เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        การนัดพบกับเจ้าของบ้านนั้นจัดขึ้นที่ห้องน้ำชาแห่งหนึ่ง ในช่วงกลางยุค 80 ห้องน้ำชายังคงเป็นสิ่งหายากแต่บุคคลที่มีฐานะมักจะชื่นชอบสถานที่ที่ดูสง่างามและมีเอกลักษณ์แบบนี้มากกว่าเพราะมันแสดงถึงสถานะและภูมิหลังที่ลึกซึ้ง เพราะการดื่มชานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆมันมีอะไรมากกว่านั้น

        สำหรับเรื่องนี้หมี่หลันเยว่กลับไม่รู้สึกประหม่ามากนักในอนาคตเธอจะได้สัมผัสสถานที่แบบนี้มากขึ้นเรื่อยๆ เพราะในยุคหลังๆการเจรจาธุรกิจแทบจะไม่ไปตามสถานบันเทิงหรือไนต์คลับแล้วหมี่หลันเยว่ในฐานะผู้จัดการร้าน บางครั้งก็จำเป็นต้องสังสรรค์กับผู้จัดการเขตของโรงงานหรือผู้ค้าส่ง

        ดังนั้นห้องน้ำชาจึงไม่ใช่สิ่งที่หมี่หลันเยว่ไม่คุ้นเคย กลับกันเธอค่อนข้างคุ้นเคยด้วยซ้ำ เพื่อไม่ให้ขายหน้าเธอเคยไปเรียนพิธีชงชากับคนอื่นมาในชาติก่อน แม้จะไม่เชี่ยวชาญแต่ก็มีความมั่นใจเพียงพอที่จะรับมือกับการเข้าสังคมในช่วงกลางยุค 80ได้

        ยังไงซะพิธีชงชายังไม่เป็นที่นิยมมากนักในยุค 80 เธอคงจะก้าวไปข้างหน้าคนส่วนใหญ่แล้วและเพราะรู้ว่าจะได้ใช้มันในอนาคต หมี่หลันเยว่จึงไม่ละทิ้งทักษะนี้ไปแม้แต่การชงชาในชีวิตประจำวันง่ายๆ เธอก็ยังพิถีพิถันเป็นพิเศษ

        "ไม่นึกเลยว่าพวกเธอจะนัดกันในสถานที่ที่มีวัฒนธรรมแบบนี้"

        เจิ้งซวี่เหยามองป้ายเหนือห้องน้ำชาตัวอักษรบนป้ายนั้นดูเคร่งขรึมและสง่างาม ส่วนกลอนคู่ก็มีความหมายลึกซึ้ง

        "ยอดชาอ่อนยังไม่ทันเปียกฝนเดือนสามชาจักรพรรดิก็กลับชิงความสดของฤดูใบไม้ผลิไปก่อนแล้ว”

        เขาอ่านกลอนคู่ออกมาเบาๆความเก่าแก่และสง่างามนั้นก็คล้ายจะลอยออกมาจากถ้อยคำที่เปล่งออกจากปากจนทำให้รู้สึกขนลุกทำให้ขนลุกไปทั้งแขน เจิ้งซวี่เหยาถูแขน ความรู้สึกนี้ทำให้เขาประหลาดใจมาก

        "ถ้าไปดื่มกาแฟฉันยังพอมีความรู้บ้าง เพราะอย่างน้อยก็ดื่มมาห้าหกปีในต่างประเทศแต่ถ้าพูดถึงการดื่มชา ที่บ้านฉันก็มีแต่คุณปู่เท่านั้นที่มีวัฒนธรรมชาบ้างแม้แต่พ่อฉันก็ยังถูกคุณปู่เรียกว่า 'ดื่มแบบวัว' ซดเอาๆ โดยไม่ลิ้มรสเลยด้วยซ้ำดูเหมือนว่าฉันจะช่วยอะไรไม่ได้เลยในสถานที่แบบนี้"

        เจิ้งซวี่เหยาพูดอย่างประชดประชันเล็กน้อยเขาไม่ค่อยมั่นใจที่จะมาในสถานที่แบบนี้ดูเหมือนว่าการพึ่งพาความรู้จากต่างประเทศเพียงเล็กน้อยจะทำให้ประสบความสำเร็จในประเทศได้ไม่ง่ายนัก สิ่งที่เขาต้องเรียนรู้ยังมีอีกมากแม้ว่าของต่างประเทศจะล้ำสมัยมาก แต่ก็ต้องสอดคล้องกับสภาพของประเทศจีนด้วย

        "อาจารย์เจิ้ง ไม่ต้องกังวลน้องสาวผมชงชาเก่งมาก ถือว่าหาตัวจับยากในซวงเฉิงเลยครับครั้งหนึ่งโรงเรียนของพ่อผมจัดงานน้ำชา น้องสาวถูกเรียกไปช่วย ปรากฏว่าชาที่น้องชงทุกคนแย่งกันดื่ม ส่วนชาที่คนอื่นชงกลับถูกรังเกียจเรียกได้ว่าดังเป็นพลุแตกเลยครับ"

        หมี่หลันหยางมั่นใจในฝีมือน้องสาวอย่างเต็มเปี่ยมตอนนั้นชื่อเสียงของน้องสาวแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วสำนักงานการศึกษาจึงให้พ่อพาน้องสาวไปร่วมประชุมประจำปีและยังหาเหตุผลมามอบรางวัลนักเรียนดีเด่นระดับเมืองให้น้องสาวด้วยแน่นอนว่าผลการเรียนของน้องสาวก็ทำให้คนที่อยากจะพูดอะไรสักอย่างพูดไม่ออกไปเลยครับ

        "โอ้ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"

        ไม่นึกเลยว่าหมี่หลันเยว่จะชงชาเก่งด้วย

        "หลันเยว่อย่างนี้มันไม่ค่อยยุติธรรมนะ ฝีมือดีขนาดนี้ ไม่เคยแสดงฝีมือให้ฉันเห็นเลยแถมคุณปู่ก็ชอบดื่มชามากด้วยนะ"

        หมี่หลันเยว่รู้สึกผิดเล็กน้อย รีบอธิบายว่า"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังจริงๆ นะคะแค่ไม่ค่อยมั่นใจในฝีมือตัวเอง อย่าไปฟังพี่ชายพูดเลยค่ะ แค่ชงชาจากกาน้ำชาธรรมดาไม่ได้วิเศษอย่างที่เขาว่าหรอกค่ะ"

        "กาน้ำชาธรรมดานี่แหละถึงจะเห็นฝีมือชาจากกาน้ำชาธรรมดาจะชงให้อร่อยได้ยังไง ถ้าเธอชงชาจากกาน้ำชาธรรมดาให้อร่อยได้แสดงว่าเธอเป็นมือหนึ่งเลย คุณปู่ต้องชอบแน่ๆ"

        เพื่อที่จะได้ดื่มชาที่หมี่หลันเยว่ชงด้วยตัวเองเจิ้งซวี่เหยาจึงยกคุณปู่มาเป็นเกราะกำบังอีกครั้ง

        "โธ่ พวกเราอย่ามัวเสียเวลาเลยค่ะไม่ได้บอกว่าจะมาแต่เช้าเพื่อรอเหรอคะ นี่มัวยืนอยู่ข้างนอกเสียเวลาไปเยอะแยะแล้วรีบเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ เผื่อว่าเจ้าของบ้านมาถึงก่อนจะแย่เอา"

        หมี่หลันเยว่เห็นว่าถ้าเธอไม่ห้ามเจิ้งซวี่เหยายังคงคุยต่อไปเรื่อยๆ จึงรีบดึงเขาเข้าไปในห้องน้ำชาหมี่หลันหยางยิ้มและส่ายหน้า ก่อนจะก้าวตามเข้าไป

        ภายในห้องน้ำชาตกแต่งอย่างสวยงามเป็นพิเศษทุกหนทุกแห่งอบอวลไปด้วยความหอมและความสง่างามเครื่องประดับในห้องส่วนใหญ่ทำจากไม้ไผ่และใบไผ่ ห้องน้ำชาเล็กๆแต่ละห้องก็กั้นด้วยรั้วไม้ไผ่ แม้ว่ารั้วไม้ไผ่จะไม่แน่นหนาแต่ก็มีเถาวัลย์พันอยู่ ทำให้ห้องน้ำชาเล็กๆ แต่ละห้องไม่สามารถมองเห็นกันได้

        "ยินดีต้อนรับค่ะไม่ทราบว่ามากี่ท่านคะ ได้จองไว้ไหมคะ?"

        ทันทีที่ทั้งสามคนก้าวเข้าไปในห้องน้ำชาพนักงานต้อนรับก็รีบเข้ามาต้อนรับ นี่เป็นเพียงช่วงกลางยุค 80เท่านั้นอุตสาหกรรมบริการในเมืองหลวงก็มีคุณภาพและความสูงส่งแบบนี้แล้วทำให้หมี่หลันเยว่รู้สึกซาบซึ้งมาก

        "มีชื่อคุณหลี่จองห้องไว้ไหมครับ?"

        เจิ้งซวี่เหยารีบพูดก่อนพนักงานต้อนรับพยักหน้า

        "มีค่ะคุณหลี่จากหน่วยงานรัฐ...เป็นคนจอง เชิญตามมาทางนี้ค่ะ"

        เมื่อได้ยินพนักงานต้อนรับพูดถึงคุณหลี่จากหน่วยงานรัฐ...อย่างไม่ตั้งใจหมี่หลันเยว่และคนอื่นๆ ก็รู้ว่าไม่ผิดแน่ ยังไงก็ตาม พนักงานต้อนรับคนนี้ก็ฉลาดเขาไม่ได้เปิดเผยข้อมูลของลูกค้าออกมาโดยพลการ เขาแค่กลัวว่าจะจำคนผิดจึงถือโอกาสพูดขึ้นมา ถ้าไม่ผิด ก็ยินดี แต่ถ้าผิด ลูกค้าก็จะสังเกตได้เองและจะแก้ไขข้อผิดพลาดได้ทันที

        เมื่อเข้าไปในห้องน้ำชาเล็กๆ ที่จองไว้ทั้งสามคนก็ไม่ได้รีบร้อนสั่งชา แต่กลับนั่งอย่างเป็นระเบียบสำรวจการตกแต่งและรูปแบบของห้องน้ำชาเล็กๆ ก่อน ห้องไม่ใหญ่มากแต่ถ้านั่งกันเจ็ดแปดคน ก็จะไม่รู้สึกอึดอัด นอกจากนี้ สีไม้ธรรมชาติผสมผสานกับการตกแต่งสีเขียวเข้มและสีเขียวอ่อน ทำให้จิตใจเบิกบาน

        การสนทนาในสถานที่แบบนี้จะทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลาย ราวกับว่ามีความสุขซึมเข้าไปในกระดูกทำให้คุณรู้สึกสบายตัวไปทั้งร่างสภาพแวดล้อมแบบนี้เหมาะสำหรับการพูดคุยเรื่องต่างๆ จริงๆมันสามารถทำให้ผู้คนใจเย็นและมีสติ

        "มาถึงแล้วเหรอ ขอโทษที มาสายพอดีฉันเพิ่งประชุมเสร็จ"

        ในขณะที่หมี่หลันเยว่ทั้งสามคนกำลังสำรวจห้องน้ำชาเล็กๆประตูไม้ไผ่ของห้องน้ำชาก็ถูกเปิดออกเบาๆ ภายใต้ท่าทางเชิญของพนักงานต้อนรับชายวัยกลางคนสองคนในวัยสี่สิบกว่าๆ ก็เดินเข้ามา คนที่เดินนำหน้าน่าจะเป็นท่านผู้นำนามสกุลหลี่

        "คุณลุงหลี่ มาแล้วเหรอคะเชิญนั่งค่ะ ไม่ใช่ว่าคุณลุงมาสาย พวกเรามาเร็วไปหน่อย ไม่อยากให้คุณลุงรอค่ะพวกเรารู้ว่าคุณลุงยุ่งมาก แค่มีเวลามาเจอพวกเราพวกเราก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งแล้ว เชิญนั่งทางนี้ค่ะ"

        รองรัฐมนตรีหลี่ไม่คิดเลยว่าคนที่เปิดปากพูดกับเขาจะเป็นเด็กผู้หญิงที่ดูเหมือนจะอายุแค่สิบกว่าปีคนนี้ยังไงก็ตาม แม้ว่าจะดูเด็กมาก แต่การต้อนรับที่แสดงออกมาก็ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

        นอกจากนี้เด็กผู้หญิงยังชี้ให้เขานั่งที่นั่งที่ดีที่สุดในห้องน้ำชาบอกตามตรงว่าหลายคนที่มาดื่มชาที่นี่เพียงเพื่อต้องการแสดงความรู้ทางวัฒนธรรมและฐานะอันสูงส่งของตนเองเท่านั้นแต่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยเข้าใจวัฒนธรรมชาเหล่านี้ แต่เด็กผู้หญิงคนนี้กลับสามารถแยกแยะความสำคัญของที่นั่งได้แสดงให้เห็นว่าเป็นคนที่มีความรู้ ทำให้รองรัฐมนตรีหลี่รู้สึกสนใจเล็กน้อย

        "ดีๆๆ พวกเรานั่งคุยกัน"

        รองรัฐมนตรีหลี่นั่งลงที่ที่นั่งหลักและหมี่หลันเยว่ก็รีบดึงเก้าอี้ที่นั่งด้านข้าง จัดให้คุณลุงที่ติดตามเขามานั่งทำให้ดวงตาของรองรัฐมนตรีหลี่เป็นประกาย

        "พวกเธอก็นั่งด้วย พวกเรานั่งคุยกัน"

        รองรัฐมนตรีหลี่ยื่นมือชี้ไปที่ที่นั่งที่เหลือส่งสัญญาณให้หมี่หลันเยว่และคนอื่นๆ สามคนนั่งลงหมี่หลันเยว่ดึงเก้าอี้ให้เจิ้งซวี่เหยาและพี่ชายของเธอนั่งส่วนเธอเองกลับไม่ได้นั่ง

        "คุณลุงหลี่ไม่ทราบว่าคุณลุงชอบดื่มชาอะไรคะ?"

        รองรัฐมนตรีหลี่สั่งชาตามใจชอบเวลาพักเที่ยงของเขาไม่ได้มีมากนักดังนั้นการดื่มชาจึงไม่สามารถดื่มได้อย่างเต็มที่ แค่ต้องการหาสถานที่เงียบๆสำหรับพูดคุยเท่านั้น

        หมี่หลันเยว่สั่งให้พนักงานต้อนรับเตรียมชาแล้วนั่งลงที่ที่นั่งต่ำสุด

        "คุณลุงหลี่คะคนนี้คืออาจารย์เจิ้งซวี่เหยา คนนี้คือพี่ชายของหนู หมี่หลันหยางหนูชื่อหมี่หลันเยว่ พวกเราเป็นนักศึกษาใหม่ของชิงหัวในปีนี้ทั้งคู่ค่ะ"

        นี่เป็นครั้งแรกที่หมี่หลันเยว่นำตำแหน่งนักศึกษาใหม่ของชิงหัวออกมาใช้เพราะเธอไม่มีทุนอะไรที่จะไปต่อรองกับเขาอย่างน้อยก็ต้องให้เขารู้ว่าเธอไม่ใช่เด็กที่ไม่รู้อะไร การสอบเข้าชิงหัวได้ก็ถือว่าเป็นคนที่มีวัฒนธรรมแล้ว

        "โอ้ไม่นึกเลยว่าพวกเธอสองคนจะเป็นนักศึกษาของชิงหัว สาวน้อย เธออายุเท่าไหร่แล้วฉันดูยังไงเธอก็ไม่เหมือนนักศึกษาเลยนะ"

        เห็นได้ชัดว่ารองรัฐมนตรีหลี่สนใจหมี่หลันเยว่มากไม่อย่างนั้น ตามนิสัยและสถานะของเขา เขาคงไม่พูดมากขนาดนี้

        ตามหลักแล้วเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายส่งเด็กผู้หญิงมาเจรจาเรื่องต่างๆเขาไม่ควรจะมีความหวังอะไรกับการพบปะครั้งนี้แล้ว เพราะอีกฝ่ายอาจจะไม่จริงจังแต่หมี่หลันเยว่กลับส่งสัญญาณให้เขารู้ในทันที เด็กผู้หญิงคนนี้ แม้จะอายุน้อยแต่ก็เป็นคนที่สามารถตัดสินใจได้เด็ดขาดทีเดียว

        "คุณลุงหลี่ หนูอายุสิบห้าแล้วค่ะไม่ได้เด็กแล้ว ตอนนี้เป็นนักศึกษาแล้วนะคะ"

        หมี่หลันเยว่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ตัวเองสอบข้ามชั้นแต่เรื่องแบบนี้ไม่ต้องพูด ทุกคนก็เข้าใจกันได้ เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆและอาจจะมีลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ ด้วย

        แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับการซื้อขายบ้านสี่ประสานขนาดใหญ่ การที่อีกฝ่ายส่งเด็กผู้หญิงมารองรัฐมนตรีหลี่ก็ยังไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ด้วยความที่เจิ้งซวี่เหยานั่งอยู่ข้างๆเขาจึงไม่ได้แสดงความไม่พอใจออกมาในทันที ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็สนใจเด็กผู้หญิงคนนี้จริงๆ

        "เธอเป็นหลานชายของเจิ้งซูฝางใช่ไหมเบอร์โทรศัพท์ของฉันก็มาจากคุณปู่ของเธอใช่ไหม?"

        เจิ้งซวี่เหยารีบพยักหน้าเขาต้องแสดงท่าทีที่กระตือรือร้น อย่าทำให้เรื่องของหลันเยว่เสีย

        "ใช่ครับ คุณลุงหลี่บังเอิญรู้ว่าคุณลุงจะปล่อยบ้านสี่ประสานผมเห็นว่าน้องสาวคนนี้ของผมอยากจะซื้อบ้าน ก็เลยขอเบอร์โทรศัพท์จากคุณปู่รบกวนคุณลุงแล้วครับ"

        "โอ้? คนที่โทรศัพท์มาหาฉันเมื่อวันก่อนก็คือเด็กผู้หญิงคนนี้เหรอ?"

        เมื่อวานรองรัฐมนตรีหลี่รับโทรศัพท์ก็ได้ยินว่าปลายสายเป็นผู้หญิงสาว แต่เพราะเสียงในโทรศัพท์มีการปรับเปลี่ยนเขาจึงไม่ได้ยินว่าเป็นเสียงของหมี่หลันเยว่และไม่คิดว่าจะเป็นเด็กอายุน้อยขนาดนี้

        ช่างเหนือความคาดหมายจริงๆโทรศัพท์เมื่อวันก่อน ทำให้รองรัฐมนตรีหลี่มั่นใจในการปล่อยบ้านของตัวเองเพราะคนนั้นมีเหตุผลที่ชัดเจน มีเส้นแบ่งที่ชัดเจน และรู้จักการถอยและรุกดังนั้นเขาจึงรีบนัดเวลาพบปะ แต่สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงก็คือคนนั้นคือเด็กผู้หญิงอายุเพียงสิบห้าปีที่อยู่ตรงหน้าเขามันทำให้เขาประหลาดใจเหลือเกิน