อี้เจ๋อเจี้ยน สยบมิติฟ้า ธิดาเทพยุทธ์ (จบ)

กลางป่าอีกด้านหนึ่ง  

“เปรี้ยง…!”

“อั่ก….”


โม่เจี้ยนค่อยๆได้สติขึ้นจากเสียงการสู้รบที่อยู่ใกล้ๆ ความเจ็บปวดยามที่แขนซ้ายถูกพยัคฆ์ริ้วเงินกระชากจนแทบหลุดนั้นลดลงแล้ว เขาฝืนกวาดตาที่หนักอึ้งไปตามเสียงที่ได้ยิน ก็ได้พบภาพที่สะเทือนใจอย่างมาก

ร่างของหยางอี้ปินถูกขวานยักษ์เล่มหนึ่งกระแทกจนปลิวไปชนกับต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง เลือดจำนวนมากพุ่งออกมาจากปากของเขา ร่างผอมบางร่วงลงกองกับโคนต้นไม้คล้ายเป็นตุ๊กตาไร้ชีวิต ไม่อาจขยับตัวได้อีกต่อไป ถัดไปจากจุดนั้นอีกไม่กี่จ้าง โม่เจี้ยนมองเห็นร่างของจ้าวซงที่นอนจมกองเลือดอยู่อย่างไม่รู้ชะตากรรม ม่านตาของชายหนุ่มหดเกร็งด้วยความตกใจ 

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น ขวานนั่นมาจากไหนกัน !?’

ขณะที่ยังงุนงงกับสถานการณ์ สายตาของเขาก็มองเห็นศัตรู ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังหันหลังแล้ววิ่งออกไปทางป่าอีกด้าน มันคงไม่ทันสังเกตว่าเขาฟื้นขึ้นแล้ว หรือไม่ก็เพียงไม่ใส่ใจ โม่เจี้ยนฝืนพยุงร่างที่บอบช้ำขึ้นแล้วเดินอย่างรีบเร่งเข้าไปหาหยางอี้ปินที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที  


“ศิษย์พี่หยาง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ?”


“อึ่ก… ไม่ถึงตายหรอก.. ไปดูจ้าวซงก่อน”


หยางอี้ปินยังคงกระอักเลือดออกมาอีกคำหนึ่ง แม้เขาบอบช้ำอย่างมาก ทว่าก็ไม่ถึงตาย แต่จ้าวซงนั้น รับการโจมตีจากขวานยักษ์เข้าไปเต็มๆถึงสองครั้ง ไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว


โม่เจี้ยนพยักหน้าแล้วรีบเดินโซเซไปทางจ้าวซงที่นอนอยู่ ใจของเขารู้สึกหวาดกลัวอย่างมากด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากร่างของจ้าวซงนั้นมากมายจนเรียกได้ว่าเป็นแอ่งน้ำแอ่งหนึ่งเลยทีเดียว ยิ่งเข้าไปใกล้ภาพที่เห็นก็ยิ่งทำให้ใจของโม่เจี้ยนเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น


จ้าวซงนอนแผ่หราอยู่ เปลือกตาปิดสนิท ใบหน้าซีดเซียว กลางอกของจ้าวซงนั้นมีบาดแผลเหวอะหวะขนาดใหญ่ แม้แผ่นอกจะยังขยับไหวตามการหายใจทว่าก็อ่อนแรงอย่างมาก


“จ้าวซง.. จ้าวซง… ได้ยินข้าหรือไม่ ? นี่….!!”


โม่เจี้ยนทั้งตะโกนเรียก และเขย่าร่างของศิษย์พี่คู่ปรับ แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากจ้าวซงแม้แต่น้อย


“จริงสิเสี่ยวเชียนเคยให้โอสถฟื้นฟูขั้นสามไว้ สามารถฟื้นฟูบาดแผลและรักษาชีวิตได้ชั่วครู่”


โม่เจี้ยนนำขวดยาสีเขียวในอกเสื้อออกมาเทใส่ปากจ้าวซงทันที เพียงครู่เดียวเลือดของเขาเริ่มไหลช้าลงจนหยุดในที่สุด สีหน้าและจังหวะหายใจก็ดูดีขึ้นเรื่อยๆ … เมื่อดูว่าอาการของจ้าวซงคงที่แล้ว เขาก็หวนกลับไปหาหยางอี้ปินอีกครั้ง แล้วยื่นขวดยาให้บ้าง 


“ข้ากินแล้ว …​อย่าสิ้นเปลืองของเจ้าเลย ศิษย์น้องมู่เคยให้ข้าไว้เช่นกัน”  

หยางอี้ปินเอ่ยพลางชูขวดยาในมือขึ้นให้โม่เจี้ยนดู นั่นเป็นขวดแบบเดียวกับที่เขาได้จากมู่เชียนมาทุกประการ  ดวงตาสีฟ้าของชายหนุ่มวูบไหวเล็กน้อย ยาขวดนี้มู่เชียนให้เขาไว้ตั้งแต่หลายเดือนก่อน กล่าวว่าให้เก็บไว้ใช้ยามจำเป็น เวลานั้นโม่เจี้ยนยังลอบลิงโลดใจอยู่หลายวันว่าหญิงสาวเป็นห่วงเขาและปฏิบัติต่อเขาเป็นพิเศษ เมื่อพบว่าตนคิดไปเองก็อดไม่ได้ที่จะมีความหม่นหมองเกิดขึ้น ทว่าเพียงแวบเดียวโม่เจี้ยนก็สะบัดศีรษะไล่ความรู้สึกไร้สาระออกไป เขายังมีสิ่งอื่นที่ต้องกังวลมากกว่านั้น


“ศิษย์พี่หยาง พวกศิษย์พี่ฉวนกับเสี่ยวเชียนเล่า?” โม่เจี้ยนถามอย่างร้อนรน


“ศิษย์พี่ฉวนกับเสี่ยวจือจือ รับมือคนชุดดำสองคนอยู่ทางด้านหน้า ส่วนศิษย์น้องมู่ล่อคนชุดดำคนหนึ่งไปทางป่าด้านซ้ายนั่น” หลังกินยาหยางอี้ปินรู้สึกดีขึ้นมาก เขาตอบคำถามของโม่เจี้ยนพร้อมกับพยุงร่างสะบักสะบอมของตนขึ้นแล้วเอนพิงกับต้นไม้ สีหน้าที่มองไปทางป่าด้านซ้ายนั้นมีความวิตกกังวลอย่างมาก


“ป่าด้านซ้าย.. นั่นมันทิศที่คนชุดดำอีกคนเพิ่งตามไปไม่ใช่หรือ อย่างนี้นางต้องรับมือคนร้ายถึงสองคนน่ะสิ ?!”

โม่เจี้ยนได้ฟังก็ลุกยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้ว่าตนมีเรี่ยวแรงมาจากที่ใดคิดจะวิ่งตามไปช่วยมู่เชียน ทว่าหยางอี้ปินกลับยึดขาของเขาเอาไว้ 

“ช้าก่อน นั่นคือปราชญ์ยุทธ์ถึงสองคน เจ้าไปช่วยก็เพียงแค่เพิ่มศพอีกศพหนึ่งเท่านั้น”

“แล้วอย่างไร ?! ข้าไม่ปล่อยให้นางสู้ลำพังแน่ !” โม่เจี้ยนเอ่ยเสียงแข็งกร้าวแล้วพยายามสะบัดมือของหยางอี้ปินออก

“อย่าเพิ่งใจร้อนสิ อยากช่วยนางเจ้าต้องไปหาเสี่ยวจือจือต่างหาก … คู่ต่อสู้ของนางเป็นถึงปราชญ์ยุทธ์ชั้นสูง หากเจ้าช่วยเสี่ยวจือจือเอาชนะคนชุดดำทางนี้ได้ ค่อยไปช่วยศิษย์น้องมู่ด้วยกัน เช่นนี้จึงจะมีโอกาสชนะ” 

แม้หยางอี้ปินอธิบายอย่างมีเหตุผล ทว่าโม่เจี้ยนยังคงมีท่าทียังไม่ยินยอม เขาไม่แน่ใจว่ามู่เชียนจะรอจนเขาและเสี่ยวจือจือไปถึงได้หรือไม่ หยางอี้ปินจึงเอ่ยอีกครั้งด้วยเสียงที่จริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“รีบไปสิ ศิษย์พี่ฉวนก็อยู่ด้วย รวมกับพลังของเจ้าไม่แน่อาจเอาชนะพวกมันได้”

โม่เจี้ยนมองป่าด้านซ้ายแล้วสูดหายใจลึกอย่างตัดใจ ชายหนุ่มหมุนตัววิ่งตรงไปทางป่าด้านหน้าด้วยความเร็วที่ตนก็ไม่เชื่อว่าร่างตนในสภาพนี้จะสามารถทำได้


“เสี่ยวเชียน รอข้าก่อนนะ ข้าจะรีบไปช่วยเจ้าให้ได้”


“บรึ้มมม….”


เสียงระเบิดปราณดังก้องป่า แสงสีทองปนดำกระจัดกระจายจากเบื้องหน้าของโม่เจี้ยน ทำให้เขายิ่งเร่งฝีเท้าขึ้น ปราณธาตุลมของเขาถูกนำมาใช้กับวิชาตัวเบาทั้งหมด ไม่กี่ลมหายใจต่อมาโม่เจี้ยนก็มาถึงสนามต่อสู้ของเสี่ยวจือจือและฉวนสี่

เสี่ยวจือจือในร่างครึ่งสตรีครึ่งอสรพิษวาดหางขนาดใหญ่เข้าใส่ร่างของชายชุดดำคนหนึ่ง เขากระโดดหลบไปได้พร้อมกับปล่อยปราณสีดำรูปร่างคล้ายทวนเข้าใส่หางของนาง เสี่ยวจือจือแม้ร่างกายส่วนหางจะใหญ่ทำให้เคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่ว แต่เกล็ดหางสีหยกดำนั้นกลับแข็งแกร่งอย่างมาก ทวนปราณเพียงสร้างรอยถลอกให้เท่านั้น มีเพียงต้องโจมตีร่างกายส่วนบนของนางจึงจะสร้างความเสียหายให้อสรพิษหยกดำได้ 

ร่างที่อยู่กลางอากาศยังไม่ทันร่วงถึงพื้น ก็ถูกเสี่ยวจือจือพ่นพิษน้ำแข็งใส่เสียก่อน ทวนสีดำถูกสร้างขึ้นมาอีกครั้งมันหมุนเร็วจี๋อยู่เบื้องหน้าชายชุดดำเพื่อปัดป้องพิษน้ำแข็งนั้นออกไป ต่อเมื่อร่างของคนร้ายร่อนลงกับพื้นอย่างมั่นคงแล้ว ทวนสีดำก็เปลี่ยนเป็นโจมตีเข้าใส่ร่างเนื้อของเสี่ยวจือจือ ทว่ากลับต้องชักกลับมาใช้ป้องกันตัวเมื่อเห็นกรงเล็บแหลมคมของนางตวัดใส่ กรงเล็บและทวนปราณสัมผัสกันเกิดเป็นประกายไฟแลบขึ้น


เมื่อหันมองทางด้านฉวนสี่นั้น การโจมตีของชายชุดดำเป็นมีดบินลอยฉวัดเฉวียนอยู่กลางอากาศหลายเล่ม มันสลับกันพุ่งเข้าโจมตีฉวนสี่จากรอบด้าน ทว่าฉวนสี่ในยามนี้มีปราณธาตุระดับยอดยุทธ์ชั้นสูง ความเร็วและความสามารถในการมองเห็นของเขาดีขึ้นมาก ในมือของชายหนุ่มมีเกาทัณฑ์สีทองขนาดใหญ่อยู่ด้วย แม้จะไม่เคยเห็นฉวนสี่ใช้มาก่อนแต่เขากลับสามารถใช้มันออกมาได้คล่องแคล่วมาก ลูกศรวารีถูกสร้างขึ้นและยิงออกมาคราละสามดอก ต่อต้านกับมีดบีนนั้นได้อย่างสูสี มีดบางส่วนที่หลบไม่พ้นก็ถูกเขาใช้เกาทัณฑ์ใหญ่โตอันนั้นปัดทิ้งไปได้อย่างง่ายดายโดยที่เกาทัณฑ์ไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย ดูท่าวัสดุที่ใช้สร้างอาวุธเวทย์ชิ้นนี้คงมีความคงทนและแข็งแรงอย่างมาก

ทั้งสองแยกกันสู้กับปราชญ์ยุทธ์ชุดดำอยู่ฝ่ายละคนแม้ไม่อาจเอาชนะ แต่ก็ไม่ได้พ่ายแพ้….โม่เจี้ยนจ้องมองการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยความตื่นตะลึง เสี่ยวจือจือนั้นแล้วไปเถิด นางเป็นถึงปราชญ์อสูร แม้จะสู้กับปราชญ์อสูรชั้นสูงก็ยังถือว่าอยู่ในระดับใกล้เคียงกัน แต่ฉวนสี่เล่าเขามิใช่มีระดับเพียงยอดยุทธ์ชั้นต้นหรอกหรือ เหตุใดจึงสามารถต่อกรกับปราชญ์ยุทธ์ได้ 

“โฮกกกก….” เสียงคำรามดังก้องมาจากอีกด้านหนึ่งของป่า คนอื่นที่กำลังสนใจต่อสู้อาจจะไม่ใส่ใจนัก ทว่ากับเสี่ยวจือจือแล้ว….เสียงนี้นางจำได้แม่นยำ

‘ท่านเสี่ยวจิ้งมาแล้ว !’  


เสี่ยวจือจือหันมองไปทางป่าด้านซ้ายด้วยสีหน้ายินดี เสียงคำรามนั่นมีเพียงความโกรธเกรี้ยวที่แฝงอยู่ และไม่มีร่องรอยของความเศร้าเลยแม้แต่น้อย ดูท่าคุณหนูคงปลอดภัยแล้ว…. 


“เสี่ยวจือจือ ระวัง… !” โม่เจี้ยนตะโกนมาจากด้านข้าง พร้อมกับวิ่งเข้ามาขวาง ทว่ากลับไม่ทัน ตลอดทั้งร่างซีกซ้ายของนางถูกสาดด้วยน้ำยาสีแดง ความรู้สึกหนักอึ้งและชาคันพลันแล่นขึ้นมาทันที


“ฮ่าฮ่า…… เสร็จข้าล่ะ ! พิษนี้เรียกว่าสยบอสูร ออกฤทธิ์กับสัตว์อสูรเท่านั้น ตราบเท่าที่เจ้ายังมีชีวิตจะไม่อาจเคลื่อนไหวหรือขยับร่างได้ อีกทั้งยิ่งนานพิษก็ยิ่งรุนแรงขึ้นความเจ็บปวดก็เพิ่มขึ้นอีกด้วย”  


“ฟู่วว …”​ ธนูเพลิงขนาดเล็กลูกหนึ่งถูกลอบยิงเข้าใส่ ทว่าคนชุดดำเพียงเอี้ยวตัวเล็กน้อยก็หลบไปได้อย่างสบายๆ

เขาหันมองโม่เจี้ยนที่โจมตีเขาด้วยสีหน้ายิ้มเยาะ 

เป็นเพียงนักยุทธ์ คิดจะลอบโจมตีข้ารึทวนสีแดงเล่มหนึ่งถึงขว้างไปใส่ด้วยความเร็วปานดาวตก โม่เจี้ยนโคจรวิชาตัวเบาที่ตนถนัดจนกระโดดหลบไปได้อย่างเฉียดฉิว ทว่าแรงโจมตีจากปราชญ์ยุทธ์นั้นมหาศาลกว่าที่เขาคาดนัก ทวนที่ปักลงกับพื้นส่งแรงระเบิดออกมาอย่างรุนแรงจนเกิดหลุมกว้าง กระแทกร่างของโม่เจี้ยนที่อ่อนแอถึงที่สุดแล้วจนกระเด็นออกไปไกล กระดูกข้างที่เริ่มจะสมานกันดีกลับมาแตกหักอีกครั้ง ชายหนุ่มเจ็บปวดจนหน้าซีดเขียว เขาได้แต่เฝ้ามองเสี่ยวจือจือที่ไม่อาจขยับตัวถูกชายชุดดำวิ่งเข้าประชิดร่าง และกำลังจะถูกทวนในมือของมันแทงเข้าที่อก


“ฉึก….!”


“อ้ากกกก…..”


ศรวารีดอกหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่บุรุษที่ถือทวนอยู่ตรงหน้าเสี่ยวจือจืออย่างแรงหยุดยั้งการกระทำของเขาไว้ได้ นอกจากนั้นแรงมหาศาลจากศรระดับฟ้ายังรุนแรงจนดันคนร้ายจนเซถอยไปด้านหลังไปอีกเกือบสิบก้าว เห็นได้ชัดว่าผู้ยิงทุ่มเทปราณธาตุไปกับศรนี้ไม่น้อยเลย ….. เสี่ยวจือจือที่รอดตายหันมายิ้มให้ฉวนสี่อย่างขอบคุณ แต่สิ่งที่นางเห็นกลับเป็นภาพฉวนสี่ที่ถูกมีดบินแทงเข้าที่ท้องอย่างจัง……

“อึ่ก…”

ฉวนสี่นั้นเมื่อครู่ขณะที่กำลังสู้ติดพันเขาก็ได้ยินโม่เจี้ยนร้องตะโกนเรียกเสี่ยวจือจือเสียก่อน เมื่อหันมองไปก็เห็นโม่เจี้ยนถูกเล่นงานและเสี่ยวจือจือที่กำลังจะถูกแทง จึงไม่อาจคิดอะไรมาก ธนูในมือรีบเปลี่ยนเป้าหมายเป็นส่งออกไปเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ให้นางทันที ทว่าตัวเขาเองกลับถูกมีดบินสองชิ้นแทงเข้าที่ท้องจนทะลุไปถึงหลัง


“ศิษย์พี่ฉวน….!!”

เสี่ยวจือจือที่ยามนี้ไม่อาจขยับตัวได้ ได้แต่เบิกตามองฉวนสี่ล้มลงกับพื้น น้ำตาใสราวแก้วผลึกร่วงลงจากดวงตาของอสูรสาวเป็นสาย 


“หึ…. รักกันมากหรือ ลงไปเจอกันในนรกแล้วกัน…” ชายที่ถือทวนแม้จะถูกธนูของฉวนสี่โจมตีทว่าเขายังคงไม่เลิกคิดฆ่าเสี่ยวจือจือ ทวนในมือถูกยกขึ้นอีกครั้งคิดจะขว้างออกไปเผด็จศึกนางจากระยะไกล …… ยอดฝีมือระดับปราชญ์ยุทธ์กับเป้านิ่งในระยะไม่ถึงสิบก้าว… แม้เป็นแมลงวันเขาก็สามารถเด็ดศีรษะมันลงมาได้



“โฮกกกก…..” มังกรสีแดงปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า คั่นกลางระหว่างชายชุดดำและเสี่ยวจือจือเอาไว้