“ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเทวราชแล้ว ในอนาคตไม่ว่านายจะทำอะไรฉันจะไม่ขัดขวาง แต่ชีวิตของเด็กคนนั้นฉันปล่อยให้คุณทำตามใจชอบไม่ได้”
เมื่อเธอพูดประโยคนั้นจบก็เกิดความเงียบขึ้นระหว่างทั้งสองคน พวกเขายืนประจันหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างยึดมั่นในความคิดของตัวเอง อีกคนหนึ่ง้าจะล้างแค้นส่วนอีกคน้าช่วยเหลือชีวิตคนหนึ่งเท่านั้น อุดมการณ์ของทั้งสองช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
“ผมไม่เข้าใจคุณเลย” เรวัชบอกออกมาจากใจจริง
“คุณไม่ต้องเข้าใจหรอก แค่ให้ฉันดูแลเขาก็พอ” เธอเร่งรัดตอบในทันที
“มีงานอดิเรกเป็การเก็บลูกติดของชู้สามีมาเลี้ยงเหรอครับ” เขาเอ่ยกวนประสาทเพื่อที่เธอจะได้เลิกวุ่นวาย ทว่าน่าเสียดายที่เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ย้อนเวลากลับมาเพื่อยอมแพ้
“อย่างไรเขาก็เป็เด็กดีคนหนึ่ง ฉันไม่อยากให้บัลลังก์ต้องพลาดการรู้จักกับคนดีๆ แบบนั้นไป และไม่อยากเห็นชีวิตของต้นน้ำต้องทุกข์ทรมานจากผู้ใหญ่แค่ไม่กี่คนด้วย” เขมจิราเอ่ยพึมพำกับตัวเอง นึกถึงวันที่ต้นน้ำตายอีกครั้งหนึ่ง แม้จะสบตากันเพียงเสี้ยววิแต่ความทุกข์ทรมานกลับชัดเจนเสมอมา
“พูดอย่างกับว่าใครจะสนใจ”
“ฉันนี่ไง” เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาแหลมคมคู่นั้นอีกครั้ง เพื่อแสดงความเด็ดเดี่ยวมั่นคงที่จะไม่ยอมแพ้แม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม “ฉันนี่แหละที่สนใจชีวิตของเขา”
มุมปากของชายร่างสูงยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ จู่ๆ ใจก็เต้นแรงแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน รู้สึกเืในกายสูบฉีดราวกับว่าได้วิ่งมาอย่างยาวนาน
เขารู้ดีว่าหากจะให้ทุกอย่างเป็ไปตามแผนควรสลัดเธอออกไปเสียั้แ่ตอนนี้ ทว่ามือข้างหนึ่งที่คว้าเอวบางของเธอมาประคองไว้กลับหยุดนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
ตอนนี้รู้สึกเหมือนโดนท้าทายอย่างบอกไม่ถูก
มืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ก็ชูแหวนวงหนึ่งขึ้นมา มันเป็เพียงแหวนเงินเรียบๆ วงหนึ่งเท่านั้น ไม่มีอะไรพิเศษ
“คุณเห็นนี่ไหม ถ้าคุณอยากให้ทุกอย่างเป็ไปตามที่คุณขอก็เอาแหวนวงนี้มาคืนให้ผมก่อนเที่ยงคืน แล้วผมจะยอมให้ในสิ่งที่คุณขอ”
เขมจิรายังไม่ทันได้หยิบแหวนวงนั้นมาดู มันก็ถูกเขาขว้างลงไปในคูน้ำข้างบริษัทเสียแล้ว หรือจะพูดให้ถูกก็คือทางระบายน้ำ อีกทั้ง่นี้ยังเป็่หน้าฝน แม้น้ำจะสูงเพียงแค่หัวเข่าแต่กลับไหลเชี่ยวและดูสกปรก
คนอย่างเธอคงไม่มีทางทิ้งศักดิ์ศรีตัวเองแน่
เรวัชค่อยๆ ปล่อยมือจากหญิงสาว เหลือไว้เพียงความอบอุ่นรอบเอวบาง ก่อนจะเดินไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้เขมจิราต้องอึ้งกับการกระทำของเขา
ในระหว่างที่รถกำลังจะเคลื่อนผ่านเธอไป กระจกถูกลดระดับลงมาเรื่อยๆ เผยให้เห็นเรวัชอีกครั้งหนึ่ง ชายคนนั้นยื่นหน้าออกมาหาเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “สู้ๆ นะครับคุณเขมจิรา ผมหวังว่าคุณจะพยายามอย่างสุดความสามารถ อ้อ ลืมบอกอีกข้อหนึ่งไปเลย”
“อะไร”
“ถ้าคุณให้ใครมาช่วยแม้แต่คนเดียว สัญญาของพวกเราถือเป็โมฆะ เข้าใจไว้ด้วย” พูดจบรถยนต์สุดหรูคันนั้นก็เคลื่อนตัวออกไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาอีก
เขมจิรามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ทุกอย่างตรงหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็สีดำ ไม่รู้ว่าเพราะกำลังจะมืดค่ำหรือเพราะว่าฝนกำลังจะตกกันแน่ แต่สิ่งเดียวที่รู้คือแหวนวงนั้นต้องมาอยู่ในมือเธอก่อนเวลาเที่ยงคืน
เธอไม่รอช้ารีบวิ่งไปยังจุดที่แหวนหล่นลงไป ถอดรองเท้าไว้ยังตำแหน่งที่คิดว่าใกล้เคียงกับแหวนมากที่สุดเพื่อแสดงอาณาเขต อย่างน้อยก็สามารถจำกัดพื้นที่ได้มากขึ้น ก่อนจะตัดสินใจเหยียบลงไปในน้ำสกปรกเ่าั้อย่างไม่ลังเล
**********
บรรยากาศครึกครื้นเต็มไปด้วยแสงสีและเครื่องดื่มมึนเมามากมาย ข้างกายของชายแต่ละคนต่างมีสาวสวยคอยประกบทั้งสองข้างไม่ห่าง เขตมองไปยังพี่ชายที่ตอนนี้เอาแต่จ้องนาฬิกาข้อมือหลายต่อหลายครั้ง
เขาไม่รู้ว่า่เย็นวันนี้ทั้งสองคนคุยเื่อะไรกันบ้าง ทว่าสีหน้าของพี่ชายยามที่กลับเข้ามาในรถแปลกไปอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน อีกทั้งตอนนี้อีกฝ่ายยังมองดูนาฬิกาข้อมือบ่อยเสียเหลือเกิน จนเขาแอบสงสัยไม่ได้ว่าสองคนนั้นพนันเื่อะไรกันแน่ ทว่าก็ไม่กล้าถามออกไป
“ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว น่าเสียดายจริงๆ” เรวัชพึมพำ เมื่อพบว่าเหลือเวลาไม่ถึงสามสิบวินาทีเท่านั้น เขาอุตส่าห์ตั้งตารอ บางทีเธอคนนั้นคงยอมแพ้ไปแล้ว
ลูกคุณหนูแบบนั้นคงไม่ยอมเอาตัวไปเปรอะเปื้อนโคลนหรอก
เมื่อคิดได้แบบนั้นเรวัชกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเล็กน้อย จึงยกแก้ววิสกี้ขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะถูกสาวๆ ที่นั่งประกบออดอ้อนอีกหลายครั้ง
“โอ๊ย!” ในระหว่างที่กำลังพูดคุยกับพวกเธออยู่นั้นจู่ๆ กลับมีอะไรบางอย่างลอยกระแทกหน้าของเขา เสี้ยววินาทีก็ได้กลิ่นเหม็นอับตามมา ก่อนจะปรากฏภาพของเขมจิราขึ้นมาตรงหน้า ทว่าสภาพของอีกฝ่ายกลับดูไม่ได้
เหมือนกับลูกหมาตกน้ำไม่มีผิด
หญิงสาวทุกคนในผับแห่งนี้ต่างเต็มไปด้วยความเซ็กซี่ั้แ่หัวจรดเท้า แต่สภาพคนตรงหน้าไม่มีจุดไหนใกล้เคียงกับคำว่าดูดีเลย ทั้งเสื้อผ้าที่ปกปิดร่างกายมิดชิด ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง อีกทั้งยังเปียกปอนไปหมดทุกส่วน และยิ่งโดยเฉพาะกลิ่นไม่พึงประสงค์ที่ลอยมาจากตัวอีกฝ่าย
“เอาแหวนของคุณคืนไปสิ” เธอกล่าวพร้อมอาการหอบเหนื่อย กว่าจะใช้เวลาหาแหวนวงนี้เจอก็เสียเวลาไปนานมากและยังมีพายุฝนเข้ามา อีกทั้งชายคนนี้ยังเล่นสกปรกไม่บอกสถานที่นัดเสียด้วยซ้ำ โชคดีที่ในชีวิตที่สอง เธอได้สืบประวัติของเขามาและรู้ว่าอีกฝ่ายชอบมาที่ผับแห่งนี้เป็ประจำ หากไม่ใช้ประโยชน์เ่าั้บางทีเธอคงจะมาไม่ทันแน่
เรวัชมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจว่าสิ่งที่ลอยมากระแทกหน้าเขาเมื่อครู่คงจะเป็แหวนวงนั้น เมื่อก้มลงไปมองก็เห็นว่าเป็แหวนเงินที่เขาบอกเธอจริงๆ แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร การ์ดในผับก็มาจับตัวของเขมจิราเอาไว้เสียก่อน
“ปล่อยเธอ” เรวัชพูดเสียงเข้ม ก่อนจะส่งสัญญาณให้ทุกคนบนโต๊ะออกไป เหลือไว้เพียงแค่เขาและเธอเท่านั้น เมื่อหยิบแหวนขึ้นมาดูมุมปากก็ยกขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ “ผมประทับใจความตั้งใจของคุณนะ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ดันเลยเที่ยงคืนไปแล้ว”
เขมจิราหลุดขำออกมา ส่ายหน้าเบาๆ จนคนที่นั่งอยู่เริ่มไม่พอใจ
“คุณคงเป็พวกชอบตั้งนาฬิกาก่อนเวลาจริงใช่ไหม ถ้าเป็แบบนั้นก็ดูเวลาอีกทีสิ” พูดจบเขมจิราก็ชูหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาและเห็นว่าเป็เวลา 23:59 น.
เรวัชรีบคว้านาฬิกาของคนตรงหน้ามาดูทันทีและมันก็เป็จริงอย่างที่เธอพูด เขาตั้งนาฬิกาก่อนเวลาจริงห้านาทีเสมอ แต่กลับลืมเื่นี้ไปเสียสนิท
“คุณแพ้แล้ว หวังว่าจะทำตามสัญญานะ” เขมจิราเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ จนอีกฝ่ายต้องปิดจมูกเพราะกลิ่นเหม็นอับยิ่งชัดเจนมากขึ้น โต๊ะอื่นๆ ที่รายล้อมอยู่รอบตัวพวกเขาต่างเบือนหน้าหนีกันหมด “ยกชีวิตของเด็กคนนั้นให้ฉัน”
“ผมจะรู้ได้อย่างไรว่าคุณหาแหวนวงนี้เองจริงๆ อีกอย่างมุมนั้นก็ดันไม่มีกล้องวงจรปิดด้วย บางที-”
“เื่นั้นไม่ต้องห่วง ก่อนจะไปหาแหวนฉันตั้งกล้องถ่ายวิดีโอไว้แล้วเรียบร้อย” พูดจบเขมจิราก็เปิดคลิปบางส่วนให้เขาดู คิดเอาไว้แล้วว่าชายเ้าเล่ห์แบบเขาคงสามารถหาทางหนีทีไล่ได้แน่นอน “หวังว่าคุณจะทำตามที่พูดเอาไว้นะ”
เรวัชไม่ตอบกลับอะไร เขาคาดไม่ถึงไม่คิดว่าเขมจิราจะรอบคอบมากขนาดนี้ ส่วนเขมจิรายังคงยืนนิ่งไม่ไปไหนเพื่อรอคำตอบ
“พรุ่งนี้” เขาเริ่มพูดอีกครั้ง
“คุณหมายถึง?”
“พรุ่งนี้พวกเราจะไปเอาตัวของต้นน้ำกลับมา” เขาจ้องมองไปยังเธออย่างมาดมั่น ยกวิสกี้ขึ้นมาดื่มช้าๆ พร้อมกับสบตาเธออย่างไม่ลดละ “ส่วนคุณก็กลับไปได้แล้ว นี่การ์ดให้คุณเข้ามาได้ไงเนี่ย เหม็นชะมัด”
เขาบ่นอุบอิบอย่างไม่พอใจพร้อมทำจมูกฟุดฟิดเพื่อให้อีกฝ่ายขายหน้า เขมจิรานึกขึ้นได้ว่าสภาพของเธอตอนนี้นั้นแย่มากจึงเดินออกไปโดยไม่กล่าวลา
“พี่-” เขตเดินเข้ามาหา หลังจากที่เห็นเธอเดินจากไปแล้ว
“ไปสืบประวัติของเธอมาอย่างละเอียดที่สุด แล้วก็หาด้วยว่าเธอรู้แผนของเรามาจากใคร”
“เธอรู้แผนเื่ที่เราจะ-”
“เธอรู้ทุกอย่าง” เขาตอบเสียงราบเรียบ ั์ตาคมกริบคู่นั้นมองแผ่นของผู้หญิงที่กำลังเดินจากไปอย่างสงสัยใคร่รู้
ถึงแม้ว่าเขาจะแพ้ในเกมนี้และแม้ว่าเขมจิราจะไม่ได้แสดงตนว่าเหนือกว่า แต่จากที่ได้พูดคุยกันทำให้เขามั่นใจว่าเธอรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรในอนาคต
แล้วเขาจะปล่อยให้เธอมาทำลายแผนนี้ได้อย่างไร?
302
