ตอนที่ 2 กรงขังสีน้ำเงิน
เปลวไฟจากแสงอาทิตย์สุดท้ายของวันค่อยๆ มอดดับลงที่ขอบฟ้า ทิ้งให้ความมืดมิดคืบคลานเข้ามาปกคลุมผืนน้ำเบื้องล่าง รถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวไปตามถนนตัดเลียบหน้าผาอย่างรวดเร็ว เสียงลมปะทะตัวถังรถดังก้องเป็ระยะประสานกับเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม ภายในห้องโดยสารที่เงียบสงัด วีว่านั่งนิ่งราวกับรูปสลักหิน มือเรียวทั้งสองข้างประสานกันแน่นบนตักจนข้อนิ้วขาวซีด เธอพยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่ลำคอ ดวงตาคู่สวยที่ปราศจากสิ่งบดบังทอดมองออกไปข้างทางอย่างไร้จุดหมาย
เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตที่วาดฝันไว้ว่าจะเริ่มต้นด้วยความสุขในคืนวันแต่งงาน กลับพังทลายลงภายในพริบตา และคนที่ทำลายมันก็คือพี่ชายของเ้าบ่าว ผู้ชายที่เธอมองว่าเป็ญาติผู้ใหญ่ที่น่ายกย่องมาตลอด
"จะนั่งเงียบประท้วงไปจนถึงบ้านเลยหรือไง" เสียงทุ้มต่ำของศิวาทำลายความเงียบขึ้นมา เขาไม่ได้หันมามองเธอ สายตายังคงจดจ่ออยู่กับเส้นทางข้างหน้า มือหนาที่กำพวงมาลัยดูแข็งแกร่งและทรงอำนาจจนน่าเกรงขาม
"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคนอย่างคุณ" วีว่าตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความสั่นพร่า "ในเมื่อคุณเห็นฉันเป็แค่สินค้าชิ้นหนึ่งที่คุณซื้อมา คุณก็คงไม่้าฟังความรู้สึกของฉันหรอก"
ศิวาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหล่อเหลา "สินค้างั้นหรอ? สินค้าส่วนใหญ่เขามีไว้โชว์ แต่เธอ ฉันมีไว้ 'ใช้' และตอนนี้ฉันก็กำลังจะพาเธอไปที่ที่ฉันจะใช้เธอได้ถนัดมือที่สุด"
คำพูดหยาบโลนนั้นทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนหลังมือ วีว่าเม้มปากแน่นจนห้อเื เธอเกลียดที่ตัวเองอ่อนแอ และเกลียดที่ร่างกายนี้ดันจำััของเขาได้แม่นยำยิ่งกว่าััของศิลาเสียอีก
ไม่นานนัก รถคันหรูก็เลี้ยวเข้าสู่ประตูเหล็กดัดบานั์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดหน้าผา วิลล่าสไตล์โมเดิร์นสีน้ำเงินเข้มตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสวนป่าที่จัดแต่งอย่างเป็ระเบียบ เสียงคลื่นกระทบหน้าผาดังซัดสาดอยู่เบื้องล่างราวกับเสียงคำรามของปีศาจ ศิวาจอดรถสนิทก่อนจะก้าวลงมาอ้อมเปิดประตูฝั่งที่เธอนั่งอยู่
"ลงมา" เขาออกคำสั่งสั้นๆ
วีว่ายังคงนั่งนิ่ง ไม่ยอมขยับกายไปไหน เธอไม่อยากก้าวเท้าเข้าไปในกรงขังหลังนี้ กรงขังที่เธอรู้ดีว่าจะต้องสูญเสียความเป็ตัวเองไปตลอดกาล
"ฉันบอกให้ลงมา! หรือจะให้ฉันอุ้มเข้าไป แล้วเริ่ม 'ใช้งาน' ั้แ่ตรงหน้าบ้านเลยดีไหม!"
ความดุดันในน้ำเสียงทำให้วีว่าจำใจก้าวลงจากรถ ศิวาไม่รอช้า เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวแล้วกระชากให้เธอเดินตามเข้าไปในบ้านอย่างแรง วีว่าพยายามขืนตัวแต่เรี่ยวแรงของเธอก็เหมือนมดที่สู้แรงั์ไม่ได้ เขาพาเธอผ่านห้องโถงกว้างที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง แต่ดูเ็าและมืดหม่น จนกระทั่งถึงห้องนอนใหญ่ที่ชั้นบน
ปัง!
เสียงประตูถูกปิดลงพร้อมกับการล็อกจากภายใน วีว่าถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้างคิงไซส์ที่คลุมด้วยผ้าปูที่นอนสีเทาเข้ม เธอรีบยันตัวลุกขึ้น กวาดสายตามองไปรอบห้องที่กว้างขวางทว่าให้ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
"อยู่ที่นี่ และจำใส่หัวไว้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ก้าวออกไปจากเขตบ้านหลังนี้ถ้าฉันไม่อนุญาต" ศิวาพูดพลางเริ่มปลดเนกไททิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ปลายเตียง สายตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่สั่นเทาด้วยความโกรธระคนหวาดกลัว
“คุณขังฉันไว้แบบนี้ไม่ได้! ฉันมีสิทธิ์ ฉันเป็มนุษย์นะ และฉันไม่ได้เป็ของคุณ ฉันแต่งงานกับน้องชายคุณ!” วีว่าแผดเสียงร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้นพลางยันตัวลุกขึ้น กวาดสายตามองไปรอบห้องที่กว้างขวางทว่าให้ความรู้สึกอึดอัด
"เลิกเอ่ยชื่อมันให้ฉันได้ยินสักที!" เขาตะคอกใส่หน้าเธอจนวีว่าสะดุ้งสุดตัว "ไอ้ศิลามันรักเธอตรงไหน? มันเห็นเธอเป็แค่เครื่องมือล้างหนี้! คนที่เธอควรรักคือคนที่ยอมจ่ายเงินมหาศาลเพื่อดึงเธอออกมาจากกองขยะที่มันทิ้งไว้ต่างหาก!"
"แต่เขาก็ยังดีกว่าคุณ! อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยบังคับฝืนใจฉันเหมือนที่คุณทำ!"
ศิวาแค่นหัวเราะอย่างรังเกียจ "ไม่เคยบังคับ? ก็เพราะมันไม่เคย 'อยาก' ได้เธอจริงๆ ไงล่ะวีว่า มันแค่เล่นละครตบตาคนซื่อบื้ออย่างเธอไปวันๆ แต่ฉันไม่ใช่ ฉัน้าอะไรฉันก็ต้องได้ และตอนนี้ฉันก็ได้ตัวเธอมาแล้ว และอย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับไอ้ขี้แพ้นั่นอีก!"
“ทำไมจะพูดไม่ได้ เพราะฉันไม่ได้รักคุณฉันรักเขา”
คำว่ารักที่มีต่อคนอื่นเหมือนเป็น้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ศิวาพุ่งเข้าชาร์จร่างบางทันที เขาใช้ร่างกายที่กำยำกดทับเธอไว้จนจมหายไปกับฟูกหนานุ่ม ข้อมือทั้งสองข้างของเธอถูกรวบไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวของเขา ส่วนมืออีกข้างก็เริ่มกระชากเสื้อเดรสบางเบาของเธอออกจนกระดุมหลุดกระเด็น
"รักมันงั้นเหรอ? รักผู้ชายที่ยอมประเคนเมียตัวเองให้พี่ชายเพื่อแลกกับเงินพนันเนี่ยนะ!" เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มอย่างรุนแรงจนวีว่าต้องกรีดร้องด้วยความเ็ป “คนอย่างมันไม่เคยรักเธอหรอกวีว่า แต่นับจากนี้ไป จำใส่หัวไว้ว่าเธอเป็ของฉัน!”
วีว่าเบิกตากว้าง ความเ็ปจากแรงขบเม้มที่ลำคอทำให้สติของเธอเลเตลิด ศิวาไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาเลื่อนริมฝีปากลงมายอดอกอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบา บีบเค้นเต้าทรวงนุ่มย้ำๆ อย่างเอาแต่ใจ ราวกับ้าจะประทับตราความเป็เ้าของไว้ทุกตารางนิ้วบนผิวของเธอ
"อ๊ะ...อย่า...พอเถอะ..." เธอประท้วงเสียงแ่ ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านไม่ใช่แค่เพราะความกลัว แต่เพราะััหยาบโลนที่กำลังจุดชนวนความรัญจวนใจให้พลุ่งพล่าน
ศิวาเหยียดยิ้มร้ายก่อนจะจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอและของเขาออกจนหมดสิ้นภายในเวลาอันรวดเร็ว ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาดูน่าเกรงขามและเต็มไปด้วยความ้าที่พุ่งพล่าน เขาแยกขาเธอออกกว้างกว่าเดิมก่อนจะพาตัวเองเข้าสู่กรงขังที่แสนหวานฉ่ำ
"อึก!...อื้อออ..." วีว่าสะดุ้งสุดตัวเมื่อััถึงความแข็งแกร่งที่เบียดเสียดเข้ามาในคราวเดียว...มันแน่นจนเธอรู้สึกอึดอัดและเจ็บจุกจนพูดไม่ออก
ในตอนแรก จังหวะของศิวาดุดันและเอาแต่ใจอย่างถึงที่สุด เขาโหมกระหน่ำเข้าใส่ราวกับพายุที่้าจะทำลายล้างและบดขยี้เธอให้จมไปกับที่นอน เสียงเตียงไม้สั่นโยกตามแรงกระแทกกระทั้นสม่ำเสมอประสานกับเสียงหอบหายใจที่ถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ วีว่าหลับตาแน่น มือเรียวจิกทึ้งผ้าปูที่นอนจนยับย่น ความเ็ปปนเปไปกับความเสียวซ่านที่รุนแรงจนเธอแทบจะทนไม่ไหว
แต่ทว่า...เมื่อความใคร่ใน่ต้นเริ่มได้รับการตอบสนอง และเมื่อเขาััได้ถึงเสียงครางเครือปนสะอื้นที่เต็มไปด้วยความทรมานของคนใต้ร่าง ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจของศิวาก็เริ่มทำงาน
จังหวะที่เคยดุดันและรุนแรงค่อยๆ ผ่อนคลายลง เปลี่ยนเป็ความหนักแน่นทว่าลุ่มลึก
มือหนาที่เคยบีบเค้นอย่างรุนแรงเปลี่ยนเป็ประคองบั้นท้ายมนไว้หลวมๆ ค่อยๆ ขยับกายเน้นย้ำความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ศิวาโน้มตัวลงมาจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธออย่างแ่เบา เป็จุมพิตที่อ่อนโยนและนุ่มนวลขัดกับคำพูดร้ายกาจที่เขาเคยเอ่ยก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
"วีว่า...มองหน้าฉัน..." เสียงทุ้มของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงคำรามของปีศาจ แต่เป็เสียงของผู้ชายที่เต็มไปด้วยความโหยหา
วีว่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นปรือปรอย มองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างเพียงคืบ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้แข็งกร้าวหรือเย้ยหยัน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความใคร่ และความหึงหวงที่แผดเผา
ศิวากดจูบลงบนริมฝีปากที่บวมเจือของเธออีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่การบดขยี้ แต่เป็การมอบจุมพิตที่ลึกซึ้งและอ่อนหวาน ลิ้นร้อนเกรียวกระหวัดปลายลิ้นของเธออย่างช้าๆ ราวกับ้าจะปลอบประโลมและขอโทษในความรุนแรงที่เกิดขึ้นใน่ต้น
ััที่เปลี่ยนไปทำให้น้ำตาของวีว่าไหลออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความแค้น แต่มันคือน้ำตาแห่งความสับสนและอ่อนแอ ร่างกายของเธอเริ่มตอบสนองความอ่อนโยนของเขาอย่างเป็ธรรมชาติ สองมือเรียวที่เคยจิกทึ้งผ้าปูที่นอนเปลี่ยนเป็สอดเข้าไปขยุ้มเรือนผมหนาของเขาเบาๆ เพื่อระบายความรัญจวนใจ
พายุสิเน่หาพัดโหมกระหน่ำอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเป็พายุที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและทะนุถนอม ศิวาขยับกายในจังหวะที่นุ่มนวลและสม่ำเสมอ เน้นย้ำความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งเข้าไปในหัวใจของหญิงสาว ราวกับ้าจะบอกผ่านการกระทำว่าเขาไม่มีวันยอมปล่อยเธอไปให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น และเขาจะดูแลเธออย่างดีที่สุด
เสียงครางหวานหูหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากนุ่มไม่ขาดสาย เป็เสียงที่บ่งบอกถึงความสุขสมที่แท้จริง ไม่ใช่เสียงคำรามด้วยความเ็ปอีกต่อไป ศิวาโอบกอดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป เขามอบความรักความเอาใจใส่ผ่านทุกััจนกระทั่งทั้งคู่ก้าวข้ามขอบเหวแห่งความสุขสมไปพร้อมกัน
ที่จุดสุดยอด ศิวากระแทกกายเน้นย้ำเป็ครั้งสุดท้ายอย่างล้ำลึกก่อนจะฟุบหน้าลงกอดร่างบางไว้แน่น หอบหายใจอย่างหนักหน่วงอยู่ชิดใบหูของเธอ เขาแช่ตัวตนอยู่ในกายเธออยู่นานราวกับ้าจะประทับตราความเป็เ้าของไว้ให้ลึกที่สุด
เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ศิวาไม่ได้ผละกายออกทันที เขาแช่ตัวตนอยู่ในกายเธออยู่นานราวกับ้าจะประทับตราความเป็เ้าของไว้ให้ลึกที่สุด มือหนาลูบไล้ไปตามเส้นผมที่เปียกชื้นและแผ่นหลังที่ยังคงสั่นเทาของเธออย่างทะนุถนอม
"เธอเป็ของฉันวีว่า และฉันจะทำให้เธอรักฉันให้ได้" เขาพึมพำเสียงพร่า แฝงไปด้วยความรู้สึกรักและโหยหาอย่างมหาศาล
เขาทิ้งตัวนอนเคียงข้างเธอ ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง ศิวาเอื้อมมือไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาพันกายไว้ ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่นอนนิ่งน้ำตาคลอเบ้าอยู่บนเตียง สายตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความอาทรและรักใคร่ เป็สายตาของผู้ชายที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องผู้หญิงที่เขารัก
ศิวาโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากของเธออย่างแ่เบา เป็จุมพิตที่บ่งบอกถึงความทะนุถนอมและความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจของปีศาจร้ายคนนี้ ในบ่วงรักที่แสนเ็ปนี้...
8K
