

        “มันคือหนิวหมัวหวังจริงอ่ะ!?” ฉู่เฟิงตะลึง

        หวงหนิวส่ายหัว มันเองก็ไม่รู้

        ที่เรียกว่า เขาหั่วเยี่ยนซานก็เพราะมันตั้งอยู่ในเขตภูเขาไฟใกล้เขาคุนหลุน

        หวงหนิวอยากไปเขาคุนหลุนตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วย่อมไม่ยอมพลาดโอกาสนี้อย่างแน่นอน

        “แล้วต้นไม้ต้นนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะ?” ฉู่เฟิงถามต้นไม้ต้นที่หยั่งรากบนภูเขาสำริดยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา

        “ตาวัวลวงโลกไม่ได้บอก พูดแต่ว่าอีกหน่อยจะพาฉันไป” หวงหนิวเขี่ยพื้นตอบ

        ฉู่เฟิงเอาเมล็ดพันธุ์เม็ดอิ่มเต็มที่มีลวดลายสีเขียวยัดเข้าไปในก้อนดินพิเศษขนาดเท่ากำปั้นนั่นจากนั้นเอามันฝังลงในถังไม้

        ก้อนดินพิเศษขนาดเท่าเล็บมือที่ได้มาก่อนหน้านี้ก็ไม่ทิ้งให้เปล่าประโยชน์เทใส่มันรวมไปด้วย

        ถ้าหากสถานการณ์ไม่ดีล่ะก็ เขาจะหอบถังไม้หนี

        รดน้ำเรียบร้อยแล้ว หนึ่งคนหนึ่งวัวก็นั่งอยู่ตรงนั้น เฝ้ารออย่างกระวนกระวายอยากจะให้เมล็ดพันธุ์งอกออกมาเสียในทันที

        นึกภาพออกเลยว่า พวกเขากระตือรือร้นและคาดหวังมากเพียงใด

        ฉู่เฟิงเต็มไปด้วยความคาดหวังอย่างไม่มีอะไรเปรียบและก็เพราะมีสิ่งมาดึงความสนใจเช่นนี้ ทำให้เขายังไม่ได้กินเมล็ดสนสีม่วงทองนั่น

        เขารู้สึกว่าเมล็ดพันธุ์ที่ฝังอยู่ในก้อนดินนั้นบางทีอาจจะสร้างความอัศจรรย์ใจให้เขาก็ได้!

        หวงหนิวก็คันหัวใจเหมือนมีกรงเล็บนับร้อยมาข่วน เดินไปเดินมา เดี๋ยวๆก็เดินไปดูถังไม้ ทำเอาฉู่เฟิงเองก็วุ่นวายไปตามกัน

        ทันใดนั้น เครื่องมือสื่อสารของฉู่เฟิงก็ดังขึ้น เป็นมารดาของเขาโทรมา

        “ครับแม่!” เขารับสาย

        อีกฟากของเครื่องมือสื่อสาร มารดาของเขาวิตกกังวลจนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อละล่ำละลักถามว่าเขายังอยู่ที่เมืองชิงหยางหรือไม่

        ตอนนี้ โลกภายนอกต่างวุ่นวายอย่างหนัก เหตุวุ่นวายที่เขาไท่หังซานร้ายแรงอย่างยิ่งภายในระยะเวลาอันสั้นก็แพร่กระจายไปทั่วทุกหัวระแหง

        งูขาวตัวยาวร่วมร้อยเมตร แม้ถูกยิงด้วยจรวดนำวิถีก็ไม่ตายมันทะยานไปทั่วเขาไท่หังซาน สังหารมนุษย์พิเศษไปร่วมพันทุกแห่งหนทั่วโลกต่างก็แตกตื่นกับข่าวนี้

        นี่ไม่ใช่เรื่องประเทศใครประเทศมัน หากส่งผลกระทบไปทุกประเทศ

        พูดได้ว่า ผลกระทบของมันรุนแรงอย่างยิ่งนี่เป็นเรื่องร้ายแรงเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่โลกเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง

        ทั่วโลกต่างกำลังปรึกษาหารือกัน

        “แม่ฮะ ผมไม่เป็นอะไร แม่วางใจได้ เดี๋ยวผมก็กลับไปหาแม่กับพ่อแล้ว”

        ฉู่เฟิงได้แต่ปลอบไม่หยุด ตอนนี้ก็ได้แต่โกหกเขาไปก่อน อย่างเช่นบอกพวกเขาว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วแต่ไปอยู่บ้านเพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน

        ปลอบอยู่นาน ในที่สุดเขาก็วางสาย

        จากนั้น ฉู่เฟิงก็ไถดูข่าวมันทุกสำนัก โลกภายนอกวุ่นวายอย่างหนักจริงๆด้วย ผลกระทบจากเรื่องนี้หนักหน่วงอย่างมาก

        มีรูปของงูขาวไม่กี่รูปที่ส่งต่อกันในอินเทอร์เน็ตงูตัวมหึมาขนาดทลายยอดเขาราบคาบ เร็วทะลุกำแพงเสียง พุ่งทะยานในอากาศได้มันช่างเขย่าขวัญผู้คนเป็นอย่างยิ่ง

        เมื่อประกอบกับคำบอกเล่าของมนุษย์พิเศษที่อยู่ในเหตุการณ์บรรยายถึงสิ่งที่พบเจอ นั่นยิ่งทำให้สะท้านสะเทือนกันไปทั่ว

        ผู้คนต่างพะว้าพะวง การปรากฏตัวของงูขาวตอกย้ำตำนานที่ว่ามันดำรงอยู่ในเขาไท่หังซานมาโดยตลอด

        ที่ร้ายคือแต่ละแหล่งแห่งที่ล้วนมีตำนานเล่าขานเช่นนี้บางแห่งเรื่องราวพิสดารยิ่งกว่า น่ากลัวยิ่งกว่าหรือว่าจะมีสัตว์ในตำนานเร้นกายอยู่ตามสถานที่เหล่านั้น?

        ต่างประเทศก็วุ่นวายไม่ต่างกัน เพราะแต่ละที่ต่างก็มีตำนานลึกลับไม่น้อยถ้าหากว่าแต่ละเรื่องกลายเป็นจริงขึ้นมา มิตกใจตายไปตามๆ กันหรือ

        ฉู่เฟิงอ่านอยู่นาน จนตะวันตกดิน จึงวางเครื่องมือสื่อสารลง

        “ฉู่เฟิง เกิดเรื่องแล้ว ช่วยด้วย!”

        ตอนนี้เอง โจวเฉวียนร้องตะโกนแตกตื่น พุ่งเข้ามาในบ้านของฉู่เฟิง

        ใบหน้าเขาซีดเผือด เต็มไปด้วยแววหวาดกลัว

        “เกิดอะไรขึ้น?” ฉู่เฟิงเองก็ตกใจอย่างมากเห็นได้ว่าโจวเฉวียนเจอเรื่องอะไรบางอย่าง ถึงกับตกใจจนสติแตก

        หวงหนิวระแวดระวังตัวทันที กระโดดออกไปที่หัวกำแพงมองไปทางทิศของเขาไท่หังซาน มันสงสัยว่างูขาวตัวนั้นจะปรากฏตัวขึ้น แล้วพุ่งมาทางนี้

        “ให้ฟ้าผ่าตายสิ ตายๆๆๆๆ!” โจวเฉวียนตะโกนลั่น

        “พี่ชายนายเกิดอุบัติเหตุเหรอ?”ฉู่เฟิงรู้ว่าโจวเฉวียนมีพี่ชายคนหนึ่ง ที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันโดยเฉพาะในตอนนี้ที่ถนนหนทางหลายแห่งถูกตัดขาด จึงไม่อาจกลับบ้านได้

        “ไม่ใช่!” โจวเฉวียนสั่นศีรษะ เขาตัวสั่นเทิ้มชี้ที่ตัวเอง บอกว่า “ฉันสิเกิดเรื่อง”

        แล้วมันเรื่องอะไรถึงได้สติแตกอย่างนี้?ฉู่เฟิงมองเขางงๆ

        “ฉันมีเขางอกออกมาอีกแล้วววว!” โจวเฉวียนคร่ำครวญ

        ก่อนหน้านี้ ที่เขาสองข้างหักไปนั้น เขารู้สึกผ่อนคลาย ชีวิตกลับคืนสู่ความสงบสุข

        แต่ว่า หลังจากที่กินเมล็ดสนสองเมล็ดที่ฉู่เฟิงให้มาแล้ว เขานอนหลับไปตื่นพอตื่นมาก็รู้สึกคันหนังหัว เขาโผล่ออกมาอีกแล้ว มันงอกออกมาท่อนสั้นๆ

        ฉู่เฟิงไร้คำพูด นี่มันเรื่องใหญ่อะไรกัน เขาคาดไว้แล้วว่าจะอย่างไรร่างกายโจวเฉวียนก็ต้องฟื้นฟู

        หวงหนิวโมโหปรี๊ด มันก็นึกว่างูขาวตามมาหาเรื่องถึงที่นี่แทบจะดีดเขาเข้าให้

        “ก็เขาสองข้างไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกน่า!” ฉู่เฟิงตบไหล่เขาพลางปลอบใจ

        โจวเฉวียนพลันน้ำตานองหน้า เอ่ยว่า “ไม่ใช่แค่เขาสองข้างน่ะสิถ้าแค่นั้นฉันก็ไม่โวยวายอย่างนี้หรอก”

        “พวกนายดู มันมาอีกหนึ่ง ตอนนี้เป็นสามเขาแล้ว!”เขาแหวกผมทรงเสย ชี้หมับเข้าที่กลางหัว

        จริงๆ ด้วย นอกจากสองเขาที่งอกขึ้นมาใหม่แล้วตรงกลางกระหม่อมยังมีเขาใหม่งอกขึ้นมาอีกเขา พุ่งตรงอย่างกับพู่กันเหมือนกับผมที่หวีจนเรียบแล้วถักเป็นเปียตั้งชี้ฟ้าอย่างไรอย่างนั้น

        “มาอีกหนึ่งได้ยังไงกัน?” ฉู่เฟิงเองก็แทบจะพูดไม่ออก

        โจวเฉวียนแหงนหน้า ถามไถ่ท้องฟ้าอย่างไร้ซึ่งวาจา ตอนแรกมีสองเขาเขาก็วุ่นวายใจอยู่แล้ว ใครจะนึกล่ะ ว่าพออัพเลเวล เขาที่สามก็โผล่มา!

        ฉู่เฟิงออกจะเห็นใจ เขาที่สาม ถ้าหากว่าเข้าทำนอง “เรียบๆ”สักหน่อยก็ยังพอทำเนา แต่นี่ถักเป็นเปียพุ่งตระหง่านอย่างนี้ โดดเด่นเป็นบ้า

        หวงหนิวแยกเขี้ยวหัวเราะพลางเข้ามาใกล้ ลูบๆ คลำๆ เขาที่สามของโจวเฉวียน

        โจวเฉวียนโมโหจนแทบจะงับมัน เวลาอย่างนี้ไอ้วัวไร้ยางอายนี่ยังมาหัวเราะเยาะกันอีก

        “มอ!”

        หวงหนิวร้องเสียงต่ำ เขี่ยพื้นบอกว่า อย่างนี้เป็นเรื่องดี ขอบอกเขาชัดๆเลยว่า ต่อไปภายหน้าบางทีเขาอาจเป็นที่รู้จักในแวดวงศ์พงศาวัวก็เป็นได้

        “แก ไปให้พ้น!” โจวเฉวียนโมโหจนปวดฟันเขาปัดกีบมันที่ลูบๆ คลำๆ เขาของเขาออก แล้วพกเอาความคับแค้นวิ่งกลับไปตึกหลัง

        กลางดึก ฉู่เฟิงกับหวงหนิวนั่งอยู่กลางสวน เหมือนกับว่ากำลังชมจันทร์แต่อันที่จริงคือกำลังจ้องถังไม้กันอยู่ อยากให้มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นตอนนี้จริงๆให้ดิ้นตาย

        “มีคนมา!”

        ทันใดนั้น ฉู่เฟิงรู้สึกตัวทันที

        อันที่จริง หวงหนิวรู้สึกตัวแต่แรกแล้ว ตอนนี้ความสามารถของมันล้ำหน้าขึ้นมาก สัญชาตญาณเฉียบคมขึ้นมากโข

        “นายไปซ่อน ห้ามออกมาเด็ดขาด!”

        ฉู่เฟิงบอก แล้วรีบจัดระเบียบข้าวของในสวนกับในบ้านอย่างรวดเร็วเผื่อจะมีอะไรที่ไม่ควรปรากฏสู่สายตาคนอื่นหลุดรอดออกมา

        จันทร์สว่างลอยสูงอยู่กลางฟ้า ราตรีเงียบสงัดวังเวง

        บ้านของฉู่เฟิงตั้งอยู่สุดทิศตะวันออกของเมืองเล็กๆ นี้ ติดกับสวนผลไม้แสงจันทร์กระจ่างสาดส่องไปทั่วอาณาบริเวณ ที่ตรงนี้สะอาด บริสุทธิ์สงบเงียบอย่างยิ่ง

        เงาร่างสูงโปร่งของหญิงสาวผู้หนึ่งปรากฏขึ้น เยื้องย่างมาตามแสงจันทร์เธองามอย่างยิ่ง ท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่างราวกับสายน้ำบนร่างเปล่งแสงระเรื่อเรืองรอง

        หลินนั่วอี เป็นเธอนั่นเองที่มาเยือน