บทที่ 5 สมองมีปัญหา
"จะเป็ไปได้อย่างไร!!" ม่านตาสีนิลกาฬหรี่แคบเพราะความประหลาดใจ อันใดที่คาดคิดไว้ก็คลาดเคลื่อนหมด
ั้แ่โหรวป๋อเซียนแอบได้ยินเื่เลวทรามที่ซู่เฟยหรานพูดกับเป่าเหวิน เขาก็ไม่ไปดูดำดูดีหรือปรากฏตัวให้นางเห็นหน้าอีก คิดยาวไปถึงเื่หย่าใช่ว่าโหรวป๋อเซียนคนนี้มิ้า ด้วยราชโองการแห่งฟ้าสมรสพระราชทานนี้เป็บัญชาขององค์ฮ่องเต้ การจะหย่าร้างทอดทิ้งภรรยานั้นมิใช่เื่ง่าย อีกทั้งตอนนี้เขาและนางเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นานจะเร่งร้อนสร้างเื่อื้อฉาวพันนั้นไม่ได้
ความที่ป๋อเซียนรักหน้าถือตาและหวงแหนชื่อเสียงของสกุลเป็ที่สุดจึงจำใจปล่อยให้นางอยู่ในฐานะภรรยาของตนไปก่อน แล้วจึงหาทางสลัดนางอย่างละมุนละม่อมในภายหลัง อันสิ่งใดที่จะทำให้สกุลโหรวเป็ขี้ปากคนเขาจะกระทำอย่างระมัดระวังมากที่สุด การจัดการกับนางก็เฉกเช่นเดียวกัน กระนั้น่เวลานี้จึงต้องลอบจับตาดูซู่เฟยหรานเป็การพิเศษและเข้มงวดเพื่อไม่ให้นางได้มีโอกาสทำเื่งามหน้าเสื่อมเสียชักศึกเข้าบ้าน
อันที่จริงโหรวป๋อเซียนคาดคะเนไว้แล้วว่าวันนี้เฟยหรานจะกลับมาเดินเหินได้ปกติ เช่นนั้นจึงจัดแจงให้องครักษ์เงามากฝีมืออย่างหวู่ไต้คอยติดตาม ผิวเผินคล้ายห่วงใยแต่แอบแฝงไปด้วยการลอบจับสังเกต หลินหวู่ไต้คนนี้ก็เหมือนตาที่สาม นอกจากเดินเหินว่องไวยังเก็บความลับเก่ง แต่ไม่ใช่กับโหรวป๋อเซียน มีคำล้อเลียนที่ทหารในกองพลเอาไปพูดกันอย่างหนึ่งว่า หลินหวู่ไต้รู้ต้าซือหยวนเหรินรู้!
การที่โหรวป๋อเซียนออกจากจวนั้แ่เช้าตรู่ก็เป็หนึ่งในแผนการลอบจับตา เขาตั้งใจรอฟังข่าวคราวว่าเฟยหรานจะหาหนทางหนีอย่างไร จากนั้นค่อยสั่งหักขาขวานางอีกข้าง เพียงเท่านี้นางก็จะออกไปสร้างเื่งามหน้าที่ไหนไม่ได้อีก ขอแค่ได้ทำให้เฟยหรานนอนเป็ผักปลาบนเตียงใต้ชายคาถึงจะวางใจได้ ทว่าทั้งหมดทั้งมวลผิดแปลกไม่เป็ไปดังคาด เหตุใดนางไม่คิดหนีแถมยังเข้ากับเ้าหลินหวู่ไต้ได้เป็อย่างดี!
สัญลักษณ์ตราตั้งต้าซือหยวนเหริน บัญชาการกองทัพขั้นสูงสุด
จวนแม่ทัพใหญ่ สกุลโหรว
คุณธรรมนำแผ่นดิน มั่งคั่งยืนยง
ซู่เฟยหรานนั่งเกยคางบนเนื้อแขนด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย จดจ้องอักษรจีนที่สลักบนป้ายหยกหน้าจวนจนท่องได้ขึ้นใจ ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ในหัว จู่ ๆ ก็เหลือบตาหันหน้าไปถามหวู่ไต้ที่เอาแต่ตามต้อย ๆ ทุกย่างก้าวเหมือนเ้าลูกหมาติดเ้าของ
"โหรวป๋อเซียนเล่า" เสียงยืดยาดคางยาวเอ่ยถาม
"ท่านแม่ทัพออกไปตรวจตราความเรียบร้อยในเมืองขอรับ" หวู่ไต้ค้อมศีรษะพร้อมประสานมือแล้วจึงขานตอบ
"เช่นนั้นก็ไม่กลับจวนเร็ว ๆ นี้ใช่หรือไม่"
น้ำเสียงหย่อนยานกลายเป็ปรีดา แววตาเศร้าหม่นผันแปรเป็ประกายเจิดจ้าราวหมู่ดาว
"ใช่ขอรับ"
สนทนาจบเฟยหรานเอียงตัวไปฝั่งซ้ายพร้อมยกมือป้องปากกระซิบกล่าวบางอย่างกับอาเหวินตามลำพังคล้ายมีแผนการ หวู่ไต้เริ่มรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง หรือว่านี่จะเป็จุดเริ่มต้นที่ฮูหยินกำลังคิดหนี สองนายบ่าวทำตัวลึกลับกันอยู่ครู่หนึ่งอาเหวินก็ค้อมตัวจากไปเพื่อจัดการอะไรบางอย่างแทนผู้เป็นาย
หวู่ไต้เห็นอย่างนั้น อยากตามไปเหลือเกินแต่ทำได้เพียงปรายตามองแผ่นหลังของอาเหวินเคลื่อนจากไป เพราะภารกิจหลักของตนคือตามติดเสี่ยวโหรวฮูหยินดั่งเงา
"หวู่ไต้เ้าป่วยหรือ"
หิมะตกตลอดทั้งวันอากาศเย็นเยือก เหตุใดบริวารผู้นี้จึงมีเหงื่อผุดให้เห็นเป็เม็ดชัดเจนเพียงนั้น ซู่เฟยหรานที่สังเกตเห็นด้วยความบังเอิญจึงเผลอไผลผละตัวลุกขึ้นยืนพร้อมยื่นมือเล็กเข้าไปอบอังหน้าผากหวู่ไต้โดยไม่ได้ตั้งใจ อันที่จริงพื้นฐานของหรงม่านลี่เป็คนอ่อนโยนกริยางดงามไร้เดียงสาจึงไม่คิดถือตัว ต่างจากซู่เฟยหรานเ้าของร่างนี้ที่ถือตัวและร้ายกาจเป็ที่สุด นอกจากเมิ่งจี้หยางบุรุษที่นางรักก็ไม่ยอมให้ใครแตะเนื้อต้องตัว
หวู่ไต้อึ้งงันตัวแข็งทื่อไปจังหวะหนึ่งแล้วจึงรีบถอยหลังสองเก้าสักเข่ายันพื้นกระทั่งร่องหิมะยวบ ฝ่ามือสองข้างประสานแนบเนาค้อมหัวขอขมาอย่างรู้ผิด มีปราดหนึ่งที่เผลอจดจ้องดวงตาสุกสกาวดวงนั้น หัวใจที่หยาบกระด้างไม่เคยไหวติงต่อผู้ใดมาก่อน ทว่ามันดันกระตุกเต้นรัวคล้ายจะโดดออกไปเกาะอีกฝ่ายอย่างไม่รู้จักละอาย
"โปรดลงโทษเถิดขอรับ... มิเช่นนั้นผู้น้อยจะไปรับทัณฑ์จากท่านแม่ทัพด้วยตัวเอง" น้ำเสียงสั่นห้วนแต่หนักแน่นเปล่งลอดไรฟัน
"เ้าโง่! ป่วยก็ไปพักผ่อน เหตุใดยังต้องรบเร้าให้ข้าลงโทษ"
เฟยหรานก้าวไปข้างหน้าสองเก้าเตรียมพร้อมจะประคองชายหนุ่มให้ลุกยืน สำหรับนางแล้วเห็นผู้อื่นปฏิบัติมากพิธีเช่นนี้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย ส่วนหวู่ไต้นั้นคิดว่าหากรั้งอยู่ต่อไปเกรงว่าจะทำเื่ผิดธรรมเนียมไปมากกว่านี้ จึงถอยออกไปอีกสองก้าวพร้อมค้อมหัวทำความเคารพเพื่ออำลาแล้วจากไปโดยไม่อธิบาย ปล่อยให้เฟยหรานชะงักตัวอ้าปากค้าง
[คนบ้านนี้ไม่ใช่ว่าจะทำตัวพิลึกกึกกือไปหมดกระมัง... โชคดีที่ข้ากับอาเหวินยังปกติดีอยู่ แต่ช่างเถอะสักประเดี๋ยวก็ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาแล้ว]
ครู่เดียวเท่านั้นที่นั่งรออยู่ใต้ศาลาทรงแปดเหลี่ยม อาเหวินก็ปรี่ตัวเข้ามาจากด้านหลังด้วยสีหน้าเบิกบาน ซึ่งก็เดาได้ไม่ยากว่าน่าจะทำตามคำสั่งผู้เป็นายได้สำเร็จ
"คุณหนูเ้าคะ รถม้าคันเก่ากลางจอดเทียบรอข้างจวนแล้วเ้าค่ะ"
สาวใช้สวมผ้าคลุมขนจิ้งจอกให้เฟยหรานอีกชั้นเสร็จเรียบร้อย สองนายบ่าวจึงขึ้นรถม้าไปพร้อมกันเพื่อเที่ยวเล่นในเมืองหลวง แม้การเดินเหินจะทุลักทุเลเล็กน้อยจะนับว่าเป็อุปสรรคอันใดกัน อย่างไรก็ดีกว่าทนอุดอู้ในจวน การหาความสุขใส่ตัวคือสิ่งที่นางโหยหามาตลอดหนึ่งปี ในสมองขี้เลื่อยไม่คิดว่าจะมีโอกาสไหนเหมาะเหม็งไปกว่านี้อีกแล้ว
ครั้นเดินทางฝ่ากระแสหิมะและลมหนาวมาถึงเมืองหลวง นิ้วเรียวงามกรีดม่านสอดส่องดูความงดงามของตลาดหลวงสองข้างทางให้หนำใจ คลี่ยิ้มงดงามอยู่ได้เพียงเค่อเดียว (15 นาที) ก็หุบลงฉับพลัน เฟยหรานขยี้ตาแล้วขยี้ตาอีกเพื่อให้แน่ใจว่าบุรุษในอาภรณ์สีดำเหลือบทองคือสามีของนาง ทว่ามองจากที่ไกล ๆ ยังคงไม่แน่ใจนัก กระทั่งสะดุดตาเข้ากับง้าวกระหายโลหิตแท่งนั้นจึงแน่ใจเต็มสิบส่วนว่าชายหน้าไม่อายที่กำลังยืนสนทนากับสตรีอื่นคือโหรวป๋อเซียน
[เ้าลูกเต่าป๋อเซียน! หลอกลวงว่าออกมาตรวจตราบ้านเมืองงั้นหรือ เหอะ! บุรุษเช่นพวกเ้าก็หน้าไม่อายเหมือนกันหมดเช่นนี้สินะ]
"หยุดรถม้าให้ข้าลงบัดเดี๋ยวนี้"
หรงม่านลี่ที่อยู่ในร่างซู่เฟยหรานเข็ดหลาบกับการถูกโกหก นางจึงไม่พอใจเป็อย่างมากกระทั่งใบหน้าแดงก่ำควันออกหู ผู้ใดเห็นก็ต้องพูดเป็เสียงเดียวกันว่าฮูหยินหึงหวงสามี แต่สำหรับนางนั้นไม่ใช่! เพียงแต่เป็การที่กำลังแสดงออกว่ารู้สึกไม่พอใจที่ถูกโกหก มันหนักหนาอันใดถึงขั้นต้องโกหกแม้กระทั่งกับเื่เล็กน้อย หักขาภรรยาตัวเองก็แล้วไปเถิดแต่เื่พันนี้ยอมไม่ได้จริงๆ
ซู่เฟยหรานเดินไปใกล้เพียงนั้นเขายังไม่หันกลับมามอง สตรีนางนั้นคงน่าสนใจมากใช่หรือไม่ แต่แล้วเฟยหรานก็ต้องตระหนกอึ้งงั้นแทบตาถลนจากเบ้าเมื่อได้เห็นโฉมหน้าของสตรีนางนั้นอย่างชัดเจน แท้จริงแล้วไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็ 'หรงอิงอวี่' น้องรองผู้เป็บุตรธิดาที่เกิดจากหรงเซิ่งเสวียน(บิดา)ของตนกับอนุชั้นต่ำที่กำลังลำพองขนชูคออย่างหรูเหยาเหนียง(แม่เลี้ยง)
ห่างออกไปราวสามจั้งสตรีวัยกลางคนในอาภรณ์สีน้ำครามยืนจดจ้องประหนึ่งกำลังเอาใจช่วยบุตรสาว ที่แท้ก็เป็แผนผลักลูกออกเรือน ช่างหน้าไม่อายเสียจริง หรงม่านลี่อดทนอดกลั้นกับสตรีจอมร้ายกาจคนนี้มามากเหลือเกิน ต่อหน้าแสร้งเรียบง่ายอ่อนโยน ครั้นลับตาหรงเซิ่งเสวียนผู้เป็สามีกลับแปลงร่างเป็ั์เป็มาร ใช่แล้วล่ะ คนที่กำลังซุ่มยืนอยู่นั้นคือ หรูเหยาเหนียง แม่เลี้ยงใจทรามผู้ควบคุมสกุลหรงและเคยคร่าชีวิตหรงม่านลี่
3K
