เมื่อเขาเดินออกไปไกล พลังรับรู้ศักดิ์สิทธิ์นั้นก็ไม่ได้ติดตามเขาอีกต่อไป
ปู้ฟานถอนหายใจโล่งอก นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้เผชิญหน้ากับผู้าุโระดับิญญาแรกเกิด ซึ่งออร่าของเขานั้นแตกต่างจากระดับรากฐานจริงๆ ในใจก็กำลังคิดอยู่ว่าจะบอกเื่นี้กับผู้ใหญ่บ้านดีหรือไม่ เพื่อให้ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านเตรียมตัว
แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้า
ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านจะเชื่อหรือไม่ แต่ถ้าเขานำเื่นี้ไปพูด ใครจะรู้ว่าผู้าุโระดับิญญาแรกเกิดคนนั้นจะทำอะไรที่เกินขอบเขตไป
ด้วยความสามารถของผู้าุโระดับิญญาแรกเกิดแล้ว การจะเปลี่ยนหมู่บ้านเล็กๆ ให้กลายเป็ซากปรักหักพังนั้นไม่ใช่เื่ยากเลย
นอกจากนี้ ิญญาของทารกในครรภ์ของภรรยาลุงเฮยก็ยังคงอยู่ ตราบใดที่เขาสามารถจัดการกับผู้าุโระดับิญญาแรกเกิดได้ ลูกของภรรยาลุงเฮยก็ยังสามารถรอดได้
อย่างไรก็ตาม ด้วยความสามารถในปัจจุบันของเขา การจะรับมือกับผู้าุโระดับิญญาแรกเกิดเพียงคนเดียวก็ยังไม่มั่นใจ
แม้ว่านักพรตปูจะได้รับาเ็สาหัสและระดับการบ่มเพาะลดลง แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ยังคงเหนือกว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับรากฐานขั้นที่เก้าอย่างเขาอยู่ดี
ปู้ฟานรู้สึกสับสนในใจ ครอบครัวของลุงเฮย ผู้ใหญ่บ้านหวางฉางกุ้ย และชาวบ้านอีกหลายคนก็ล้วนดีกับเขาจริงๆ และเขาก็ใช้ชีวิตในหมู่บ้านได้อย่างมีความสุข จึงรู้สึกไม่อยากจากไป
แต่การที่จะให้เขาไปสู้กับผู้าุโระดับิญญาแรกเกิด เขาก็ไม่มีความมั่นใจเลย
เขาคิดไปเรื่อยๆ พลางเดินไปด้วย
เมื่อใกล้จะถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ปู้ฟานก็ถอนหายใจ
“จะพยายามอย่างเต็มที่ อย่างน้อยก็เพื่อครอบครัวของลุงเฮยและชาวบ้าน หากไม่สามารถจัดการกับนักพรตปูได้ ด้วยอาวุธวิเศษที่รักษาชีวิตที่เขามีอยู่ การหลบหนีก็ไม่ใช่ปัญหา”
“แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการปั่นภารกิจ จะต้องรีบเพิ่มระดับการบ่มเพาะไปถึงระดับแก่นทองคำให้เร็วที่สุด ก่อนที่นักพรตปูจะฟื้นฟูร่างกายและลงมือกับลูกของภรรยาลุงเฮย หากเป็ระดับแก่นทองคำแล้ว ก็อาจจะพอมีความหวังที่จะจัดการกับนักพรตปูได้”
เขาตรวจสอบคุณสมบัติของตนเองอีกครั้ง
【ตัวละคร: ปู้ฟาน】
【เผ่า: มนุษย์】
【คำอธิบาย: เ้าถือกำเนิดขึ้นในหมู่บ้านเล็กๆ ที่แสนธรรมดา มีบิดามารดาที่รักเ้า แต่ชะตากรรมราวกับเล่นตลก บิดาเ้าออกไปล่าสัตว์และหายสาบสูญไป มารดาเ้าออกตามหาบิดาแต่ก็ไม่กลับมาเช่นกัน ทว่าเ้าก็ไม่ได้สิ้นหวังในอนาคต เผชิญหน้ากับชีวิตอย่างกล้าหาญ เติบโตขึ้นด้วยการช่วยเหลือชาวบ้านและได้รับธัญพืชเป็สิ่งตอบแทน ตั้งปณิธานว่าจะตามหาบิดามารดาที่หายไปให้พบ เด็กหนุ่มเอ๋ย สู้ๆ!】
【คุณสมบัติ: รากิญญาห้าธาตุ ได้แก่ ทอง, ไม้, น้ำ, ไฟ, ดิน】
【สายเื: ไม่มี】
【ฉายา: ผู้ฝึกยุทธ์ระดับรากฐานขั้นที่เก้า, ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้, หมอเทวดา, บัณฑิต, เซียนพิณ, เทพหมากรุก, เทพวาดภาพ...】
【ทักษะ: วิชาตัวเบา, ฝ่ามือแปดทิศ, วิชาจับกุม, หมัดเหล็ก, วิชาตัวเบา, วิชาเต่าจำศีล, วิชาดาบไท่จี๋, วิชาะไร้สิ้นสุด, วิชาควบคุมเพลิง, วิชาทรายไหล, วิชาซ่อนลมปราณ, วิชาหลบหนีอสูรน้อย, วิชาดาบทะเลกว้างใหญ่, วิชาเทียนเต้ารีไซเคิล...】
【ทักษะที่กำลังฝึกฝนอัตโนมัติ: วิชาะไร้สิ้นสุด, วิชาหลบหนีอสูรน้อย, วิชาดาบทะเลกว้างใหญ่ (คำแนะนำ: สามารถฝึกฝนทักษะได้เพียงสามทักษะ)】
【วิชาะไร้สิ้นสุดเหลือค่าประสบการณ์อีก 68,000 แต้มก่อนจะอัปเกรดครั้งถัดไป】
ยังต้องใช้ค่าประสบการณ์อีกมากเลยนี่นา
คงจะใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะอัปเกรดได้ ปู้ฟานไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว จึงเริ่มรับภารกิจต่อไป
แต่แผนการก็มักจะเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ
เขาไม่ได้ไปหาเื่นักพรตปู แต่นักพรตปูเป็ฝ่ายมาหาเขาเอง
บ้านที่ปู้ฟานอาศัยอยู่ตั้งอยู่ที่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน ใกล้กับหลังเขา ซึ่งไม่มีบ้านเรือนอื่นๆ อยู่ใกล้ๆ บ้านที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างจากปู้ฟานพอสมควร
ดังนั้น เมื่อถึงตอนกลางคืน ที่แห่งนี้ก็จะเงียบสงบเป็พิเศษ
ในวันปกติ ปู้ฟานจะเอนตัวลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่เพื่อรับลมเย็นๆ และฟังเสียงแมลงที่ไม่คุ้นเคย รู้สึกสบายใจเป็อย่างมาก
แต่ในวันนี้เนื่องจากได้เจอกับผู้าุโระดับิญญาแรกเกิดคนนั้น ทำให้ความรู้สึกนี้หายไปทั้งหมดและทำให้เขาไม่รู้สึกง่วงเลย
“ใคร?”
ในตอนนั้นเอง ปู้ฟานก็รู้สึกได้ถึงออร่าอันทรงพลังที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“ไม่คิดเลยว่าในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลเช่นนี้ จะมีผู้ฝึกยุทธ์อาศัยอยู่ด้วย นี่มันทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ”
เสียงที่น่าสะพรึงกลัวดังขึ้น
หลังจากนั้น ก็มีร่างของทารกอ้วนตัวหนึ่งปรากฏขึ้น โดยมือของเขากำวัตถุที่คล้ายกับกระถางธูปเอาไว้แน่น คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากนักพรตปู ผู้าุโระดับิญญาแรกเกิดที่เขาพบเจอในตอนกลางวัน
“เมื่อตอนกลางวันข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะรบกวนท่าน ขอท่านผู้าุโโปรดให้อภัยด้วย” สีหน้าของปู้ฟานเปลี่ยนไปเล็กน้อย หลังจากที่คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ประสานมือคารวะ
“เ้าฉลาดดีนี่ ในเมื่อเป็เช่นนั้น ข้าจะไม่ทำให้เ้าลำบาก เ้าเต็มใจที่จะรับใช้ข้าหรือไม่? หากเ้าเต็มใจ ข้าจะไม่ทำร้ายเ้า แต่จะมอบโชคอันยิ่งใหญ่ให้เ้าด้วย” นักพรตปูนั่งขัดสมาธิอยู่กลางอากาศและมองมาที่เขาอย่างเงียบๆ
ปู้ฟานตรวจสอบบัญชีดำและพบว่าค่าความเกลียดชังของนักพรตปูยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงเป็ตัวเลข 80 ที่แสดงถึงความเกลียดชังอย่างชัดเจน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสิ่งที่นักพรตปูพูดว่า 'มอบโชคให้' นั้นเป็แค่คำโกหกสำหรับหลอกเด็กเท่านั้น
เขาคงไม่รอดพ้นความตายไปได้ง่ายๆ แน่
“การที่ข้าได้มีโอกาสรับใช้ท่านย่อมเป็เกียรติของข้าขอรับ”
ตอนนี้ปู้ฟานไม่้าสร้างความขัดแย้งกับนักพรตปู ดังนั้นสิ่งเดียวที่ทำได้คือประวิงเวลา
“ดี”
นักพรตปูยิ้มอย่างน่ากลัว ใช้นิ้วประสานกันและพึมพำคาถา จากนั้นก็ดีดนิ้ว
“ฟุ่บ!”
แสงสีขาวพุ่งเข้าหาเขาอย่างไม่คาดคิด
ปู้ฟานรู้สึกว่ามันไม่ดีแน่ เขาจึงรีบะโเหยียบพื้นและพุ่งตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว
“หืม!”
นักพรตปูส่งเสียงประหลาดใจ ราวกับไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะสามารถหลบวิชาของเขาได้
“ท่านผู้าุโ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
ปู้ฟานตั้งหลักได้และมองนักพรตปูด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก
“เ้ามีระดับการบ่มเพาะระดับรากฐานหรือ?” นักพรตปูถามด้วยความสงสัย
ปู้ฟานไม่ได้พูดอะไร แต่ในสายตาของนักพรตปูแล้วนี่คือการยอมรับแล้ว
“เดิมทีข้าตั้งใจจะตีตราแห่งความเป็ความตายไว้ในตัวเ้า แต่ข้าไม่คาดคิดเลยว่าเ้าจะเป็ผู้ฝึกยุทธ์ระดับรากฐาน ฮ่าๆๆ ์ช่วยข้าแล้ว!” นักพรตปูมองด้วยสายตาที่ละโมบและคลั่งไคล้
“เด็กน้อย เดิมทีข้าตั้งใจจะไว้ชีวิตเ้าสักพัก แต่โทษฐานที่เ้าเป็ผู้ฝึกยุทธ์ระดับรากฐาน ร่างกายของเ้า ข้า้า!”
ทันทีที่พูดจบ ร่างของนักพรตปูก็พุ่งเข้าหาปู้ฟานทันที