ถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้าขยี้สวาทที่ต่างโลก

        "......." ทางเลือกเดียวในตอนนี้ดูเหมือนจะมีแค่สู้ให้ตายสินะ เพราะถ้าไม่สู้ยังไงก็ต้องตายแน่ๆ ทำไมไอ้หอคอยเวรนี่มันถึงบีบบังคับให้ผมจะตายให้ได้ทุกรอบเลยจริงๆ ตั้งแต่ตอนที่ถูกลากเข้าไปในห้องมิโนทอร์นั่นแล้ว

        "จะฆ่านายทิ้งไปเลยดี หรือว่าเริ่มฆ่าจากผู้หญิงของนายกันดีนะ"

        สวบ!!! ในตอนที่เธอกำลังพูดอยู่นั้นผมอาศัยจังหวะที่เธอไม่ทันระวังเตะเข้าไปที่หน้าของเธออย่างเต็มแรง ซึ่งหน้าแข้งของผมมันก็กระแทกเข้าที่หน้าของเธออย่างจัง แต่ดูเหมือนว่ามันจะสร้างดาเมจให้แก่เธอไม่ได้เลย

        "เป็นลูกเตะที่ใช้ได้ดีนี่"

        "ออร่าสายฟ้า!!!" จากนั้นผมก็ระเบิดพลังเวทย์สายฟ้าออกมา และก็ดูเหมือนว่าออร่าสายฟ้าของผมมันจะทำลายเวทมนตร์มือสีดำของเธอที่บีบคอผมอยู่ได้ เพราะมันได้สลายหายไปแล้ว จากนั้นก็.....

        "กงเกวียนอัสนี!!!" ปลดปล่อยการโจมตีเพื่อรักษาระยะห่างจากเธอ ถึงไม่รู้ว่าเธอมีความสามารถอะไรบ้าง แต่อย่างน้อยๆ ก็ควรที่จะถอยออกไปตั้งหลักก่อน ด้วยการโจมตีนั้นมันทำให้เธอต้องถอยหลังเพื่อหลบคมดาบของผม และเมื่อลงมาเหยียบพื้นได้แล้ว ผมก็กระโดดถอยไปด้านหลังในทันที ก่อนที่จะตั้งดาบขึ้นมาเพื่อเตรียมตัวต่อสู้กับเธอ

        "ใช้ได้นี่ ดูเหมือนว่าคุณผู้กล้าจะเก่งกว่าตอนที่สู้กับมิโนทอร์ตัวนั้นพอสมควรเลยนะ"

        "เธอเป็นใครกันแน่" ทั้งคำพูด ทั้งการกระทำของเธอ ทุกอย่างมันดูน่าสงสัยไปหมด ด้วยพลังของเธอการฆ่าพวกเราทิ้งมันไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่เธอกลับไม่ยอมลงมือทำมัน หมายความว่าเป้าหมายของเธอนั้นไม่ใช่การฆ่าพวกเรา "!!!" และในขณะที่กำลังครุ่นคิดจุดประสงค์ของเธอนั้นมันก็ทำให้ผมคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

        "มือนั่น....." มือสีดำ สกิลของเธอ มันเหมือนกับมือสีดำที่ดึงตัวผมให้เข้าไปในห้องของบอสมิโนทอร์เลย แถมเธอยังพูดถึงมันด้วย

        "รู้ตัวช้าซะจริงนะ ฉันเองเนี่ยแหละที่เป็นคนลากนายเข้าไปในห้องบอสมิโนทอร์ตัวนั้น"

        "เธอเป็นใคร เธอต้องการอะไรจากฉัน"

        "นั่นน่ะสิ ฉันต้องการอะไร ฉันเป็นใคร น่าสงสัยมากๆ เลยใช่ไหมล่ะ" ท่าทีของเธอมันกวนประสาทเป็นอย่างมาก "ก่อนที่จะบอกเรื่องนั้น มาดูกันก่อนดีกว่าว่านายในตอนนี้เก่งขึ้นขนาดไหนแล้ว" พลั่บ!!!! ภายในชั่วพริบตาเดียวเธอก็หายวับไปจากตรงนั้น

        "^^" พลั่บ!!! แล้วมาปรากฏกายอีกครั้งตรงหน้าของผมพร้อมด้วยรอยยิ้มที่สุดแสนจะกวนประสาทนั่นของเธอ "ช้าจังเลยนะ" หมับ!!!! และในทันทีที่พูดจบเธอก็ตวัดฝ่ามือฟาดเข้ามาที่หน้าของผม พร้อมด้วยกรงเล็บสีดำที่ยื่นออกมาจากปลายนิ้วทั้งห้า

        "ย๊า!!" เคล้ง!!!! แต่ผมที่ยังเร็วพอนั้นยังยกคมดาบขึ้นมารับมันเอาไว้ได้ทัน

        "มุรามาสะสินะ" พลั่บ!!!! รอบนี้เธอได้หมุนตัวฟาดแข้งเตะเข้ามาที่กลางลำตัวของผมแทน สวบ!!!! ซึ่งมันก็เป็นลูกเตะที่รวดเร็วเป็นอย่างมาก

        พลั่บ!!!! ผมที่เห็นแบบนั้นก็เลยพลิกคมดาบกลับไปด้านล่างเพื่อรับลูกเตะนั้น

        "ฉันบอกแล้วไงว่านายน่ะมันช้าจังเลย" แต่ทว่าลูกเตะที่กำลังจะปะทะเข้าที่คมดาบนั้นกลับเปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันหัน กลายเป็นเรียวขาบางที่ยกขึ้นเหนือหัวชี้ขึ้นไปบนด้านบน เผยให้ผมได้เห็นหว่างขาอันขาวใสใต้กระโปรงของเธอที่ไม่อะไรบดบังอยู่เลย แคมหีของเธอนั้นมันโหนกนูนกำลังพอดี ทั่วทั้งแคมเป็นสีชมพูระเรื่อที่ไม่เส้นขนอยู่เลยแม้แต่เส้นเดียว

        "อั่ก!!!!!" แต่ว่านี่มันใช่เวลามาสนใจเรื่องนั้นที่ไหน ตับ!!!!! เรียวขาบางของเธอที่ถูกยกขึ้นไปนั้นถูกตอกส้นกลับลงมาที่บ่าของผมอย่างเต็มแรง ด้วยความแรงนั้นมันทำเอาขนผมทรุดลงไปที่พื้นในทันที ทั้งความเร็ว ทั้งพลังโจมตี เธอแข็งแกร่งมากขนาดที่ใช้ออร่าสายฟ้าแล้วยังไล่ตามไม่ทัน

        "ดาบตัดสายฟ้า!!!!" แต่ถึงแบบนั้นก็ต้องกัดฟันสู้เพราะมันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ในขณะที่ตัวกำลังทรุดไปตามแรงตกส้นเท้านั้น ผมก็ได้ปลดปล่อยพลังเวทย์ระเบิดการโจมตีออกไป คลื่นดาบสายฟ้าสีม่วงถูกกวัดแกว่งใส่เธอในระยะเผาขน ซึ่งมันก็แน่นว่าเธอต้องหลบไม่....พลั่บ!!!

        "เวรเอ้ย...." เธอหลบทัน แถมยังเป็นการหลบได้แบบง่ายดายด้วย เพียงแค่เอี้ยวตัวเบาๆ การโจมตีนั้นของผมมันพุ่งผ่านตัวเธอไป แล้วไปปะทะเข้ากับกำแพงที่อยู่ด้านหลังอย่างจัง แต่ไม่เป็นไรผมก็คิดไว้แล้วว่าคงโจมตีเธอไม่ได้ง่ายๆ

        "อัสนีเลื่อนลั่น!!!" ก็เลยปลดปล่อยพลังเวทย์กวัดแกว่งคมดาบโจมตีเธออีกครั้ง สวบ!!!!!! ในตอนที่เธอยังไม่พร้อมตั้งท่าต่อสู้นั้น ผมได้ปักปลายดาบมุรามาสะลงไปที่พื้น แล้วระเบิดพลังเวทย์ออกมา เพื่อใช้มันเป็นตัวนำการรวบรวมพลังเวทย์รอบๆ ตัว ให้กลายเป็นฟ้าฝ่าลงมารอบๆ ตัว โดยมีตัวเองเป็นตัวนำ ซึ่งสายฟ้าเหล่านั้นมันก็ฝ่าลงไปที่ตัวเธอด้วย ที่ทำแบบนี้ก็เพราะว่าต้องการจะจำกัดการเคลื่อนอันรวดเร็วของเธอให้ช้าลง จากนั้นก็....

        "ระบำเทพอัสนี!!!!" กวัดแกว่งคมดาบโจมตีใส่เธออีกครั้ง

        ใบดาบสีดำของมุรามาสะมันเปล่งแสงสีม่วงออกมาสว่างขึ้นกว่าเดิม ด้วยพลังเวทย์อันมหาศาลที่ถูกอัดลงไป จนเกิดเป็นประจุสายฟ้าที่ปะทุออกมาทั่วทั้งใบ เช่นเดียวกับตัวผมที่ออร่าสายฟ้าถูกขับให้เป็นสีที่สว่างที่สุด ตามพลังเวทย์ที่ปลดปล่อยออกมา ทั้งความรวดเร็ว ทั้งพละกำลังต่างถูกเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ด้วยเหตุนั้นนี่จึงเป็นการโจมตีที่รุนแรงที่สุดที่ผมเคยระเบิดมันออกมา

        สวบ!!!!!! คมดาบที่หนึ่งถูกกวัดแกว่งเข้าไปที่กลางลำคอของเธอ โดยหมายมั่นว่าจะจัดการเธอให้ได้ในคมดาบนั้น พลั่บ!!!! แต่ทว่าเธอนั้นยังเอียงตัวหลบมันได้ ไม่เป็นไร!!! ยังมีอีกคมดาบที่สอง สวบ!!!!! มันถูกตวัดกลับมาโดยเล็งไปที่กลางลำคอของเธออีกครั้ง พลั่บ!!! ในรอบนี้เธอยังกระโดดถอยหลังหลบมันไปได้ เพราะแบบนั้นก็เลยต้องพุ่งตัวตามเข้าไป สวบ!!!! แล้วโจมตีเธอด้วยคมดาบที่สาม ที่แทงเข้าไปที่กลางหน้าอกของเธอ เคล้ง!!!!

        "!!!!" ในครั้งนี้เธอไม่ได้หลบ แต่ว่าเธอนั้นตวัดหลังมือตบคมดาบของผมออกเพื่อเบี่ยงการโจมตีออกไป ทำเอาคมดาบของผมเด้งสะท้อนกลับขึ้นไปอยู่เหนือหัวจนแทบจะหงายหลัง บนโลกใบนี้ยังมีอีกหลายสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งกว่าผม ซึ่งเธอคนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่แล้วยังไงล่ะในเมื่อทางเลือกเดียวที่จะทำให้ทุกคนรอดชีวิตได้มีแต่สู้จนตัวตายเท่านั้น ต่อให้แขนจะขาด ร่างจะแหลกสลาย ตัวผมก็จะไม่มีวันยอมแพ้โดยที่ไม่สู้เด็ดขาด!!!!

        "เทพอัสนีคำราม!!!!!" โจเกะซึบูริ คือหนึ่งในพื้นฐานของเคนโด้ ผมกวัดแกว่งดาบไม้ด้วยท่านี้มาเป็นร้อยเป็นพันครั้ง มุรามาสะที่ถูกยกขึ้นไปเหนือหัวนั้น ผมใส่ทั้งพลังเวทย์ที่เหลืออยู่ และพลังกายที่มีทั้งหมดลงไปในการโจมตีครั้งนี้ ฟาดกลับลงไปหาเธอย่างเต็มกำลัง เป็นดาบสุดท้ายที่เอาทุกอย่างเป็นเดิมพัน

        "ย๊า!!!!!!!" สวบ!!!!!! ตับ!!!!! และในตอนที่คมดาบปะทะเข้าที่กลางบ่าของเธอนั้น เทพอัสนีก็คำรามในทันที สายฟ้าสีม่วงผ่าลงมาจากกลางอากาศเข้าที่ตัวของเธออย่างจัง ราวกับในดาวตกที่ร่วงหล่นลงมาจากพื้นโดยมีเป้าหมายเป็นเธอแค่คนเดียว ด้วยพลังทำลายล้างนั้นของมัน ทั่วทั้งห้องก็เกิดการสั่นไหวราวกับพิภพกำลังเลื่อนลั่น

        "ฮ่าส์ ฮ่าส์ ฮ่าาาาห์"

[MP : >0]

        "......." "^^" "เป็นการโจมตีที่รุนแรงจริงๆ รู้สึกเหมือนว่ากระดูกจะหักเลย"

        "...." แต่ดูเหมือนว่าการโจมตีที่เดิมพันด้วยทุกอย่างนั้นจะไม่สามารถทำอะไรเธอได้เลย ในตอนที่เธอพูดจบนั้นฝ่ามืออันเรียวบางก็ค่อยๆ ขยับขึ้นไปจับที่บ่าข้างนั้น พร้อมด้วยพลังเวทย์สีแดงที่เอ่อล้นออกมา รักษาบาดแผลของตัวเอง จนแม้แต่ร่องรอยการฟันก็ไม่เหลือ

        "รุนแรงซะจนเสื้อผ้าฉันขาดหมดเลย" ในตอนที่เธอพูดขึ้นมาอีกครั้งนั้น ควันสีขาวที่ฟุ้งขึ้นมาเพราะการโจมตีก็ได้จางลง เผยให้เห็นเรือนร่างบางของเธอที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า พร้อมด้วยเสื้อผ้าของเธอที่ขาดจนร่วงหล่นไปกองอยู่ที่พื้นใต้หว่างขา

        "/////" ทำเอาผมที่ได้เห็นแบบนั้นทำตัวไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกยังไง เพราะในตอนที่อาจจะโดนฆ่าตายได้ กลับต้องมาเห็นร่างเปลือยของเธอแบบนี้ แถมยังเป็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่เย้ายวนอารมณ์สวาทเป็นอย่างมากอีกด้วย

        ผิวกายของเธอที่ขาวซีดนั้นมันขาวใสไปทั่วทั้งเรือนร่าง และถึงแม้เธอจะมีรูปร่างที่เล็ก แต่ก็มีหน้าอกหน้าใจกับบั้นท้ายที่ใหญ่อวบอิ่มเกินตัวพอสมควร นมทั้งสองเต้านอกจากมันจะมีรูปทรงที่กลมสวยแล้ว ยังมีขนาดที่ใหญ่ล้นมืออีกด้วย แถมยังมีจุกนมที่เป็นสีชมพูอ่อนน่าดูดน่าเลียอีกต่างหาก ทางด้านของบั้นท้ายเองก็กลมสวยได้รูป เพียงแค่มองก็รู้เลยว่ามันต้องนุ่มนิ่มแน่นอน และก็อย่างสุดท้ายแคมหีอันโหนกนูนที่สุดแสนจะอูมสวยของเธอ ที่ผมได้เห็นมันไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่ถึงจะเห็นไปแล้วผมก็ยังตื่นเต้นกับความเย้าสวาทของมันอยู่ดี

        "สมแล้วที่เป็นผู้กล้าแห่งกามอารมณ์ นายท่านของฉัน เพียงแค่ดาบเดียวก็เปลื้องผ้าอิสตรีได้ง่ายๆ" เธอไม่ได้พูดเปล่าแต่ขยับร่างบางเข้ามาหาผมด้วย

        "....." ผมที่ไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเป็นยังไงแล้วนั้น ก็ได้แต่งุนงงกับมันเพราะทำตัวไม่ถูก กว่าที่จะรู้ตัวอีกทีก็ถูกเธอเข้ามาโอบคอแนบชิดอิงกายแล้ว

        "เมื่อครู่แค่ทักทายเล่นๆ หากทำให้นายท่านไม่พอใจต้องขออภัยด้วย นายท่านเซย์จิ" ในตอนที่พูดจบนั้นเธอได้โน้มคอของผมลงไป ตามด้วยเขย่งปลายเท้ากดริมฝีปากขึ้นมาบรรจงจูบผมอย่างดูดดื่ม

        "จ๊วบบบบ" เป็นรสจูบอันหอมหวานที่สุดแสนจะงุนงงว่าตอนนี้มันกำลังเกิดอะไรขึ้นกันวะเนี่ย

#ผู้กล้าขยี้สวาท