“ไอ้ซีซวน”
เมื่อเ้ารีบวิ่งออกมาดูใบหน้าของผู้ที่โจมตีกระต๊อบของตัวเองก็เห็นว่าเป็ลูกชายของเ้านายเขาที่ต่างเกลียดชังกัน
“ออกมาก็ดีแล้ว…มึงก็ดูแข็งแรงดีนี้ว่า มึงกล้านักนะที่จะโดดงานรับใช้ของตัวเองจนกูต้องมาตามมึง”
ซีซวนที่เห็นเ้าออกมาเขาก็กระหน่ำด่าไปที่เด็กหนุ่มเ้าคนนั้นทันที พร้อมกับเรียกปราณกระบี่ออกมาลอยอยู่ที่หน้าของตนเอง
“ปราณกระบี่อสรพิษ”
เมื่อซีซวนรายวิชาออกมาปราณกระบี่ที่ลอยอยู่ ก็เลื้อยไปมาประหนึ่งอสรพิษก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหาเ้าจนสร้างความใให้กับเขา
แต่ความใของเ้าที่เกิดขึ้น กลับเป็เื่ดีที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมา เพราะมันทำให้เขาถอยหลังล้มลงจนหลบปราณกระบี่อสรพิษได้พอดี …ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะก็ เขาคงจะตายลงในวันนี้จริงๆ
เ้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ลูกชายเ้านายของตนเอง จะเกลียดชังกันถึงตาจะฆ่ากันให้ตาย แต่ความจริงที่เขาเพิ่งรับรู้เพราะปราณกระบี่ที่พุ่งผ่านหัวเขาไป มันได้สร้างความโมโหเดือดดาลให้กับเขามาก จนเ้าเตรียมที่จะใช้พลังปราณ ที่เพิ่งเริ่มฟื้นฟูกลับมาของตน
“นี่มึงคิดจะสู้กับกูหรอ…ฮ่าๆๆๆ”
เมื่อซีซวนเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้า กำลังพยายามจะใช้พลังปราณของตนเอง เขาก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ พร้อมกับท่าทางที่ดูถูกชายหนุ่มตรงหน้าของเขาที่ถูกเขารังแกเพราะความอ่อนแอมาตลอด
“ดูถูกข้าได้ถูกข้าไปเถอะ ถ้าแกได้เห็นพลังที่แท้จริงของข้า ก็อยากรู้เหมือนกันว่าเสียงหัวเราะนั้น จะยังอยู่ไหม…..มหาพยั”
ไม่ทันที่เ้าจะได้ใช้วิชาที่แสนภูมิใจของเขา ฮ่าฮ่าก็รีบเอามือปิดปากของเ้าไว้เพื่อไม่ให้เขาได้ใช้วิชาออกมา พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่เห็นความมั่นใจของนายน้อยตัวเองที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหน ก่อนที่จะอุ้มตัวของนายน้อยไปหลบข้างหลังตัวเอง
และแสดงความเดือดดาลออกมาแทน นายน้อยของตน
“ ไอ้เด็กเปรตครับคุณเป็ใครครับ ถึงกล้าทำร้ายนายน้อยของผม”
“นายน้อย? ...ฉันคือซีซวนบุตรของซีห่าว คนที่นายควรจะเรียกว่านายน้อยต่างหาก ไม่ใช่ไอ้เด็กเหลือขอนั้น”
“เด็กเหลือขอ? … ไอ้เลื้อยคลานครับ ทำไมปากถึงได้พ่นวาจาได้แย่ขนาดนี้ กล้ามาว่านายน้อยของคนอื่นได้ยังไง”
“ไอ้เด็กเปรต? ไอ้เลื้อยคลาน? … มึงคิดว่ามึงคุยกับใครอยู่ถึงได้กล้าด่าว่ากู… หมื่นกระบี่ทะ”
ด้วยความโมโหต่อท่าทีที่ฮ่าฮ่าแสดงออกมาต่อเขาด้ วยคำด่าต่างๆ เขาก็ได้ใช้พลังปราณออกมาจากทั่วร่างกายของตนเอง เพื่อเตรียมใช้วิชาที่รุนแรงที่สุดของเขา
แต่ไม่ทันที่ซีซวนจะได้ใช้วิชาของเขาดี เพียงแค่การเริ่มต้นเรียกพลังปราณออกมา มันก็ทำให้ฮ่าฮ่ารู้ถึงการกระทำของซีซวน และได้ใช้ผ้ายันต์ให้ปล่อยกลุ่มก้อนพลังปราณพุ่งเข้าไปหาซีซวน เหมือนที่เคยทำกลับเ้า
แต่ผลลัพธ์มันกลับต่างกัน… เมื่อกลุ่มก้อนพลังของปราณของฮ่าฮ่า ประทะเข้ากับร่างกายของซีซวนมันก็สลายพลังปราณของเขาไปจนหมด และทำให้ปราณกระบี่ที่รวมตัวกันอยู่ข้างหน้าของเขาสลายหายไป
“นี่มันอะไรกัน… เหมือนกระบี่ทะลวง”
ด้วยความมึนงงที่พลังปราณของเขาหายไป ซีซวนก็ยังคงพยายามที่จะใช้ วิชาของเขาออกมาอีกครั้ง แต่มันกลับไม่มีพลังปราณออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว
“วะ…วิชาบ้าอะไรวะเนี่ย… มึงรออยู่นี่ก่อนนะ กูจะไปตามพ่อมาจัดการมึง”
“ไม่ต้องครับไอ้เวรซีซวน คุณจะเข้าเป็ศิษสำนักไหนครับ”
ไม่ทันที่ซีซวนจะได้ไปตามพ่อของเขาดี ฮ่าฮ่าก็ยิงคำถามใส่เขาก่อนจนสร้างความงุนงงให้กับเด็กหนุ่มไม่น้อยและเผลอตอบไปออกไปด้วยความมึนงง
“สำนักสอนเซียน”
“ดี… ไม่ต้องไปตามใครทั้งนั้นผมจะพานายน้อยไปแล้ว เเล้วคอยดูเถอะถ้าถึงวันเปิดรับสมัครเข้าสำนักสอนเซียนเมื่อไหร่ ผมจะพานายน้อบกับวิชาแมวของเขามากระทืบคุณ”
ฮ่าฮ่าไม่ได้รอให้ซีซวนได้ตั้งตัวเลย เขารีบหิ้วเ้าที่กำลังงงกับคำพูด ของผู้ช่วยฝึกฝนของตัวเองอยู่ และวิ่งหายไปจากสายตาของซีซวนที่กำลังงงกับเื่ราวที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั่งๆ ที่เขาแค่อยากมาหาเื่ทำร้ายเ้าที่โดดงานและกลับบ้านตัวเองไปเท่านั้นเอง
ณ ร้านอาหารหรูหรา ใจกลางเมืองหลวงของประเทศดีอาดูเอลที่บ้านเรือนยังคงการตกแต่งแบบโบราณไว้ด้วยลวดลายสลักตามพนังและประตูบ้านต่างๆ ลูกค้าภายในร้านต่างแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าราคาแพง พร้อมกับอาหารชั้นเลิศมากมายที่เดินมาเสิร์ฟตลอดเวลา แต่สิ่งแปลกปลอมเดียวในร้านคือชายสองคนที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าธรรมดา ที่ใครเห็นก็ต่างคิดว่าพวกเขาเป็เศรษฐีที่ติดดิน เพราะชายหนุ่มที่มากับเด็กน้อยได้จิ้มเลือก อาหารหรูหราน่ากินมากมายกับพนักงานสาวของร้าน ก่อนที่ พนักงานสาวจะรับออเดอร์เ่าั้ แล้วเดินเอาออเดอร์เข้าไปส่งในครัว
“นายคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ยถึงสั่งอาหารมากมายขนาดนั้น”
เ้าที่เห็นชายที่เป็ผู้ช่วยฝึกฝนของตน เลือกสั่งอาหารไปมากมาย ก็รีบทักออกมาเมื่อเห็นว่าพนักงานได้เดินไปแล้ว
“ ก็มันน่ากินนิครับนายน้อย นายน้อยอุตส่าห์พามาร้านอาหารหรูขนาดนี้ทั้งที”
“บ้ารึไง ฉันไม่ได้จะเลี้ยงนายนะ…”
เมื่อเ้าสังเกตได้ว่าตัวเองใช้เสียงดังเกินไปจนเริ่มมีคนหันมามอง เขาก็เริ่มเบาเสียงของตัวเองลงและกระซิบกระซาบพูดกับฮ่าฮ่าต่อ
“ก็นายบอกว่าการฝึกฝนของฉันมันต้องใช้เงิน ฉันก็เลยจะมาขอของคืนจากเพื่อนเก่าฉันเฉยๆ”
ในขณะที่เ้าอธิบายออกมาเขาก็ชี้นิ้วไปที่เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ที่กำลังนั่งเล่นสมาร์ทโฟนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนหญิงสาวของเธอ ที่นั่งทานอาหารและเม้าท์มอยกันไปมา
ด้วยเครื่องแต่งกายผ้าไหมสีดำของเธอ รวมถึงเครื่องประดับสีดำต่างๆ และเมคอัพบนใบหน้าที่ยังเป็สีดำ แต่มันกลับผสมผสานกันออกมาได้เข้ากับตัวเธออย่างมาก มากถึงขนาดที่เ้ามองมันอย่างชื่นชม และด้วยความโดดเด่นไปด้วยสีดำท่ามดกลางหญิงสาวสดใสมากมาย ก็ทำให้เป็ที่สังเกตง่ายของฮ่าฮ่า
“ เดี๋ยวก่อนนะครับ… นี่เราไม่มีเงินอย่างงั้นหรอนายน้อย!”
เสียงะโด้วยความใเมื่อรับรู้ความจริงของฮาฮา ดังสนั่นจนคนทั่วทั้งร้านถึงกับหันมามองรวมถึง โต๊ะของหญิงสาวที่เ้ามองอยู่ด้วย จนเ้าต้องรีบห้ามปรามออกมาด้วยความร้อนรน
“เบาเสียงหน่อยสิ”
“ ซวยแล้วครับนายน้อย ซวยแล้ว เรารีบวิ่งออกจากร้านกันเถอะ ก่อนที่อาหารจะมาเสิร์ฟนะครับ”
แต่ไม่ทันที่ฮ่าฮ่า จะพาเ้าลุกหนีออกไปไหนได้ทัน อาหารมากมายก็ได้ถูกนำมาเสิร์ฟไว้บนโต๊ะของเขาแล้ว พร้อมกับพนักงานที่จัดวางมันลง เรียงกันอย่างสวยงาม … และเลือกที่จะยืนเฝ้าโต๊ะของชายหนุ่มอยู่อย่างนั้น เพราะเสียงะโที่เพิ่งได้ยินไป
ฮ่าฮ่าและเ้าต่างจ้องหน้ากันสลับไปมา ด้วยสายตาที่เป็กังวล ก่อนที่ทั้งคู่จะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน และเริ่มนั่งกินอาหารหรูหราเ่าั้ไปอย่างที่ความสุข เพื่อรอรับชะตากรรมหลังจากนั้น ก่อนที่จะกระซิบคุยกันไปด้วยไม่ให้พนักงานหนุ่มที่เฝ้าอยู่ได้ยิน
“นายน้อยน่าจะบอกกับผมก่อนว่าไม่มีเงิน… ของมันสำคัญขนาดไหนกันนายน้อยถึงต้องเดินตามเธอเข้ามาในร้านหรูขนาดนี้ แถมยังไม่กล้าเจอเธอ แล้วแอบมานั่งจนเค้าคิดว่าเป็ลูกค้าอย่างงี้ด้วย”
“ก็ได้ฉันผิดเองก็ได้… มันก็แค่เครื่องประดับที่แม่ของฉันทิ้งไว้ให แต่มันดูมีราคามากนะ เลยว่าจะมาขอคืนไปจำนำไว้ก่อน”
“แล้วของมีราคาขนาดนั้นแถมยังเป็ของคุณแม่นายน้อยด้วย จะเอาไปให้เธอทำไมล่ะครับ”
“ก็เธอเป็เพื่อนคนแรกของฉันนี่นา แถมตอนนั้นฉันยังตกหลุมรักเธอมากๆ ด้วย เลยไปขอฟางเซียนเป็แฟน พร้อมกับมอบสร้อยคอนั้นให้เป็ของขวัญ… แต่เธอกลับรับแค่ของขวัญไปอย่างเดียว และไม่ได้รับรักเป็แฟนของฉัน”
ในขณะที่เ้าเล่าเื่ของตัวเองออกมาด้วยความอับอาย ฮ่าฮ่าที่ได้ยินได้ฟังเื่ราวจากเ้า ก็แสดงสีหน้าที่เห็นใจออกมา… ให้กับตัวเอง
เพราะสายตาของพนักงานที่จับจ้องมาที่พวกเขาอยู่ตลอดเวลา จนหาโอกาสหนีไปไหนไม่ได้ก็รู้สึกท้อใจออกมา ก่อนที่จะใช้แผนสุดท้ายของเขา เพื่อเรียกพนักงานคนนั้นคิดเงินและอาศัยจังหวะที่เขาไม่อยู่หนีออกไป
“คิดเงินด้วยครับ”
แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้เป็ไปอย่างที่เขาคิด เมื่อเขารวบรวมความกล้า เพื่อเรียกคิดเงินออกมา กลับมีพนักงานสาวเธอเดินมาตามคำขอของเขาก่อนที่จะไปรับใบเสร็จที่ครัวโดยที่ยังให้ชายหนุ่มพนักงานยื่นเฝ้าพวกเขาอยู่ ก่อนที่พนักสาวจะเดินกลับมาพร้อมกับใบเสร็จของทางร้านด้วยความรวดเร็ว
“ทั้งหมดห้าพันสี่ร้อยเจ็ดสิบเก้าบาทค่ะคุณลูกค้า”
เมื่อทุกอย่างไม่เป็ไปตามที่คิด เ้าก็ฟุบหน้าเขาลงไปบนโต๊ะ เพราะไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว ปล่อยให้ฮ่าฮ่าผู้ช่วยฝึกฝนของตน นั่งจ้องมองไปที่ใบเสร็จด้วยความว่างเปล่า
ก่อนที่อยู่ๆ ความโชคดีจะมาในรูปแบบเงินปึกใหญ่ ที่วางกระแทกลงที่โต๊ะของพวกเขาอย่างแรง จนทำให้เ้าที่กำลังฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ สะดุ้งขึ้นมามอง
“ฟะ…ฟางเซียน”
เมื่อเ้าหันมามองหญิงสาวที่เอาเงินมาวางไว้ให้บนโต๊ะ ก็เห็นว่าเธอได้เดินผ่านโต๊ะของเขาไปแล้วโดยที่ไม่ได้สนใจเขาเลย ทิ้งไว้เพียงแค่เงินก้อนนั้น มันทำให้เ้านึกถึงธุระของตนเองขึ้นมาได้ และรีบเดินตามยิ่งสาวที่กำลังเดินออกจากประตูร้านไป
“ฟางเซียนเดี๋ยวก่อน”
ทันทีที่เสียงของเ้าะโเรียกชื่อของเธอขึ้นมา หญิงสาวก็หันกลับมามองพร้อมกับเพื่อนสาวของเธออีกหลายคน ที่จ้องมองมาที่เขาด้วย จนสร้างความตื่นตระหนกให้กับเขาเพราะสายตาเ่าั้
ยิ่งแววตาของหญิงสาวที่มองมาที่เขาโดยที่ไม่ยอมพูดอะไรออกมา มันก็ยิ่งสร้างความกดดันให้กับเขาไปอีก
“คะ… คือว่า…ฉันขอสร้อยคอที่ให้เธอไปคืนก่อนได้ไหม…ยะ…ยืมก็ได้นะ… เผอิญฉันจะไปฝึกฝนตัวเองแล้วมันจำเป็ต้องใช้เงิน เลยอยากเอาไปจำ…นำ
เ้าที่พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดของตัวเอง และพูดมันออกไปอย่างตะกุกตะกักในขณะที่พยายามหลบสายตาของเธออยู่
แต่เมื่อเขาไม่ได้รับคำตอบรับจากหญิงสาว เขาก็ค่อยๆ หงายหน้าขึ้นไปมองเธอ ก่อนที่จะเห็นภาพของหญิงสาวกำลังง้างแขนของตัวเองพร้อมกับพลังปราณจำนวนมากที่ร่วมไปที่ฝ่ามือนั้น
“นายหน่อยครับ ผมจ่ายเงินไปแล้วนะครับนี่เป็เงินทอน ของแฟนนายน้อย”
“เพียะ!”
14K
