ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 41 หมาป่าวายุ

   อ๊ากกกกกกกกกกกกก!

   จู่ๆสายฝนก็ร้องคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องคำรามของเขาทำให้คนในคณะเดินทางตกใจ สาวน้อยรีบหันมามองสายฝนอย่างเป็นห่วง เขาคือคนที่ช่วยเธอใว้ในตอนนั้นมันเป็นธรรมดาที่เธอจะรู้สึกเป็นห่วงเขา ดารินทร์คิดมาตลอดว่าสายฝนเป็นเหมือนพี่ชายของเธอ แม้ว่าจะเป็นพี่ชายที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวสุดๆก็เถอะ

   “เกิดอะไรขึ้น?!” ฮันน่าร้องถามด้วยความตกใจ เธอเห็นสายฝนมีเหงื่อออกตามตัว ตาแดงก่ำ

   “ไม่...เป็นไร” สายฝนกล่าวช้าๆ เวลานี้หากเป็นคนอื่นคงไม่มีสติพอจะตอบคำกล่าวคนอื่นทว่าไม่ใช่สำหรับสายฝน สัญชาตญาณของเขาถูกกระตุ้นให้ตื่น สัญชาตญาณนี้มันทำให้สติสายฝนแจ่มชัด มันแจ่มชัดยิ่งกว่ายามปกติเสียอีก

   “พี่ฝนเป็นอะไรหรือเปล่า?” ถึงจะได้ยินคำกล่าวของสายฝนแล้วทว่าดารินทร์ก็ไม่ได้หายกังวลเลยซักนิด

   สายฝนทำมือบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง ในใจเขารู้สึกแปลกๆ ตัวเขามีเพื่อนดีๆและจริงใจจำนวนเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนใหญ่แล้วพวกที่เข้าหาสายฝนจะเป็นพวกหวังผลประโยชน์

   ในอดีตครั้งหนึ่งแฟนคนแรกของเขาเธอได้หลอกสายฝนให้ซื้อของราคาแพงให้ เวลานั้นสายฝนรู้สึกว่าตัวเองโง่มากที่หลงคิดว่าเธอเป็นคนดีและจริงใจต่อเขา แต่แท้จริงแล้วเธอเข้าหาเขาเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น เธอยังด่าเขาลับหลังอีกด้วย

   “หมาป่าวายุมันสัมผัสได้ถึงเราแล้ว!” โลเวลบอก เขารีบหยิบความมืดมิดยามราตรีออกจากฝัก ชริ้ง! เสียงแปลกๆเกิดขึ้นออร่าสีม่วงเข้มถูกปลดปล่อยออกจากมีด

   “ฝนเป็นเพราะนายคนเดียว! ถ้านายไม่ร้องออกมาเสียงดังแบบนั้นเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นหรอก!” ฮันน่าซึ่งมีความสัมพันธ์กับสายฝนไม่ดีนักกล่าวโทษสายฝน

   “ฮันน่าเวลานี้เราไม่ควรไปโทษเขานะ! เราจำเป็นต้องหาทางรับมือกับหมาป่าวายุให้ได้ก่อน หมาป่าวายุมันมักอยู่รวมเป็นกลุ่ม” โลเวลพูดขณะรวบรวมพลังงานท้องทะเลเข้ามาในร่างตนเอง พลังงานท้องทะเลเป็นผลให้ความเร็วและพละกำลังโลเวลดีขึ้น อีกทั้งสัมผัสรับรู้ยังดีกว่าปกติอีกด้วย

   กรรรรรร!

   หมาป่าวายุตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่โลเวล โลเวลใช้ความมืดมิดยามราตรีฟันสวนกลับไป จังหวะเดียวกันก็มีหมาป่าวายุอีกตัวกระโดดอย่างรวดเร็วกัดไปที่แขนข้างที่ไม่ได้ถือความมืดมิดยามราตรี โลเวลตกใจเขารีบสังหารหมาป่าวายุตัวแรกและใช้มีดแทงใส่หมาป่าวายุตัวที่สองซึ่งกำลังกัดแขนซ้ายตนอยู่

   ฉึก!

   มีดความมืดมิดยามราตรีแทงออกไป มันแทงทะลุหัวของหมาป่าวายุอย่างง่ายดาย หมาป่าวายุเป็นแค่สิ่งมีชีวิตพลังเท่าครึ่งก้าวเท่านั้น สำหรับโลเวลที่เป็นนักรบแห่งท้องทะเลแล้วหมาป่าวายุตัวเดียวไม่อาจทำอะไรเขาได้

   “สายฝนเป็นเพราะนายคนเดียวเลย!” ฮันน่ากล่าวด้วยนํ้าเสียงไม่พอใจ เธอกำลังต่อสู้กับหมาป่าวายุสามตัว ฮันน่าไม่ใช่โลเวลเธอไม่ได้ต่อสู้กับพวกมันสบายนัก กลับกันเลยมันค่อนข้างลำบาก

   ด้วยความช่วยเหลือจากความสามารถติดตัวของแสงจันทราทำให้ความเร็วฮันน่าเพิ่มขึ้น เมื่อหมาป่าวายุกระโจนใส่ฮันน่าเธอก็จะหลบด้วยความเร็วซึ่งเหนือกว่ามัน

   หมาป่าวายุโจมตีพลาดเป้า สิ่งที่มันสัมผัสได้มีแต่อากาศว่างเปล่า มันงุนงงเล็กน้อยและพยายามคิดว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ฮันน่าก็รีบใช้จังหวะนั้นจัดการมัน

   ทางด้านสาวน้อยดารินทร์ซึ่งเป็นนักเวทธาตุนํ้า ทั้งๆที่เธอควรเป็นคนที่ลำบากที่สุดในกลุ่มเพราะเธอไม่ใช่นักรบเหมือนพวกโลเวล ทว่าความเป็นจริงมันไม่ใช่เลย สาวน้อยเป็นคนที่สบายที่สุดในกลุ่ม

   หากเป็นหลายชั่วโมงก่อนดารินทร์คงเป็นคนที่ลำบากที่สุดในกลุ่ม แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ดารินทร์ได้รับหนังสือเวทมนตร์มาจากสายฝนเป็นผลให้เธอพัฒนาขึ้นมากกว่าเก่า เด็กสาวเป็นคนหนึ่งที่มีพรสวรรค์การทำความเข้าใจเวทมนตร์ดีเยี่ยม

   โดยใช้เวลาเพียงเล็กน้อยดารินทร์สามารถทำความเข้าใจหนังสือเวทมนตร์[ฝึกฝนเวทมนตร์เบื้องต้น เล่ม1]ได้เกือบหนึ่งร้อยหน้า ดูก็รู้แล้วว่าเธอมีพรสวรรค์ด้านนี้ขนาดไหน ถ้าเป็นสายฝนเขาคงสามารถเข้าใจได้มากสุดแค่ยี่สิบหน้าต่อวันเท่านั้น

   “กระสุนนํ้าแข็ง!” สาวน้อยพึมพำ เธอใช้นิ้วมือวาดรูปอักษรรูนกลางอากาศ สามวินาทีถัดมาอักษรรูนก็ถูกสร้างเสร็จ ดารินทร์ดึงพลังเวทธาตุนํ้าในลูกแก้วภายในร่างกายตนเองใส่เข้าไปที่อักษรรูน

   วิ้ง!

   เสียงแปลกๆดังขึ้น อักษรรูนสลายหายไปกับสายลม ปรากฏเป็นกระสุนนํ้าแข็งห้าลูกลอยอยู่บนท้องฟ้าไม่ไกลจากสาวน้อย เวลานั้นหมาป่าวายุก็เข้ามาใกล้ดารินทร์พอดี กระสุนนํ้าแข็งลูกหนึ่งทำงานทันที ภายในหนึ่งวินาทีกระสุนนํ้าแข็งก็เจาะหัวหมาป่าวายุตัวนั้น

   เวทมนตร์กระสุนนํ้าแข็งเป็นหนึ่งในเวทมนตร์พื้นฐานซึ่งอยู่ในหนังสือเวทมนตร์[ฝึกฝนเวทมนตร์เบื้องต้น เล่ม1] ปกติแล้วคนธรรมดาที่มีพรสวรรค์นิดหน่อยจะใช้เวลาหนึ่งเดือนกว่าจะใช้เวทมนตร์ได้

   ทว่าดารินทร์ไม่ใช่คนธรรมดา เธอมีพรสวรรค์พลังเวทธาตุนํ้าอยู่ในระดับอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ ไม่แปลกที่เธอจะสามารถใช้เวทมนตร์ธาตุนํ้าได้ภายในหนึ่งวัน

   “หมาป่าวายุพวกนี้ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด” ดารินทร์กล่าวอย่างโล่งอก ทีแรกเธอคิดว่ามันจะน่ากลัวเหมือนราชาวัวครึ่งปลาซะอีก ที่แท้เธอกังวลเกินไป หมาป่าพวกนี้ก็ไม่ต่างจากสุนัขบ้าน

   “ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด” ได้ยินสิ่งที่สาวน้อยดารินทร์พูดฮันน่ากับโลเวลอดพึมพำไม่ได้ ไม่ได้กลัวอย่างที่คิด ไม่น่ากลัวอะไรล่ะ! มันโคตรน่ากลัว!

   ต่อให้เป็นนักรบแห่งท้องทะเลแต่เมื่อเจอเข้ากับหมาป่าวายุห้าสิบตัวหรือมากกว่านั้นก็ยังต้องตาย โลเวลยังภาวนาในใจอยู่เลยว่าขอให้พวกมันไม่มาเยอะจนเกินไป ทว่าสาวน้อยคนนี้กับบอกว่าหมาป่าพวกนี้ไม่น่ากลัว ก็ใช่สิเธอโกงขนาดนั้น!

   วิ้ง! วิ้ง! วิ้ง!

   กระสุนนํ้าแข็งไม่ได้กินพลังเวทดารินทร์มากนักเธอจึงสามารถใช้มันได้หลายครั้ง สาวน้อยวาดรูปอักษรรูนแปดวินาที กระสุนนํ้าแข็งถูกสร้างเพิ่มอีกสิบห้าลูก หมาป่าวายุซึ่งเห็นว่าเพื่อนของมันถูกฆ่าโดยดารินทร์อย่างง่ายดายก็โกรธสาวน้อยมาก พวกมันเกือบสิบตัวเตรียมพุ่งเข้าโจมตีเด็กสาว

   น่าเสียดายที่พวกมันไม่สามารถทำได้อย่างที่ต้องการ ในวินาทีที่พวกมันเตรียมโจมตีดารินทร์กระสุนนํ้าแข็งก็ถูกยิงไปใส่พวกมันแล้ว นอกจากดารินทร์จะมีความสามารถวาดอักษรรูนด้วยความรวดเร็วแล้ว เธอยังมีความสามารถควบคุมเวทมนตร์ระดับดีเยี่ยมอีกด้วย

   ‘เวทมนตร์ช่างทรงพลังจริงๆ’ สาวน้อยคิดอย่างตื่นเต้น เธอมองซากศพหมาป่าวายุจำนวนมากที่มีรูอยู่กลางหัวด้วยความพึงพอใจ เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจกับชีวิตหมาป่าวายุที่ดับสูญไปแม้แต่น้อย

   เมื่อก่อนดารินทร์เป็นลูกคุณหนู เธอสนใจแต่ตนเองไม่สนใจคนอื่น ในสายตาสาวน้อยทุกคนล้วนไร้ค่า ถึงปัจจุบันเธอจะดูนิสัยเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก ทว่านิสัยเดิมๆก็ยังคงอยู่แค่เธอเป็นมิตรกับมนุษย์คนอื่นมากขึ้นเท่านั้น หมาป่าวายุไม่ไช่เผ่าพันธุ์เดียวกับตน ทำไมเธอต้องสนใจมันด้วยล่ะ?

   ไม่ถึงสิบนาทีพลังเวทที่ดารินทร์เสียไปก็ฟื้นฟูกลับมาเป็นดั่งเดิม เธอเริ่มวาดอักษรรูนอีกครั้ง ครั้งนี้เร็วขึ้นกว่าเดิม เธอใช้เวลาเพียงแค่เจ็ดวินาทีเท่านั้นในการวาดอักษรรูน บางทีอาจเป็นเพราะว่าสาวน้อยฝีมือพัฒนาขึ้น กระสุนน้ำแข็งสิบห้าลูกพลันปรากฏ

   จำนวนหมาป่าที่ตายด้วยเวทมนตร์ของดารินทร์ยิ่งมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป ดารินทร์ราวกับพลังเวทในลูกแก้วไม่มีวันหมด เธอสร้างกระสุนน้ำแข็งจำนวนมากบนอากาศ หากมีหมาป่าวายุตัวไหนเข้าใกล้พวกมันจะถูกกระสุนนํ้าแข็งทะลุหัวทันที

   ความเร็วการฟื้นฟูพลังเวทของสาวน้อยเร็วเท่ากับความเร็วการใช้พลังเวทมันทำให้ดูเหมือนเธอสามารถใช้พลังเวทได้อย่างไม่จำกัด แน่นอนทุกสิ่งย่อมมีข้อเสีย ถึงดารินทร์จะใช้เวทมนตร์ได้เรื่อยๆทว่าทุกครั้งที่ใช้เวทมนตร์จิตใจสาวน้อยก็จะได้รับภาระหนักขึ้น

   เสียงเหล่าหมาป่าหอน หลังเห็นเพื่อนจำนวนมากของมันตายหมาป่าตัวที่เหลือก็พากันร้องออกมาเสียงดัง

   กรรรรร!

   “แย่แล้วพว…..” โลเวลยังไม่ทันกล่าวจบ ปึง! ร่างของเขาพลันกระเด็นไปไกลชนกับก้อนหินขนาดใหญ่ ก้อนหินเกิดรอยร้าวและไม่กี่วินาทีถัดมามันก็แตก

   “อัก!” โลเวลกระอักเลือด เรี่ยวแรงพลันหายไปชั่วครู่ เขากำมีดความมืดมิดยามราตรีแน่น จ้อมมองไปยังสิ่งมีชีวิตที่โจมตีเขา เป็นหมาป่ายักษ์ รูปร่างมันคล้ายหมาป่าวายุมาก

   “จ่าฝูงหมาป่าวายุ!” โลเวลตกใจแม้ว่าเขาจะคาดเดาใว้อยู่แล้วก็ตาม โลเวลไม่เข้าใจเลยว่าทำไมการออกจากเมืองครั้งนี้ถึงเจอแต่อันตราย

   เรี่ยวแรงเริ่มกลับมาอีกครั้ง โลเวลยืนขึ้น เขาตัดสินใจจะลองสู้กับมันดูซักครั้ง จ่าฝูงหมาป่าวายุไม่ได้แข็งแกร่งเท่าราชาวัวครึ่งปลา บางทีเขาอาจเอาชนะมันได้

   กรรรรรรร!

   จ่าฝูงหมาป่าวายุคำราม ทันทีที่สิ้นเสียงคำรามหมาป่าวายุจำนวนมากก็มาล้อมรอบกลุ่มของโลเวล พวกมันแต่ละตัวจ้องมองสมาชิกคณะเดินทางอย่างอาฆาต มนุษย์กลุ่มนี้สังหารเพื่อนพวกมันไปเยอะแยะพวกมันจะทนได้อย่างไร?

   โฮกกกกกก!

   จ่าฝูงหมาป่าวายุร้องคำรามอีกครั้ง มันไม่ได้พุ่งเข้าใส่โลเวลแต่เป็นดารินทร์ หากเทียบความอันตรายระหว่างโลเวลกับสาวน้อย แน่นอนดารินทร์จะต้องอันตรายมากกว่า จ่าฝูงหมาป่าวายุจึงตัดสินใจสังหารดารินทร์เป็นคนแรก

   ดารินทร์หน้าซีด เธอเร่งรีบวาดอักษรรูน

---

จบบทที่ 41 หมาป่าวายุ