ภาพของนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงที่ชอบออกมาวิ่งในเวลาเช้าตรู่ภายในสวนสาธารณะหน้าหมู่บ้านเป็ภาพที่ดึงดูดชวนให้สาว ๆ หลายคนหันมาตื่นแต่เช้าและมาวิ่งออกกำลังกายกันเป็แถว เพราะแต่ละคนก็ใฝ่ฝันว่ารัฐนนท์ธนยศวงศ์สกุล จะหันมาสนใจตนเองบ้างถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็แฟนแต่อย่างน้อยได้เป็คู่ควงของเขาก็ยังดี
“อ้าวกลับมาแล้วเหรอตาแบงค์ไปอาบน้ำอาบท่าไปจะได้ลงมาทานมื้อเช้า” คุณพิมพ์ศิริเอ่ยบอกกับผู้เป็บุตรชายเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาภายในบ้าน
“ครับแม่”
“อ๋อเดี๋ยวตอนเย็นไม่ได้ไปไหนใช่ไหม พอดีเพื่อนแม่จะมาทานข้าวที่บ้าน ทำตัวให้ว่างนะ”
“คิดจะจับคู่อีกแล้วเหรอครับแม่ผมบอกแล้วไงครับคนที่จะมาเป็คู่ชีวิตของผม ผมหาเองได้”ตอบผู้เป็มารดาด้วยความเหนื่อยใจเมื่อพอจะเดาความคิดของนางได้ว่าเหตุผลที่เพื่อนของนางมาทานข้าวด้วยและเขาก็จำเป็ต้องอยู่มันคืออะไร
“ก็แม่หวังดีอยากเห็นเราเป็ฝั่งเป็ฝา แม่อยากอุ้มหลานแล้ว”
“แม่ครับเมื่อมันถึงเวลาสักวันผมก็จะเจอผู้หญิงคนนั้นเองแหละครับ”
“เมื่อไหร่จะเจอล่ะแม่กลัวแต่เราจะไปคว้าเอาใครก็ไม่รู้มาทำเมีย” ว่าออกไปด้วยความเหนื่อยใจเพราะคำทำนายของหมอดูยังคงดังก้องอยู่ในหูของนางว่ารัฐนนท์จะได้ผู้หญิงที่อายุเยอะกว่าแถมเคยผ่านการแต่งงานมาแล้วมาเป็ภรรยา
“แต่อย่างน้อยถ้าคนนั้นเป็คนดีอยู่ด้วยแล้วมีความสุขฐานะทางสังคมเขาจะเป็ยังไงมันก็ไม่ใช่เื่สำคัญไม่ใช่เหรอครับ”ตอบผู้เป็มารดาอย่างให้เหตุผล
“แม่ก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นแม่กลัวเราจะไปรักพวกแม่หม้ายผัวทิ้งประมาณนี้”
“สมัยนี้แม่หม้ายลูกติดก็โอเคนะครับแม่ได้เมียแถมลูก” ว่าออกไปด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังด้วยความชอบใจหลังจากได้เห็นสีหน้าของผู้เป็มารดาก่อนจะพูดต่อ
“จะเป็หญิงโสดหรือจะเป็หม้าย จะรุ่นพี่หรือรุ่นน้อง หากผู้หญิงคนนั้นเป็คนดีอยู่ด้วยแล้วมีความสุข ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ผมก็โอเคครับแม่ จริงไหมครับพ่อ”บอกผู้เป็มารดา ก่อนจะหันไปมองผู้เป็บิดาและเอ่ยถามเพื่อหาตัวช่วย
“อ๋อ...อืม...ก็จริงของลูกนะคุณชีวิตนี้เป็ของเขา เราก็ต้องให้เขาเป็คนเลือกคู่ชีวิตด้วยตัวของเขาเองนี่คุณเองก็ชอบดูละครหลังข่าวไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นหรือไงที่แม่พระเอกชอบเอาพาลูกสาวเพื่อนมาแนะนำให้ลูกชายตัวเองได้รู้จักแล้วกีดกันนางเอก แต่สุดท้ายเจอดีทุกายเพราะลูกสาวเพื่อนมีแต่ตัวเด็ด ๆ ทั้งนั้น”
“ใช่ครับแม่ต่อหน้าทำเป็เรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ แต่พอลับหลังควงผู้ชายเข้าผับ”รัฐภาคเอ่ยสมทบคำผู้เป็บิดาช่วยพี่ชาย
“รู้ดีจังเลยนะเราแล้วเื่เรียนเนี่ยรู้ดีแบบนี้ไหม”
“ก็รู้ดีแบบนี้แหละครับขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวหูชาไปเรียนแล้วจะไม่รู้เื่”บอกออกไปด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อ ก่อนจะยกมือไหว้ผู้เป็บุพการีทั้งสองและรีบวิ่งออกไปจากบ้าน
“จริงๆ เลยไอ้ลูกคนนี้” คุณพิมพ์ศิริว่าออกไปด้วยความเหนื่อยใจพร้อมกับส่ายหน้าเมื่อได้เห็นความทะเล้นของบุตรชายคนเล็ก
พลอยลลินณ์เดินไปทิ้งตัวเองลงบนเตียงนุ่มภายในโรงแรมด้วยความเหนื่อยล้าหลังออกมาจากห้องประชุมเพราะวันนี้ทั้งวันนั่งอบรมั้แ่เช้าและใช้เวลาล่วงเลยมากระทั่งเกือบทุ่มกว่าจะเลิก
“นิ่มอาบน้ำก่อนเลยนะพี่รอได้”บอกอีกฝ่ายก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมาดูและได้เห็นสายที่ไม่ได้รับเกือบเป็ร้อยสายพร้อมกับข้อความทางไลน์ประมาณยี่สิบกว่าข้อความ
หญิงสาวถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายเมื่อได้เห็นเช่นนี้ก่อนจะกดโทรศัพท์กลับไปหาผู้เป็สามี ทั้งที่ก็รู้ดีว่าหากโทรไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นรังแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ แต่ถ้าหากไม่โทรก็จะยิ่งหนักไปกันใหญ่
“ทำอะไรอยู่ทำไมถึงไม่รับสาย ผมโทรหาตั้งหลายครั้ง” น้ำเสียงที่เอ่ยถามเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“เพิ่งออกจากห้องอบรมค่ะกำลังจะอาบน้ำไปทานข้าว”
“อบรมบ้าบอคอแตกอะไรเลิกหนึ่งทุ่มนี่สรุปไปอบรมหรือไปทำอะไรกันแน่”
“ทิตย์คะหากคุณจะโทรมาหาเื่วางสายเถอะค่ะลินเหนื่อยและถ้าหากคุณไม่เชื่ออยากจะบินตามมาดูก็เชิญเลยค่ะเพราะลินไม่มีอะไรจะต้องปิดบัง”
“อย่ามาท้าผมนะลินถ้าผมไปผมจะพาคุณกลับมาด้วย ไม่ต้องทำมันแล้วงาน”
“มีเหตุผลหน่อยได้ไหมคะทิตย์ลินมาทำงานนะคะไม่ได้มาเที่ยว และต่อให้ลินจะไปเที่ยวลินก็ไม่ได้ทำเื่เสียหายทีคุณไปลินไม่เคยบ่นไม่เคยว่า แต่ทำไมเวลาลินไปไหนบ้างมันถึงมีปัญหาตลอด”ถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ
“แต่คุณกับผมมันไม่เหมือนกันผมเป็ผู้ชายคุณเป็ผู้หญิง แถมเป็ผู้หญิงที่มีผัวแล้วจะไปเที่ยวตะลอน ๆเหมือนผู้หญิงโสดให้ผู้ชายคนอื่นมันแซวเล่นมันใช่เื่ไหมละ”
“แล้วคุณจะให้ลินทำยังไงละคะเก็บลินไว้บนหิ้งบูชาเลยไหมคะ” ว่าออกไปด้วยน้ำเสียงประชดประชันหลังจากได้ยินคำพูดของผู้เป็สามี
“ผมคุยกับคุณดีๆ นะลิน อย่ามาพูดจาประชดประชัน”
“ลินก็พูดจากับคุณดีๆ แต่คุณพูดจาไม่ดีกับลินก่อน แถมยังไม่มีเหตุผลแล้วจะให้ลินทำยังไงละคะทั้งที่สิ่งที่ลินพูดไปทั้งหมดมันก็คือความจริง แต่คุณก็เลือกที่จะไม่เชื่อและหาว่าลินโกหก”
“ก็แล้วผมพูดจริงไหมละระบบราชการที่ไหนอบรมเกินสี่โมงครึ่ง”
“ระบบราชการทั่วเมืองไทยนี่แหละคะหากเนื้อหาในการบรรยายมันเยอะมันก็ต้องกินเวลาไปบ้างไม่ใช่สี่โมงครึ่งปุ๊บเลิกปั๊บ แล้วไอ้ที่บรรยายค้างไว้เอาไว้ต่อพรุ่งนี้มันไม่ใช่นะคะเข้าใจกันบ้าง” พยายามบอกออกไปอย่างใจเย็นและให้เหตุผล
“ไม่รู้ล่ะยังไงกลับมาคุณก็ต้องลาออกผมไม่ให้คุณทำงานต่อแล้วเมียคนเดียวผมเลี้ยงได้”บอกออกไปอย่างเอาแต่ใจก่อนจะกดตัดสายขณะที่พลอยลลินณ์ก็ได้แต่ถอยหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย
“ทะเลาะกับสามีอีกแล้วเหรอพี่ลิน”อริษาเอ่ยถามครูสาวรุ่นพี่ด้วยความเห็นใจเมื่อออกมาจากห้องน้ำและพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“อืม”ตอบออกไปแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัวอาบน้ำ
“พี่ลินอย่าหาว่านิ่มก้าวก่ายนะคะหากมันเหนื่อยมากนิ่มว่าพี่ลินลองถอยออกมาสักก้าวดีไหมคะถอยกลับมาคิดว่าที่ผ่านมามันเป็ยังไงเพราะสองปีแล้วนะคะหลังจากแต่งงานมานิ่มเห็นพี่เครียดมาตลอดดีกันได้สองวันทะเลาะกันเป็อาทิตย์”
“พี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกันนิ่มเพราะพี่ก็เหนื่อยเต็มทนแล้ว เขาไปไหนพี่ไม่เคยว่า แต่พอพี่ไปบ้างมีปัญหาตลอด”
“ผู้ชายก็อย่างงี้แหละคะตัวเองไปไม่เป็ไร พอเป็เราบ้างโวยวายเหมือนกับโลกจะแตก”
พลอยลลินณ์หัวเราะออกมาแบบเหนื่อยๆ หลังจากได้ยินคำพูดของอริษา เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมาเข้าตัวสามีของเธอแบบเต็ม ๆ
“พี่ไปอาบน้ำก่อนนะเสร็จแล้วจะได้ไปหาอะไรกินกันหิวมากเลยตอนนี้” บอกกับครูรุ่นน้องก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ
101
![ใบไม้ผลิแห่งการเริ่มต้น [The Originated Spring]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1786133547_97719731.webp)
